ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛ

Ενέργειες, σχέδια, πρακτικές της παγκόσμιας διακυβέρνησης και των προδρόμων του αντιχρίστου, απειλές της χώρας και της Εκκλησίας μας εν μέσω παγκοσμιοποίησης

Re: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔ

Unread postby giannis73 » Thu Feb 02, 2012 6:23 pm

Thrax wrote:


Ευχαριστούμε Π.Αρσένιε.
Ήταν πολύ κατατοπιστικός.
Αλλά μου έκανε εντύπωση που είπε ο Π.Μεταλληνός ότι οι περισσότεροι ιεράρχες μας είναι οικουμενιστές.
Για να το είπε έτσι σημαίνει πως είναι και αυτό με τάραξε λίγο.
Ο Θεός να μας ελεήσει και μην με ρωτήσει πάλι κάποιος γιατί να μας ελεήσει ,δεν ξέρω γιατί ,ίσως για τους άξιους Ορθόδοξους Χριστιανούς που υπάρχουν ακόμα ,τελος πάντων δεν ξέρω γιατί ,μόνο να μας ελεήσει.
Κύριε Ιησού Χριστέ ,Υιέ του Θεού ,ελέησόν με τον αμαρτωλό.
User avatar
giannis73
 
Posts: 784
Joined: Wed Nov 16, 2011 6:14 pm

Re: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔ

Unread postby Thrax » Sun Feb 19, 2012 11:38 pm

Βιντεο απο την τελευταια ημεριδα της μητροπολης πειραιως σχετικα με την πατερικη Θεολογια και μεταπατερικη αιρεση,

Όσιε Παίσιε πρέσβευε υπέρ ημών
User avatar
Thrax
 
Posts: 349
Joined: Tue Nov 15, 2011 11:00 am
Location: Αττικη

Re: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔ

Unread postby Thrax » Sun Feb 19, 2012 11:47 pm

Thrax wrote:Βιντεο απο την τελευταια ημεριδα της μητροπολης πειραιως σχετικα με την πατερικη Θεολογια και μεταπατερικη αιρεση,




συνεχιζεται απο το you tube για να παρακολουθησετε τις υπολοιπες ομιλιες
Όσιε Παίσιε πρέσβευε υπέρ ημών
User avatar
Thrax
 
Posts: 349
Joined: Tue Nov 15, 2011 11:00 am
Location: Αττικη

Re: ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ Ε

Unread postby Thrax » Fri Feb 24, 2012 7:29 pm

Ανακοινωθέν Μητ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ για δημοσιεύματα του π. Δανιήλ Αεράκη και του καθ. Αριστείδη Πανώτη

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail: impireos@hotmail.com

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 24ῃ Φεβρουαρίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ πολιός Ἀρχιμανδρίτης π. Δανιήλ Ἀεράκης μέ ἄρθρο του στό περιοδικό πού ἐκδίδει (Μάρτιος 2012) καί ὁ ἐμβριθέστατος Καθηγητής κ. Ἀριστείδης Πανώτης μέ τό κείμενό του «Τό πρότυπο τοῦ Ἐπισκόπου κατά τόν μακαριστό φίλο μου Ἐπιφάνιο (Ἑτεοκλῆ) Θεοδωρόπουλο» συνηγοροῦν μετ’ ἐπιτάσεως στήν προσπάθεια φερομένων ἐκσυγχρονιστῶν τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί χρησιμοποιοῦντες πλάγιον λόγον ἀποπειρῶνται νά ἀπομειώσουν τά αὐτονόητα.

Εἰδικώτερα ὁ πρῶτος μέ ἀφορμή ἀσφαλῶς τήν Ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς: «Πατερική Θεολογία καί μεταπατερική αἵρεση» μέ τό γνωστό του «χαριτωμένο» ὕφος ἀποσιωπώντας ἐπιδεικτικά τά σαφέστατα ἐπιχειρήματα ἐγκρίτων καί εἰδικῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων κληρικῶν καί λαϊκῶν ἐπιχειρεῖ ἐνασχολούμενος μόνον μέ τήν λέξη «αἵρεση» νά ἀσκήση κριτική στήν οὐσία. Ἀσφαλῶς δέν ἀγνοεῖ ὁ δόκιμος διδάσκαλος τοῦ θείου λόγου, ὅτι ἡ δημοσίᾳ ἀμφισβήτιση τῶν θεοφόρων ἁγίων Πατέρων τῶν ἀπλανῶς θεολογούντων κατά μετοχήν των στήν ἄκτιστη ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ καί ἡ προβολή θέσεων ὅτι δῆθεν ὁ μετ’ ἐπιφοίτησι τοῦ Παναγίου Πνεύματος διϊστορικός λόγος των χρειάζεται μετασχηματισμό, διόρθωσι ἤ ὑπέρβασι διά τῆς συναφειακῆς θεωρήσεως, τή στιγμή πού ἡ συνείδησι τῆς Ἐκκλησίας διά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀλλά καί αἱ Θεοσημεῖαι τοῦ οὐρανοῦ διά τῆς μυροβλυσίας τῶν ἁγίων λειψάνων των, τούς ἔχει ἀνακηρύξει στύλους καί ἑδραιώματα τῆς ἀνά τούς αἰώνας ἀληθείας, δέν ἀποτελεῖ τήν δεινοτέρα αἵρεσι καί μάλιστα κατεγνωσμένη ὑπό τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων; Εἰς τήν Θεολογική ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς δέν κατεγνώσθησαν νέοι αἱρετικοί ἀλλά ἐνημερώθη ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ὑπό εἰδημόνων νά κωφεύση καί νά μήν ἀποδεχθῆ τήν ἀμφισβήτησι τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας πού ἀναποδράστως ὁδηγεῖ στήν ἀποδόμησι καί σχετικοποίησι τῆς ὑγιαινούσης διδσκαλίας (Α΄ Τιμ. 1:10) καί ἀκολούθως στήν ἄρνησι τῆς ἁγιότητος τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ ἀλαθήτου τῶν Οἰκουμενικῶν Αὐτῆς Συνόδων καί τοῦ Παναγίου Πνεύματος τοῦ θεώσαντος διά τῶν ἀκτίστων Αὐτοῦ ἐνεργειῶν τούς θεοφόρους Πατέρας. Τό μήνυμα τῆς Ἡμερίδος δέν ἦτο ἡ ἔκθεσις προσώπων ὡς αἱρετικῶν ἀλλά ἡ πρόσκλησις πάντων νά θεολογοῦν καί νά πολιτεύωνται «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι». Ἄλλωστε ἡ συνείδησις καί ἡ πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας δέν θεωρεῖ αἱρετικούς τούς ἀστοχούντας στήν διατύπωσι θεολογικῶν θέσεων ἀλλά τούς δαιμονικῶς ἐμμένοντας σέ αὐτές.
Ὅσον ἀφορᾶ στόν σεβάσμιο καί ἐγκρατέστατο καθηγητή Ἀριστείδη Πανώτη, πού «ἀναμιμνήσκεται» τοῦ ἀοιδίμου ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου γιά νά εἰρηνεύση τήν ἀσφαλῶς διαμαρτυρομένη συνείδησί του γιά τήν ἐμμονή του στό ἀποδεδειγμένα ἀποτυχημένο ἐγχείρημα τῶν δῆθεν εἰρηνοποιῶν μακαριστοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου καί μακαρίτη Πάπα Παύλου τοῦ Στ΄ ἐμφανίζων δίχα ἀποδείξεων τόν ἀκραιφνέστατο τῆς Ὀρθοδοξίας Κανονολόγο καί διαπρύσιο κήρυκα τῆς ἀληθείας Ἐπιφάνιον Θεοδωρόπουλον ὡς θαυμαστή ἑνός μυθιστορηματικοῦ προσώπου τῆς κατεγνωσμένης Παπικῆς αἱρέσεως πού δημιούργησε ἡ ἐξαιρετική γραφίδα τοῦ Β. Οὐγκώ, λές καί δέν γέμει ἡ ἀκαινοτόμητος καί ἀδιαίρετος Ὀρθόδοξος Καθολική Ἐκκλησίας μεγαλειωδῶν μορφῶν καί αἰωνίων προτύπων ἁγιότητος, ὑψίστης ἀνθρωπίνης ποιότητος ὡς ὁ ἱερός τῆς Ζακύνθου ἔφορος καί Προστάτης ἅγιος Διονύσιος ὁ Σιγοῦρος ὁ τιμηθείς ὑπό τοῦ αἰωνίου Θεοῦ διά τῆς ὑψίστης δωρεᾶς τῆς ἀφθαρσίας, ὁ καί συγχωρήσας τόν φονέα τοῦ ἀδελφοῦ του, ἄς μᾶς προσκομίσει ἀπό τό ἀνεξάντλητο ἀρχεῖο του, γραπτό κείμενο τοῦ γερ. Ἐπιφανίου ἐγκωμιαστικό γιά τήν Ρωμαιοκαθολική παρασυναγωγή ἤ φωτογραφικό ὑλικό συμπροσευχῆς του ἤ συναγελασμοῦ του μέ πραγματικούς καί ὄχι φανταστικούς «συναδέλφους» τοῦ λατίνου Ἐπισκόπου Μυριήλ τῶν Ἀθλίων.
Τήν ἀπάντηση στόν ἱστοριοδίφη κ. Ἀ. Πανώτη γιά τό ἄν εἶναι «σεβασμία» ἡ Ρωμαιοκαθολική παρασυναγωγή καί ὄχι Ἐκκλησία, δέν θά τήν δώσουν οἱ «μανιακοί κορύβαντες τῶν ἡμερῶν μας» οὔτε οἱ «ἔξαλλοι φανφαρόνοι τοῦ ἀδιάβαστου ψευτοζηλωτισμοῦ, πού μᾶς διασύρουν στήν οἰκουμένη μέ τούς δικολαβίστικους ἀκροβατισμούς τους», «οὔτε ἡ φθηνή ἀλαζονεία τοῦ ἀβδηριτισμοῦ» (sic) ἀλλά τήν δίδουν δυστυχῶς γι’ αὐτόν μέ ἐξόχως φρικώδη τρόπο ἡ συμπολίτευση καί ἀντιπολίτευση τοῦ κοινοβούλιου τῆς Ὀλλανδίας προσφάτως τοῦ ὁποίου ἀνεξάρτητος ἐπιτροπή γνωμοδότησε γιά 28.000 ἐγκλήματα παιδεραστίας στά τελευταία 60 χρόνια πού διεπράχθησαν ἀπό τούς λειτουργούς τῆς «σεβασμίας Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας» στή χώρα τους, καθώς καί ἡ συμπολίτευσι καί ἀντιπολίτευσι τοῦ Κοινοβουλίου τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἰρλανδίας πού μέ κοινό ψήφισμά τους στό Δουβλίνο καί διά στόματος τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἔντα Κένι διεκήρυξαν κατά δημοσίευση τῆς ἐγκρίτου ἐφημερίδος Gurdian ὅτι ἡ «σεβασμία Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία» συνεκάλυψε ἀναισχύντως χιλιάδες κακουργηματικές πράξεις παιδεραστίας στή χώρα τους καί ὅτι: «δυστυχῶς ἀποκαλύφθηκαν ἡ δυσλειτουργία, ὁ ἐλιτισμός καί ὁ ναρκισσισμός πού κυριαρχοῦν στήν κουλτούρα τοῦ Βατικανοῦ» πού ἔσπευσε νά ἁγιοποιήση τόν μεθοδικῶς ἐπιδοθέντα στήν παγκόσμια συγκάλυψη τῶν κακουργημάτων παιδεραστίας Ἰωάννη Παῦλο τόν Β΄. Τή δίδουν ἀκόμη τά ἀνά τόν κόσμο ἑκατοντάδες χιλιάδες θύματα τῶν «σεβασμίων» Ρωμαιοκαθολικῶν λειτουργῶν.
Ὅσον ἀφορᾶ τέλος στήν δῆθεν θεομαχία καί στήν δῆθεν ἀγνωμοσύνη καί ἐπειδή περί Πατέρων ὁ λόγος τοῦ ἀφιερώνουμε ὡς φιλίστορες καί φιλάγιοι καί ἐμεῖς ὡς ὁ ἴδιος τό συναξάριο τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἀθανασίου τοῦ Λιθουανοῦ πού ἑορτάζει τήν 5 Σεπτεμβρίου.

«Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στὴν Βίλνα (σημερινὴ πρωτεύουσα τῆς Λιθουανίας) τῆς Μικρορωσίας τὸ 1596, τὸν ἴδιο χρόνο ποὺ ἔγινε στὸ Μπρὲστ - Λιτὸβσκ ἡ ψευδοένωσις μεταξὺ τῆς Ρώμης καὶ ὡρισμένων Ρώσων ἐπισκόπων. Υἱὸς εὐγενοῦς στὴν καταγωγὴ Λιθουανοῦ, ἀρκετὰ πτωχοῦ παρὰ ταῦτα, ἔλαβε εὐρεῖα καὶ σπάνια μόρφωσι γιὰ τὴν ἐποχή του.
Ἦταν κάτοχος πολλῶν ξένων καὶ ἀρχαίων γλωσσῶν καὶ βαθὺς γνώστης τόσο τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ τῶν φιλοσόφων καὶ θεολόγων τῆς Δύσεως.

Γιὰ λίγα χρόνια ὁ ἅγιος ἐργαζόταν ὡς οἰκοδιδάσκαλος, ὥσπου τὸ 1627 ἐκάρη μοναχὸς στὴν μονὴ τοῦ Χουτίν, κοντὰ στὴν Ὄρσα τῆς Μικρορωσίας (σημερ. Λευκορωσία). Τὸ προπύργιο αὐτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ἔμεινε ἀπείρακτο ἀπὸ τὶς πολωνικὲς δυνάμεις κατοχῆς, διεδραμάτισε σπουδαῖο ρόλο στὸ νὰ ἀντισταθῇ ὁ ὀρθόδοξος λαὸς κατὰ τῆς ρωμαιοκαθολικῆς προπαγάνδας. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Ἀθανάσιος συμπλήρωσε τὴν μοναχική του κατάρτισι καὶ σὲ ἄλλα ὀνομαστὰ μοναστήρια.
Ὅταν χειροτονήθηκε ἱε ρεύς, ὁ μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος Μογίλας (1596-1647) τοῦ ἀνέθεσε τὴν ἀνακαίνισι τῆς μονῆς τοῦ Κουπυάτιτσκ. Μετὰ ἀπὸ θεία ἀποκάλυψι, ἔκανε ἕ να ἐπικίνδυνο ταξίδι στὴν Μόσχα, διασχίζοντας ἐδάφη κατεχόμενα ἀπὸ Πολωνούς, μὲ σκοπὸ νὰ ἐκθέσῃ στὸν τσάρο τὴν κακὴ στάσι τῶν τοπικῶν ἀρ χῶν ἔναντι τῶν ὀρθοδόξων στὶς βορειοδυτικὲς περιοχὲς τῆς Ρωσίας καὶ νὰ ζητήσῃ συνδρο μὴ γιὰ τὴν ἀνακαίνησι τῆς μονῆς του. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Παναγίας ἐπέτυχε στὴν ἀποστολή του καὶ ἄρχισε τὶς ἐργασίες. Δύο χρόνια ὅμως ἀργότερα ἀναγκάσθηκε νὰ τὶς ἐγκαταλείψῃ, διότι ἐξελέγη ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ ὁσίου Συμε ὼν τοῦ Στυλίτου στὸ Μπρὲστ-Λιτόβσκ.

Ἀπὸ τότε ἀποδύθηκε σὲ νέο καὶ ἀκαταπόνητο ἀγῶνα ἐναντίον τῆς Οὐνίας, τοῦ προσηλυτιστικοῦ αὐτοῦ τρόπου τῶν Λατίνων ποὺ εἶναι συγκεκαλυμμένος μὲ ὀρθόδοξα λειτουργικὰ τυπικὰ καὶ συνήθειες. Ἐπὶ ὀκτὼ χρόνια ὁ ἅγιος μὲ τὴν προσευχή, τὸ κήρυγμα καὶ τὰ συγγράμματά του στηλίτευε καὶ ἀπέρριπτε τὴν ψευδοένωσι τῆς Μπρέστ, ἐπανέφερε δὲ τοὺς πλανηθέντας στὴν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ.

Οἱ Πολωνοὶ στρατιῶτες καὶ ἔποικοι βασάνιζαν τοὺς ὀρθοδόξους πληθυσμοὺς τῶν κατεχομένων περιοχῶν μὲ βαρβαρικὴ ὠμότητα, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἰησουῖτες ἱεραπόστολοι δὲν ἐδίσταζαν νὰ χρησιμοποιήσουν τὶς πιὸ ἀπάνθρωπες μεθόδους, προκει μένου νὰ στερεώσουν τὴν δική τους πίστι στὴν Μικρορωσία. Ὁ ἅγιος ἀποφάσισε νὰ μεταβῇ στὸν βασιλέα τῆς Πολωνίας Βλαδίσλαο Δ΄(1632-1648), γιὰ νὰ μεσολαβήσῃ, ὥστε οἱ ὀρθόδοξοι νὰ ἔχουν πιὸ ἀνθρώπινη μεταχείρισι. Ὁ βασιλεὺς κάμφθηκε ἀπὸ τὴν παράκλησί του καὶ μὲ διάταγμα ἔθετε τέρμα σὲ αὐτὲς τὶς καταχρήσεις τῆς ἐξου σίας, ἀλλὰ οἱ δημόσιοι λειτουργοί του δὲν τὸ ἐφήρμοσαν. Στὴν Βαρσοβία ἡ κατάστασις τῶν ὀρθοδόξων ἦταν ἀκόμα χειρότερη. Σὲ ἑορτάσιμες ἡμέρες οἱ Πο λωνοὶ καὶ οἱ οὐνῖτες ἔβαζαν φωτιὰ σὲ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες γεμᾶτες πιστούς, ὅπως καὶ ἄλ λοτε κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν μεγάλων διωγμῶν.

Μόνος στὸν ἀγῶνα, μὲ μόνη παρηγοριὰ τὴν Παναγία, ὁ Ἀθανάσιος συνέχισε τὶς προσπάθειές του. Τὸ 1643, ὕστερα ἀπὸ μία νέα θεία ἀποκάλυψι, κατέφυγε γιὰ δεύτερη φορὰ στὸ Συμβούλιο Ἐπικρατείας τῆς Πολωνίας. Ἐνῷ κέρδισε τὴν προστασία τοῦ κράτους ὑπὲρ τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου του, ὡρισμένοι ὀρθόδοξοι γαιοκτήμονες, φοβούμενοι μήπως ζημιωθοῦν τὰ συμφέροντά τους, διέδωσαν ὅτι ἦταν τρελλὸς καὶ κατόρθωσαν νὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ τὸ ἀξίωμα, νὰ καθαιρεθῇ ἀπὸ τὴν ἱερωσύνη καὶ νὰ σταλῇ στὸ Κίεβο γιὰ ἐξέτασι.

Παρὰ τὶς κακόβουλες προσπάθειές τους ὁ ἅγιος δικαιώθηκε καὶ ἐπέστρεψε ὡς ἡγούμενος στὸ μοναστήρι του, ἀλλὰ δὲν ἔμεινε ἥσυχος γιὰ πολύ• σύντομα ξανάρχισαν οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν ὀρθοδόξων.
Ἐνῶ ἑτοίμαζε μία ἀναφορὰ πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Πολωνίας, συνελήφθη καὶ φυλακίσθηκε προτοῦ τὴν ὁλοκληρώση. Ἀφέθηκε ἐλεύθερος ὕστερα ἀπὸ τρία χρόνια, ἀλλὰ τὸ 1648 ὁ διωγμὸς συνεχίσθηκε σφοδρότερος. Ἦταν τόσο αἱματηρός, ὥστε ὁ λαὸς τῆς Μικρορωσίας ἐξεγέρθηκε καὶ ἀπαίτησε τὴν ἀποχώρησι τῶν πολωνολιθουανικῶν δυνάμεων καὶ τὴν ἀπόδοσι τῶν ρωσικῶν ἐδαφῶν στὸν τσάρο. Οἱ πολωνικὲς ἀρχὲς συνέλαβαν ἀμέσως τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ κινήματος καὶ τοὺς ἐπιφανεστέρους ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες. Ὁ Ἀθανάσιος φυλακίσθηκε καί, παρὰ τὶς παντὸς εἴδους σωματικὲς καὶ ἠθικὲς κακώσεις ποὺ ὑπέστη, τόσο ἐκ μέρους τῶν δεσμοφυλάκων, ὅσο καὶ τῶν καθολικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, συνέχισε νὰ ἐλέγχῃ τοὺς ἑνωτικοὺς καὶ νὰ ἀναθεματίζῃ τὴν ἕνωσι. Τὸν βασάνισαν βάζοντας στὸ σῶμα του ἀναμμένα κάρβουνα, τὸν ἔγδαραν καὶ τὸν ἔκαψαν ζωντανό. Ἐπειδὴ ἀκόμη ἀνέπνεε, τὸν τουφέκισαν, νεκρὸ τὸν ἀπο κεφάλισαν καὶ ἔρριξαν τὸ σῶμα του σὲ ἕνα λάκκο. Τὸ τίμιο λείψανό του βρέθηκε ἀργότερα ἄφθαρτο, εὐωδιάζον καὶ μέχρι σήμερα ἐπιτελεῖ θαύματα.
Ταῖς αὐτοῦ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

(Ἀπὸ τὸν Νέο Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ ἱερομ. Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, τόμ. Α΄ Σεπτέμβριος, ἐκδ. Ἴνδικτος 2001, σσ. 62-64)


Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Όσιε Παίσιε πρέσβευε υπέρ ημών
User avatar
Thrax
 
Posts: 349
Joined: Tue Nov 15, 2011 11:00 am
Location: Αττικη

Re: ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ

Unread postby nick_the_greek » Fri Feb 24, 2012 9:58 pm

οι οικουμενιστές όρθοδοξοι προσπαθούν να διδάξουν ένα άλλο ορθόδοξο χριστιανισμό χωρίς τους άγιους πατέρες. λες και οι άγιοι πατέρες δεν ήταν ορθόδοξοι. Η "αμέλεια" τους αυτή εύκολα εξηγείται. Οι άγιοι πατέρες, ορθοτομούντες εν αγίω πνεύματι τον λόγο της αληθείας, τους χαλούν τα σχέδια της ψευδοένωσης. Πρέπει με κάποιον τρόπο να τους ξοφορτωθούν.
Το κίνημα αυτό του οικουμενισμού είναι ένας δούρειος ίππος μέσα στους κόλπους της αγίας εκκλησίας μας. Δρα αργά αλλά μεθοδικά. οι οικουμενιστές (θέλω να πιστευώ ασυνείδητα) προλειαίνουν το έδαφος για την ανάδειξη του αντίχριστου ως παγκόσμιου διδάσκαλου, που θα αγακαλιάσει όλες τις θρησκείες.
nick_the_greek
 

Re: ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ

Unread postby Thrax » Sun Feb 26, 2012 1:34 am

Επιστολή Γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου στον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ


Ανοικτή επιστολή

Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
Image

Παναγιώτατε, Από τινων ετών κατώδυνον το Πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το συνειδητώ πιστεύον πλήρωμα , παρίσταται θεατής επικινδύνων προς την Πίστην ακροβασιών του Πρώτου της Ορθοδοξίας Επισκόπου. Ούτως, ίνα παραλίπωμεν άλλου είδους ακροβασίας, η προς τον Πάπαν και τον Παπισμόν συμπεριφορά Υμών και τινών Υμετέρων αντιπροσώπων, ρίπτει εις άφατον θλίψιν, αλλά και φοβεράν ψυχικήν δοκιμασίαν, τα αληθώς ορθοδοξούντα τέκνα της Εκκλησίας. Αλληλογραφείτε μετά του Πάπα εν πάση εκκλησιαστική τάξει, ως εάν έζωμεν εις τον Ε' μ.Χ. αιώνα. Υποβάλλεσθε εις τας ταλαιπωρίας μακρινών ταξιδιών προς συνάντησιν αυτού. Ανταλλάσετε μετ' αυτού τρυφεράς περιπτύξεις και αδελφικούς ασπασμούς. Καλείτε αυτόν «Πρώτον Επίσκοπον της Χριστιανοσύνης» και υμάς Αυτόν δεύτερον. Διακηρύσσετε urbi et orbi ότι «ουδεμία διαφορά χωρίζει τας δύο Εκκλησίας». Συμπροσεύχεσθε μετ' αντιπροσώπων αυτού και φέρεσθε προς αυτούς σχεδόν όπως και προς τους Ορθοδόξους Επισκόπους. Αίρετε εκ μέσου αιωνοβίους αφορισμούς, οίτινες, έστω και αν επιβλήθεισαν υπό το κράτος των εντυπώσεων εκ στιγμιαίων γεγονότων πρωτοφανούς οξύτητας και ως αντίδρασις εις τα γεγονότα εκείνα, ουχ ήττον δε εξέφραζον ει μη το καθολικόν φρόνημα της αμωμήτου και θεοφόρου Ορθοδοξίας και δεν απετέλουν ειμή απλήν εφαρμογήν, καθυστερημένη μάλιστα, των διατάξεων του Κανονικού της Εκκλησίας Δικαίου, επιβαλλουσών την αποπομπήν εκ της θεοτεύκτου Μάνδρας των «ανιάτως και προς θάνατον νοσούντων» προβάτων, των αιρετικών δηλαδή και φθορέων της Πίστεως.

Παναγιώτατε, Τι εκ των δύο συνέβη; Ο Πάπας προσεχώρησε εις την Ορθοδοξίαν ή Υμείς εις τον Παπισμόν; Εάν τοπρώτον, αναγγείλατε τούτο, ίνα πάντες φαιδρώς πανηγυρίσωμεν μετ' αλλήλων και χορεύσωμεν. Εάν το δεύτερον, ομιλήσατε μετ' ειλικρινείας και ευθύτητος, ίνα βεβαιωθώμεν ότι, μετά της παλαιάς, απώλετο και η νέα Ρώμη και κατεπόθη υπό της αιρέσεως. Εάν δε ουδέν εκ τούτων συνέβη, αλλά και Υμείς και ο Πάπας εμένετε εν τοις οικείοις έκαστος όροις, τότε πως ερμηνεύονται αι προεκτεθείσαι ενέργειαι Υμών; Πώς είναι δυνατόν ο αιρετικός Πάπας να είναι ο Πρώτος Επίσκοπος της Χριστιανοσύνης και Υμείς ο δεύτερος; Πότε η Εκκλησία ημών συνηρίθμησεν ομού μετά των Ορθοδόξων Επισκόπων τους Επισκόπους των αιρετικών; Δογματικής και κανονικής ακριβείας γλώσσαν ομιλείτε ή ευελίκτου διπλωματικής υποκρισίας; Επίσκοπος είσθε ή διπλωμάτης; Πώς δ' ακόμη είναι δυνατόν να αίρωνται αι κανονικαί της Εκκλησίας ποιναί, όταν το αντικείμενον αυτών (η αίρεσις) ου μόνον εξακολουθή να υπάρχει, αλλά και αισίως αύξεται και μεγενθύνεται και γαυριά; Και εάν δεν υπήρχον αφορισμοί κατά των παπικών διά τας υπ' αυτών αποτολμηθείσας αλλοιώσεις εν τη Πίστει, θα έδει ούτοι να εκφωνηθώσι σήμερον από κοινής των Ορθοδόξων Εκκλησιών ψήφου, υπεικουσών εις ρητάς και σαφείς των Ιερών Κανόνων επιταγάς. Πώς λοιπόν και διατί, υπάρχοντες, αίρωνται;
Παναγιώτατε, Άδεται ότι ενεργείτε ως ενεργείτε, ινα, προσεταιριζόμενος το πανίσχυρον κοσμικώς Βατικανόν, αντιτάξητε την εκ της συμμαχίας αυτού αίγλην και δύναμην προς τους τουρκικούς βρυχηθμούς και δυνηθήτε ούτω να στηρίξετε τον δεινώς απειλούμενον και κλονιζόμενον Θρόνον της πάλαι ποτέ βασιλευούσης. Εάν ταύτα έχωνται αληθείας, και πλανάσθε και ματαιοπονείτε. Έχομεν την συμμαχίαν του Θεού, Παναγιώτατε, ή ου; Εάν ναι, τότε «εις διώξεται χιλίους και δύο μετακινήσουσι μυριάδας», τότε καν κύματ διεγείρηται, καν πελάγη, καν τουρκικών θηρίων θυμός, αράχνης δι' ημάς έσονται ευτελέστερα, τότε «εξανθήσει και υλοχαρήσει και αγαλλιάσεται τα έρημα του Ιορδάνου» και «αλείται ως έλαφος χωλός, τρανή σε έσται γλώσσα μογιλάλων», τότε... ώ τότε, «γνώτε έθνη και ηττάσθε ότι μεθ' ημών ο Θεός»!... Εάν όχι τότε προς τι «πεποίθαμεν επ' άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων οις ουκ εστι σωτηρία»; Τότε, Παναγιώτατε, εφαρμόζονται πλέον εφ' ημών οι λόγοι του προφήτου: «Ουαί οι καταβαίνοντες εις Αίγυπτον επί βοήθειαν, οι εφ' ίππος πεποιθότες και εφ' άρμασιν, έστι γαρ πολλά, και εφ' ίππος πλήθος σφόδρα, και ουκ ήσαν πεποιθότες επί τον Άγιον του Ισραήλ και τον Κύριον ουκ εζήτησαν. Και αυτός σοφώς ήγεν επ' αυτούς κακά και ο λόγος αυτού ου μη αθετηθή και επαναστήσεται επ΄οίκους ανθρώπων πονηρών και επί την ελπίδαν αυτών την ματαίαν, Αιγύπτιον άνθρωπον και ου Θεόν, ίππων σάρκας και ουκ εστι βοήθεια. Ο δε Κύριος επάξει την χείραν αυτού επ' αυτούς και κοπιάσουσιν οι βοηθούντες και άμα πάντες απολούνται»(Ης. Λα,1-3)
Παναγιώτατε, Μυριάκις προτιμότερον να εκριζωθή ο ιστορικός της Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος και να μεταφυτευθή εις έρημον τινα νησίδα του πελάγους, ακόμη δε και να καταποντισθή εις τα βάθη του Βοσπόρου, ή να επιχειρηθή έστω και η ελαχίστη παρέκλισις από της χρυσής των πατέρων γραμμής, ομοφώνως βοώντων: «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Πίστεως». Αι επτά λυχνίαι της αποκαλύψεως, διά τας αμαρτίας ημών, εσβέσθησαν προ πολλού. Αι επτά Εκκλησίαι αποστολικαί, Εκκλησίαι σχούσαι την υψίστην τιμήν να λάβωσιν, ειδικώς αύται, γράμματα εξ ουρανού μέσω του θεοπνεύστου της Πάτμου Οραματιστού, εξέλιπον εκ της επιφανείας της Γης και εκεί, ένθα άλλοτε ετελείτο η φρικωδεστάτη Θυσία και ο Τριαδικός ανεμέλπετο Ύμνος, σήμερον ίσως κρώζουσι νυκτικόρακες ή «ορχούνται ονοκένταυροι». Και όμως η Νύμφη του Κυρίου δεν απέθανεν. Η Εκκλησία του Χριστού δεν εξηφανίσθη. Συνεχίζει, τετραυματισμένη και καθημαγμένη ως ο Ιδρυτής αυτής, αλλ' αείζωος και ακατάβλητος, την δια μέσω των αιώνων πορείαν αυτής, φωτίζουσα, θάλπουσα, ζωογονούσα, σώζουσα. Δεν θα αποθάνη λοιπόν αύτη και άν μετακινηθή και άν αποθάνη ο Οικουμενικός Θρόνος. Ουδείς Ορθόδοξος εύχεται την μετακίνησην ή τον θάνατον του Οικουμενικού Θρόνου. Μη γένοιτο! Αλλά και ουδείς θα θυσιάση χάριν αυτού ιώτα έν ή μία κεραίαν εκ της Ορθοδόξου Πίστεως. Αγωνίσασθε υπέρ αυτού πάση δυνάμει. οχι απλώς έχετε δικαίωμα, αλλά οφείλετε να στηρίξητε αυτόν, το καθ' Υμάς. Θυσιάσατε χάριν αυτού οτιδήποτε: χρήματα, κτήματα, τιμάς, δόξας, πολύτιμα κειμήλια, Διακόνους, Πρεσβυτέρους, Επισκόπους, ακόμη και τον Πατριάρχη Αθηναγόραν! Έν μόνον κρατήσατε, έν φυλάξατε, ενός φείσασθε, έν μη θυσιάσητε: την Ορθόδοξον Πίστιν! Ο Οικουμενικός Θρόνος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη παντού απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως. Οι φάροι είναι χρήσιμοι εάν και εφόσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκόπελους. Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είναι μόνον άχρηστοι αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονατι και αυτοί εις σκόπελους.
Παναγιώτατε, Προχωρήσατε ήδη πολύ. Οιπόδες Υμών ψαύουσι πλέον τα ρείθρα του Ρουβικώνος. Η υπομονή χιλιάδων ευσεβών ψυχών, κληρικών και λαϊκών, συνεχώς εξαντλείται. Διά την αγάπην του Κυρίου οπισθοχωρήσατε! Μη θέλετε να δημιουργήσετε εν τη Εκκλησία σχίσματα και διαιρέσεις. Πειράσθε να ενώσητε τα διεστώτα ακι το μόνον όπερ κατορθώσητε, θα είναι να διασπάσητε τα ηνωμένα και να δημιουργήσητε ρήγματα εις εδάφη έως σήμερον στερεά και συμπαγή. Σύνετε και συνέλθετε! Αλλά φευ! Διηνύσατε πολύν οδόν. Ήδη «προς εσπέραν εστι και κέκλικεν η ημέρα...». Πως θα ίδητε τας χαινούσας αβύσσους, αφ' ων θα διέλθη μετ' όλίγον η ατραπός ήν οδεύετε; Είθε, είθε ο πάλαι ποτέ «στήσας τον ήλιον κατά Γαβαών και την σελήνην κατά φάραγγαν Αιλών», να δευτερώση το θαύμα και να παρατείνη άπαξ έτι το μήκος της ημέρας, να ενισχύση έτι πλέον το φώς αυτής και να διανοίξη τους οφθαλμούς Υμών, ίνα ίδητε, κατανοήσητε, επιστρέψητε. Αμήν.
Μετά βαθυτάτου σεβασμού
"ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ", φύλλον Δεκεμβρίου 1965
Πηγή: ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ -ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ
Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος
Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου.

Όσιε Παίσιε πρέσβευε υπέρ ημών
User avatar
Thrax
 
Posts: 349
Joined: Tue Nov 15, 2011 11:00 am
Location: Αττικη

Re: ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ

Unread postby nick_the_greek » Sun Feb 26, 2012 2:25 am

Τι λέει ο πατήρ Θεόδωρος Ζήσης ομότιμος καθηγητής θεολογίας του Αριστοτέλειου πανεπιστημίου για το φαινόμενο του οικουμενισμού. Με εμφανή διάθεση αυτοκριτικής για δικά του λάθη, αποκαλύπτει πτυχές του οικουμενιστικού κινήματος και την συμμετοχή σε αυτό πατριαρχικών κύκλων. Ο πατήρ Ζήσης λέει κάποια πραγματα έξω από τα δόντια. Για την στάση του αυτή, λίγα χρόνια πριν, το Πατριαρχείο απείλησε με καθαίρεση τον πατέρα Ζήση. Πρόσέξτε και το τμήμα του video από το 33-34 λεπτό και μετά, για την σχέση του π. Ζήση με τον (άγιο σήμερα) π. Ιουστίνο Πόποβιτς.

Last edited by nick_the_greek on Sun Feb 26, 2012 10:37 pm, edited 2 times in total.
nick_the_greek
 

Re: ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ

Unread postby nick_the_greek » Sun Feb 26, 2012 2:34 am

τι λέει ό μακαρίτης π. Ιουστίνος Πόποβιτς (άγιος της Σερβικής Εκκλησίας σήμερα) για το κίνημα του οικουμενισμού.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ»
ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
(του αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς)



Πανιερώτατοι Πατέρες,

Την στάσιν της έναντι των αιρετικών - και αιρετικοί είναι όλοι οι μη Ορθόδοξοι - η Εκκλησία του Χριστού έχει καθορίσει άπαξ δια παντός, δια των Αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων, δηλαδή δια της αγίας Θεανθρωπίνης Παραδόσεως, της μοναδικής και αναλλοιώτου.

Συμφώνως προς αυτήν την στάσιν, εις τους Ορθοδόξους είναι απηγορευμένη κάθε συμπροσευχή και κάθε λατρευτική επικοινωνία μετά αιρετικών. Διότι «τις μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαρ; η τις μερίς πιστώ μετά απίστου;» (Β΄ Κορινθ. 6, 14-15). Ο 45ος κανών των Αγίων Αποστόλων ορίζει: ”Επίσκοπος η πρεσβύτερος…, αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω· ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαί τι, καθαιρείσθω”. Αυ­τός ο ι­ε­ρός Κα­νών των α­γί­ων Α­πο­στό­λων δεν προσ­δι­ο­ρί­ζει ποί­α α­κρι­βώς προ­σευ­χή η α­κο­λου­θί­α α­πα­γο­ρεύ­ε­ται, αλ­λά α­πα­γο­ρεύ­ει κά­θε κοι­νήν με­θ’ αι­ρε­τι­κών προ­σευ­χήν, έ­στω και την κα­τ’ ι­δί­αν (“συ­νευ­ξά­με­νος”­). Εις δε τας οι­κου­με­νι­στι­κάς κοι­νάς προ­σευ­χάς μή­πως δεν γί­νων­ται και α­δρό­τε­ρα και ευ­ρύ­τε­ρα τού­των; Ο 32ος κα­νών της εν Λα­ο­δι­κεί­α Συ­νό­δου ο­ρί­ζει· «Ό­τι ου δεί αι­ρε­τι­κών ευ­λο­γί­ας λαμ­βά­νειν, αί­τι­νές ει­σιν α­λο­γί­αι μάλ­λον η ευ­λο­γί­αι». Μή­πως ό­μως δεν συμ­βαί­νει εις τας κοι­νάς οι­κου­με­νι­στι­κάς συ­ναν­τή­σεις και συμ­προ­σευ­χάς να ευ­λο­γούν αι­ρε­τι­κοί ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοί ε­πί­σκο­ποι και ι­ε­ρείς, προ­τε­στάν­ται πά­στο­ρες, α­κό­μη δε και γυ­ναίκ­ες; (­!­).

Αυ­τοί και ό­λοι οι άλ­λοι σχε­τι­κοί κα­νό­νες των α­γί­ων Α­πο­στό­λων και των α­γί­ων Πα­τέ­ρων ί­σχυ­ον ό­χι μό­νον κα­τά την πα­λαι­άν ε­πο­χήν, αλ­λ’ ε­ξα­κο­λου­θούν να εί­ναι εν α­πο­λύ­τω ι­σχύ­ϊ και σή­με­ρον, δι’ ό­λους η­μάς τους συγ­χρό­νους ορ­θο­δό­ξους Χρι­στι­α­νούς. Ισχύουν αναμφιβόλως και δια την θέσιν μας έναντι των ρωμαιοκαθολικών και προτεσταντών. Διότι ο μεν ρωμαιοκαθολικισμός είναι πολλαπλή αίρεσις, περί δε του προτεσταντισμού τι να είπωμεν; Καλλίτερον να μη ομιλώμεν. Ήδη ο Άγιος Σάββας εις την εποχήν του, επτάμισυ αιώνας πριν, δεν ωνόμαζεν άραγε τον ρωμαιοκαθολικισμόν «λατινικήν αίρεσιν»; Και πόσα από τότε νέα δόγματα δεν επενόησεν ο πάπας και «αλαθήτως» εδογμάτισε ! Δεν χωρεί αμφιβολία, ότι δια του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα, ο ρωμαιοκαθολικισμός κατέστη παναίρεσις.

Και η πολύ επαινουμένη Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος ουδέν ήλλαξεν ούτε όσον αφορά εις την τερατώδη ταύτην αίρεσιν, αλλά, τουναντίον, επεκύρωσεν αυτήν.

Ένεκα τούτου, αν είμεθα Ορθόδοξοι και θέλωμεν να παραμείνωμεν Ορθόδοξοι, τότε οφείλομεν και ημείς να τηρήσωμεν την στάσιν του Αγίου Σάββα, του Αγίου Μάρκου Εφέσου, του Αγίου Κοσμά Αιτωλού, του Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης και των λοιπών Αγίων Ομολογητών και Μαρτύρων και Νεομαρτύρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έναντι των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών, εκ των οποίων ούτε οι μεν, ούτε οι δε, δεν πιστεύουν ορθοδόξως εις τα δύο βασικά δόγματα του Χριστιανισμού : εις την Αγίαν Τριάδα και εις την Εκκλησίαν.



Πανιερώτατε και Άγιοι Συνοδικοί Πατέρες,

Έως πότε θα εξευτελίζωμεν δουλικώς την Αγίαν μας Ορθόδοξον Αγιοπατερικήν και Αγιοσαββιτικήν Εκκλησίαν δια της οικτρώς και φρικωδώς αντιαγιοπαραδοσιακής στάσεώς μας έναντι του Οικουμενισμού και του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλιου Εκκλησιών; Εντροπή καταλαμβάνει πάντα ειλικρινή Ορθόδοξον, ανατραφέντα υπό την καθοδήγησιν των Αγίων Πατέρων, όταν αναγιγνώσκη, ότι οι Ορθόδοξοι Σύνεδροι της 5ης Πανορθοδόξου Διασκέψεως της Γενεύης (8-16 Ιουνίου 1968) σχετικώς προς την συμμετοχήν των Ορθοδόξων εις το έργον του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», έλαβον τότε την απόφασιν «όπως εκφρασθή η κοινή επίγνωσις της Ορθοδόξου Εκκλησίας ότι αύτη αποτελεί οργανικόν μέρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών».

Αυτή η απόφασις είναι κατά την ανορθοδοξίαν και αντιορθοδοξίαν της αποκαλυπτικώς φρικαλέα. Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού να ταπεινωθεί τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί της θεολογοι, ακόμα δε και Ιεράρχαι, μεταξύ των οποίων και Σέρβοι, να επιζητούν την «οργανικήν» μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών, το οποίον, κατ’ αυτόν τον τρόπον γίνεται εις νέος εκκλησιαστικός «οργανισμός», μία «νέα Εκκλησία» υπεράνω των Εκκλησιών, της οποίας οι Ορθόδοξοι και μη Ορθόδοξοι εκκλησίαι αποτελούν μόνο «μέλη» («οργανικώς μεταξύ των συνδεδεμένα»!) ; Αλοίμονον, ανήκουστος προδοσία !

Απορρίπτομεν την ορθόδοξον θεανθρωπίνην πίστιν, αυτόν τον οργανικόν δεσμόν μετά του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού και του παναχράντου Του Σώματος – της Ορθοδόξου Εκκλησίας των αγίων Αποστόλων και Πατέρων και Οικουμενικών Συνόδων – και θέλομεν να γίνωμεν «οργανικά μέλη» του αιρετικού, ουμανιστικού, ανθρωποπαγούς και ανθρωπολατρικού συλλόγου, ο οποίος αποτελείται από 263 αιρέσεις, η δε κάθε μία από αυτάς πνευματικός θάνατος !

Ως Ορθόδοξοι, είμεθα «μέλη Χριστού». «Άρα ουν τα μέλη του Χριστού, ποιήσω πόρνης μέλη; Μη γένοιτο!» (Α΄ Κορινθ. 6, 15). Και ημείς τούτο πράττομεν δια της «οργανικής» συνδέσεώς μας μετά του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, το οποίον ουδέν άλλο είναι ειμή αναβίωσις της αθέου ανθρωπολατρείας – ειδωλολατρείας.

Είναι πλέον έσχατος καιρός, Πανιερώτατοι Πατέρες, όπως η Ορθόδοξος Αγιοπατερική και Αγιοσαββίτικη Εκκλησία μας, η Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων, των αγίων Ομολογητών, Μαρτύρων και Νεομαρτύρων, παύση να αναμιγνύεται εκκλησιαστικώς, ιεραρχικώς και λατρευτικώς μετά του ούτω καλουμένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και όπως αρνηθεί δια παντός την οιανδήποτε συμμετοχήν εις τας κοινάς προσευχάς και την λατρείαν (η οποία λατρεία εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν είναι όλη οργανικώς συνδεδεμένη εις μίαν ολότητα και συγκεφαλαιούται εις την θείαν Ευχαριστίαν), και γενικώς την συμμετοχήν εις οιανδήποτε εκκλησιαστικήν πράξιν, η οποία ως τοιαύτη, φέρει εν εαυτή και εκφράζει τον μοναδικόν και ανεπανάληπτον χαρακτήρα της Μίας, Αγία, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της πάντοτε Μιας και Μοναδικής.

Μη σμίγουσα εκκλησιαστικώς μετά των αιρετικών, είτε αν είναι αυτοί συγκεντρωμένοι πέριξ της Γενεύης, είτε πέριξ της Ρώμης, η Ορθόδοξος ημών Εκκλησία, κατά πάντα πιστή προς τους αγίους Αποστόλους και τους αγίους Πατέρας, δεν θα αρνηθή δια τούτο την Χριστιανικήν της αποστολήν και το ευαγγελικόν της χρέος: όπως ενώπιον του συγχρόνου κόσμου, όσον του μη ορθοδόξου, τόσον και του απίστου, ταπεινώς αλλά ευθαρσώς μαρτυρή περί της Αληθείας, της Παναληθείας, περί του ζώντος και αληθινού Θεανθρώπου και περί της πανσωστικής και παμμεταμορφωτικής δυνάμεως της Ορθοδοξίας. Οδηγουμένη υπό του Χριστού η Εκκλησία μας, δια του αγιοπατερικού πνεύματος και χαρακτήρος των θεολόγων της, πάντοτε θα είναι «έτοιμη προς απολογίαν παντί τω αιτούντι ημάς λόγον περί της εν ημίν ελπίδος» (Α΄ Πέτρ. 3, 15). Και η Ελπίς ημών νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων και εις όλην την αιωνιότητα είναι μία και μοναδική: Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός εν τω Θεανθρωπίνω του σώματι, η Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων. Οι Ορθόδοξοι θεολόγοι οφείλουν να συμμετέχουν όχι εις «οικουμενικάς κοινάς προσευχάς», αλλ’ εις θεολογικούς διαλόγους εν τη Αληθεία και περί της Αληθείας, όπως δια μέσου των αιώνων έπραττον οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας. Η Αλήθεια της Ορθοδοξίας και της Ορθοπιστίας είναι «μερίς» μόνον των σωζομένων» (πρβλ 7ος κανών Β΄ Οικουμ. Συνόδου).

Παναληθές είναι το Ευαγγέλιον του αγίου Αποστόλου: «σωτηρία εν αγιασμώ και πίστει αληθείας» (Β΄ Θες. 2,13). Η θεανθρωπίνη πίστις είναι η πίστις της Αληθείας. Η Ουσία αυτής της πίστεως είναι η Αλήθεια, είναι η μόνη Παναλήθεια, δηλαδή ο Θεάνθρωπος Χριστός. Η δε θεανθρωπίνη αγάπη είναι «η αγάπη της Αληθείας»(Β΄Θες. 2,10). Η ουσία αυτής της αγάπης είναι η Παναλήθεια, δηλ. ο Θεάνθρωπο Χριστός. Και αυτή η Πίστις και αυτή η Αγάπη είναι η καρδία και η συνείδησις της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πάντα ταύτα διεφυλάχθησαν αλώβητα μόνον εν τη αγιοπατερική Ορθοδοξία, περί της οποίας οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι κεκλημένοι να μαρτυρούν αφόβως ενώπιον της Δύσεως και της ψευδοπίστεώς της και της ψευδοαγάπης της.

Ιερά Μονή Τσελιέ 13/26 Νοεμβρίου 1974
Συνιστά εαυτόν ταις αγίαις αποστολικαίς προσευχαίς
της Υμετέρας Πανιερότητος και των αγίων Πατέρων
της Ιεράς Συνόδου Αρχιερέων, ο ανάξιος
Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος (Πόποβιτς)
nick_the_greek
 

Re: ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ

Unread postby nick_the_greek » Tue Feb 28, 2012 11:50 am

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Αἱρέσεις, Οἰκουμενισμός: Οἱ διάλογοι χωρὶς προσωπεῖον

Πηγή: Ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος

Εἶναι κοινὴ διαπίστωση, ὅτι οἱ Διάλογοι, διαχριστιανικοὶ καὶ διαθρησκειακοί, γίνονται στὶς ἡμέρες μας ὅλο καὶ πιὸ συχνοί. Καὶ τὸ μὲν Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο συνεχίζει καὶ ἐντατικοποιεῖ τὴν παλαιὰ σχετικὴ τακτική του, τὸ συναγωνίζεται ὅμως καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ρίχνοντας τὸ βάρος κυρίως πρὸς δυὸ κατευθύνσεις: τὶς ἐπαφὲς μὲ τὸ Βατικανὸ καὶ τὸν Παπισμὸ ἀφ᾿ ἑνός, ἀλλὰ καὶ τὶς διαθρησκειακὲς συναντήσεις ἀφ᾿ ἑτέρου. Καὶ τὸ μὲν Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀκολουθεῖ τὴν χαραγμένη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα (†1972) πορεία, χωρὶς δυνατότητα πλέον αὐτοκριτικῆς καὶ αὐτοελέγχου, ἡ δὲ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, στὶς διοικητικὲς δομές της καὶ παρὰ τὶς συνεχεῖς ἀντιδράσεις τῆς πλειονοψηφίας τοῦ Κλήρου καὶ τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ, τείνει νὰ ὑπερβῆ τὸ Πατριαρχικὸ Κέντρο σὲ πρωτοβουλίες, μὲ ρυθμοὺς συνεχῶς ἐπιταχυνομένους, ποὺ δίκαια προβληματίζουν, διότι ἀθετοῦν σκανδαλωδῶς τὴν γνωστὴ ἀπὸ τὸ παρελθὸν τακτικὴ τῆς συνετῆς αὐτοσυγκρατήσεως, ποὺ ἐφήρμοζαν οἱ Ἀρχιεπίσκοποί μας, ἀπὸ τὸν Χρυσόστομο Β´ (†1968) μέχρι καὶ τὸν Σεραφεὶμ (†1998). Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι ἀμείλικτο: Διατί;
1.

Στὶς οἰκουμενικὲς σχέσεις ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐνεκαινίασε μία πορεία, συνεχῶς ἐπιταχυνομένη, ποὺ εἶναι πιὰ ἀδύνατο νὰ ἀναθεωρήσουν καὶ ἀναχαιτίσουν οἱ διάδοχοί του, σ᾿ αὐτὴ δὲ τὴν «παγίδα» ἔχει ἐμπλακεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία μὲ τὴν σημερινή της Ἡγεσία, παρὰ τὸν φαινομενικὸ ἀνταγωνισμὸ μὲ τὴν κορυφὴ τοῦ Φαναρίου, ἐφαρμόζει τὴν ἴδια μὲ ἐκεῖνο οἰκουμενι(στι)κὴ καὶ διαθρησκειακὴ πολιτική. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας συνέδραμε χωρὶς ἀναστολὲς τὴν προώθηση τῶν στόχων τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου (1962-1965), ποὺ δὲν ἦταν ἄλλοι ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν Παπισμό, ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ἑνώσεως. Ἡ ἐνεργοποιημένη ἀπὸ τὴν Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-39) ἀρχὴ τῆς Οὐνίας ἔγινε ἀνομολόγητα δεκτὴ καὶ ἀπὸ τὴν ἑλληνόφωνη Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν ψευδαίσθηση, ὅτι διεξάγεται διάλογος «ἐπὶ ἴσοις ὅροις», μὲ σκοπὸ τὴν «ἐν ἀληθείᾳ» ἕνωση, ἐνῶ στὴν οὐσία καταλήξαμε στὴν οὐνιτικὴ ἀναγνώριση τοῦ Παπισμοῦ, τῆς μεγαλύτερης καὶ ριζικότερης «ἀλλοτριώσεως τοῦ ἴδιου του πυρήνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀληθείας» μὲ τὴν παραγωγὴ «ἑνὸς διαφορετικοῦ χριστιανισμοῦ στοὺς ἀντίποδες τοῦ εὐαγγελικοῦ τρόπου ζωῆς καὶ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου» (Χρ. Γιανναρᾶς). Ἀπὸ τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα, πεπεισμένο κήρυκα αὐτῆς τῆς πορείας, μὲ τὶς Πανορθόδοξες Διασκέψεις τῆς Ρόδου (1961 καὶ 1963) καὶ μία σειρὰ προσωπικῶν του ἐνεργειῶν (ὅπως ἡ περίφημη συνάντησή του μὲ τὸν πάπα Παῦλο ΣΤ´, Ἱεροσόλυμα 1964) καὶ παρὰ τὶς ἀντιδράσεις κυρίως τοῦ Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Β´, τὸ καθορισμένο σὲ συνεργασία μὲ τὸ Βατικανὸ σχέδιο, προωθήθηκε καὶ ἐπεβλήθη, ὁδηγώντας στὴν κατάσταση τῶν ἡμερῶν μας. Ἀπὸ τὸν «Διάλογο τῆς ἀγάπης», ἐφεύρημα παραπλανητικό της Β´ Βατικανῆς Συνόδου, καὶ τοῦ ὁποίου ὁ μεγαλύτερος προπαγανδιστὴς ὑπῆρξε ὁ Ἀθηναγόρας, προχωρήσαμε βεβιασμένα στὸν Θεολογικὸ Διάλογο, χωρὶς ὅμως νὰ ἐκπληρωθῆ ὁ βασικὸς ὅρος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ἄρση δηλαδὴ τοῦ παπικοῦ πρωτείου καὶ ἀλαθήτου, δεδομένου ὅτι ὁ παπικὸς θεσμὸς συνιστᾶ τὴν τραγικότερη ἀλλοίωση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ σημαντικότερο ἐμπόδιο στὴν «ἐν ἀληθείᾳ» συνάντηση Ρωμαιοκαθολικισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐφαρμοζομένη ὅμως «πολιτική» τῆς παραπλανήσεως καὶ παγιδεύσεως ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀπόφαση κατὰ τὸν Θεολογικὸ Διάλογο νὰ μὴ συζητηθοῦν τὰ «διαιροῦντα» (μόνιμη καὶ ἀπαράβατη ἀρχὴ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων), ἀλλὰ τὰ «ἑνοῦντα», γιὰ τὴν δημιουργία ψευδαισθήσεως ἑνότητος καὶ ταυτίσεως, μὲ τὴν προώθηση τῆς οὐνιτικῆς τακτικῆς. Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ ἐπιμονὴ τοῦ Βατικανοῦ νὰ σώσῃ μὲ κάθε τρόπο τὸν θεσμὸ τῆς Οὐνίας, ἐνῶ παράλληλα καλλιεργήθηκε τὸ πνεῦμα τῆς «ἀμοιβαίας ἀναγνωρίσεως» (κορύφωση ἡ συνάντηση τοῦ Balamand τὸ 1993 καὶ τὸ ἀχαρακτήριστο κείμενο περὶ Οὐνίας, ποὺ συνυπέγραψαν ἐννέα ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, μὲ πρῶτο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο). Ὅταν ὁ μακαριστὸς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης διεμαρτυρήθη γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ κυρίως γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς μεθόδου τῆς Οὐνίας, ἐπιτιμήθηκε μὲ γράμματα γεμάτα ὀργὴ (σώζονται...) καὶ ἀπειλήθηκε ἔμμεσα μὲ καθαίρεση. (Ποτὲ δὲν μπόρεσε νὰ συμβιβασθῆ μὲ αὐτὴ τὴν στάση, ποὺ τὸν ὁδήγησε ταχύτερα στὸν θάνατο).
2.

Μιλήσαμε ὅμως παραπάνω γιὰ ἀποφασισμένη καὶ ἀκολουθουμένη «γραμμή» καὶ γιὰ νὰ μὴ μένη καμμία ἀμφιβολία, θὰ παρουσιάσουμε ἕνα «ντοκουμέντο» ἀδιάψευστο, ποὺ ἀποκαλύπτει τὶς βάσεις αὐτῆς τῆς πορείας, ὅπως ἐτέθησαν ἀπὸ τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1971 μία ὁμάδα Ἑλλήνων Κληρικῶν (εἴκοσι ἐξ Ἀμερικῆς καὶ δέκα ἐκ Δυτικῆς Γερμανίας), μαζὶ μὲ τὶς συζύγους καὶ ἄλλα πρόσωπα, ἐπισκέφθηκαν τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἡ προσφώνηση τοῦ Ἀθηναγόρου μαγνητοφωνήθηκε ἀπὸ πολλοὺς καὶ σώζονται καὶ σήμερα οἱ μαγνητοταινίες. Τὸ ἀπομαγνητοφωνημένο κείμενο ἔχει δημοσιευθῆ στὴν ἐφημερίδα « Ὀρθόδοξος Τύπος» τῆς 13.7.1979. Ἀναζητώντας τὴν ἑρμηνεία τῶν σημερινῶν φαινομένων καὶ ἐξελίξεων, θυμήθηκα τὸ κείμενο ἐκεῖνο, ποὺ εἶχε σαφῶς προγραμματικὸ χαρακτήρα. Δὲν ἐκφράζει μόνο τὸν ἰδεολογικὸ κόσμο τοῦ πρ. Πατριάρχου καὶ τὸ πνευματικὸ ὑπόβαθρο τῶν οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν του, ἀλλὰ καὶ τὶς ὑποθῆκες, ποὺ «εὐκαίρως-ἀκαίρως», ἄφηνε στοὺς περὶ αὐτόν, ποὺ ἀποδεικνύονται προγραμματικὲς καὶ ἀμετάθετες.
Ἡ προσλαλιὰ τοῦ Ἀθηναγόρου

«... Ἐδῶ τὴν 15ην Ἰουλίου τοῦ 1054 ἕνας καρδινάλιος Οὐμβέρτος κατέθηκεν εἰς τὴν ἁγίαν Τράπεζαν τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς, ποὺ θὰ ἐπισκεφθῆτε αὔριον, ἕνα λίβελλο, κατὰ τοῦ Πατριάρχου Μιχαὴλ Κηρουλαρίου. Καὶ ὁ Κηρουλάριος ἀπήντησε, δὲν ἠξεύρω καλὰ ἂν ἔκαμε νὰ ἀπαντήση ἢ ὄχι, ἀλλ᾿ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀπήντησε. Καὶ αὐτοὶ οἱ δυὸ λίβελλοι, αὐτὰ τὰ δυὸ γράμματα, ὠνομάσθησαν σχίσμα. Σχίσμα οὐδέποτε ἐκηρύχθη, μήτε ἀπὸ τὴν Ρώμην, οὔτε ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν, ἀλλὰ τὸ ἐζήσαμεν 900 χρόνια. Μὲ πολλὰς συνεπείας, μὲ πολλὰς καταστροφάς. Τὸ ἐζήσαμεν 900 χρόνια! Χωρὶς νὰ ἔχης ἀδελφὸν νὰ τοῦ λὲς πόσο τὸν ἀγαπᾶς! Καὶ ξαφνικὰ μίαν ἡμέραν τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1963, ἀνέγνωσα εἰς τὸν Τύπον, ὅτι ὁ πάπας ἀπεφάσισε νὰ μεταβῆ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ χοροστατῶν εἰς μίαν Ἐκκλησίαν ἐδῶ γειτονικήν, ἀνεκοίνωσα, ὅτι θὰ ζητήσω νὰ τὸν συναντήσω. Ἦλθα ἐδῶ (καί) ἐξέδωκα ἀνακοινωθὲν διὰ τοῦ Associated Press νὰ συναντηθῶμεν. Ὁ σταθμὸς τοῦ Βατικανοῦ ἀπήντησε, καὶ τὴν 5ην Ἰανουαρίου τοῦ 1964 συνηντήθημεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τὴν 9ην τῆς νυκτός, εἰς τὴν κατοικίαν τοῦ Πάπα. Κι ὅταν εἶδε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, αἱ χεῖρες μας ἤνοιξαν αὐτομάτως. Ὁ ἕνας ἐρρίφθη εἰς τὴν ἀγκάλην τοῦ ἄλλου. Ὅταν μᾶς ἠρώτησαν πῶς ἐφιληθήκαμεν, ἀδελφοί, ὕστερα ἀπὸ 900 χρόνια - Ἐρωτᾶς πῶς; Ἐπήγαμε οἱ δυό μας χέρι μὲ χέρι εἰς τὸ δωμάτιόν του, καὶ εἴχαμεν μίαν μυστικὴν ὁμιλίαν οἱ δυό μας. Τί εἴπαμεν; Ποιὸς ξέρει τί λέγουν δυὸ ψυχὲς ὅταν ὁμιλοῦν! Ποιὸς ξέρει τί λέγουν δυὸ καρδίαι, ὅταν ἀνταλλάσσουν αἰσθήματα! Τί εἴπαμεν; Ἐκάμαμε κοινὸν πρόγραμμα, μὲ ἰσοτιμίαν ἀπόλυτον, ὄχι μὲ διαφοράν. Καὶ ἔπειτα ἐκαλέσαμεν τὰς συνοδείας ἡμῶν, ἀνεγνώσαμεν ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ εἴπαμεν τὸ «Πάτερ ἡμῶν» καὶ προσεφώνησα ἐγὼ πρῶτος. Καὶ εἴπαμεν ὅτι ἤδη εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ὁδὸν εἰς Ἐμμαούς, καὶ πηγαίνομεν νὰ μᾶς συναντήση ὁ Κύριος ἐν τῷ κοινῷ ἁγίω Ποτηρίω. Ὁ Πάπας ἀπαντῶν μου προσέφερε ἅγιον Ποτήριον. Δὲν ἤξευρεν ὅτι ἐγὼ θὰ μιλοῦσα δι᾿ Ἅγιον Ποτήριον, οὔτε ἤξερα ὅτι θὰ μοῦ προσέφερεν Ἅγιον Ποτήριον! Τί εἶναι; Συμβολισμὸς τοῦ μέλλοντος. Τὸ ῾65 ἐσηκώσαμεν τὸ Σχίσμα, εἰς τὴν Ρώμην καὶ ἐδῶ, μὲ ἀντιπροσώπους μας ἐκεῖ καὶ ἀντιπροσώπους ἐκεῖθεν ἐδῶ. Καὶ τὸν Ἰούλιον τοῦ ῾67 ἦλθεν ὁ Πάπας ἐδῶ. Εὐκολώτερον νὰ μετεκινεῖτο ἕνα βουνὸ ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν, λ.χ. τὰ Ἀπέννινα, καὶ νὰ ἔλθουν ἐδῶ, παρὰ νὰ ἔλθη ὁ Πάπας ἐδῶ. Διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν ἱστορίαν. Ἦλθον καὶ ἄλλοτε Πάπαι, ἀλλὰ αἰχμάλωτοι. Ἐγένοντο τελεταὶ εἰς τὸν πατριαρχικὸν ναόν, τὸν ὑπεδέχθην ἐπάνω εἰς τὸ Γραφεῖον μου, τὸ ὁποῖον θὰ τὸ δῆτε, καὶ ἐκεῖ εἴχαμεν ἄλλην ὁμιλίαν καὶ συνεφωνήσαμεν νὰ συναντηθῶμεν μίαν ἡμέραν ἐκεῖ, ὅθεν ἐξέβημεν.

» Ἕως τὸ 1054 εἴχαμε πολλὰς διαφοράς. Καὶ εἰς τοῦτο καὶ εἰς τὸ ἄλλο. Τὸ φιλιόκβε. Ἡ προσθήκη εἰς τὸ 'Πιστεύω' ἔγινε τὸν 6ον αἰ. καὶ τὸ ἐδέχθημεν, ἐπὶ 6 αἰῶνας. Καὶ τόσας ἄλλας διαφοράς. Ἀλλὰ ἠγαπώμεθα. Καὶ ὅταν ἀγαπῶνται οἱ ἄνθρωποι, διαφοραὶ δὲν ὑπάρχουν. Ἀλλὰ τὸ 1054 ποὺ ἐπαύσαμεν νὰ ἀγαπώμεθα, ἦλθαν ὅλες οἱ διαφορές. Ἠγαπώμεθα καὶ εἴχομεν τὸ ἴδιον μυστήριον. Τὸ ἴδιον βάπτισμα, τὰ ἴδια μυστήρια καὶ ἰδιαιτέρως τὸ ἴδιο Ἅγιον Ποτήριον. Τώρα ποὺ ξαναγυρίσαμεν εἰς τὸ 54, διατὶ δὲν ξαναγυρίζομεν καὶ εἰς τὸ Ἅγιον Ποτήριον; Ὑπάρχουν δυὸ δρόμοι: Ὁ Θεολογικὸς διάλογος. Καὶ ἔχομεν τοὺς θεολόγους ἑκατέρωθεν, οἱ ὁποῖοι μελετοῦν τὸ ζήτημα τῆς ἐπανόδου εἰς τὰ παλαιά. Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔχω πολλὲς ἐλπίδες ἀπὸ τὸν θεολογικὸν διάλογον - δὲν ἔχω, νὰ μὲ συγχωρήσετε οἱ θεολόγοι, εἶσθε κάμποσοι θεολόγοι ἐδῶ μέσα - δι᾿ αὐτὸ ἐγὼ προτιμῶ τὸν διάλογο τῆς ἀγάπης. Νὰ ἀγαπηθοῦμε! Καὶ τί γίνεται σήμερα; Πνεῦμα μέγα ἀγάπης ἐξαπλώνεται ὑπὲρ τοὺς Χριστιανοὺς Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Ἤδη ἀγαπώμεθα. Ὁ Πάπας τὸ εἶπε: ἀπέκτησα ἕναν ἀδελφὸν καὶ τοῦ λέγω σ᾿ ἀγαπῶ! Τὸ εἶπα καὶ ἐγώ: Ἀπέκτησα ἕναν ἀδελφὸ καὶ τοῦ εἶπα σ᾿ ἀγαπῶ! Πότε θὰ ἔλθη αὐτὸ τὸ πράγμα; Ὁ Κύριος, τὸ ξέρει. Δὲν τὸ ξέρομε. Ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ξεύρω, εἶναι ὅτι θὰ ἔλθη. Πιστεύω, ὅτι θὰ ἔλθη. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔλθη, διότι ἤδη ἔρχεται. Διότι ἤδη εἰς τὴν Ἀμερικὴν μεταλαμβάνετε πολλοὺς ἀπὸ τὸ Ἅγιον ποτήριον καὶ καλὰ κάνετε! Καὶ ἐγὼ ἐδῶ, ὅταν ἔρχωνται Καθολικοὶ ἢ Προτεστάνται καὶ ζητοῦν νὰ μεταλάβουν, τοὺς προσφέρω τὸ Ἅγιον Ποτήριον! Καὶ εἰς τὴν Ρώμη τὸ ἴδιο γίνεται καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν. Ἤδη ἔρχεται μοναχό του. Ἀλλὰ δὲν κάνει νὰ ἔλθη ἀπὸ τοὺς λαϊκοὺς καὶ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Πρέπει νὰ εἶναι σύμφωνος καὶ ἡ Ἱεραρχία καὶ ἡ Θεολογία. Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν προσπαθοῦμε νὰ ἔχωμεν καὶ θεολόγους μαζί, διὰ νὰ ἔλθῃ αὐτὸ τὸ μεγάλο γεγονός, τοῦ Παγχριστιανισμοῦ. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸ τὸ μεγάλο γεγονός, θὰ ἔλθη μίαν ἡμέραν τὸ ὄνειρόν μας τῆς Πανανθρωπότητος. Ἐγὼ ἔζησα ἑπτὰ πολέμους. Καὶ εἶδα πολλὰς καταστροφάς, πολὺ αἷμα, νὰ χυθῆ. Καὶ ὅλοι οἱ πόλεμοι εἶναι ἐμφύλιοι, ἀδελφικοί... Καὶ ἡ ἔλευσίς σας ἐνταῦθα μοῦ ἐνισχύει αὐτὴν τὴν πίστιν, ὅτι ἡ μεγάλη ἡμέρα καὶ ἐπιφανὴς τοῦ Κυρίου, ἡ συνάντησις εἰς τὸ ἴδιον ἅγιον Ποτήριον θὰ ἔλθη...».
3.

Ἂν θέλαμε νὰ ἀναλύσουμε λεπτομερῶς τὸ κείμενο αὐτό, θὰ χρειαζόταν πολὺς χῶρος. Θὰ μείνουμε γι᾿ αὐτὸ σὲ κάποιες βασικὲς ἐπισημάνσεις. Ἡ ἑρμηνεία τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 δὲν ἀντέχει ἀσφαλῶς σὲ σοβαρὰ κριτικὴ καὶ δείχνει ἄγνοια ἢ παραποίηση τῆς ἱστορίας. Ἄλλωστε, ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης, ὅπως φαίνεται καὶ στὸ κείμενο, δέν... συμπαθοῦσε πολὺ τοὺς θεολόγους, τὰ δὲ δόγματα, ὅπως συχνὰ διεκήρυσσε, μποροῦσαν νὰ τεθοῦν στὸ «θησαυροφυλάκιο» ἢ καὶ τὸ «μουσεῖο». Ἀφήνω τὸν ἀχαρακτήριστο συναισθηματισμὸ τοῦ κειμένου στὰ ἀναφερόμενα στὴν συνάντηση μὲ τὸν Πάπα. Διερωτῶμαι, μάλιστα, γιατί οἱ περὶ τὸν Ἀθηναγόρα κύκλοι καταδικάζουν ἐνίοτε τὸν ὀργανωσιακὸ εὐσεβισμό... Ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Πατριάρχου γίνεται καταφανές, ὅτι ὑπῆρξαν «συμφωνίες», γιὰ τὴν κοινὴ περαιτέρω πορεία Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ρώμης. Οἱ συναισθηματισμοί, ἄλλωστε, ἀρκοῦσαν, γιὰ νὰ καλύψουν τὶς πρῶτες στιγμὲς τῆς συναντήσεως. Ἂς μὴν ἀναπτύξη κανείς, ἐπίσης, τὰ περὶ τῆς προσθήκης στὸ Σύμβολο (φιλιόκβε). Δὲν εἶναι, λοιπόν, περίεργο, ποὺ καὶ πρὸ τῆς ἐνάρξεώς του ὁ θεολογικὸς διάλογος ἢ διάλογος τῆς πίστεως, ὑποτάσσεται ἀπὸ τὸν Πατριάρχη στὸν διάλογο τῆς ἀγάπης, τῶν καλῶν δηλαδὴ σχέσεων καὶ τῶν συναισθηματισμῶν. Σ᾿ αὐτὴ τὴν μορφὴ «διαλόγου» ὁ Πατριάρχης θεμελιώνει καὶ τὸ «κοινὸν Ποτήριον», τὴν μυστηριακὴ διακοινωνία, ἡ ὁποία κατὰ τὴν ὁμολογία του εἶχε γίνει πιὰ κατάσταση τὸ 1971. Διερωτώμεθα, συνεπῶς, γιατί ἐκπλησσόμεθα γιὰ τὴν μετάδοση τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων σὲ Παπικοὺς στὴ Ραβέννα πρόσφατα ἢ σὲ ναοὺς τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως ἀπεκάλυψαν τὰ γράμματα, ποὺ δημοσίευσε πρόσφατα ἡ ἐφημερίδα « Ὀρθόδοξος Τύπος». Λέγεται, βέβαια, ὅτι στὴν Ραβέννα ἔγινε στοὺς παρόντες Ρωμαιοκαθολικοὺς σχετικὴ ὑπόμνηση. Τὸ ἐρώτημα εἶναι, γιατί οἱ ἀνάλογες ὑπομνήσεις ἡμῶν τῶν ταπεινῶν Ἱερέων «ἔπιαναν» στὴν Γερμανία, ἐνῶ στὴν Ραβέννα δὲν εἶχαν ἀποτελεσματικότητα! Ἄλλος ὅμως εἶναι ὁ λόγος. Μετὰ τὴν συμφωνία τοῦ Balamand (1993), ὅλοι πιστεύουν στὴν Δύση ὅτι ἡ ἕνωση εἶναι γεγονὸς καὶ συνεπῶς ἡ μυστηριακὴ διακοινωνία (Interkommunio) ἀπόλυτα φυσική.

Ἐξ ἄλλου, ὁ Παναγιώτατος, κατὰ τὰ δημοσιευθέντα στὸν Τύπο (βλ. ἐφημερίδα «Ἡ Καθημερινή» της 16.6.02), συνέδεσε τὴ χριστιανικὴ ἑνότητα μὲ τὴν πρόοδο τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος: «Ἡ συνύπαρξη μέσα στὸν ἴδιο τὸν πολιτικο-οἰκονομικὸ χῶρο -εἶπε- εὐρωπαϊκῶν λαῶν, ποὺ ἀνήκουν καὶ στὶς δυὸ Ἐκκλησίες, θὰ συντελέση ἀσφαλῶς στὴ μεγαλύτερη προσέγγισή τους καὶ θὰ βοηθήση στὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας, ποὺ ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ τὸ Σχίσμα». Τόσο ἁπλά! Οἱ κοσμικοὶ παράγοντες ἐπιστρατεύονται, γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὶς ἐσωτερικές, καθαρὰ ἐκκλησιαστικές, προϋποθέσεις.
4.

Τὸ πνεῦμα καὶ ἡ «γραμμή» τοῦ Ἀθηναγόρου ἔχει ἐγκλωβίσει τοὺς πάντες, πού, καὶ νὰ τὸ θέλουν τώρα, δὲν τολμοῦν νὰ τὴν παρακάμψουν ἢ νὰ τὴν τροποποιήσουν ἔστω, λόγω τῆς ἐν τῷ μεταξὺ προχωρημένης ἀμβλύνσεως τῶν κριτηρίων μας καὶ τῆς σύμφωνα μὲ τὰ πολιτικὰ πρότυπα σχετικοποιήσεως καὶ ἰδεολογικοποιήσεως τῆς Πίστεως, ποὺ ἔχει καταντήσει (ἀπὸ μᾶς) σύνολο θεωρητικῶν ἀληθειῶν ἐπιδεχομένων συμβιβασμοὺς καὶ ὄχι ὡς ἡ ὁριοθέτηση τοῦ γεγονότος τῆς ἐν Χριστῷ ὑπάρξεως. Ἀπὸ τὴν μικρὴ ἔστω ἐμπειρία, ποὺ ἔχουμε στοὺς διαχριστιανικοὺς διαλόγους, γνωρίζουμε τὴν ἐφαρμοζομένη ἀπὸ τοὺς Ἑτεροδόξους μέθοδο ἤδη ἐπὶ δεκαετίες: Καλλιέργεια προσωπικῶν σχέσεων καὶ κλίματος (κοσμικῆς) φιλίας μεταξὺ τῶν θεολόγων, μὲ ὅλα τὰ διαθέσιμα μέσα, ἀλλὰ καὶ ἡ παροχὴ οἰκονομικῶν ἐνισχύσεων (ἀρκετοὶ μητροπολίτες μας θεωροῦν καύχηση νὰ ἀναγράφουν στὰ Ἱδρύματά τους τὴν εὐγνωμοσύνη τους πρὸς τὸ Π.Σ.Ε. ἢ τὸ Βατικανό, γιὰ τὴν προσφερθεῖσα οἰκονομικὴ βοήθεια) γιὰ τὴν ἄμβλυνση καὶ ἀποδυνάμωση κάθε διαθέσεως μαρτυρίας καὶ ὁμολογίας. Αὐτὸ γίνεται δεκαετίες τώρα. Πλήρης ἡ κατίσχυση τῶν κοσμικῶν καὶ πολιτικῶν πρακτικῶν.

Στὸ πνεῦμα αὐτὸ κινεῖται καὶ ἡ Ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, χρησιμοποιεῖται δὲ καὶ ἐδῶ ἡ ἴδια πρόφαση: Διάλογο κάνουμε, ἰσχυρίζονται, δὲν ἀλλάζουμε τὴν πίστη μας! Καὶ ναὶ μὲν ὁ διάλογος ὡς «ἀγαπητικὴ ἔξοδος» πρὸς τὸν ἄλλο (ὅπως λέγουν στὴ γλώσσα τους οἱ οἰκουμενισταί) εἶναι εὐλογημένος. Ἐδῶ ὅμως ἀπὸ ἐτῶν ὁ διάλογος νοεῖται ὡς «ἀμοιβαία ἀναγνώριση» καὶ ὄχι συνάντηση στὴν Ἀλήθεια, τὸν ἕνα Χριστὸ δηλαδή, ὅπως παραδίδεται στὸν λόγο καὶ τὴν πολιτεία τῶν Ἁγίων μας. Αὐτὸ ὅμως συνιστᾶ «οὐνιτισμόν». Ἡ οὐνιτίζουσα δὲ αὐτὴ στάση εἶναι διευκολυντικὴ στὶς συμπεριφορές μας, διότι ἡ παραδοχὴ τοῦ μὴ Χριστιανισμοῦ ὡς Χριστιανισμοῦ (καὶ τοῦ Παπισμοῦ λ.χ. ὡς Ἐκκλησίας) γίνεται μὲ τὸ πρόσχημα καὶ τὴν ψευδαίσθηση, ἐκ μέρους μας, τῆς συνεχείας τῆς παραδόσεώς μας, ἀφοῦ τυπικὰ καὶ ἐξωτερικὰ δὲν ἀρνούμεθα τὴν πίστη καὶ παράδοσή μας. Τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι, ἂν μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς χριστιανικότητος καὶ ὀρθοδοξίας τῆς ὁποιασδήποτε πλάνης σώζεται καὶ ἡ δική μας Ἀλήθεια. «Τὶς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;» (Β´ Κορ. 6, 14).

Προβάλλεται μάλιστα ὡς δικαιολογία γι᾿ αὐτὴ τὴν συμπεριφορά (μας) ἡ ἀγωνία, γιὰ τὴν διάσωση τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Εὐρώπη, ἀφοῦ ἡ ἀντιχριστιανικὴ πολιτικὴ τῶν ἰσχυόντων στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση αὐξάνει ἐπικίνδυνα καὶ ἀπειλητικά, στὸ δὲ σχεδιαζόμενο εὐρωπαϊκὸ Σύνταγμα οὐδεμία ἀναφορὰ γίνεται στὴν χριστιανικὴ κληρονομία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου. Καὶ ὡς ἐδῶ τὸ πράγμα ἔχει καλῶς. Τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι: συμμαχοῦντες μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ στηρίζοντάς τον ὡς Ἐκκλησία, ποιὸ Χριστιανισμὸ σώζουμε; Θυσιάζουμε τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ νὰ σώσουμε τὸν Παπισμό; Μὴ γένοιτο! Τί νὰ τὸν κάμη αὐτὸν τὸν «Χριστιανισμό» ἡ Εὐρώπη; Ὅλη ἡ ἱστορικὴ (ἰδεολογική, κοινωνικὴ καὶ πολιτική) κακοδαιμονία τῆς Εὐρώπης (καὶ ὄχι μόνο!) δὲν ριζώνει στὴν διαστροφή, ποὺ ὑπέστη ὁ Χριστιανισμός, μὲ τὴν ἀνάπτυξη καὶ ἑδραίωση τοῦ παπικοῦ οἰκοδομήματος; Ἂν δὲν «πεθάνη» ὁ Παπισμός, μὲ τὴν ἐν Χριστῷ μετάνοιά του καὶ τὴν ἐπιστροφή του στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἂν δὲν γίνη δηλαδὴ ὁ Παπισμὸς Ἐκκλησία, θὰ προσφέρη νοθευμένο Χριστιανισμὸ στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν κόσμο. Ἀντὶ νὰ κηρύσσουμε στὴν πνευματικὰ ἡμιθανῆ Εὐρώπη τὴν Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων μας, καταντοῦμε θλιβερὰ δεκανίκια τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ, ἐπαναλαμβάνοντας τὸ ἔγκλημα, ποὺ διέπραξαν οἱ «βυζαντινοί» Πατέρες μας τὸ 1438. Καὶ τότε μᾶς εἶχαν καλέσει οἱ ἀντιπαπικοὶ ρωμαιοκαθολικοὶ στὴ Σύνοδο τῆς Βασιλείας (1431-1437/38), ἀγωνιζόμενοι νὰ ἀποτινάξουν τὸν καταθλιπτικὸ παπικὸ ζυγό. Ἐμεῖς προτιμήσαμε ὅμως νὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν πρόσκληση τοῦ Πάπα Εὐγενίου Δ´ (1431-1447), ποὺ μὲ τὴν σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας προσπαθοῦσε νὰ σώσῃ τὴν ἐξουσία του. Καὶ ἐμεῖς ταχθήκαμε στὸ πλευρὸ τοῦ Πάπα καὶ στηρίξαμε τὸν Παπισμὸ καὶ ἀλλοίμονο, ἂν δὲν μᾶς ἔσωζαν ἀπὸ τὴν βέβαιη ἐκφράγκευσή μας ὁ ἅγιος Μάρκος καὶ οἱ «ξεροκέφαλοι» μοναχοὶ καὶ κληρικοὶ τοῦ «Βυζαντίου». Ἀντί, λοιπόν, νὰ προβάλουμε στὴν Εὐρώπη τὴν Ὀρθοδοξία τῶν Ἁγίων μας, ἐνισχύουμε μὲ τὴν στάση μας τὸν καταρρέοντα στὴ συνείδηση τῶν Εὐρωπαίων Παπισμό, ἀναγνωρίζοντάς τον ὡς Χριστιανισμὸ καὶ Ἐκκλησία. Ἡ βαβυλώνια αἰχμαλωσία, στὴν ὁποία μᾶς ὡδήγησε ἡ γραμμὴ Ἀθηναγόρου, εἶναι, φαίνεται, ἀνυπέρβλητη.
5.

Ὅ,τι ὅμως συμβαίνει στὸ χῶρο τοῦ διαχριστιανικοῦ διαλόγου, ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν διαθρησκειακὴ πολιτική μας. Καὶ ἐδῶ ἡ «γραμμὴ» εἶναι δεδομένη ἀπὸ μακροῦ καὶ καθοριστική. Στὴν παραπάνω ὁμιλία του πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους Ἱερεῖς τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐξέφρασε τὴν πεποίθησή του, ὅτι «μὲ τὴν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν βαδίζομε καὶ πρὸς μίαν πανανθρωπότητα». Σαφέστερα διατυπώθηκε αὐτὸ τὸ 1972 (ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα», 22.8.1972) ἀπὸ τὸν πρ. Ἀμερικῆς κ. Ἰάκωβο, διατελέσαντα καὶ συμπρόεδρο τοῦ Π.Σ.Ε.: «... Τὸ Π.Σ.Ε. προχωρεῖ πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ σκοποῦ του διὰ τοῦ συγκερασμοῦ πολιτισμοῦ, θρησκειῶν καὶ λαῶν». Σὲ συνέντευξή του δὲ στὸ περιοδικὸ «ΝΕΜΕΣΙΣ» (Νοέμβριος 1999) ἐκφράζει στὴν δημοσιογράφο κ. Μ. Πίνη τὴν ἀπογοήτευσή του, διότι ὁ σκοπὸς αὐτὸς τοῦ Π.Σ.Ε. βραδύνει νὰ ἐπιτευχθῇ. Ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεως τοῦ Π.Σ.Ε. δὲν ἦταν ἄλλος, τελικά, ἀπὸ τὴν νεοποχικὴ Πανθρησκεία, κάτι, ποὺ ἀπεσαφηνίσθη πλέον μὲ πληρότητα στὴν ἐποχή μας. Ἐρωτοῦμε τοὺς ὑψιπέτες ἀγαπολόγους καὶ λυρικοὺς ὡραιολόγους (κατὰ παπα-Γιάννη Ρωμανίδη) συναδέλφους: Εἶναι αὐτὸ «ἔξοδος ἀγάπης» πρὸς τοὺς ἄλλους ἢ (αὐτο)ὑποδούλωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πολυπρόσωπη καὶ πολυώνυμη πλάνη; Βέβαια δὲν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων ἡμῶν ποὺ ὑποδουλώνεται, ἀλλὰ ἡ ἤδη ὑπόδουλη στὰ πάθη μας (συμφέροντα κ.λπ.) κακοδοξία μας, ποὺ ὑποκρίνεται τὴν Ὀρθοδοξία.

Ἀλλὰ καὶ ἐδῶ ἀκολουθοῦμε πιστὰ τὴν «γραμμή» τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου, ποὺ ἀκολουθοῦσε πιστὰ καὶ ὁ Ἀθηναγόρας. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ διεκήρυξε, ὅτι οἱ τρεῖς μεγάλες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες (θρησκεύματα) πιστεύουν στὸν ἴδιο Θεό, γιὰ νὰ διευκολυνθῆ ἔτσι ὁ διάλογος καὶ ἡ πορεία πρὸς τὴν ἑνότητα καὶ στὸν διαθρησκειακὸ χῶρο. Θὰ μοῦ συγχωρηθῆ νὰ ἐπαναλάβω κάτι, ποὺ ἔχω καὶ σὲ ἄλλη περίπτωση ἀναφέρει. Ὅταν τὸ 1969 πῆγα στὴν (τότε Δυτική) Γερμανία καὶ μάλιστα στὴν Βόννη, βρέθηκα σὲ ἕνα περιβάλλον, στὸ ὁποῖο κυριαρχοῦσαν οἱ ἀποφάσεις καὶ θέσεις τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου. Ὁ προτεσταντικὸς κόσμος (μὲ λουθηρανοὺς συγχρωτιζόμουν), παρὰ τὴν ὅποια ἀντίθεση μὲ τὸν Παπισμό, συμμεριζόταν αὐτὸ τὸ ἄνοιγμα πρὸς τὰ μεγάλα θρησκεύματα, διότι αὐτὸ προωθοῦσε ἡ ὑποβώσκουσα ἤδη πανθρησκειακὴ κίνηση. Σὲ ἕνα σεμινάριο Πατρολογίας (τὸ περιβάλλον ἦταν λουθηρανικό) προέκυψε ἡ συζήτηση περὶ τῆς πίστεως τῶν διαφόρων θρησκειῶν (θρησκευμάτων) στὸν ἴδιο Θεό. Τότε, συνειδητοποιώντας τὴν ἑλληνικότητά μου, ἔκαμα χρήση τῆς σωκρατικῆς μεθόδου, «Πόσοι ἥλιοι ὑπάρχουν στὸν κόσμο μας;» -ρώτησα. Μὲ συγκαταβατικὸ χαμόγελο μοῦ ἀπήντησαν: «Φυσικὰ ἕνας». Ὄχι, συνέχισα. Διότι, πῶς εἶναι δυνατὸν τὸν ἴδιο ἥλιο νὰ μπορῶ νὰ τὸν ἀτενίζω κατάματα ἐδῶ στὴν Γερμανία, ἐνῶ στὴν Ἑλλάδα, ἂν τὸν κυττάξω, τυφλώνομαι;» Καὶ κατέληξα: Ἕνας εἶναι ὁ ἥλιος, ἀλλὰ διαφέρει ἀπὸ τὸν τρόπο καὶ τὶς συνθῆκες θεωρήσεώς του. Τὸ ἴδιο εἶναι καὶ ὁ Θεός. Εἶναι ἕνας, ἀλλὰ κάθε θρησκεία, ὅπως καὶ κάθε χριστιανικὴ ὁμάδα, τὸν βλέπει μὲ τὸν δικό της τρόπο. Ὁπότε, ἀπὸ τὸν τρόπο θεωρήσεως τοῦ Θεοῦ (αὐτὸ λέγεται θεολογία) προκύπτει σὲ κάθε περίπτωση ἄλλος Θεὸς γιὰ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο. Ὀρθοδοξία ἁγιοπατερικὴ εἶναι ἡ σύμπτωση τῆς περὶ Θεοῦ γνώσεώς μας μὲ τὴν αὐτοαποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στὴν ἱστορία. Ἡ ἀντικειμενικὴ «πίστις», ἡ αὐτοαποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ἐν τοῖς Ἁγίοις του («πιστευομένη πίστις») πρέπει νὰ συμπίπτη μὲ τὴν δική μας θεώρηση καὶ ἀποδοχὴ τοῦ Θεοῦ («πιστεύουσα πίστις»). Σ᾿ αὐτὸ κυρίως διαφέρει ἡ Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ πλάνη.
6.

Τὸ 1986 στὴν Ἀσσίζη τῆς Ἰταλίας ἄρχισαν ἐπίσημα οἱ διαθρησκειακὲς συναντήσεις καὶ συμπροσευχές. Δὲν εἶναι, συνεπῶς, ἐπιστημονικὰ θρησκειολογικὰ συνέδρια, ἀλλὰ συνάξεις ὁμολογίας τῆς ἑνότητος, μὲ βάση τὸν ἕνα Θεό, ποὺ λαμβάνουν χώρα περὶ τὸν Πάπα, ὡς κέντρο αὐτῆς τῆς ἑνότητος καὶ ἡγέτη πνευματικό, στὴν πράξη, ὅλου τοῦ κόσμου. Γι᾿ αὐτὸ ὠνομάσθηκε στὴν Δύση ὁ Πάπας «πλανητάρχης Νο 2». Πρέπει νὰ δηλωθῆ, ὅτι ἐπὶ κεφαλῆς τῆς πατριαρχικῆς μας ἀντιπροσωπείας τὸ 1986 ἦταν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πισιδίας (σήμερα) κ. Μεθόδιος (Φούγιας), στὴ δὲ « Ἀσσίζη Β´» τὸ 1994 ὁ Μακαρ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος (Γιαννουλᾶτος). Νέα Παν(δια)θρησκειακὴ συνάντηση ὑπὸ τὸν Πάπα ἔγινε ἐφέτος (2002), πάλι στὴν Ἀσσίζη, μὲ τὴ συμμετοχὴ 250 προσώπων, ἐκπροσωπούντων 12 θρησκεύματα. Δὲν ἔλειψαν, φυσικά, οἱ Ὀρθόδοξοι ὑπὸ τὸν ἴδιο τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη.

Ὅπως ὀρθὰ ἔχει παρατηρηθῆ, «οἱ διαθρησκειακοὶ διάλογοι μοιάζει νὰ ἀνταποκρίνωνται πλήρως στὴν ἐκδοχὴ καὶ στὴν πρακτική, μὲ τὴν ὁποία διαλέγονται σήμερα οἱ συνδικαλιστές, οἱ πολιτικοί, οἱ ἰδεολογίες». (Χρ. Γιανναρᾶς). Μετὰ δὲ τὴν 11η Σεπτεμβρίου 2001 καὶ ὅ,τι αὐτὴ ἡ ἡμερομηνία σημαίνει γιὰ τὸν κόσμο μας, φάνηκε καθαρὰ πλέον, ὅτι οἱ διάλογοι αὐτοὶ γίνονται «κατ᾿ ἐπιταγήν» καὶ μάλιστα, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση καὶ προπαγάνδιση τῆς ἐπίσημης καὶ νόμιμης τρομοκρατίας, ἔναντι τῆς ἀνεπίσημης καὶ «ρέμπελης». Ἔτσι, ἡ ἐποχή μας γελοιοποιεῖ καὶ τοὺς θρησκευτικοὺς διαλόγους, ποὺ συνεργάζονται γιὰ τὴν ἀστυνόμευση τοῦ κόσμου κατὰ τὰ συμφέροντα καὶ διαθέσεις τῶν ἰσχυρῶν της Γῆς. Καὶ μεῖς, ὑπακούοντας στὶς ὁδηγίες καὶ στὴ «γραμμή», συμμετέχουμε καὶ μεταβάλλουμε τὴν Ὀρθοδοξία σὲ ὄργανο καὶ οὐραγό. Φιμώνουμε, ἔτσι, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι «κρίση» καὶ «ἔλεγχος» τῆς ἀνομίας, μεταβάλλεται στὰ πρόσωπά μας σὲ ὑποστηρικτὴ καὶ συντηρητή της. Καὶ ἐδῶ ὑπάρχει, φυσικά, εὔκολη δικαιολογία: Γιὰ νὰ μὴ χαρακτηρισθοῦμε ἀντιδραστικοὶ καὶ γιὰ νὰ ἐνισχυθῆ τὸ εὐρωπαϊκὸ (καὶ νεοταξικό) πρόσωπό μας! Ἡ ἀναζήτηση λοιπὸν τῆς ἀνεξιθρησκείας, ὅπου ἔχει ἀτονίσει ἢ χαθῆ, ὡς «οὐσιαστικοῦ συστατικοῦ τῶν μονοθεϊστικῶν πιστεύω» (Α.Δ. Παπαγιαννίδης στὸ «Βῆμα» τῆς 9.6.02) θὰ ἦταν εὐλογημένη, ἂν δὲν ἐπρόκειτο γιὰ συναντήσεις «κατ᾿ ἐπιταγήν». Ἡ ἑτοιμαζόμενη ἀλλὰ ἀναβληθεῖσα καὶ στὴν Ἀθήνα διαθρησκειακὴ συνάντηση (προηγήθηκε ἄλλη στὴν Κύπρο) θὰ ἀποδείξη κατὰ πόσον πρόκειται γιὰ «κατάθεση τῆς μαρτυρίας μας» καὶ ὀρθόδοξη πρόταση ὡς τὴν μόνη λύση στὰ δεινὰ τοῦ κόσμου καὶ ὄχι γιὰ ἰσοπέδωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πανθρησκειακή, καὶ γι᾿ αὐτὸ συγκρητιστική, πολτοποίηση. Ἤδη ὁ Προϊστάμενος τοῦ Γραφείου τῆς Ἐκκλησίας μας στὶς Βρυξέλλες διεκήρυξε ὅτι ἡ προσπάθειά μας εἶναι: «νὰ προετοιμάσουμε τὸν κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴν ἀντιδράση (δηλαδή, γι᾿ αὐτοὺς τοὺς διαλόγους), νὰ σχηματίσουμε (δηλαδὴ νὰ χειραγωγήσουμε -Γ.Δ.Μ.) τὴ συνείδηση τοῦ κόσμου». Ἄρα καὶ ἐδῶ ἀκολουθεῖται κάποια «γραμμή», τὴν ὁποία ὅμως ποιὸς καθορίζει; Καὶ ὅμως δὲν γίνεται δεκτὴ ἡ προειδοποίηση μίας πλειάδος Κληρικῶν, Ἡγουμένων, Πνευματικῶν Πατέρων καὶ γνωστῶν ὀρθοδόξων Θεολόγων, ποὺ ἐξετέθη στὸ ὑποβληθὲν στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο «Ὑπόμνημα περὶ Οἰκουμενισμοῦ» καὶ ὅπου διαβάζουμε:

«Ὁ διαθρησκειακὸς Οἰκουμενισμὸς καλπάζει. Δὲν μένει εἰς τὰ ὅρια ἑνὸς φιλοσοφικοῦ ἢ κοινωνικοῦ διαλόγου (σημ. γράφοντος: ἄρα δὲν ἀπορρίπτεται ὁ διάλογος ὡς «ἀγαπητικὴ ἔξοδος» κ.λπ.). Προχωρεῖ εἰς θεολογικὸν ἐπίπεδον, καὶ προσπαθεῖ νὰ εὕρη κοινὰ σημεῖα πίστεως μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων. Δὲν λαμβάνει ὑπ᾿ ὄψιν τὰς βασικὰς διαφοράς. Διακηρύσσει ὅτι καὶ εἰς τὰς λοιπὰς θρησκείας καὶ μάλιστα τὰς μονοθεϊστικάς, ὑπάρχει σωτηρία. Οὕτως ἀνατρέπει τὴν θεμελιώδη χριστιανικὴν πίστιν, ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία...». Ὁ διαθρησκειακὸς συγκρητισμὸς σχετικοποιεῖ τὴν εὐαγγελικὴν ἀλήθειαν. Προχωρεῖ ἀκόμη οὗτος καὶ εἰς τὸ λατρευτικὸν ἐπίπεδον. Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχαι ἢ καὶ Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εἰς πανθρησκειακὰς ἐκδηλώσεις ὡς τῆς Ἀσσίζης ἢ εἰς κοινὰς συμπροσευχὰς καὶ δοξολογίας μεθ᾿ ἑτεροδόξων καὶ ἐτεροθρήσκων, καὶ δὴ Ἰουδαίων καὶ Μουσουλμάνων. Διερωτᾶταί τις, ποῖον Θεὸν δοξολογοῦν;... Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἐκήρυττον εἰς τὰς Συναγωγάς, ἀλλὰ Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τοῦτον Ἐσταυρωμένον, διὸ καὶ ἠκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια καὶ θάνατοι...».

Ἐμεῖς, ἀντίθετα, ἰσοπεδώνοντας τὸν Χριστὸν στὴν πράξη μὲ τὶς ὅποιες θεότητες, τιμώμεθα καὶ ἐπαινούμεθα, ἀπολαμβάνοντες διακρίσεις καὶ βραβεῖα. Καὶ μόνο αὐτὸ δείχνει, ὅτι «κάτι δὲν πάει καλά» μὲ μᾶς. Ὁ κόσμος «τὸ ἴδιον φιλεῖ» (παράβ. Ἰωάνν. 15, 19) καὶ ταυτιζόμεθα μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ κόσμου, ὅταν ἀγαπῶμεν «τὴν δόξαν τῶν ἀνθρώπων μᾶλλον ἥπερ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάνν. 12, 43).

Στοὺς διαθρησκειακοὺς διαλόγους συναντᾶμε τὴν ἴδια σπουδή, τὴν ἴδια νοοτροπία καὶ τὶς ἴδιες μεθόδους, ποὺ παρατηροῦνται καὶ στὴν διεξαγωγὴν τῶν διαχριστιανικῶν διαλόγων. Διότι πρόκειται τελικά, γιὰ τὴν ἴδια στοχοθεσία. Ἡ ἀλληλοπεριχώρηση τῶν δυὸ αὐτῶν μορφῶν ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ στὴν οὐσία διαλόγου, φάνηκε ἤδη στὴν Καμπέρρα τῆς Αὐστραλίας (Ζ´ Γ. Συνέλευση Π.Σ.Ε.), ὅπου οἱ Χριστιανοὶ κάλεσαν σὲ συμπροσευχὲς ἀκόμη καὶ εἰδωλολάτρες. Δὲν πρόκειται προφανῶς γιὰ ἀνεξιθρησκεία καὶ «ἀγαπητικὴ ἔξοδο κ.λπ.», ἀλλὰ γιὰ σχετικοποίηση τῆς πίστεως, ὅπως συνάγεται ἀπὸ τὴ δήλωση τοῦ ὑπευθύνου αὐτῶν τῶν διαλόγων, Σεβ. Μητροπολίτου Ἐλβετίας κ. Δαμασκηνοῦ: « Ἡ προσέγγιση αὐτή, γράφει, κάνει ξαφνικὰ νὰ ἀποκτήσουμε συνείδηση τοῦ γεγονότος, ὅτι κατὰ βάθος, μία Ἐκκλησία ἢ ἕνα τέμενος... ἀποβλέπουν στὴν ἴδια πνευματικὴ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου». Δὲν εἶναι αὐτὸ αὐτόματη διαγραφὴ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καὶ τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ἂν ὑπάρχει «καὶ ἐν ἄλλῳ τινί» δυνατότητα σωτηρίας, δηλαδὴ θεώσεως, τότε διατὶ ἡ ἐν Χριστῷ ἀποκάλυψη, ἀσάρκως στὴν Π. Διαθήκη, ἐνσάρκως στὴν Κ. Διαθήκη; Διατὶ ἡ Σάρκωση, ἡ Πεντηκοστή, ἡ Ἐκκλησία, ὡς σῶμα Χριστοῦ καὶ κοινωνία Ἁγίων; Οἱ πράξεις μας συνιστοῦν ἀπόρριψη τοῦ Χριστιανισμοῦ, παρὰ τὴν παραπλανητικὴ ὡραιολογία μας, ποὺ κανένα δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ ἀπατήση.
7.

Ἐπειδὴ δὲ ὁ λόγος εἶναι πάντα γιὰ «γραμμή», μὴ λησμονοῦμε, ὅτι τὸ 1970 στὴ Γενεύη, ὅπου τὸ «μαντεῖον» κάθε ἀντιχριστιανικῆς-ἀντορθόδοξης διαπλοκῆς, στὴ δεύτερη διάσκεψη τοῦ ἀμερικανικοῦ Ἱδρύματος μὲ τὸν τίτλο «Ναὸς τῆς Κατανόησης, INC», δηλαδὴ ἑνὸς «Συνδέσμου τῶν Ἡνωμένων Θρησκειῶν», ὁ Γενικὸς Γραμματέας τοῦ Π.Σ.Ε. Eugene Blake κάλεσε τοὺς ἡγέτες ὅλων τῶν θρησκειῶν (2 Ἀπριλίου) καὶ ἔλαβε χώρα μία ὑπερομολογιακὴ λειτουργία καὶ προσευχὴ στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Πέτρου, κατὰ τὴν ὁποία ὁ καθένας προσευχήθηκε στὴ δική του γλώσσα καὶ σύμφωνα μὲ τὸ τυπικὸ τῆς θρησκείας του. Ἡ παρότρυνση δέ, ἦταν νὰ συνυπάρξουν ἔτσι στὴ λατρεία τοῦ ἴδιου Θεοῦ. Πρόκειται ὅμως, γιὰ πιστὴ ἐφαρμογὴ τῆς μασονικῆς μεθόδου τῆς ὑπερβάσεως κάθε ἰδεολογίας καὶ πίστεως, γιὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἑνότητα, καὶ μάλιστα ὑπὸ τὸν ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου. Κατὰ τὸ ὑπάρχον διαφημιστικὸ ὑλικὸ τῶν συνάξεων αὐτῶν ἦσαν παρόντες καὶ ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι, ὁ δὲ Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Αἰμιλιανὸς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, σχολάζων σήμερα ἐν Αἰγίῳ, εἶναι μέλος τῆς «Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ναοῦ».

Καὶ ὅμως ὅλα αὐτὰ ἔχουν ἀπαντηθῆ στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιον, ποὺ διαψεύδει τὶς προφάσεις μας. Ὅταν οἱ οἰκουμενιστὲς μᾶς ἀπορρίπτουν ὡς φανατικοὺς καὶ φονταμενταλιστές, συναπορρίπτουν καὶ τοὺς Ἁγίους μας, τῶν ὁποίων τὴν στάση ταπεινῶς μιμούμεθα. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν Κύριον, ὁ Ὁποῖος, μὴ θέλοντας νὰ συνάξη ὀπαδούς, θυσιάζοντας τὴν Ἀλήθεια, ὅταν ὁ λόγος Του ἐθεωρήθη «σκληρός» καὶ πολλοὶ τὸν ἐγκατέλειψαν, ἐστράφη καὶ στοὺς ἔντρομους «δώδεκα» καὶ τοὺς ρώτησε: «Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν»; (Ἰωάνν. 6, 48 ἔπ.). Αὐτὴ εἶναι ἡ δική μας «γραμμή», ἀγαπητοὶ ἀγαπολόγοι καὶ ὡραιολογοι καὶ ὄχι ἡ «γραμμή» τῶν συνθηκολογούντων μὲ τοὺς ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου καὶ μὴ γνησίων Ποιμένων μας.
8.

Πρέπει ὅμως νὰ θεωρῆται βέβαιο ὅτι ἡ ἀθέτηση τῆς «γραμμῆς» τῶν Ἡγετῶν μας ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο λῆμμα, τὸ «μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. 12, 32) δηλαδή, δὲν πρόκειται νὰ γίνεται γιὰ πολὺ χρόνο ἀνεκτὴ ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ Κόσμου, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας (πρβλ. Πράξ. 20, 29 ἔπ.). Ἡ θεωρία τῆς Προπαγάνδας διδάσκει, ὅτι ἡ ἀκολουθουμένη σ᾿ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις μέθοδος εἶναι στὴν ἀρχὴ ἡ γελοιοποίηση τῶν ἀντιφρονούντων (ἤδη ὅλους ἐμᾶς «γραφικοὺς» μᾶς ἀποκαλοῦν) καὶ ἡ ἠθικὴ μείωση καὶ ὁ εὐτελισμός τους, γιὰ νὰ ἀκολουθήση κατόπιν, ἂν ἀποφασισθῆ, ἡ φυσικὴ ἐκμηδένιση. Ἤδη δὲ στοιχειοθετοῦνται οἱ ἀρχὲς τοῦ κατηγορητηρίου ἐναντίον τῶν ἀντιδραστικῶν. Πολὺ πρόσφατα τὸ Ἀμερικανικὸ Κογκρέσσο ἀπαγόρευσε κάθε χαρακτηρισμὸ τῶν ἄλλων ἰδεολογιῶν καὶ κυρίως τῶν θρησκευτικῶν ὁμάδων, ὡς αἱρετικῶν κ.τ.ο. Κάπως ἁπαλότερα σήμερα (μέσῳ τοῦ Τύπου καὶ τῆς φιλολογικῆς κριτικῆς) ἐπικρίνεται ὁ Ὀρθόδοξος, ποὺ θὰ τολμήση βάσει τῆς πίστεώς του νὰ χαρακτηρίση τοὺς ὁποιουσδήποτε «ἄλλους», μὲ βάση τὸ ὑπονοούμενο καὶ μὴ κρυπτόμενο ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες συνιστοῦν ὁδὸ θεογνωσίας μὲ διαφορετικὸ τρόπο. Αὐτὰ ἔχουν διακηρύξει γνωστοὶ ἐκκλησιαστικοὶ Ἡγέτες.

Δὲν εἶναι εὐρύτερα γνωστὸ ἀσφαλῶς, ὅτι πρὶν ἀπὸ καιρὸ οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Α´ Λυκείου (Χ. Γκότσης, π. Γ. Μεταλληνὸς καὶ Γ. Φίλιας) λάβαμε «ἐξώδικο» ἀπὸ τοὺς «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» καὶ τοὺς «Σαηεντολόγους», γιὰ τὰ σχετικὰ κεφάλαια τοῦ βιβλίου, ποὺ βλέπουν τοὺς χώρους αὐτοὺς μέσα ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη προοπτική, φυσικά. Ἡ ἐξώδικος ἐστάλη στὸ Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο. Βέβαια, ἀπαντήσαμε, ἀλλὰ τὴν ἐξέλιξη τὴν ἀγνοοῦμε. Εἶναι ὅμως περισσότερο γνωστὴ ἡ περιπέτεια τοῦ κεφαλαίου τοῦ βιβλίου περὶ τῆς Μασονίας. Ἐπειδὴ δὲ ἔλαχε στὸν ὑπογραφόμενο ὁ κλῆρος τῆς συγγραφῆς του, ἔζησα μὲ κάθε λεπτομέρεια κινήσεις καὶ μεθόδους, ἀλλὰ καὶ πιέσεις, ποὺ ἀσκήθηκαν, γιὰ τὴν ἀπάλειψη τοῦ κεφαλαίου, ὥστε νὰ τὸ ἀνασυνθέσω τρεῖς φορὲς καὶ στὸ τέλος νὰ προτείνω νὰ ἐκτεθῆ πρῶτα ἡ αὐτομαρτυρία τοῦ Μασονισμοῦ καὶ παράλληλα ἡ ὀρθόδοξη θεώρησή του. Τὸ κωμικοτραγικὸ δὲ εἶναι, ὅτι τὰ κεφάλαια αὐτὰ μᾶς δόθηκαν ἀπὸ τὸ Ἀναλυτικὸ Πρόγραμμα τοῦ Ὑπουργείου (Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο), τὸ ὁποῖο (Ἀναλυτικὸ Πρόγραμμα) καθόριζε καὶ τὶς γραμμὲς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθήσουμε. Ὁπότε τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ποιοὶ ἐξουσιάζουν τελικὰ αὐτὸν τὸν τόπο; Βέβαια ἐμεῖς τὸ γνωρίζουμε πλέον μὲ μεγάλη ἀκρίβεια, ἀπὸ τὴν στάση ὅμως τοῦ Ὑπουργείου θὰ διευκρινισθῆ, ἂν ἀντέχουμε ὡς Ἔθνος ἀκόμη στὶς ἀσκούμενες πιέσεις.

Μὲ τὸν μετασχηματισμό μας (ἑκούσια καὶ μετ᾿ ἐνθουσιασμοῦ) σὲ «νομαρχία» (ὄχι «ἐπαρχία») τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἡ τελευταία ὡς ἐντολοδόχος καὶ «ὑποδιεύθυνση» τῆς Νέας Τάξεως καὶ τῆς Ἡγεσίας της, ὅλο καὶ περισσότερο ἐπιδεικτικὰ καὶ ἀπροκάλυπτα ἐμφανίζεται νὰ προσδιορίζη μέσῳ διαφόρων διαύλων τὴ ζωὴ καὶ τὶς συμπεριφορές μας, μεταγγίζοντας γι᾿ αὐτὸ μὲ χίλια μέσα τὶς δικές της νοοτροπίες. Πρόσφατα τὸ Τμῆμα μας (Θεολογίας) ἔλαβε ἕνα ἔγγραφο (κατ᾿ ἀκρίβεια, ἀνυπόγραφο!), προερχόμενο ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους τοῦ Πανεπιστημίου γιὰ τὰ εὐρωπαϊκὰ προγράμματα, ποὺ ἐνῶ μας ἐπαινεῖ, γιὰ τὴν ἐπιτυχῆ ἀνταπόκρισή μας σὲ ἕνα προταθὲν σὲ μᾶς πρόγραμμα μὲ τὸν τίτλο « Ὀρθοδοξία καὶ Παγκοσμιοποίηση», ἐν τούτοις τὸ Πρόγραμμά μας κρίθηκε «ἀνεπαρκές», διότι μεταξὺ ἄλλων «διαπιστώθηκε ὅτι τὸ πρόγραμμα ἐν γένει εἶναι ὁμολογιακῆς καὶ ἐν πολλοῖς ἐφηρμοσμένης φύσεως, χωρὶς νὰ ἐντάσσεται στὸ εὐρύτερο πρόγραμμα τῆς σπουδῆς τῶν θρησκευτικῶν φαινομένων καὶ τῆς Θρησκείας ὡς πανανθρωπίνου φαινομένου καὶ πραγματικότητας». Καὶ αὐτό, μολονότι ἡ Θρησκειολογικὴ προοπτικὴ δὲν ἀπουσιάζει στὸ Πρόγραμμά μας (διδάσκει εἰδικὸς καθηγητής). Ἀλλὰ ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ προβληθῆ ὁ «ὁμολογιακός» χαρακτήρας τοῦ Τμήματός μας καὶ γενικότερα τῶν Θεολογικῶν μας Σχολῶν. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι σὲ λίγα χρόνια οἱ Θεολογικές μας Σχολὲς θὰ μεταβληθοῦν (ἂν ἐπιβιώσουν στὸ Πανεπιστήμιο) σὲ θρησκειολογικὲς καὶ γι᾿ αὐτὸ γίνεται προσπάθεια (καὶ ἐνδοεκκλησιαστικά) νὰ περιέλθουν οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς στὴν δικαιοδοσία τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας. Ὅταν μιλῶ, γιὰ τὴν σοβιετοποίησή μας μέσα στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη, αὐτὸ ἐννοῶ: Ὅ,τι ἔζησαν οἱ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι στὴ σοβιετική-κομμουνιστική τους περίοδο, κινδυνεύουμε νὰ ζήσουμε οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη καὶ τὴ Νέα Τάξη.

Αὐτὴ ἡ πορεία διαγράφεται. Ἡ ἐλευθερία μας περιορίζεται ἐπικίνδυνα καὶ ἐντελλόμεθα νὰ ἐνεργοῦμε καὶ πορευόμεθα «τοῖς ῾κείνων ρήμασι πειθόμενοι» καὶ μὲ βάση τὴν χαραγμένη ἀπὸ δεκαετίες τώρα «γραμμή». Διαφορετικά, δὲν θὰ ἔχουμε «εὐρωπαϊκὸ πρόσωπο» καὶ δὲν θὰ χωρᾶμε ὡς ἐλεύθεροι συν-ἑταῖροι μέσα στὴν Εὐρώπη. Εἶναι ἕτοιμη ἡ Ἐκκλησιαστική μας Ἡγεσία νὰ ἀντισταθῆ, προτιμώντας τὸν «ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἐν Εὐρώπῃ θησαυρῶν» (παράβ. Ἑβρ. 11, 26), ὅταν πρόκειται, μάλιστα, καὶ γιὰ πραγματικοὺς θησαυροὺς εὐρωπαϊκῶν κονδυλίων; Εἶναι πρόθυμη καὶ ἕτοιμη ἡ Ἐκκλησία μας, ἂν χρειασθῆ, νὰ προκρίνη τὶς κατακόμβες; Εὔχομαι νὰ εἶναι! Ἂν καὶ θὰ τὸ δείξη γρήγορα. Ἂν ὅμως δὲν εἶναι, τότε σημαίνει ὅτι ἀποκόπτεται ἀπὸ τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα, ποὺ μένει πιστὸ στὴν παράδοση τῶν Ἁγίων του, καὶ τὸ προδίδει. Συνηθίσαμε νὰ μιλοῦμε γιὰ τὴν ὑπακοὴ ὡς ὑψίστη ἀρετὴ τοῦ ἀσκουμένου ὀρθοδόξου. Καὶ εἶναι αὐτὸ πράγματι παγία πράξη τῶν Ἁγίων μας. Ἂν ὅμως πάντα ἡ «ὑπακοή» ἴσχυε «ἐν οἷς ἐντολὴ Θεοῦ οὐκ ἐμποδίζεται», κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο (P.G. 31, 860), τώρα μόνο ἡ ἀνυπακοὴ σώζει!
nick_the_greek
 

Re: ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ

Unread postby nick_the_greek » Tue Feb 28, 2012 11:58 am

τι λέει ο πατήρ Γ. Μεταλληνός για την δίωξη του π. Αρτεμίου, το μάθημα των θρησκευτικών και τα πλοκάμια της λέσχης Bilderberg.

nick_the_greek
 

PreviousNext

Return to ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests

cron