Σκεψεις...

Να μην επιδιώκουμε την ενάρετη ζωή για τον ανθρώπινο έπαινο, αλλά για τη σωτηρίας της ψυχής. (Μέγας Αντώνιος)

Σκεψεις...

Unread postby Μαρία » Tue Jan 27, 2015 1:21 pm

ΧΑΣΤΟΥΚΙ

...Σε μια εκρηξη θυμου και εγωισμου μου , δεχθηκα το πιο κατω σχολιο ...

" Ο χειροτερος απ΄ ολους τους κακους ανθρωπους ,
είιναι ο Χριστιανος κακος ! "

Για μενα ηταν ενα δυνατο χαστουκι για περισυλλογη , και αναθεωρησης του κακου μου εαυτου !

Τι προσωπο δειχνουμε αραγε ; . . .
Ποιον Θεο αντικατοπτριζουμε ; . . .
Μήπως ειμαστε καλοι μονο με τους καλους ;
Μήπως σε συνθηκες που πρεπει να εξασκησουμε υπομονη και πραοτητα εκρηγυομαστε οπως ενα σιγοβραζων ηφαιστειο ; . . .
Μηπως εκει που πρεπει να δωσουμε εξετασεις για υπομονη , πραοτητα , αγαπη , εγκρατεια στη γλωσσα και στα λογια μας , δυσκολα τα καταφερνουμε να τις περασουμε ; . . .

Μηπως ξεχναμε πως ειμαστε παιδια ενος Θεου , που ενω Τον κτυπουσαν , γυρισε και το αλλο μαγουλο , και δεν εβγαλε απο το στομα Του να πει μια λεξη ;
Μηπως ξεχναμε πως μας ειπε να αγαπαμε τους εχθρους μας , και πως στο τελος γινομαστε εμεις οι ιδιοι εχθροι ;

" Κύριε Ιησού Χριστέ πόσο πολύ απέχουμε απ΄ όλα εκείνα τα οποία
με την ίδια τη ζωή σου μας εδίδαξες !
Πόσο πολύ ξένοι είμαστε ακόμα μαζί σου ...
Κύριε , φώτισε το σκοτισμένο μας μυαλό ,
χάρισε μας , αγάπη από την αγάπη σου ,
δώσε μας πραότητα απ΄ την πραότητά σου .
Κάνε ν΄ ανθίσει στις καρδιές μας
εκείνο το ομορφότερο απ΄ τα λουλούδια Του Παραδείσου
που λέγαμε , η Ταπείνωση !
Ενίσχυσέ μας με υπομονή , καλοσύνη , συγχωτητικότητα .
Κάνε την καρδιά μας ευρύχωρη , να χωρά σ΄ αυτήν ο αδελφός μας ,
ανεκτική , καταδεκτική , καλοσυνάτη ...
Κύριε , δίδαξε μας Εσύ , πως να συμπεριφερόμαστε σε κάθε περίπτωση ,
γιατί ο εγωισμός μας , μας οδηγεί σε λάθος ενέργειες ,
και κάθε φορά γινόμαστε τα άτακτα πρόβατα ,
που ξεγλιστρούν και φεύγουν από την ποίμνη Σου .
Καθοδήγησε Κύριε τα διαβήματά μας ,
προς εργασίαν των Θείων Εντολών Σου ! Αμήν ! "
Μαρία
 

Re: Σκεψεις...

Unread postby Matina » Sun Feb 01, 2015 1:39 pm

Αγαπημένη μου Μαρία χαίρε,
Είναι πολύ ωραίο το θέμα που ξεκίνησες,αφορμή για πολλές σκέψεις και περισυλλογή του εαυτού μας,του κακού μας εαυτού.Εκτός από τον πονηρό,ένας ύπουλος και ο χειρότερος,ίσως,εχθρός μας είναι ο κακός μας εαυτός.Τον πονηρό ξέρουμε πως να τον αντιμετωπίσουμε,σύμφωνα με τα λεγόμενα των Αγίων Πατέρων και την επίκληση στον Ιησού μας τον Γλυκύτατο.Τον κακό μας όμως εαυτό πως τον αντιμετωπίζουμε που τον κουβαλάμε μέχρι να πεθάνουμε;

Εκεί είναι ο μεγαλύτερος αγώνας ,εκεί πρέπει να εστιάσουμε.Πως; Ο καθένας θα βρει τον τρόπο με το πως θα εξολοθρεύσει τον κακό του εαυτό.Πολλοί Πατέρες μας δίδαξαν τη νηπτική εργασία που θα μας βοηθήσει να "σκαλίσουμε" τον εαυτό μας,να κάνουμε αυτοκριτική και αυτομεμψία και μέσω της ευχούλας και τη συμμετοχή στη Μυστηριακή ζωή ,ίσως καταφέρουμε κάτι.ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ!!!!
Εκείνος θα είναι ο μεγάλος εξολοθρευτής του κακού εαυτού μας,εμείς απλά θα πρέπει να δώσουμε την συγκατάθεσή μας για βοήθεια.Κι όσο θα επικαλούμαστε το όνομά Του ,τόσο Εκείνος θα σπεύδει να μας βοηθάει,όσο εμείς θα εξομολογούμαστε καθαρά ,τόσο Εκείνος θα σπεύδει,όσο εμείς θα κοινωνούμε το Άχραντο Σώμα και Αίμα Του ,τόσο Εκείνος θα εισχωρεί μέσα μας και θα πετάει τα σκάρτα ,τα σαθρά και τα σαπισμένα και θα αγιάζει τους χώρους της ψυχής μας,θα φωτίζει το είναι μας.
Άλλος τρόπος ,πάλι,είναι να Τον αγαπήσουμε με όλο μας το είναι και να Τον θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.Καθημερινά να Τον σκεφτόμαστε,κάθε ώρα ,κάθε στιγμή ,να σπεύδουμε να Του μιλάμε και να Του λέμε τα προβλήματά μας ,τις σκέψεις μας και ό,τι άλλο μας απασχολεί,να τον κάνουμε τον καλύτερό μας φίλο,τον πατέρα μας ,το άλλο μας μισό.
Όταν Εκείνος μπαίνει μέσα στην ψυχή μας δεν έχει θέση το κακό.Ξέρω είναι πολύ δύσκολο αυτό,αλλά αξίζει όσο τίποτα στον κόσμο να παλέψουμε γι'αυτό.Εμείς απλά θα αγωνιζώμαστε να "τακτοποιήσουμε" τον χώρο της ψυχής μας κι Εκείνος θα ενεργήσει ΓΙΑ ΟΛΑ.
Η προσευχή ας είναι το όπλο όλων μας.
Αμήν!
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1905
Joined: Tue Nov 15, 2011 9:36 am

Re: Σκεψεις...

Unread postby Μαρία » Fri Jul 08, 2016 10:33 pm

Πολύ κρύο σήμερα...Δεν φοβήθηκα ποτέ το κρύο. Ίσως γιατί είχα ξύλα στο τζάκι, μια ζεστή κουβέρτα, μια μητρική αγκαλιά μέσα στο πατρικό μου... Φοβάμαι όμως κάτι άλλο. Το φοβάμαι γιατί το αγαπώ... Είναι η καρδιά εκείνη που ζει μέσα στα χειμωνιάτικα μονοπάτια των "γιατί", της απελπισίας, της απογοήτευσης. Την φοβάμαι αυτή την καρδιά μήπως και πάνω στην τρέλα της τυφλωθεί με κακία και πλέον χαθεί μέσα στις παγωνιές του εγωισμού. Πολλοί από εμάς έχουμε κτυπηθεί με δοκιμασίες σκληρές, οι οποίες έχουν λαβώσει τις καρδιές μας, τις υπάρξεις μας, τους λογισμούς μας. Δεν είναι εύκολο να βγεις από την δοκιμασία αλώβητος, δεν είναι εύκολο να δαμάσεις τον πόνο που σε προκαλεί, να τον μεταμορφώσεις σε αρετή. Δεν είναι εύκολο να μην σπάσεις και να αρχίσεις να λες «γιατί». Ίσως είναι ανθρώπινο, δικαιολογημένο. Μήπως όμως μας είναι και βολικό; Είναι πιο εύκολο να ρίχνεις την ευθύνη σε άλλον, να κατηγορείς τον Θεό για το «κακό» που σε βρήκε. Είναι δύσκολο να αποδέχεσαι την δοκιμασία της ζωής σου χωρίς «γιατί», χωρίς να νιώθεις αδικημένος, χωρίς να στερεύει από τα χείλη σου το «Δόξα τω Θεώ». Πολλές φορές φοβάμαι τους ανθρώπους εκείνους που μέσα στην προγραμματισμένη τους ζωή έρχεται η δοκιμασία ως βαρυχειμωνιά και τους συντρίβει. Τους φοβάμαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι μέσα στην δυστυχία τους εγκαταλείπουν το μέλλον, εγκαταλείπουν τους άλλους, και ζουν επικίνδυνα μέσα στην μοναξιά των λογισμών τους. Γεμάτοι οργή για την ζωή, γεμάτοι δάκρυα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Στα όρια της εξουθένωσης, στο χείλος του μη αναστρέψιμου. Είναι η ζωή μας είναι μια αναπάντεχη έκπληξη, τελικά αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μια στιγμή πιάνεις το χέρι της αγάπης σου και την άλλη στιγμή κλαις πάνω στον τάφο της, μια στιγμή λες στον φίλο "τα λέμε" και την άλλη στιγμή βουβός περπατάς προδομένος... Είναι η ζωή μας χειμώνες και καλοκαίρια, ήλιος και βροχή, θάνατος και ανάσταση. Μια χαρμολύπη που δεν λέει να κοπάσει... Δεν φοβάμαι την ζωή. Φοβάμαι την καρδιά εκείνη που φοβάται την ζωή. Την φοβάμαι γιατί την αγαπώ μήπως και παραιτηθεί και την χάσω και χαθεί...

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος
Μαρία
 

Re: Σκεψεις...

Unread postby Μαρία » Fri Jul 08, 2016 11:05 pm

Την ειδα να πεθαινει, πριν πεθανει να λιωνει απο την αρρωστια. Να μενει σκετο κοκαλο. Να μην εχει παραπονο γι' αυτο ουτε για τιποτε αλλο απο τη ζωη της. Να τα βλεπει ολα ηρεμα. Να χαμογελαει. Να πλησιαζει ο θανατος. Να τον υποδεχεται με γαληνη.

Μου χαμογελουσε. Με ευχαριστουσε για τις φροντιδες. Μου φιλουσε τα χερια κι εγω τα δικα της.

Μιλουσε με τη σιωπη. Εγω ηθελα κατι να πει. Εκεινη ελεγε με τη σταση της: Αφησε με. Σε ευχαριστω για ο,τι μου προσφερες. Δεν θελω τιποτε αλλο. Εμαι πλεον μαζι σου αλλιως. Μη μου μιλας περισσοτερο...

Η ωρα εφτασε. Ο Χριστος ηρθε. Η ζωη αρχισε για εκεινη και η καρδια της γεμιζει με ειρηνη, ασφαλεια και αιωνια ζωη...
Μαρία
 

Re: Σκεψεις...

Unread postby Matina » Sat Jul 09, 2016 10:53 am

Μαρία wrote:Την ειδα να πεθαινει, πριν πεθανει να λιωνει απο την αρρωστια. Να μενει σκετο κοκαλο. Να μην εχει παραπονο γι' αυτο ουτε για τιποτε αλλο απο τη ζωη της. Να τα βλεπει ολα ηρεμα. Να χαμογελαει. Να πλησιαζει ο θανατος. Να τον υποδεχεται με γαληνη.

Μου χαμογελουσε. Με ευχαριστουσε για τις φροντιδες. Μου φιλουσε τα χερια κι εγω τα δικα της.

Μιλουσε με τη σιωπη. Εγω ηθελα κατι να πει. Εκεινη ελεγε με τη σταση της: Αφησε με. Σε ευχαριστω για ο,τι μου προσφερες. Δεν θελω τιποτε αλλο. Εμαι πλεον μαζι σου αλλιως. Μη μου μιλας περισσοτερο...

Η ωρα εφτασε. Ο Χριστος ηρθε. Η ζωη αρχισε για εκεινη και η καρδια της γεμιζει με ειρηνη, ασφαλεια και αιωνια ζωη...

Πολύ όμορφο Μαρία μου!!!Σ'ευχαριστώ κουκλίτσα! :)
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1905
Joined: Tue Nov 15, 2011 9:36 am

Re: Σκεψεις...

Unread postby Μαρία » Thu Aug 04, 2016 10:05 pm

Σε όλη την ζωή μας, προσπαθούμε να ολοκληρώσουμε ένα όνειρο, το όνειρο των άλλων για εμάς. Δεν το συνειδητοποιούμε, παρά μονάχα σε κάτι ύστατες στιγμές. Στιγμές όπου πλέον ο θάνατος είναι τόσο κοντά που τα χνώτα του μυρίζουν απαίσια ξερατά από στιγμές που δεν ζήσαμε και δεν υπήρξαμε αληθινοί ή τίμιοι με τον εαυτό μας. Εκεί, στην ολική απογύμνωση, στην μοναξιά που θέλει να σε καταπιεί, δίχως άμυνες και πανοπλίες, αρχίζεις να βρίσκεις κάτι μοναδικά δικό σου. Την ώρα εκείνη, που μοιάζεις τόσο αδύναμος κι όμως είσαι ο νικητής.

π.Λίβυος
Μαρία
 

Re: Σκεψεις...

Unread postby Μαρία » Tue Aug 09, 2016 10:43 pm

Πόνεσες, κοιμήθηκες μερόνυχτα στην κόλαση, αισθάνθηκες να χάνεις τα λογικά σου και να ουρλιάζεις δίχως λέξεις, το κορμί σου ένιωσες να τρυπάει στην μοναξιά, χιλιάδες φορές κατέρρευσες μα κι άλλες τόσες αναστήθηκες και τώρα είσαι εδώ να κοιτάς μια νέα μέρα που σε καλημερίζει. Πλέον, νομίζω να κατάλαβες, ότι ο πόνος έχει μια μυστική θύρα, μέσα από την οποία εισέρχεται, ο άνθρωπος, ο άγιος, ο σοφός. Εκεί μαθαίνεις και βλέπεις αυτά που οι άλλοι απλά κοιτάζουν, και αισθάνεσαι εκείνα που λίγες καρδιές σε αυτή την ζωή θα νιώσουν, γιατί απλά παρέα με τον πόνο θα κάνεις μακροβούτια στο βυθό την στιγμή που οι άλλοι απλά θα παίζουν επιφανειακά με τα κύματα. Και να θυμάσαι, ότι η θέα είναι στα υπόγεια και ο παράδεισος γεννιέται μες στην "κόλαση". Όταν εσύ θα ανθίζεις πολλοί από τους επικριτές σου, θα σαπίζουν μες στην «ευτυχία» τους….

π.λίβυος
Μαρία
 

Re: Σκεψεις...

Unread postby Γιώργος » Sat Aug 13, 2016 10:54 am

Μαρία wrote:Πόνεσες, κοιμήθηκες μερόνυχτα στην κόλαση, αισθάνθηκες να χάνεις τα λογικά σου και να ουρλιάζεις δίχως λέξεις, το κορμί σου ένιωσες να τρυπάει στην μοναξιά, χιλιάδες φορές κατέρρευσες μα κι άλλες τόσες αναστήθηκες και τώρα είσαι εδώ να κοιτάς μια νέα μέρα που σε καλημερίζει. Πλέον, νομίζω να κατάλαβες, ότι ο πόνος έχει μια μυστική θύρα, μέσα από την οποία εισέρχεται, ο άνθρωπος, ο άγιος, ο σοφός. Εκεί μαθαίνεις και βλέπεις αυτά που οι άλλοι απλά κοιτάζουν, και αισθάνεσαι εκείνα που λίγες καρδιές σε αυτή την ζωή θα νιώσουν, γιατί απλά παρέα με τον πόνο θα κάνεις μακροβούτια στο βυθό την στιγμή που οι άλλοι απλά θα παίζουν επιφανειακά με τα κύματα. Και να θυμάσαι, ότι η θέα είναι στα υπόγεια και ο παράδεισος γεννιέται μες στην "κόλαση". Όταν εσύ θα ανθίζεις πολλοί από τους επικριτές σου, θα σαπίζουν μες στην «ευτυχία» τους….

π.λίβυος


που οι άλλοι απλά κοιτάζουν


γιατί απλά παρέα με τον πόνο θα κάνεις μακροβούτια στο βυθό την στιγμή που οι άλλοι απλά θα παίζουν επιφανειακά με τα κύματα



πολλοί από τους επικριτές σου, θα σαπίζουν μες στην «ευτυχία» τους…



τί σε νοιάζει να συγκρίνεσαι με το τι κάνουν ....οι άλλοι

είναι σωστό σημείο αναφοράς ....¨οι άλλοι¨ ;;;

ο καθένας τραβάει το προσωπικό του δρόμο ευτυχίας ή δράματος .....και η αγάπη μαθαίνει ...και ο πόνος μαθαίνει
το να αγάπάς πολλές φορές πονάει πολύ .....και ο πόνος θέλει πολύ αγάπη για να περάσει

το τι κάνουν οι άλλοι σε σχέση με εμας όμως ίσως .....να κρύβει πτώση ....μιας και θεωρούμε εαυτόν ότι τώρα είμαστε σε καλύτερη πνευματική θεωρία απο τους άλλους .....ίσως είναι καλύτερα ο αγώνας μας σε σχέση ....με τον πόνο αλλά και την αγάπη κατ εμέ ....να πρέπει να γίνεται με σημείο αναφοράς τις Πνευματικές μορφές τις Πίστεως μας και ακόμα ακόμα με τον ίδιο τον Κυριό μας ....
ειναι καλύτερα όταν ανεβαίνεις το ¨βουνό¨ να κοιτάς προς τα πανω



απλά κάποιες προσωπικές σκεψεις ....δεν έχω τίποτα με τον Πάτερ που απο όσα έχω διαβάσει ειναι πάρα πολύ καλός ....απλώς

το ¨σε¨ και το ¨εσυ¨ δεν ειναι προσωπικό
Και ό, τι και αν κάνετε, να το κάνετε από την καρδιά σας ως προς τον Κύριο και όχι σε ανθρώπους” (Κολοσσαείς 3:23). “Αν ζείτε για την αποδοχή των ανθρώπων, θα πεθάνετε από την απόρριψή τους
Γιώργος
 
Posts: 2000
Joined: Mon Sep 14, 2015 2:42 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby Γιώργος » Sat Aug 13, 2016 11:06 am

ούτε εδω έχει edit ;;; :D

πιό πάνω ¨απλώς ¨ ....έπρεπε να το σβήσω ....τελεος πάντων
Και ό, τι και αν κάνετε, να το κάνετε από την καρδιά σας ως προς τον Κύριο και όχι σε ανθρώπους” (Κολοσσαείς 3:23). “Αν ζείτε για την αποδοχή των ανθρώπων, θα πεθάνετε από την απόρριψή τους
Γιώργος
 
Posts: 2000
Joined: Mon Sep 14, 2015 2:42 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby Μαρία » Sun Aug 28, 2016 9:38 pm

Ιδού έστηκα...

ΙΔΟΥ: Την πρώτη κίνηση την έχω κάνει Εγώ. Σε έχω προλάβει. Ο δικός σου ρόλος αρχίζει λίγο αργότερα…
ΕΣΤΗΚΑ: Δεν είναι τυχαίο το σταμάτημά μου μπροστά στην πόρτα σου… Δεν ήμουν περαστικός από το σπίτι σου και είπα να σταθώ. Η επίσκεψή μου είναι εντελώς π ρ ο σ ω π ι κ ή. Έρχομαι αποκλειστικά για σένα…
ΕΠΙ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ: Εγώ που έχω τη δύναμη να μπαίνω «και των θυρών κεκλεισμένων», θέλω να μπαίνω από την είσοδο του σπιτιού σου. Από κει που εσύ ανοίγεις, που εσύ δέχεσαι… Θέλω η επίσκεψή μου να γίνει από ένα άνοιγμα της ψυχής σου και η είσοδός μου να είναι νόμιμη και αισθητή…
ΚΑΙ ΚΡΟΥΩ: Που θα πει ζητώ τη συγκατάθεσή σου να μπω. Δεν παραβιάζω πόρτες. Κ ρ ο ύ ω. Πρέπει να μ’ ακούσεις πρώτα. Κ ρ ο ύ ω. Πρέπει να θελήσεις την επίσκεψή μου έπειτα. Κ ρ ο ύ ω. Θα μου ανοίξεις στο τέλος;
Είσαι ελεύθερος…
Κύριε,
εκείνο το «ιδού» μήπως σημαίνει «αυτή τη στιγμή»; Εκείνος ο παρακείμενος «έστηκα», μήπως σημαίνει ότι στην πόρτα μου έχεις σταματήσει εδώ και πολύ καιρό και υπομονετικά περιμένεις;
Μήπως το «επί την θύραν» σημαίνει ότι πρέπει οπωσδήποτε να μπεις και δεν αρκείσαι σε μια συζήτηση από το παράθυρο ή κάπου έξω από το σπίτι;
Κύριε, εκείνος ο ενεστώτας «κρούω» με τρομάζει… Πόση ώρα χτυπάς; Ως πότε θα χτυπάς; Ως πότε θα περιμένεις; Ως πότε θα με περιμένει η αγάπη Σου;
Ένας λόγος είναι να Σου ανοίξω. Με βρίσκεις ανέτοιμο... Μα έχω τόση ανάγκη απ’ αυτή Σου την επίσκεψη…
και… τρέχω να ανοίξω…
Μαρία
 

Next

Return to ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest

Εφημερεύοντα Νοσοκομεία σε όλη την Ελλάδα
Εφημερεύοντα Φαρμακεία σε όλη την Ελλάδα
Γιατροί ΕΟΠΥΥ σε όλη την Ελλάδα