Η κατάθλιψη των Χριστουγέννων

Να μην επιδιώκουμε την ενάρετη ζωή για τον ανθρώπινο έπαινο, αλλά για τη σωτηρίας της ψυχής. (Μέγας Αντώνιος)

Η κατάθλιψη των Χριστουγέννων

Unread postby bersekero » Tue Dec 20, 2016 6:34 pm

Παρολο που ειπα οτι δεν θα ξανασυζητησω το θεμα, μου ελεγε ενας καλος φιλος οτι διαβασε σε ενα κοσμικο μπλογκ ενα αρθρο για την καταθλιψη των Χριστουγεννων και απαντησε οτι κανουμε Χριστουγεννα χωρις Χριστο, και απο εκει προερχεται αυτη η καταθλιψη.

Με μια συντομη ερευνα βρηκα τετοια αρθρα, αν και παλια, οπου ψυχολογοι και ψυχιατροι προσπαθουν να αναλυσουν κοσμικα και συνηθως ανεπιτυχως το θεμα.
Μπορει να αναλυουν τα αιτια, δεν δινουν ομως πραγματικες και μονιμες λυσεις.

H κατάθλιψη των Χριστουγέννων: Γιατί δεν μπορώ να χαρώ όπως όλοι;

http://www.boro.gr/36379/h-katathlipsh- ... -opws-oloi


Τι κάνουμε με την κατάθλιψη των Χριστουγέννων;

http://www.protothema.gr/life-style/sxe ... tougennon/

Σε μια προσφατη συζητηση με ενα ιδιαιτερα αγαπημενο προσωπο, μου ελεγε οτι εχει βρει εναν τροπο/κολπο για να αντιμετωπιζει την θλιψη και την καταθλιψη, μη δινοντας σημασια, συγχωρωντας, γελωντας. Κι εγω την αντιμετωπιζω με τσιπουρο με κολλητους.
Ολα καλα και δεκτα, αλλά οι Αγιοι μας, με κυριοτερο ισως τον μαιτρ της καταθλιψης Αγιο Πορφυριο, εχουν απαντησει εδω και αιωνες στο παντα επικαιρο θεμα της καταθλιψης γενικα, οχι μονο των εορτων.
Ας ξαναθυμηθουμε τα πολυ γνωστα λογια του πολυαγαπημενου μας Αγιου Πορφυριου:


Ἡ προσευχή, ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μεταβάλλει τὴν κατάθλιψη καὶ τὴ γυρίζει σὲ χαρά!

Άγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης 

Ἡ προσευχή, ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μεταβάλλει τὴν κατάθλιψη καὶ τὴ γυρίζει σὲ χαρά Συμβαίνει πολλὲς φορὲς σήμερα ὁ ἄνθρωπος νὰ αἰσθάνεται θλίψη, ἀπελπισία, νωθρότητα, τεμπελιά, ἀκηδία κι ὅλα τὰ σατανικά• νὰ εἶναι θλιμμένος, νὰ κλαίει, νὰ μελαγχολεῖ• νὰ μὴ δίνει σημασία στὴν οἰκογένειά του, νὰ ξοδεύει ἕνα σωρὸ χρήματα στοὺς ψυχαναλυτές, γιὰ νὰ πάρει φάρμακα.
Αὐτὰ οἱ ἄνθρωποι τὰ λένε «ἀνασφάλεια». Ἡ θρησκεία μας πιστεύει ὅτι αὐτὰ εἶναι πειρασμικὰ πράγματα. Ὁ πόνος εἶναι μιὰ ψυχικὴ δύναμη ποὺ ὁ Θεὸς τὴν ἔβαλε μέσα μας, μὲ προορισμὸ νὰ κάνει τὸ καλό, τὴν ἀγάπη, τὴ χαρά, τὴν προσευχή.
Ἀντ’ αὐτοῦ, ὁ διάβολος καταφέρνει καὶ παίρνει τὴν ψυχικὴ αὐτὴ δύναμη ἀπὸ τὴν μπαταρία τῆς ψυχῆς μας καὶ τὴ μεταχειρίζεται γιὰ τὸ κακό, τὴν κάνει κατάθλιψη καὶ φέρνει τὴν ψυχὴ στὴ νωθρότητα καὶ στὴν ἀκηδία. Βασανίζει τὸν ἄνθρωπο, τὸν κάνει αἰχμάλωτό του, τὸν ἀρρωσταίνει ψυχικά.
Ὑπάρχει ἔνα μυστικό• νὰ μεταβάλετε τὴν σατανικὴ ἐνέργεια σὲ καλή. Εἶναι δύσκολο καὶ χρειάζεται καὶ κάποια προετοιμασία. Προετοιμασία εἶναι ἡ ταπείνωση.
Μὲ τὴν ταπείνωση ἀποσπᾶτε τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Δίνεστε στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὴ λατρεία Του, στὴν προσευχή. Ἀλλὰ κι ὅλα ἂν τὰ κάνετε, τίποτε δὲν ἔχετε καταφέρει, ἂν δὲν ἔχετε ἀποκτήσει ταπείνωση.
Ὅλα τὰ κακὰ αἰσθήματα, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπελπισία, ἡ ἀπογοήτευση, ποὺ πᾶνε νὰ κυριεύσουν τὴν ψυχή, φεύγουν μὲ τὴν ταπείνωση. Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ταπείνωση, ὁ ἐγωιστής, δὲν θέλει νὰ τοῦ κόψεις τὸ θέλημα, νὰ τὸν θίξεις, νὰ τοῦ κάνεις ὑποδείξεις. Στενοχωρεῖται, νευριάζει, ἐπαναστατεῖ, ἀντιδρᾶ, τὸν κυριεύει ἡ κατάθλιψη.
Ἡ κατάσταση αὐτὴ θεραπεύεται μὲ τὴν χάρι. Πρέπει ἡ ψυχὴ νὰ στραφεῖ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεραπεία θὰ γίνει μὲ τὸ ν’ ἀγαπήσει τὸν Θεὸ μὲ λαχτάρα. Πολλοὶ ἅγιοί μας μετέτρεψαν τὴν κατάθλιψη σὲ χαρὰ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό.
Παίρνανε δηλαδὴ αὐτὴ τὴν ψυχικὴ δύναμη, ποὺ ἤθελε νὰ τὴ συντρίψει ὁ διάβολος, καὶ τὴ δίνανε στὸν Θεὸ καὶ τὴ μεταβάλλανε σὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση. Ἡ προσευχή, ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ μεταβάλλει σιγά-σιγὰ τὴν κατάθλιψη καὶ τὴ γυρίζει σὲ χαρά, διότι ἐπιδρᾶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ.
Ἐδῶ χρειάζεται νὰ ἔχεις τὴ δύναμη, ὥστε ν’ ἀποσπάσεις τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ σὲ βοηθάει νὰ ἑνωθεῖς μαζί Του. Χρειάζεται τέχνη. Ὅταν δοθεῖς στὸν Θεὸ καὶ γίνεις ἕνα μαζί Του, θὰ ξεχάσεις τὸ κακὸ πνεῦμα, ποὺ σὲ τραβοῦσε ἀπὸ πίσω, κι ἐκεῖνο ἔτσι περιφρονημένο θὰ φύγει.
Στὴ συνέχεια, ὅσο θ’ ἀφοσιώνεσαι στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τόσο δὲν θὰ κοιτάζεις πίσω σου, γιὰ νὰ δεῖς αὐτὸν ποὺ σὲ τραβάει. Ὅταν σ’ ἑλκύσει ἡ χάρις, ἑνώνεσαι μὲ τὸν Θεό. Κι ὅταν ἑνωθεῖς μὲ τὸν Θεὸ καὶ δοθεῖς σ’ Ἐκεῖνον, πᾶνε ὅλα τ’ ἄλλα, τὰ ξεχνάς καὶ σώζεσαι.
Ἡ μεγάλη τέχνη, λοιπόν, τὸ μεγάλο μυστικό, γιὰ ν’ ἀπαλλαγεῖς ἀπ’ τὴν κατάθλιψη καὶ ὅλα τ’ ἀρνητικά, εἶναι νὰ δοθεῖς στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἕνα πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν καταθλιπτικὸ εἶναι καὶ ἡ ἐργασία, τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴ ζωή.
Ὁ κῆπος, τὰ φυτά, τὰ λουλούδια, τὰ δέντρα, ἡ ἐξοχή, ὁ περίπατος στὴν ὕπαιθρο, ἡ πορεία, ὅλ’ αὐτά, βγάζουν τὸν ἄνθρωπο ἀπ’ τὴν ἀδράνεια καὶ τοῦ δημιουργοῦν ἄλλα ἐνδιαφέροντα. Ἐπιδροῦν σὰν φάρμακα. Ἡ ἀσχολία μὲ τὴν τέχνη, τὴ μουσικὴ κ.λπ. κάνουν πολὺ καλό.
Σ’ ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ δίνω τὴ μεγαλύτερη σημασία εἶναι τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, γιὰ τὶς ἀκολουθίες. Μελετώντας τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, θεραπεύεται κανεὶς χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει.
Νὰ σᾶς διηγηθῶ γιὰ μιὰ κοπέλα, ποὺ ἦλθε σ’ ἐμένανε τὸν ταπεινό. Ἔπασχε ἀπὸ φοβερὴ κατάθλιψη. Δὲν κατάφερε κάτι μὲ τὰ φάρμακα. Παράτησε τὰ πάντα, τὴ δουλειά της, τὸ σπίτι της, τὶς ἀπασχολήσεις της. Κι ἐγὼ τῆς εἶπα αὐτὰ ποὺ ξέρω.
Τῆς εἶπα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ αἰχμαλωτίζει τὴν ψυχή, διότι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ γεμίζει τὴν ψυχὴ καὶ τὴν ἀλλάζει. Τῆς ἐξήγησα ὅτι εἶναι δαιμονικὴ αὐτὴ ἡ δύναμη ποὺ καταλαμβάνει τὴν ψυχὴ καὶ μεταβάλλει τὴν ψυχικὴ δύναμη σὲ κατάθλιψη, τὴ ρίχνει κάτω, τὴ βασανίζει καὶ τὴν ἀχρηστεύει.
Τὴν συμβούλευσα ν’ ἀσχολεῖται μὲ διάφορες ἀπασχολήσεις, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, μὲ τὴ μουσικὴ ποὺ τῆς ἄρεσε πρῶτα κ.λπ. Τόνισα, ὅμως, περισσότερο τὴ στροφὴ καὶ τὴν ἀγάπη της πρὸς τὸν Χριστό.
Τῆς εἶπα ἀκόμη ὅτι μέσα στὴν Ἐκκλησία μας ὑπάρχει θεραπεία μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν προσευχή, ἀλλὰ ποὺ θὰ γίνεται μὲ λαχτάρα. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς θεραπείας.
Αὐτὰ δέχεται ἡ Ἐκκλησία μας.
User avatar
bersekero
 
Posts: 3263
Joined: Tue May 21, 2013 3:36 pm

Re: Η κατάθλιψη των Χριστουγέννων

Unread postby iron » Tue Dec 20, 2016 8:02 pm

Θα ηθελα επισης να συμπληρωσω, οτι ακομα και η καταθλιψη μπορει να ειναι ενα μεσο που χρησιμοποιει ο Θεος για να μας φερει κοντα Του. Ειναι ενα σημαντικο οπλο για την εσωτερικη μας αλλαγη, οταν βγαινουμε απο αυτην νιωθουμε αναγεννημενοι. Ειναι ενας μεγαλος σταυρος η καταθλιψη, την θεωρουμε αφορητη, αλλα μονο εαν θελει ο Κυριος βγαινουμε απο αυτην.
Το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι υπομονη και Εκεινος ξερει ποτε θα μας λυτρωσει απο αυτην. Θα ελεγα οτι πολλοι ανθρωποι που εχουν βγει απο την καταθλιψη με την βοηθεια του Θεου (δεν υπαρχει αλλος τροπος), μπορουνε και αναπνεουν ελευθερα.
Ο εγωισμος μας ειναι αυτος που μας οδηγει στην καταθλιψη, ο εγωιστης ανθρωπος εχει ελειψη Χριστου, αρα κατα εμενα η καταθλιψη θεωρω οτι ειναι ενα απο τα δωρα του Θεου, για να ταπεινωθουμε και να πλησιασουμε Εκεινον, να καθαριστουμε απο τα παθη μας. Εαν αρχισουμε και κατανοουμε οτι ολα οσα μας συμβαινουν δεν ειναι καθολου τυχαια, αλλα συμβαινουν για καποιο λογο, ως Χριστιανοι θα μπορεσουμε να αντιμετωπισουμε τα παντα.
Τα φαρμακα μπορουν να αντιμετωπισουν τα εξωτερικα "τραυματα", τα σωματικα. Την ψυχη ομως μονο ο Κυριος μπορει να την θεραπευσει. Και τους καταθλιπτικους δεν μπορουμε να τους αντιμετωπισουμε κι εμεις με κανεναν αλλο τροπο παρα μονο δειχνοντας κατανοηση, υπομονη και πολλη προσευχη. Γιατι ο καταθλιπτικος γνωριζει οτι εχει καταθλιψη πρωτος απο ολους, δεν ξερει να θεραπευτει ομως κι εαν δεν ειναι κοντα στον Θεο θα πρεπει εμεις να προσευχομαστε με αγαπη στον Θεο να τον θεραπευσει και να του δινει δυναμη. Μονο οταν θελησει ο Κυριος θα θεραπευσει τον καταθλιπτικο. Πολλοι εχουν γνωρισει την πιστη μας μεσα απο την καταθλιψη, οπως πολλοι εχουν γνωρισει τον Θεο μεσα απο τον καρκινο. Και η καταθλιψη ειναι ασθενεια, σε πολλες περιπτωσεις τα φαρμακα ειναι απαραιτητα, αλλα χωρις τον Θεο η θεραπεια γινεται επιφανειακα γιατι δεν θεραπευεται η ψυχη, δεν ταπεινωνεται.
Η εποχη μας χαρακτηριζεται ως εντονα καταθλιπτικη. Ολα ειναι ενας συνεχης αγωνας για πραγματα ανουσια, να κατακτησουμε τιτλους στην εργασια μας, να βγαλουμε ενα ψευτικο προσωπο στους γυρω μας, να βγαλουμε πολλα χρηματα και να αποκτησουμε πολλα υλικα αγαθα. Ο ανθρωπος εχει γινει εγωκεντρικος, εχει γινει ενα με τις συνθηκες για να επιβιωσει, σκληρες οι συνθηκες, σκληροτητα εχουν και οι ανθρωποι. Αντιμετωπιζει ο ανθρωπος τα παντα εγωκεντρικα, παντου κυριαρχει το "εγω" του, στην εργασια του, στη συμπεριφορα του, στην οικογενεια του. Υπαρχει Θεος σε ολα αυτα; Φυσικα οχι. Πως να μην πεσει στην θλιψη και την απογνωση οταν ολα αυτα τα "εξωτερικα" παψουν να ισχυουν; οταν δει οτι τελικα δεν ειναι τοσο δυνατος οσο φαινοταν οτι ειναι; Οταν πιστευουμε πολυ στον εαυτο μας ειναι φυσικο καποια στιγμη που θα φτασουμε σε αδιεξοδο να απογοητευτουμε, να βυθιστουμε σε εντονη θλιψη και οταν δεν εχουμε και Χριστο αυτη η θλιψη δεν μπορει ποτε να μετατραπει ξανα σε αρα για οσα μας συμβαινουν.

Ο Αγιος Ιωαννης ο Χρυστοστομος γραφει για την καταθλιψη σε μια επιστολη του
«Πράγματι, η κατάθλιψη είναι φοβερό βασανιστήριο των ψυχών, είναι ένας πόνος ανέκφραστος και ποινή πικρότερη από κάθε άλλη ποινή και τιμωρία. Γιατί μιμείται το σκουλήκι, που έχει δηλητήριο και προσβάλλει όχι μόνον το σώμα, αλλά και την ίδια την ψυχή. Είναι σαράκι που κατατρώγει όχι μόνον τα κόκκαλα, αλ-λα και τη σκέψη είναι Ένας δήμιος καθημερινός που δεν ξεσχίζει μόνον τα πλευρά, αλλά καταστρέφει και τη δύναμη της ψυχής· είναι και νύχτα παντοτινή, σκοτάδι χωρίς το παραμικρό φως, τρικυμία και ζάλη, πυρετός κρυφός, που καίει περισσότερο από κάθε φλόγα, πολεμος χωρίς ανακωχή, αρρώστια που κάνει σκοτεινά πολλά από αυτά που βλέπουμε. Γιατί ο ίδιος ο ήλιος και ο καθαρός αέρας φαίνεται ότι ενοχλούν εκείνους που έχουν αυτή τη διαθεση και μεταβάλλει το μεσημέρι σε μεσάνυκτα.

Γι’ αυτό και ο θαυμάσιος προφήτης δηλώνοντας αυτό έλεγε· «ο ήλιος θα δύσει γι’ αυτούς το μεσημέρι» (Αμώς 8,9),όχι με την έννοια ότι ο ήλιος εξαφανίζεται ούτε ότι διακόπτει τον συνηθισμένο δρόμο του, αλλά με την έννοια ότι ο λυπημένος άνθρωπος το καταμεσήμερο φαν-τάζεται όι είναι νύχτα. Η σκοτεινή νύχτα δεν είναι τέτοια, όπως είναι η νύχτα της αθυμίας, η οποία δεν προέρχεται από φυσικό νόμο, αλλά από σκοτισμό της διάνοιας. Γι’ αυτό και είναι φοβερή και αφόρητη, έχει πρόσωπο άσπλαχνο, είναι σκληρότερη από κάθε τύραννο, δεν υποχωρεί γρήγορα σε κανένα από εκείνους που προσπαθούν να την διαλύσουν, αλλά κρατεί πολλές φορές την ψυχή που έχει κυριεύσει στερεώτερα από διαμάντι, όταν αυτή δεν ακολουθει την κατά Θεόν φιλοσοφία. Σήκω επάνω και άπλωσε το χέρι σου στο λόγο μου και προσφερέ μου αυτήν την καλή συμμαχία, για να σε απαλλάξω τελείως από την αιχμαλωσία των πικρών σκέψεων.

Γνωρίζοντας αυτά τα πράγματα, ευσεβεστάτη κυρία μου, να κοπιάζεις και να αγωνίζεσαι και να βιάζεις τον εαυτό σου, έχοντας τη συμμαχία των λόγων μου, ώστε να διώχνεις και να απομακρύνεις με πολλή ορμή τις απαισιόδοξες σκέψεις που σε ταράσσουν και σου προκα-λουν θόρυβο και ζάλη» (Ε.Π.Ε. τομ. 37, 452).

Ας εχουμε αυτη τη σκεψη στο νου μας, για να αντιμετωπιζουμε τα παντα με την βοηθεια του Θεου. Οτι ο Θεος δεν παραχωρει τιποτα ανευ λογου, παρα μονο για την σωτηρια της ψυχης μας. Και τιποτα δεν παραχωρει πανω απο τη δυναμη μας. Εμεις λοιπον εχοντας γνωση Θεου μπορουμε να την δουμε ως ευκαιρια για την ψυχη μας. Αυτος ομως που δεν εχει Χριστο σκεφτειτε ποσο πολυ περισσοτερο βασανιζεται, ποσο αφορητο ειναι για εκεινον ολο αυτο το φορτιο και ποσο πολυ προσευχη πρεπει να κανουμε εμεις για αυτον τον ανθρωπο στον Κυριο να τον βοηθησει και να σηκωσει αυτον τον σταυρο. Θα πρεπει να το δουμε ως πνευματικη ευκαιρια και για εμας τους ιδιους εχοντας στο περιβαλλον μας τετοιους ανθρωπους, να βοηθησουμε να σηκωσουμε κι εμεις λιγο απο το φορτιο του σταυρου τους με την προσευχη μας και την υπομονη μας. Αυτην την εννοια εχει και η πιστη μας, να μην αφησουμε τον διπλανο αβοηθητο, να μην τον κανουμε περα (δεν ειναι κολλητικη η καταθλιψη εφοσον εμεις εχουμε Χριστο), να τον αγκαλιασουμε και με την αγαπη μας, οπως μας εχει διδαξει ο Κυριος να τον βοηθησουμε.
«όπως είναι το φαρμάκι στο φίδι, είναι στον άνθρωπο ο δόλος»." Ιερος Χρυσοστομος
iron
 
Posts: 256
Joined: Mon Dec 19, 2016 2:54 pm

Re: Η κατάθλιψη των Χριστουγέννων

Unread postby iron » Tue Dec 20, 2016 8:52 pm

Οι ψαλμοι του Δαβιδ χαρακτηριζουν εναν καταθληπτικο ανθρωπο, ενας ανθρωπος που ειχε καθε λογο να τον κατακλιζουν καταθλιπτικες σκεψεις, αφου ηταν εξωριστος και φυγας, τον κυνηγουσαν να τον σκοτωσουν.
Ομως ολα αυτα τα ξεπερναει υπενθυμιζοντας συνεχεια στον εαυτο του οτι ο Θεος ειναι η μονη του παρηγορια. Μαλιστα φενεται σαν να διαταζει την ψυχη του να ελπιζει στο ελεος του Κυριου, παραδιδεται στον Θεο. Μεσα απο τα λογια του βλεπουμε οτι ενω μπορει να αισθανεται ασχημα, να τον κατακλιζουν ολες αυτες οι σκεψεις και να βασανιζεται, εκεινος στρεφεται με ολη του τη δυναμη στον Θεο και ελπιζει και πιστευει οτι Εκεινος θα τον βοηθησει.

Λεει παλι ο Ιερος Χρυσοστομος:
Γι’ αυτό, λοιπόν, υπάρχουν η λύπη και η αθυμία, όχι για να μας κυριεύουν όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο ή όταν χάνουμε χρήματα ή όταν δοκιμάζουμε κάποια αποτυχία, αλλά για να μας βοηθούν στον πνευματικό μας αγώνα. Ας λυπόμαστε όχι για τη θλίψη ή τη βλάβη που μας προξενεί κάποιος, αλλά για τις αμαρτίες μας, με τις οποίες λυπούμε το Θεό. Γιατί οι αμαρτίες διώχνουν μακριά μας το Θεό, ενώ οι θλίψεις, που δοκιμάζουμε από άλλους ανθρώπους, Τον κάνουν να μένει κοντά μας ως προστάτης.

Αλλωστε, πρέπει να το πάρεις απόφαση, άνθρωπέ μου, ότι στη ζωή αυτή θα έχεις βάσανα, δοκιμασίες, προβλήματα, πειρασμούς. Πρέπει να τ’ αντιμετωπίζεις με γενναιότητα όλα αυτά, χρησιμοποιώντας ως όπλα την πίστη, την ελπίδα, την υπομονή. Ας εύχεσαι, βέβαια, να μην πέσεις ποτέ σε πειρασμό. Όταν, όμως, παραχωρεί κάποιον ο Θεός, μην ταράζεσαι. Κάνε ό,τι μπορείς για να φανείς αληθινός στρατιώτης του Χριστού. Δεν βλέπεις που οι γενναίοι στρατιώτες, όταν η σάλπιγγα τους καλεί στην μάχη, αποβλέποντας στη νίκη, θυμούνται τους ένδοξους προγόνους τους, που έκαναν μεγάλα κατορθώματα, και ρίχνονται με θάρρος στον αγώνα; Όμοια κι εσύ, όταν έρχεται η ώρα της πνευματικής μάχης, να θυμάσαι τα κατορθώματα των αγίων μαρτύρων και ν’ αγωνίζεσαι με γενναιότητα, με πίστη, με χαρά.

Δεν μπορεί, λοιπόν, ποτέ να λυπάται ο χριστιανός; Μπορεί, αλλά για δύο μονάχα λόγους: Όταν είτε ο ίδιος είτε ο πλησίον του έρχεται σε αντίθεση με το Θεό και το άγιο θέλημά Του. Δεν πρέπει, επομένως, να στενοχωριούνται και να θλίβονται εκείνοι που κακολογούνται, μα εκείνοι που κακολογούν. Γιατί δε θ’ απολογηθούν οι πρώτοι ,για όσα λέγονται σε βάρος άλλων. Αυτοί πρέπει να τρέμουν και ν’ ανησυχούν, γιατί αργά ή γρήγορα θα συρθούν στο φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσουν για όσες κακολογίες ξεστόμισαν. Κι εκείνοι που κακολογούνται, πάντως, πρέπει ν’ ανησυχούν, αν όσα λένε γι’ αυτούς είναι αληθινά.

Αξιολύπητοι, βλέπεις, είναι οι αμαρτωλοί, έστω κι αν κανένας δεν τους κατηγορεί. Αξιοζήλευτοι, απεναντίας, είναι οι ενάρετοι, έστω κι αν ο κόσμος όλος τους κατατρέχει. Γιατί, όταν η συνείδηση ενός ανθρώπου είναι ήσυχη, όσες τρικυμίες κι αν ξεσηκώνονται εναντίον του, αυτός θα βρίσκεται πάντα σε λιμάνι γαλήνιο. Όταν, όμως, η συνείδησή του είναι ταραγμένη, ακόμη κι αν όλα του έρχονται ευνοϊκά, θα βασανίζεται, σαν τον ναυαγό στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Αλλά και με την πέψη των τροφών, τί συμβαίνει; Όταν το στομάχι μας είναι γερό, όσο δύσπεπτο φαγητό κι αν τρώμε, το χωνεύουμε ομαλά, δίχως να ταλαιπωρούμαστε από βαρυστομαχιά, ξυνίλες ή καούρες. Όταν, όμως, το στομάχι μας έχει κάποια βλάβη, και την πιο εύπεπτη τροφή αν του προσφέρουμε, τη δέχεται με δυσκολία, σαν να είναι η πιο βαρειά.

Τί εννοώ με όλα αυτά; Ότι η ψυχή που υποφέρει από λύπη και αθυμία, δεν μπορεί ούτε απ’ όσα της λες να ωφεληθεί ούτε κάτι ωφέλιμο να πει. Όπως ένα πυκνό σύννεφο, που σκεπάζει τον ήλιο, εμποδίζει τις ακτίνες του να φθάσουν στη γη, έτσι και η λύπη, που σαν άλλο σύννεφο σκεπάζει την ψυχή, δεν αφήνει τις ακτίνες της λογικής να την φωτίσουν. Γι’ αυτό ο υπερβολικά λυπημένος άνθρωπος συνήθως είτε παραλογίζεται είτε βυθίζεται σε σιωπή. Μα και οι άλλοι, που τον βλέπουν, προτιμούν κι αυτοί να σωπάσουν. Θυμάστε τους τρεις φίλους του Ιώβ; Όταν τον αντίκρισαν γεμάτο πληγές και καθισμένο πάνω στην κοπριά, ξέσπασαν σε κλάματα και ξέσκισαν τα ρούχα τους. Έπειτα έμειναν μαζί του εφτά μερόνυχτα, αλλά, βλέποντας πόσο μεγάλος ήταν ο πόνος του, κανένας τους δεν άνοιξε το στόμα του για να μιλήσει. Γνώριζαν καλά, βλέπεις, ότι, γι’ αυτούς που υποφέρουν, τίποτα δεν υπάρχει καλύτερο από την ησυχία και την σιωπή (Ιώβ 2:11-13).

Ας μην αφήνουμε την λύπη, πάντως, να μας κυριεύει τόσο, ώστε να μας οδηγεί σε παράλογες ενέργειες είτε σε αδιάκριτη εσωστρέφεια. Μας βρήκε ένας πειρασμός, μια δοκιμασία, μια συμφορά; Ο Θεός, που παραχώρησε τον πειρασμό, γνωρίζει και πότε πρέπει να λήξει. Αυτός, ως παντοδύναμος, μπορεί να μας απαλλάξει από κάθε κακό, όταν έρθει η κατάλληλη ώρα, προπαντός όταν μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας και επιστρέψουμε κοντά Του.

Απο ενα περιστατικο απο τη ζωη του αποστολου Παυλου οταν τον βασανιζε μια χρονια ασθενεια κι εκεινος παρακαλεσε τον Κυριο να το θεραπευσει διαβαζουμε την απαντηση Του:
«Σου αρκεί η χάρη μου, γιατί η δύναμή μου φανερώνεται στην πληρότητά της μέσα στην αδυναμία σου» (Β΄ Κορ. 12:9).
Γιατί, αλήθεια, η δύναμη του Θεού φανερώνεται μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία; Επειδή, όταν ο άνθρωπος με τις δικές του δυνάμεις δεν μπορεί να κατορθώσει σπουδαία πράγματα, με την ενίσχυση του Θεού μπορεί να επιτελέσει έργα μεγάλα και θαυμαστά: Να αναστήσει νεκρούς, να θεραπεύσει τυφλούς, να καθαρίσει λεπρούς, να κάνει θαύματα πολλά και εξαίσια. Ας μη ζητάει, όμως, και την απαλλαγή από τους κινδύνους, από το φόβο, από τις ασθένειες. Όλα αυτά τα παραχωρεί ο Θεός, για να μην υπερηφανεύεται ο άνθρωπος.
«όπως είναι το φαρμάκι στο φίδι, είναι στον άνθρωπο ο δόλος»." Ιερος Χρυσοστομος
iron
 
Posts: 256
Joined: Mon Dec 19, 2016 2:54 pm


Return to ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest