Σκεψεις...

Να μην επιδιώκουμε την ενάρετη ζωή για τον ανθρώπινο έπαινο, αλλά για τη σωτηρίας της ψυχής. (Μέγας Αντώνιος)

Re: Σκεψεις...

Unread postby iron » Mon Jan 23, 2017 4:34 pm

Δεν θέλω να ζήσω πολύ.
Μου αρκεί να ζήσω το υπόλοιπο με Σένα, για Σένα.
Γιατί τελικά το πολύ χωρίς Εσένα είναι τίποτα
και το τίποτα με Εσένα, ατελεύτητο...
«όπως είναι το φαρμάκι στο φίδι, είναι στον άνθρωπο ο δόλος»." Ιερος Χρυσοστομος
iron
 
Posts: 256
Joined: Mon Dec 19, 2016 2:54 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby iron » Wed Jan 25, 2017 7:52 pm

Διαβαζω στην Επιστολη του Αγιου Γρηγοριου του Παλαμα, ενος Αγιου Ποιητη, προς τον ρητορα Ευοδοξιο...

«Ρωτάς πώς τα πάω. Άσε, πολλή πίκρα. Μού λείπει ο Βασίλειος, ο πνευματικός μου αδερφός, και ο Καισάριος, ο βιολογικός μου αδερφός. «Ο πατέρας και η μητέρα μου μ' έχουν εγκαταλείψει», για να το πω με τα λόγια του Δαυίδ. Τα τού σώματος πονεμένα, τα γηρατειά επικρέμονται πάνω από το κεφάλι μου, οι υποχρεώσεις με εξαντλούν, τα προβλήματα συσσωρεύονται, οι φίλοι με προδίδουν, η Εκκλησία διαλύεται. Χάθηκαν τα καλά, έμειναν τα στραβά, μέσα στη μαύρη νύχτα αρμενίζω, και φως πουθενά, ο Χριστός κοιμάται. Τι άλλο πρέπει πια να πάθω; Μια μόνο λύση υπάρχει για τα βάσανά μου, ο θάνατος. Αλλά αν κρίνω με βάση τα εδώ, κι εκεί απαίσια θα είναι.»

Και σκεφτομαι, ποσο μελαγχολικος, γλυκος και ιδιαιτερα ευαισθητος ανθρωπος. Επιστολη-εξομολογηση που προσφερει παρηγορια και σε εμας που παλευουμε. Υπαρξιακη ανθρωπινη αληθεια...Ο ποιητης, ο νηπτικος και ο θεολογος. "Ο πληγωμενος αετος"...
«όπως είναι το φαρμάκι στο φίδι, είναι στον άνθρωπο ο δόλος»." Ιερος Χρυσοστομος
iron
 
Posts: 256
Joined: Mon Dec 19, 2016 2:54 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby Matina » Thu Jan 26, 2017 9:57 am

iron wrote:Διαβαζω στην Επιστολη του Αγιου Γρηγοριου του Παλαμα, ενος Αγιου Ποιητη, προς τον ρητορα Ευοδοξιο...

«Ρωτάς πώς τα πάω. Άσε, πολλή πίκρα. Μού λείπει ο Βασίλειος, ο πνευματικός μου αδερφός, και ο Καισάριος, ο βιολογικός μου αδερφός. «Ο πατέρας και η μητέρα μου μ' έχουν εγκαταλείψει», για να το πω με τα λόγια του Δαυίδ. Τα τού σώματος πονεμένα, τα γηρατειά επικρέμονται πάνω από το κεφάλι μου, οι υποχρεώσεις με εξαντλούν, τα προβλήματα συσσωρεύονται, οι φίλοι με προδίδουν, η Εκκλησία διαλύεται. Χάθηκαν τα καλά, έμειναν τα στραβά, μέσα στη μαύρη νύχτα αρμενίζω, και φως πουθενά, ο Χριστός κοιμάται. Τι άλλο πρέπει πια να πάθω; Μια μόνο λύση υπάρχει για τα βάσανά μου, ο θάνατος. Αλλά αν κρίνω με βάση τα εδώ, κι εκεί απαίσια θα είναι.»

Και σκεφτομαι, ποσο μελαγχολικος, γλυκος και ιδιαιτερα ευαισθητος ανθρωπος. Επιστολη-εξομολογηση που προσφερει παρηγορια και σε εμας που παλευουμε. Υπαρξιακη ανθρωπινη αληθεια...Ο ποιητης, ο νηπτικος και ο θεολογος. "Ο πληγωμενος αετος"...

Πρόσφατα διάβασα ένα πραγματικό αριστούργημα-βιβλίο με "πρωταγωνιστή" τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης.Δεν μπορείς να φανταστείς ότι ακριβώς τα ίδια εξομολογείται κι αυτός στον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο κι εκατέρωθεν(υπήρξαν γαμπρός και κουνιάδος).....Και διαβάζοντάς τα αναρωτιόμουν :
Αν αυτοί οι μεγάλοι Πατέρες ,οι ογκόλιθοι της φιλοσοφίας και της Θεολογίας που τους διακατείχε το Άγιο Πνεύμα σε όλη τους τη βιωτή αισθάνονταν έτσι ,τι πρέπει να πούμε εμείς οι απλοί "θνητοί" κι αμαρτωλοί;
Και η απάντηση:
Κράτα το νου στον Άδη και μη απελπίζου!
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1934
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Σκεψεις...

Unread postby iron » Thu Jan 26, 2017 12:30 pm

Matina wrote:
iron wrote:Διαβαζω στην Επιστολη του Αγιου Γρηγοριου του Παλαμα, ενος Αγιου Ποιητη, προς τον ρητορα Ευοδοξιο...

«Ρωτάς πώς τα πάω. Άσε, πολλή πίκρα. Μού λείπει ο Βασίλειος, ο πνευματικός μου αδερφός, και ο Καισάριος, ο βιολογικός μου αδερφός. «Ο πατέρας και η μητέρα μου μ' έχουν εγκαταλείψει», για να το πω με τα λόγια του Δαυίδ. Τα τού σώματος πονεμένα, τα γηρατειά επικρέμονται πάνω από το κεφάλι μου, οι υποχρεώσεις με εξαντλούν, τα προβλήματα συσσωρεύονται, οι φίλοι με προδίδουν, η Εκκλησία διαλύεται. Χάθηκαν τα καλά, έμειναν τα στραβά, μέσα στη μαύρη νύχτα αρμενίζω, και φως πουθενά, ο Χριστός κοιμάται. Τι άλλο πρέπει πια να πάθω; Μια μόνο λύση υπάρχει για τα βάσανά μου, ο θάνατος. Αλλά αν κρίνω με βάση τα εδώ, κι εκεί απαίσια θα είναι.»

Και σκεφτομαι, ποσο μελαγχολικος, γλυκος και ιδιαιτερα ευαισθητος ανθρωπος. Επιστολη-εξομολογηση που προσφερει παρηγορια και σε εμας που παλευουμε. Υπαρξιακη ανθρωπινη αληθεια...Ο ποιητης, ο νηπτικος και ο θεολογος. "Ο πληγωμενος αετος"...

Πρόσφατα διάβασα ένα πραγματικό αριστούργημα-βιβλίο με "πρωταγωνιστή" τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης.Δεν μπορείς να φανταστείς ότι ακριβώς τα ίδια εξομολογείται κι αυτός στον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο κι εκατέρωθεν(υπήρξαν γαμπρός και κουνιάδος).....Και διαβάζοντάς τα αναρωτιόμουν :
Αν αυτοί οι μεγάλοι Πατέρες ,οι ογκόλιθοι της φιλοσοφίας και της Θεολογίας που τους διακατείχε το Άγιο Πνεύμα σε όλη τους τη βιωτή αισθάνονταν έτσι ,τι πρέπει να πούμε εμείς οι απλοί "θνητοί" κι αμαρτωλοί;
Και η απάντηση:
Κράτα το νου στον Άδη και μη απελπίζου!


Εμενα ολα αυτα, μου δειχνουν και το εξης: συνηθως ενοχοποιουμε καποιον που νιωθει θλιψη ("ο Χριστος κοιμαται", λεει χαρακτηριστικα ο Αγιος Γρηγοριος! ακου φραση ο Αγιος!), καποια απογοητευση, τον κατακεραυνωνουμε με τυψεις, του λεμε, εχεις εγωισμο και νιωθεις ετσι, δεν εχεις εμπιστοσυνη στον Κυριο (μιλαμε τωρα για σοβαρες καταστασεις και οχι μπουρδες) κλπ. Του κουναμε το δαχτυλο λες και εχει ο αλλος τα ιδια βιωματα με μας, τα ιδια βασανα. Εχω διαβασει κι αλλους βιους αγιων (σχεδον ολους) και το εχω δει αυτο και σε πολλους αλλους, τη θλιψη και την απογοητευση. Θα ελεγε κανεις οτι ο Αγιος Γρηγοριος δεν εχει εμπιστοσυνη στον Κυριο ή οτι εχει εγωισμο και σκεφτεται ετσι; Οχι βεβαια. Σε μερικους αγιους, οπως μαλιστα και στην Αγια Ολυμπιαδα παρατηρουμε και καταθλιψη (την οποια ειχε λογω σοβαρων και δυσαρεστων βιωματων και οχι αστειων). Και στους ψαλμους του Δαυιδ το ιδιο. Ογκολιθοι, οπως ειπες Ματινα μου, κι ομως αυτοι οι ογκολιθοι περασαν αυτα που καποιοι απο εμας ως απλοι ανθρωποι βιωνουμε. Βλεπω επισης την αδελφοσυνη μεταξυ τους, την αγαπη τους ο ενας για τον αλλον, τη συμπαρασταση ο ενας στη θλιψη του αλλου. Αυτο που μας διδασκει και ο Κυριος. Αγαπη αληθινη.
«όπως είναι το φαρμάκι στο φίδι, είναι στον άνθρωπο ο δόλος»." Ιερος Χρυσοστομος
iron
 
Posts: 256
Joined: Mon Dec 19, 2016 2:54 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby student » Thu Jan 26, 2017 4:17 pm

iron wrote:
Εμενα ολα αυτα, μου δειχνουν και το εξης: συνηθως ενοχοποιουμε καποιον που νιωθει θλιψη ("ο Χριστος κοιμαται", λεει χαρακτηριστικα ο Αγιος Γρηγοριος! ακου φραση ο Αγιος!), καποια απογοητευση, τον κατακεραυνωνουμε με τυψεις, του λεμε, εχεις εγωισμο και νιωθεις ετσι, δεν εχεις εμπιστοσυνη στον Κυριο (μιλαμε τωρα για σοβαρες καταστασεις και οχι μπουρδες) κλπ. Του κουναμε το δαχτυλο λες και εχει ο αλλος τα ιδια βιωματα με μας, τα ιδια βασανα. Εχω διαβασει κι αλλους βιους αγιων (σχεδον ολους) και το εχω δει αυτο και σε πολλους αλλους, τη θλιψη και την απογοητευση. Θα ελεγε κανεις οτι ο Αγιος Γρηγοριος δεν εχει εμπιστοσυνη στον Κυριο ή οτι εχει εγωισμο και σκεφτεται ετσι; Οχι βεβαια. Σε μερικους αγιους, οπως μαλιστα και στην Αγια Ολυμπιαδα παρατηρουμε και καταθλιψη (την οποια ειχε λογω σοβαρων και δυσαρεστων βιωματων και οχι αστειων). Και στους ψαλμους του Δαυιδ το ιδιο. Ογκολιθοι, οπως ειπες Ματινα μου, κι ομως αυτοι οι ογκολιθοι περασαν αυτα που καποιοι απο εμας ως απλοι ανθρωποι βιωνουμε. Βλεπω επισης την αδελφοσυνη μεταξυ τους, την αγαπη τους ο ενας για τον αλλον, τη συμπαρασταση ο ενας στη θλιψη του αλλου. Αυτο που μας διδασκει και ο Κυριος. Αγαπη αληθινη.



Να προσθέσω κι εγώ άλλες δύο περιπτώσεις, βιβλικές, που έχουν ενδιαφέρον υπό το ίδιο πρίσμα. Εκεί να δεις ογκόλιθους.

1 Βασ 19 2 Και απέστειλε μηνυτήν η Ιεζάβελ προς τον Ηλίαν, λέγουσα, Ούτω να κάμωσιν οι θεοί και ούτω να προσθέσωσιν, εάν αύριον περί την ώραν ταύτην δεν καταστήσω την ζωήν σου ως την ζωήν ενός εξ εκείνων.
3 Και φοβηθείς, εσηκώθη και ανεχώρησε διά την ζωήν αυτού, και ήλθεν εις Βηρ-σαβεέ την του Ιούδα και αφήκεν εκεί τον υπηρέτην αυτού. 4 Αυτός δε υπήγεν εις την έρημον μιας ημέρας οδόν, και ήλθε και εκάθησεν υπό τινά άρκευθον· και επεθύμησε καθ' εαυτόν να αποθάνη και είπεν, Αρκεί· τώρα, Κύριε, λάβε την ψυχήν μου· διότι δεν είμαι εγώ καλήτερος των πατέρων μου.

Ρωμ 7 15 Διότι εκείνο, το οποίον πράττω, δεν γνωρίζω· επειδή εκείνο το οποίον θέλω τούτο δεν πράττω, αλλ' εκείνο το οποίον μισώ τούτο πράττω. 16 Εάν δε εκείνο το οποίον δεν θέλω τούτο πράττω, συμφωνώ με τον νόμον, ότι είναι καλός. 17 Τώρα δε δεν πράττω πλέον τούτο εγώ, αλλ' η αμαρτία η κατοικούσα εν εμοί. 18 Διότι εξεύρω ότι δεν κατοικεί εν εμοί, τουτέστιν εν τη σαρκί μου, αγαθόν· επειδή το θέλειν πάρεστιν εις εμέ, το πράττειν όμως το καλόν δεν ευρίσκω· 19 διότι δεν πράττω το αγαθόν, το οποίον θέλω· αλλά το κακόν, το οποίον δεν θέλω, τούτο πράττω. 20 Εάν δε εγώ πράττω εκείνο το οποίον δεν θέλω, δεν εργάζομαι αυτό πλέον εγώ, αλλ' η αμαρτία η κατοικούσα εν εμοί.
21 Ευρίσκω λοιπόν τον νόμον τούτον ότι, ενώ εγώ θέλω να πράττω το καλόν, πάρεστιν εις εμέ το κακόν· 22 διότι ηδύνομαι μεν εις τον νόμον του Θεού κατά τον εσωτερικόν άνθρωπον, 23 βλέπω όμως εν τοις μέλεσί μου άλλον νόμον αντιμαχόμενον εις τον νόμον του νοός μου, και αιχμαλωτίζοντά με εις τον νόμον της αμαρτίας, τον όντα εν τοις μέλεσί μου.
24 Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ· τις θέλει με ελευθερώσει από του σώματος του θανάτου τούτου;
Perception is reality
student
Site Admin
 
Posts: 1642
Joined: Tue Nov 15, 2011 4:55 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby iron » Thu Jan 26, 2017 7:35 pm

student wrote:
Να προσθέσω κι εγώ άλλες δύο περιπτώσεις, βιβλικές, που έχουν ενδιαφέρον υπό το ίδιο πρίσμα. Εκεί να δεις ογκόλιθους.

1 Βασ 19 2 Και απέστειλε μηνυτήν η Ιεζάβελ προς τον Ηλίαν, λέγουσα, Ούτω να κάμωσιν οι θεοί και ούτω να προσθέσωσιν, εάν αύριον περί την ώραν ταύτην δεν καταστήσω την ζωήν σου ως την ζωήν ενός εξ εκείνων.
3 Και φοβηθείς, εσηκώθη και ανεχώρησε διά την ζωήν αυτού, και ήλθεν εις Βηρ-σαβεέ την του Ιούδα και αφήκεν εκεί τον υπηρέτην αυτού. 4 Αυτός δε υπήγεν εις την έρημον μιας ημέρας οδόν, και ήλθε και εκάθησεν υπό τινά άρκευθον· και επεθύμησε καθ' εαυτόν να αποθάνη και είπεν, Αρκεί· τώρα, Κύριε, λάβε την ψυχήν μου· διότι δεν είμαι εγώ καλήτερος των πατέρων μου.

Ρωμ 7 15 Διότι εκείνο, το οποίον πράττω, δεν γνωρίζω· επειδή εκείνο το οποίον θέλω τούτο δεν πράττω, αλλ' εκείνο το οποίον μισώ τούτο πράττω. 16 Εάν δε εκείνο το οποίον δεν θέλω τούτο πράττω, συμφωνώ με τον νόμον, ότι είναι καλός. 17 Τώρα δε δεν πράττω πλέον τούτο εγώ, αλλ' η αμαρτία η κατοικούσα εν εμοί. 18 Διότι εξεύρω ότι δεν κατοικεί εν εμοί, τουτέστιν εν τη σαρκί μου, αγαθόν· επειδή το θέλειν πάρεστιν εις εμέ, το πράττειν όμως το καλόν δεν ευρίσκω· 19 διότι δεν πράττω το αγαθόν, το οποίον θέλω· αλλά το κακόν, το οποίον δεν θέλω, τούτο πράττω. 20 Εάν δε εγώ πράττω εκείνο το οποίον δεν θέλω, δεν εργάζομαι αυτό πλέον εγώ, αλλ' η αμαρτία η κατοικούσα εν εμοί.
21 Ευρίσκω λοιπόν τον νόμον τούτον ότι, ενώ εγώ θέλω να πράττω το καλόν, πάρεστιν εις εμέ το κακόν· 22 διότι ηδύνομαι μεν εις τον νόμον του Θεού κατά τον εσωτερικόν άνθρωπον, 23 βλέπω όμως εν τοις μέλεσί μου άλλον νόμον αντιμαχόμενον εις τον νόμον του νοός μου, και αιχμαλωτίζοντά με εις τον νόμον της αμαρτίας, τον όντα εν τοις μέλεσί μου.
24 Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ· τις θέλει με ελευθερώσει από του σώματος του θανάτου τούτου;


Σ΄ευχαριστω αδερφε μου! Τι να περιγραψουμε για το παραπανω; Οτι ο ογκολιθος Ηλιας φοβηθηκε μια γυναικα; Κι ομως εκεινη τη στιγμη δεν σκεφτηκε καθαρα, ενω θα επρεπε να σκεφτει οτι δεν μπορει να τον πειραξει κανεις παρα μονο Εκεινος. Δεν σκεφτοταν καθαρα, ο ογκολιθος! Ο Ηλιας ηταν κουρασμενος ψυχικα και σωματικα (πως να μην ηταν ενας ανθρωπος που περασε τοσα...). Εφτασε στο σημειο να ζητησει απο τον Θεο να παρει την ψυχη του.
Και παρακατω ο Θεος τι εκανε για ολα αυτα; τον τιμωρησε; του ειπε οτι ειναι εγωιστης; τον γεμισε ενοχες; ντροπες; οχι, του ειπε να ξαπλωσει και να φαει για να ανακτησει τις δυναμεις του...
Σε ευχαριστω Μηνα μου, μου δωσες τροφη για μελετη το βραδυ :oops:
«όπως είναι το φαρμάκι στο φίδι, είναι στον άνθρωπο ο δόλος»." Ιερος Χρυσοστομος
iron
 
Posts: 256
Joined: Mon Dec 19, 2016 2:54 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby xtisa » Thu Jan 26, 2017 8:17 pm

Εξαιρετικές αναρτήσεις, εξαιρετικός σχολιασμός ! σας ευχαριστώ και εγώ!
xtisa
 
Posts: 388
Joined: Wed Nov 16, 2011 12:01 pm

Re: Σκεψεις...

Unread postby Matina » Thu Jan 26, 2017 8:41 pm

Τελικά εμείς με τις ενοχές μας ,τις δικές μας ενοχές τις πειρασμικές και τις αδιάκριτες τα δημιουργούμε όλα.Όλα είναι στους λογισμούς μας και μέσα στο κεφάλι μας.Μέχρι να καταλάβουμε ότι άλλες οι βουλές του Κυρίου,αλλιώς τα ερμηνεύει τα πράγματα ,αλλιώς μας δικαιολογεί κλπ περνάνε πολλά πολλά χρόνια.Δόξα ,όμως, τω Θεώ που Δίνει να καταλάβουμε επιτέλους ότι είμαστε άνθρωποι και θα νοιώσουμε κι έτσι κι αλλιώς,και θα γελάσουμε και θα κλάψουμε και θα απογοητευθούμε και θα αμαρτήσουμε ,αρκεί να ανασυρθούμε μέσα από τις στάχτες μας γρήγορα με μετάνοια και να μη μείνουμε αργοί και κατηφείς και μας βρει η απελπισία.Θέλει πολύ αγώνα στην άνοδο του Γολγοθά του προσωπικού μας να μείνουμε αμετακίνητοι.
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1934
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Σκεψεις...

Unread postby Matina » Thu Jan 26, 2017 8:41 pm

xtisa wrote:Εξαιρετικές αναρτήσεις, εξαιρετικός σχολιασμός ! σας ευχαριστώ και εγώ!

Μακάρι να υπήρχε ο σημερινός διάλογος πάντα..... :(
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1934
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Σκεψεις...

Unread postby bersekero » Thu Jan 26, 2017 8:43 pm

Ή οσοι σχολιασατε το γραμμα του αγιου Γρηγοριου δεν καταλαβατε καλα ή μονο εγω, και μαλλον εγω εχω το λαθος, στατιστικως γιατι ειμαι μειοψηφια, και πνευματικως γιατι ειμαι ο πιο χαμηλος πνευματικα, συν πλανεμενος.

Το να λεμε οτι ο ταδε αγιος ειχε την ιδια θλιβερη αντιμετωπιση με εμας σε ενα προβλημα ειναι ιδια πλανη σαν να λεμε οτι εχουμε φτασει στα μετρα του ταδε αγιου επειδη καναμε μια φορα κατι που διαβασαμε σε εναν βιο αγιου. Το μονο που καταφερνουμε ειναι να δικαιωνουμε τον εαυτο μας και τον εγωισμο μας και να απομακρυνουμε ακομα περισσοτερο την βελτιωση μας.

Ηταν στιγμες των αγιων αυτη η πτωση και απογοητευση και οχι μονιμη κατασταση. Εξαλλου ειναι γνωστο οτι και οι αγιοι ειχαν τις κακες τους στιγμες ή κανανε λαθη.
Αλλά και η χρόνια θλιψη και απογοητευση, οπως του αγιου Σιλουανου, δεν ηταν μονιμη κλαψα στους αδελφους αλλά εφερνε μονιμη προσευχη και ταπεινωση.

Καπου το θεμα της αγαπης και της κατανοησης εχει παρεξηγηθει. Επειδη τα εχω φρεσκα, θα παραθεσω μερικα αποσπασματα απο την “Χαρισματικη Οδο” του γ. Αιμιλιανου. Επειδη ειναι και φωτισμενος και πολυ μορφωμενος και εχει διαβασει τα παντα, θεωρω οτι αυτα που λεει τα αντλει απο την ιερα μελετη, τον αγωνα και την μεγαλη εμπειρια του και οχι απο το μυαλο του. Η προσωπικη μου εμπειρια σε αμετρητες περιπτωσεις επιβεβαιωνει τα λογια του γεροντα.

Οταν καποιος μας αναπαυει και τον αναπαυωμε, τοτε του λεμε τον πονο μας, το προβλημα μας, την αντιδρασι μας, την πικρια μας, την λυπη μας, τον λογισμο μας, δηθεν για να μας ξεκουρασει. Αλλά στην πραγματικοτητα ο ενας παρασυρει τον αλλο στην αβυσσο της απωλειας, διοτι η αποκλειστικη αγαπη ειναι διαρκης καταπτωσις, απλη ανθρωπινη σχεσις, ματαιοτης, ψευδαισθησις, ψευτοανακουφισης, ματαιη ελπιδα την οποια στηριζει ο ενας στον αλλο, ειναι κατι το προσωρινο......

........Αρα δεν μπορω να προσμενω απο τον αλλο αγαπη. Μπορω μονο να κοβω το κεφαλι μου για να του δειξω την αγαπη μου, τιποτε περισσοτερο. Οποιαδηποτε απαιτησις αγαπης ειναι αμαρτια ενωπιον του Θεου, ανωμαλια της ψυχης, και το μελλον μου δεν θα ειναι σοβαρο και σταθερο. Η απαιτησις αγαπης δειχνει πληγωμενο ανθρωπο, πονεμενο, αποτυχημενο. Ο φυσιολογικος ανθρωπος ουδεποτε ζηταει αγαπη απο τον αλλο. Οποιος νοιωθει την αναγκη να αγαπαται, δεν ειναι δυνατον να αγαπα τους αλλους, ουτε και να προσφερει εστω και το ελαχιστο στον Θεον. Ειναι ανικανος να υπηρετει τον Θεον...... Αφου δεν εχει φυσικη ζωη, ουτε πνευματικη ζωη μπορει να εχει, ουτε ουσιαστικο δεσμο με τους αλλους. Ο δεσμος του ειναι τεχνικο κατασκευασμα, επινοια της καρδιας του, κατι το βλαβερο.

Στο δε “Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως“ λεει στο κεφαλαιο περι προσευχης:

Ο νους μου, λοιπόν, παλεύει να ρίξη, να φευγατίση ο,τιδήποτε άλλο, ό,τι πονηρό και ό,τι ξένο. Διότι αυτό γίνεται λογισμός και ο λογισμός καταπνίγει τον νου τον ανερχόμενο, τον θέλοντα να αναβή προς τον Θεόν. Πρέπει να φευγατίση ό,τι είναι επιθυμία, ό,τι είναι θέλημα, ό,τι είναι προγενέστερο βίωμα, προγενέστερες εμπειρίες από ξένα πράγματα, να φθάσωμε πλέον εις την λήθη του παρελθόντος και όχι εις την λήθη του Θεού, τόσο πολύ, ώστε τα πάντα να γίνουν ξένα για μας, και έτσι να φθάσωμε εις την άγνοια των πάντων, ωσάν τίποτε να μη γνωρίζωμε. Να ακούω «ο πατήρ Αρσένιος», και τίποτα να μη μου λέη «ο πατήρ Αρσένιος». Τι είναι ο πατήρ Αρσένιος; Αδελφός μου είναι. Όταν αγαπάω, όταν στρέφεται η ψυχή μου προς τον πατέρα Αρσένιο, πώς θα μπη ο Θεός; Τον αγαπώ, και θα πάω να προσευχηθώ, και θα εύχωμαι για τον πατέρα Αρσένιο και όχι για μένα. Το ίδιο πράγμα για την υγεία μου, το ίδιο για την επιστήμη μου, το ίδιο για τις επιθυμίες μου, για τις χαρές μου, για τις επιδιώξεις μου, για ο,τιδήποτε άλλο. Ο νους, λοιπόν, παλεύει να διώξη όλα αυτά.


Και επειδη το κοσμικο προορατικο μου, το βασισμενο στην εμπειρια δηλαδη, προβλεπει επιθετικη απαντηση, σας χαιρετω απο το θεμα, με την ελπιδα μακροχρονια να ωφελησα εστω και λιγο.
User avatar
bersekero
 
Posts: 3766
Joined: Tue May 21, 2013 3:36 pm

PreviousNext

Return to ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests