Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Λόγοι, διδαχές και παραινέσεις των Αγίων της Ορθοδοξίας μας προς διόρθωση της πορείας του βίου μας.

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Sat Oct 10, 2020 8:21 pm

Image



Τα παιδιά πρέπει να χορτάσουν στο σπίτι στοργή και αγάπη



Το παιδί έχει ανάγκη από πολλή αγάπη και στοργή και από πολλή καθοδήγηση.

Θέλει να καθήσης κοντά του, να σου πη τα προβλήματά του, να το χαϊδέψης, να το φιλήσης.

Όταν το μικρό παιδί είναι καμμιά φορά ανήσυχο και κάνη σκανταλιές, αν το πάρη η μάνα στην αγκαλιά,

το χαϊδέψη και το φιλήση, ηρεμεί, γαληνεύει.

Αν χορτάση στοργή και αγάπη, όταν είναι μικρό, ύστερα έχει δύναμη να αντιμετωπίση τα προβλήματα της ζωής.

Σήμερα όμως τα περισσότερα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους για λίγο το βράδυ και δεν χορταίνουν αγάπη.

Πολλές φορές οι γονείς που είναι εκπαιδευτικοί ή γιατροί και ασχολούνται στην δουλειά τους με παιδιά

δίνουν την στοργή τους στα ξένα παιδιά καί, όταν γυρίζουν στο σπίτι, δεν έχουν στοργή για τα δικά τους παιδιά.

Είναι κουρασμένοι. Έχει τελειώσει πια η μπαταρία.

Ο πατέρας από την μια μεριά ξαπλώνει στην πολυθρόνα, παίρνει και την εφημερίδα να διαβάση κανένα νέο

και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά· πάει κοντά του το παιδάκι καί, αντί να του μιλήση,

αντί να το χαϊδέψη λίγο, το διώχνει.

Η μάνα από την άλλη πάει να ετοιμάση κάτι για φαγητό, οπότε ούτε αυτή δεν ευκαιρεί να ασχοληθή με τα παιδιά,

κι έτσι τα καημένα μεγαλώνουν στερημένα από αγάπη.

Ή μερικοί δικαστικοί, όταν το παιδί κάνη καμμιά ζημιά, κάνουν και στο σπίτι δικαστήριο.

Δεν φέρονται στα παιδιά με στοργή και αγάπη, γι᾿ αυτό μετά και αυτά έχουν ψυχολογικά προβλήματα.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Sun Oct 11, 2020 4:02 pm

Image



Η ταλαιπωρία των παιδιών εξ αιτίας των γονέων



– Γέροντα, μια μητέρα μας ρώτησε τί να κάνη που η κόρη της βρίζει την Παναγία.

– Να εξετάση από που ξεκινάει το κακό.

Μερικές φορές σε τέτοιες περιπτώσεις φταίνε οι γονείς.

Όταν οι ίδιοι δεν συμπεριφέρωνται καλά, δεν βοηθούν τα παιδιά και εκείνα μιλούν με αναίδεια.

Τότε δέχονται μια επήρεια δαιμονική και αντιδρούν άσχημα.

Άλλοτε πάλι οι γονείς νομίζουν ότι με το ζόρι θα κάνουν καλά παιδιά.

Μπαίνει και ο εγωισμός και τους μιλούν με αγανάκτηση, ενώ πρέπει να τους φέρωνται πάντα με το καλό.


Σήμερα μια γυναίκα με έσκασε! Έχει ένα παιδάκι και το δέρνει αλύπητα.

Από την φοβία το κακόμοιρο τρέμει· δεν μπορεί να μιλήση· έπαθαν τα νεύρα του.

«Έχει δαιμόνιο», της λένε και αυτή το αφήνει νηστικό, για να φύγη δήθεν το δαιμόνιο.

«Δεν του δίνω να φάη, μου είπε, για να φύγη το δαιμόνιο».

«Βρέ, είσαι στα καλά σου; της λέω. Δώσε στο παιδί να φάη.

Κοίταξε, τα δικά σου δαιμόνια να φύγουν.

Εσύ έγινες αφορμή και σακατεύτηκε το παιδί.

Το παιδί δεν έχει δαιμόνιο· τρέμει, γιατί φοβάται εσένα που το δέρνεις!

Το κοινωνάς τακτικά;». «Όχι», μου λέει. Άντε να συνεννοηθής!


– Γέροντα, μήπως, επειδή μερικές φορές βρίζει, γι᾿ αυτό λένε ότι έχει δαιμόνιο;

– Βρίζει! Όταν με το ζόρισμα που του κάνει η μάνα πάη να το πνίξη, δεν ξέρει κι εκείνο τί κάνει μετά.

Κρίμα το καημένο! Δαιμονισμένη είναι η μάνα του, δεν είναι το παιδί.

Πάντως θα δούμε παράξενα πράγματα την ημέρα της Κρίσεως!

Στα χρόνια της ειδωλολατρίας οι μητέρες έκαιγαν τα παιδιά τους μπροστά στο άγαλμα του Μολόχ (1),

για να συμμετάσχουν στην δοξολογία προς τον θεό (2)!


Αν γνώριζαν τον πραγματικό Θεό, τί θυσίες θα έκαναν!

Αυτές θα έχουν ελαφρυντικά την ημέρα της Κρίσεως, γιατί παρασύρθηκαν.

Οι σημερινές όμως μητέρες με την αδιαφορία που έχουν για τα παιδιά τους τί ελαφρυντικά θα έχουν;

Θα τις πη ο Θεός: «Εσείς γνωρίζατε τον αληθινό Θεό, βαπτιστήκατε, τόσα ακούσατε, τόσα μάθατε,

ο Ίδιος ο Θεός σταυρώθηκε για να σάς σώση, και τί κάνατε;

Βαριόσασταν να πάτε τα παιδιά σας να τα κοινωνήσετε στην εκκλησία!


Εκείνες νόμιζαν ότι ο Μολόχ είναι ο αληθινός Θεός και πρόσφεραν θυσία ακόμη και τα παιδιά τους. Εσείς τί κάνατε;».

Τα σφάλματα των γονέων τα πληρώνουν τα παιδιά!

Μερικοί γονείς καταστρέφουν τα παιδιά τους, αλλά ο Θεός δεν είναι άδικος·

έχει μεγάλη και ιδιαίτερη αγάπη για τα παιδιά που έχουν αδικηθή στον κόσμο αυτόν

είτε από τους γονείς τους είτε από άλλους ανθρώπους.

Όταν οι γονείς γίνωνται αιτία να πάρη το παιδί στραβό δρόμο, ο Θεός δεν θα το αφήση, γιατί δικαιούται την θεία βοήθεια.

Θα οικονομήση έτσι τα πράγματα, ώστε να βοηθηθή.

Να, βλέπουμε μερικούς νέους, αλλά και ηλικιωμένους ακόμη, πώς κάποια στιγμή παίρνουν απότομα μια καλή στροφή.


Θυμάμαι μια περίπτωση: Σε μια οικογένεια με δυο παιδιά, ο πατέρας, η μάνα και η κόρη ήταν άθεοι.

Το αγόρι έμπλεξε πρώτα με τον μαρξισμό.

Δεν αναπαύθηκε, πήγε στον Ινδουισμό.

Δεν αναπαύθηκε κι εκεί, και ήρθε στο Άγιον Όρος.

Ερχόταν συχνά στο Καλύβι, πήγαινε και σε άλλα Κελλιά.

Οι γονείς του όλον αυτόν τον καιρό «Χριστέ μου, Παναγία μου, φύλαξε το παιδί μας», έλεγαν.

Αφού κάθησε ένα διάστημα στο Όρος και κάπως συνήλθε και δυνάμωσε πνευματικά, γύρισε στο σπίτι του

– γιατί δεν ήταν για τον Μοναχισμό -, και βοήθησε πνευματικά και τον πατέρα και την μάνα του.


Τώρα, βλέπω, ο πατέρας του πρώτος-πρώτος στέκεται στην αγρυπνία.

Λέει τον Προοιμιακό (3) στην εκκλησία, διαβάζει στο σπίτι τον εσπερινό, το απόδειπνο, την παράκληση.

Πώς τα οικονόμησε ο Θεός!

Πήγε ο διάβολος να κάνη κακό, αλλά ο Θεός τα ᾿φερε από ᾿δώ-από ᾿κεί και τους έφερε όλους σε λογαριασμό.


– Και το κορίτσι, Γέροντα;

– Κι αυτό σιγά-σιγά έρχεται σε λογαριασμό. Δίνει ευκαιρίες ο Θεός.


– Γέροντα, μερικοί γονείς που αρχίζουν να ζουν πνευματικά σε μεγάλη ηλικία στενοχωριούνται που δεν έδωσαν χριστιανική αγωγή στα παιδιά τους, όταν ήταν μικρά.

– Αν έχουν ειλικρινή μετάνοια και παρακαλέσουν τον Θεό να βοηθήση τα παιδιά τους, ο Θεός κάτι θα κάνη γι᾿ αυτά·

θα τους ρίξη κανένα σωσίβιο, για να σωθούν από την φουρτούνα στην οποία βρίσκονται.

Ακόμη και αν δεν παρουσιασθούν άνθρωποι, για να τα βοηθήσουν, μπορεί και κάτι που θα δούν να συντελέση,

ώστε να πάρουν μια καλή στροφή.

Να ξέρετε, αυτοί οι γονείς είχαν καλή διάθεση, αλλά δεν βοηθήθηκαν μικροί

από την οικογένειά τους και δικαιούνται την θεία βοήθεια.


– Καμμιά φορά, Γέροντα, τα παιδιά ζουν πνευματική ζωή, αλλά συναντούν πολλές δυσκολίες από τους γονείς τους που είναι αδιάφοροι.

– Γι᾿ αυτά τα παιδιά ο Θεός φροντίζει περισσότερο από τα άλλα που έχουν γονείς που ζουν πνευματικά,

όπως φροντίζει και για τα ορφανά.




ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Ο Μολόχ ήταν σημιτική θεότητα. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται πάντοτε σε σχέση με τις ανθρωποθυσίες, ιδίως μικρών παιδιών, τα οποία έσφαζαν και στην συνέχεια έκαιγαν επάνω σε σχάρες και τα πρόσφεραν θυσία στο άγαλμα του Μολόχ.
(2) Βλ. Λευϊτ. 18, 21 και 20, 2-4· Δ´ Βασ. 23, 10 και 13, Ιερ. 39, 35.
(3) Ο 103ος Ψαλμός ο οποίος διαβάζεται στην αρχή του Εσπερινού.
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Mon Oct 12, 2020 4:45 pm

Image



Επιδράσεις που δέχονται τα παιδιά από το περιβάλλον



– Από ποιά ηλικία, Γέροντα, τα παιδιά επηρεάζονται από το περιβάλλον;


– Τα παιδιά από την κούνια ακόμη αντιγράφουν τους γονείς.

Ξεσηκώνουν ό,τι βλέπουν να κάνουν οι μεγάλοι και τα γράφουν όλα στην άδεια κασέτα τους.

Γι᾿ αυτό οι γονείς πρέπει να αγωνισθούν να κόψουν τα πάθη τους.

Άσχετα αν μερικά τα κληρονόμησαν από τους δικούς τους γονείς, θα δώσουν λόγο στον Θεό,

όχι μόνο γιατί δεν αγωνίσθηκαν να τα κόψουν, αλλά και γιατί έχουν ευθύνη που τα μεταδίδουν στα παιδιά τους.



– Γέροντα, παιδάκια που έχουν την ίδια αγωγή από το σπίτι τους, πώς γίνεται μερικές φορές να μη μοιάζουν καθόλου;

– Συχνά το παιδί δέχεται και πολλές επιδράσεις από το εξωτερικό περιβάλλον.

Αλλά, όταν μεγαλώση, αν έχη καλή διάθεση, ο Θεός θα του δώση περισσότερη φώτιση,

για να καταλάβη τις αρνητικές επιδράσεις που έχει δεχθή και να αγωνισθή να τις αποβάλη.

Σήμερα υπάρχει στον κόσμο μια κακότητα.

Πάνε να καταστρέψουν τα παιδιά από μικρά.


Αντί να τα φρενάρουν από το κακό, μέχρι να ενηλικιωθούν, τα εμποδίζουν και από το καλό.

Και ύστερα, τα κακόμοιρα, όταν πέφτουν στην αμαρτία και ταλαιπωρούνται, θέλουν να σηκωθούν και δεν ξέρουν πώς να σηκωθούν.

Γιατί, άμα πάρουν τον γλυκό κατήφορο, δύσκολα μπορούν να σταματήσουν.

Έρχονται στο Καλύβι παιδιά είκοσι πέντε, είκοσι επτά χρονών, που παίρνουν ναρκωτικά κ.λπ., και τα καημένα ζητούν βοήθεια.

Έτυχε μια φορά να βοηθήσω ένα-δυό παιδιά να πάρουν μια καλή στροφή, και τώρα φέρνουν τον φίλο τους,

τον φίλο του φίλου τους, για να βοηθηθούν.


Σου σπαράζουν την καρδιά.

Ένα παιδί, το καημένο, έπαιρνε βαριά ναρκωτικά και ήταν τελείως για πεθαμό. Τα χέρια του, τα δόντια του ήταν χάλια.

Ύστερα τα σταμάτησε και βοήθησε και άλλους νέους.

Κάπου δεκαπέντε παιδιά ήταν στην συντροφιά του και όποιο ερχόταν μετά έλεγε: «Είμαι του τάδε».

Τον είχαν για ...Γέροντα!

Πολλά όμως έχουν φθάσει στον γκρεμό, κάνουν ενέσεις, πουλούν το αίμα τους...

Καταστρέφουν και τον εαυτό τους, καταστρέφουν και τους γονείς τους.

Και βλέπεις, ο πατέρας να πεθαίνη από εγκεφαλικό, η μητέρα από καρδιά, από συκώτι...



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Tue Oct 13, 2020 4:28 pm

Image


Η αγάπη μεταξύ των αδελφών


Οι γονείς πρέπει να καλλιεργούν την αγάπη μεταξύ των παιδιών καί, όταν θέλουν να ενισχύσουν το πιο αδύνατο,

να προετοιμάζουν το έδαφος παίρνοντας την συγκατάθεση του δυνατώτερου αδελφού.

Να τον βοηθήσουν δηλαδή να καταλάβη ότι πράγματι το άλλο παιδί έχει ανάγκη.

Η δικαιοσύνη είναι του Θεού και πρέπει να απονέμεται και στον μεγάλο και στον μικρό εξίσου.

Στον μεγάλο με σεβασμό, στον μικρό με αγάπη, χωρίς να βλαφθή.

Αυτό το αναφέρει και το Δευτερονόμιο (1) .

Αν λ.χ. φταίη ο μεγάλος, θα δικαιώσουμε τον μικρό, χωρίς να θίξουμε τον μεγάλο μπροστά στον μικρό,

αλλά θα συζητήσουμε μαζί του ιδιαίτερα, ώστε να του δώσουμε να καταλάβη το σφάλμα του.


– Γέροντα, η ζήλεια που παρουσιάζεται συνήθως στα μεγαλύτερα αδέλφια προς τα μικρότερα πώς αντιμετωπίζεται;

– Η ζήλεια είναι πάθος.

Όταν όμως ένα παιδάκι είναι τριών ετών και η μάνα του θηλάζη το νεογέννητο αδελφάκι του,

είναι κάπως δικαιολογημένο να το ζηλεύη, γιατί πριν από λίγο καιρό θήλαζε και αυτό.

Τώρα βλέπει το αδελφάκι του στην αγκαλιά της μάνας του, και λέει: «

Μέχρι χθές η μαμά μου με είχε στην αγκαλιά της, τώρα με έβαλε στην άκρη!».

Και αν έχη και γιαγιά, κάτι γίνεται.

Όταν όμως γίνη τεσσάρων ετών, πρέπει να ζηλεύη λιγώτερο.

Όταν γίνη έξι, πρέπει να του πη η μητέρα του: «Ολόκληρο παιδί είσαι τώρα.

Ποιά μητέρα κρατάει στην αγκαλιά της ένα τόσο μεγάλο παιδί;».

Αν το βοηθήση να το αντιμετωπίση έτσι, τότε θα θυμάται την μάνα του, μόνον όταν υπάρχη λόγος.

Αν θέλη να κρατάη την μάνα του συνέχεια από το φουστάνι, αυτό είναι κάτι αρρωστημένο.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Βλ. Δευτ. 1, 17.
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Wed Oct 14, 2020 5:35 pm

Image



Οι παρέες πολύ επηρεάζουν τα παιδιά



– Γέροντα, πώς συμβαίνει ένας νέος, ενώ από παιδί ζούσε πνευματικά και είχε φιλότιμο, να φθάση σε σημείο να παραστρατήση τελείως;

– Ας μην κρίνη κανείς.

Είναι πολλοί παράγοντες που επιδρούν.

Τα παιδιά που ζουν κοσμικά, απρόσεκτα, ελέγχονται, όταν βλέπουν τα άλλα που ζουν αγνά,

πνευματικά, και θέλουν να τα παρασύρουν.


Μια φορά προχωρούσαν στον δρόμο δυο παιδιά.

Το ένα κάποια στιγμή σκόνταψε και έπεσε μέσα σε έναν λάκκο με λασπόνερα και έγιναν τα ρούχα του όλο λάσπες.

Μόλις πήγαν παραπέρα, έσπρωξε τον φίλο του και τον έρριξε σε έναν λάκκο, για να λασπωθή,

γιατί ένιωθε άσχημα να είναι αυτός λασπωμένος και εκείνος καθαρός.

Οι παρέες πολύ επηρεάζουν τα παιδιά.


Εγώ, όταν ήμουν μικρός, είχα μέσα στην φύση μου την αγάπη.

Ξεκινούσα να πάω κάπου με τα ζώα και κοίταζα να βάλω και τον έναν επάνω στο ζώο,

να βάλω και τον άλλον, να πάρω και τον μικρό αδελφό μου στον ώμο.

Μια φορά ο ένας αδελφός μου σκότωσε ένα πουλάκι κι εγώ στενοχωρέθηκα πολύ και τον μάλωσα.

Πήρα μετά το πουλάκι και το έθαψα με κλάματα.

Εκείνο το διάστημα έκανα παρέα με παιδιά της ηλικίας μου.

Πηγαίναμε στο δάσος, προσευχόμασταν, διαβάζαμε Συναξάρια, νηστεύαμε.

Μετά οι μητέρες τους άρχισαν να μην τα αφήνουν να έρχωνται μαζί μου.

«Μην κάνετε παρέα μ᾿ αυτόν, τους έλεγαν, θα σας χτικιάση».

Οπότε με άφησαν και ένιωθα μόνος.

Με κορόιδευαν κιόλας, «καλόγερο από εδώ, με έλεγαν, καλόγερο από εκεί», μου είχαν κάνει την ζωή μαρτύριο.

Έφθασα κάποτε σε σημείο που δεν μπορούσα να αντέξω την κοροϊδία.

Τότε είπα κι εγώ: «Θα πάω με τα μεγαλύτερα παιδιά και θα υποκρίνωμαι».

Άρχισα λοιπόν να κάνω συντροφιά με μεγαλύτερα παιδιά.

Πήρα λάστιχα και έκανα σφενδόνα.

Πρώτα έβαζα δήθεν σημάδι μόνο με την σφενδόνα.

Ύστερα πήρα σκάγια και είχα γίνει ο καλύτερος σκοπευτής.

Μια φορά, μόλις σκότωσα ένα πουλάκι και το είδα σκοτωμένο, συνήλθα.

Πέταξα και τα λάστιχα, και τα σκάγια.

«Εσύ έκλαιγες, είπα, όταν ο αδελφός σου σκότωσε ένα πουλάκι, και τον μάλωσες, που το σκότωσε, και τώρα που έφθασες;

Σκοτώνεις πουλιά και σιγά-σιγά θα φθάσης να σκοτώνης και ζώα».

Πράγματι, αν συνέχιζα έτσι, θα προχωρούσα στο κυνήγι ζώων και μετά θα τα έγδερνα κιόλας.

Από μία ευαισθησία σε τί κακότητα μπορεί να φθάση κανείς, αν δεν προσέξη και παρασυρθή από κακές παρέες!

Ενώ, οι καλές συντροφιές πολύ βοηθούν.

Ο Θεός γέμισε τους ανθρώπους με διάφορα χαρίσματα.

Ο άνθρωπος, όπως βλέπει την διαστροφή των άλλων, έτσι μπορεί να δη και την αρετή τους και να την μιμηθή.




ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Thu Oct 15, 2020 5:11 pm

Image



Βοήθεια στα παραστρατημένα παιδιά



Στο σπίτι είναι απαραίτητο να υπάρχη ατμόσφαιρα αγάπης και ειρήνης.

Το παιδί, αν πάρη λίγη αγάπη από το σπίτι, και να ξεφύγη κάποια στιγμή, θα δη ότι δεν βρίσκει αλλού αγάπη,

αλλά μόνον υποκρισία, και θα γυρίση πίσω.

Αν όμως θυμάται άσχημες σκηνές μέσα στο σπίτι, μαλώματα και αντιδικίες, πώς να του κάνη καρδιά να γυρίση πίσω;


– Γέροντα, όταν το παιδί φύγη από το σπίτι, τί πρέπει να κάνουν οι γονείς;

– Να προσπαθήσουν να διατηρήσουν μια επαφή μαζί του, ώστε, όταν συνέλθη, να μπορέση να επιστρέψη στο σπίτι.

Να του μιλήσουν με το καλό, να το προβληματίσουν, για να το βοηθήσουν.

Αν λ.χ. το παιδί ξενυχτάη, να του πη η μητέρα: «Έλα εδώ, παιδάκι μου.

Αν ήσουν εσύ στην θέση μου και αργούσαν τα παιδιά σου να γυρίσουν το βράδυ στο σπίτι,

θα μπορούσες να μην ανησυχής;».


Και η πιο σοβαρή πτώση των παιδιών δεν πρέπει να φέρνη σε απόγνωση τους γονείς,

γιατί στην εποχή μας η αμαρτία έγινε μόδα.

Να έχουν δε πάντοτε υπ᾿ όψιν τους και το εξής:

Τα παιδιά της εποχής μας θα έχουν και ελαφρυντικά για τις αταξίες που κάνουν.

Το επτά – βαθμός διαγωγής της σημερινής εποχής – έχει την αξία του δέκα, του άριστα, της δικής μας εποχής.

Φυσικά οι γονείς θα προσπαθούν να βοηθούν τα παιδιά τους, αλλά να μην ανησυχούν υπερβολικά.

Τα παιδιά θα βάλουν μυαλό αργότερα.


Τώρα μπορεί να μην καταλαβαίνουν το καλό, γιατί το μυαλό τους δεν ωρίμασε.

Είναι θολό και δεν έχουν την διαύγεια να διακρίνουν τον κίνδυνο που διατρέχουν

και την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορούν να πάθουν.

Καλό είναι οι γονείς να δείχνουν στο παιδί ότι στενοχωριούνται για τις αταξίες που κάνει,

αλλά να μην το πιέζουν και να προσεύχωνται.

Η προσευχή που γίνεται με πόνο φέρνει θετικά αποτελέσματα.

Αν πάλι το παιδί κάνη κάποιο σφάλμα πολύ σοβαρό, τότε οι γονείς να επέμβουν με τρόπο.

Αν δεν είναι σοβαρό, ας το παραβλέψουν λίγο, για να μην ερεθίσουν το παιδί και

χειροτερέψουν την κατάστασή του, με αποτέλεσμα να απομακρυνθή από κοντά τους.


Μόνο να προσεύχωνται στον Χριστό και στην Παναγία να το προστατεύη.

Η προσευχή των γονέων, ιδίως της μάνας, επειδή είναι καρδιακή και έχει πόνο, πολύ εισακούεται.


Όταν ήμουν στην Σκήτη των Ιβήρων, ήρθε τυχαίως ένας νεαρός και με βρήκε.

Γύριζε στην Χαλκιδική, βρήκε μια παρέα με προσκυνητές που έρχονταν στο Άγιον Όρος

και ήρθε και αυτός μαζί τους στο Κελλί. Πά-πά, ήταν άθεος, βλάσφημος, αναιδέστατος!

Είχε μια δαιμονική εξυπνάδα και δεν πίστευε τίποτε.

Τους έβριζε όλους, μικρούς-μεγάλους.


Από ᾿δώ-από ᾿κεί τον έφερα, ήρθε σε έναν λογαριασμό· τον κούρεψα κιόλας, γιατί είχε κάτι μακριά μαλλιά!...

«Κοίταξε, του λέω, ας είναι καλά η μάνα σου.

Οι προσευχές της σε κουβάλησαν εδώ».

«Ναί, Πάτερ, μου λέει. Γύριζα στην Χαλκιδική και ούτε κι εγώ δεν κατάλαβα πώς ήρθα εδώ».

«Αν το μάθη η μάνα σου που ήρθες στο Άγιον Όρος, του λέω, και σε δη έτσι κουρεμένο, τι χαρά θα κάνη!».

«Που το κατάλαβες, Πάτερ; μου λέει. Πράγματι, χαρά που θα κάνη η μάνα μου να με δη έτσι αλλαγμένο!».

Ο Θεός τον τύλιξε από ᾿δώ, τον τύλιξε από ᾿κεί και τον πήγε στον ...μάστορα! Πόση προσευχή θα έκανε η καημένη η μάνα του!



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Fri Oct 16, 2020 6:31 pm

Image



Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού



Οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ να μη μαλώνουν τα παιδιά τους το βράδυ,

γιατί το βράδυ τα παιδιά δεν έχουν με τί να διασκεδάσουν την στενοχώρια τους

και η μαυρίλα της νύχτας την μαυρίζει πιο πολύ.

Αρχίζουν να σκέφτωνται πώς να αντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις,

μπαίνει στην μέση και ο διάβολος, και μπορεί να φθάσουν στην απελπισία.

Την ημέρα, και να πούν τα παιδιά: «θά κάνω αυτό ή εκείνο»,

θα βγουν έξω, θα ξεχαστούν, οπότε διασκεδάζεται η στενοχώρια.


– Γέροντα, το ξύλο βοηθάει τα παιδιά να διορθωθούν;

– Όσο γίνεται, οι γονείς να το αποφεύγουν.

Να προσπαθούν με το καλό και με υπομονή να δώσουν στο παιδί να καταλάβη ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό.

Μόνον όταν είναι μικρό το παιδί και δεν καταλαβαίνη ότι αυτό που πάει να κάνη είναι επικίνδυνο, βοηθιέται,

αν φάη κανένα σκαμπίλι, για να προσέχη άλλη φορά.

Ο φόβος, μήπως φάη πάλι σκαμπίλι, γίνεται φρένο και το προστατεύει.


Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου.

Και οι δύο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου.

Καθένας όμως με βοηθούσε με τον δικό του τρόπο.

Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός.

Όταν κάναμε σαν παιδιά καμμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια.

Εγώ πονούσα λίγο από το ξύλο, μαζευόμουν, όταν όμως περνούσε ο πόνος,

ξεχνούσα και τον πόνο και τις συμβουλές του.

Όχι ότι δεν με αγαπούσε ο πατέρας μου· από αγάπη με έδερνε.


Μια φορά, θυμάμαι – τριών χρονών ήμουν –, που μου έδωσε ο πατέρας μου ένα σκαμπίλι, με τίναξε πέρα!

Τί είχε γίνει; Δίπλα από το σπίτι μας ήταν ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο.

Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει στην Αμερική και είχε ρημάξει.

Στην αυλή είχε μια συκιά που τα κλαδιά της έβγαιναν στον δρόμο.

Ήταν καλοκαίρι και ήταν γεμάτη σύκα.

Εκεί που έπαιζα με άλλα παιδιά, ήρθε ένας γείτονας και με σήκωσε, για να του κόψω μερικά σύκα,

γιατί δεν έφθανε μόνος του να κόψη.


Του έκοψα πέντε-έξι και μου έδωσε κι εμένα δύο.

Όταν το έμαθε ο πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ.

Μου έδωσε ένα σκαμπίλι!... Εγώ έβαλα τα κλάματα.

Η μάνα μου που ήταν μπροστά, γύρισε και του είπε: «Τί το χτυπάς το παιδί;

Τί ήξερε αυτό; μικρό παιδί είναι. Πώς μπορείς να το ακούς να κλαίη;».

«Άμα έκλαιγε τότε που το σήκωσε ο άλλος, για να κόψη τα σύκα, δεν θα έκλαιγε τώρα, είπε ο πατέρας μου.

Αλλά, φαίνεται, ήθελε να φάη και αυτό σύκα. Ας κλαίη λοιπόν τώρα».

Που να τολμήσω να το ξανακάνω!


Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά.

Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι της από την άλλη μεριά και έκανε πώς δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήση.

Εμένα όμως αυτή η συμπεριφορά της μου ράγιζε την καρδιά.

«Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πώς δεν με βλέπει!

Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;».


Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε σκαμπίλι.

Κι εγώ όμως δεν το εκμεταλλευόμουν, να πώ: «Έ, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία».

Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τάκ, σκαμπίλι.

Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο όμως που με διόρθωνε περισσότερο

ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.


– Γέροντα, μερικά παιδιά όμως είναι πολύ άτακτα· φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πώς να αποφύγουν οι γονείς το ξύλο;


– Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά.

Τα παιδιά, για να μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αυλή, για να μπορούν να παίξουν.

Τώρα τα κακόμοιρα είναι κλεισμένα μέσα στις πολυκατοικίες και ζορίζονται.

Δεν μπορούν να τρέξουν ελεύθερα, να παίξουν, να χαρούν.

Δεν πρέπει να στενοχωριούνται οι γονείς, όταν το παιδάκι είναι ζωηρό.

Ένα ζωηρό παιδί έχει δυνάμεις μέσα του και μπορεί να προκόψη πολύ στην ζωή του, αν τις αξιοποιήση.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Sat Oct 17, 2020 4:07 pm

Image



Το ζόρισμα δεν βοηθάει τα παιδιά



Μερικοί γονείς κάνουν μεγάλο στρύμωγμα στα παιδιά τους, και μάλιστα μπροστά στους άλλους!

Λες και έχουν ένα μουλάρι και το οδηγούν με την βέργα να πάη ίσα μπροστά·

έχουν το καπίστρι στο χέρι και του λένε: «Να περπατάς ελεύθερα!».

Ύστερα φθάνουν και αυτά στο σημείο να τους δέρνουν.

Σήμερα ήρθε μια μάνα με το παιδί της – ένα παλληκάρι μέχρι εκεί επάνω –, που ήταν άρρωστο.

«Τί να κάνω, Πάτερ; μου λέει, το παιδί μου δεν τρώει και δεν θέλει ούτε να μας δή».

Της είπα τί να κάνη και με ξαναρωτάει: «Τώρα τί να κάνω;».


– Μήπως, Γέροντα, δεν κατάλαβε τί της είπατε;


– Πώς δεν κατάλαβε! «Εγώ ούτε μια ώρα, της είπα, δεν μπορώ να καθήσω μαζί σου,

πώς να μείνη το παιδί μαζί σου; το παλάβωσες!».

«Όχι, μου λέει, το αγαπάω».

«Τί το αγαπάς, αφού δεν αναπαύεται κοντά σου· θέλει να φύγη από το σπίτι,

γιατί θέλει να βρίσκεται σε άλλο περιβάλλον.

Όταν βρίσκεται μακριά σας, είναι μια χαρά.

Για να μη σας θέλη, φαίνεται φταίτε κι εσείς.


Να μην το ερεθίζετε· το σακατεύεις το παιδί έτσι που φέρεσαι.

Με το καλό να του φέρεσαι, με υπομονή».

Αφού της είπα όλα αυτά, με ξαναρωτάει: «Τί να κάνω;

Το παιδί δεν μας θέλει». Πώς να συνεννοηθής έτσι;

Να είναι το παιδί μια χαρά και να το βγάζουν χαζό. Αυτό είναι βλάβη.

Με το ζόρισμα οι γονείς δεν βοηθούν τα παιδιά· τα πνίγουν.

Συνέχεια «μή αυτό, μη εκείνο, αυτό κάν᾿ το έτσι...».

Πρέπει να τραβούν τα γκέμια τόσο που να μη σπάζουν.

Να ελέγχουν με τρόπο τα παιδιά, για να τα φέρνουν σε έναν λογαριασμό,

αλλά να μη δημιουργούνται χάσματα μεταξύ τους.



Να κάνουν ό,τι κάνει ο καλός κηπουρός, όταν φυτεύη ένα δενδράκι:

Το δένει απαλά με ένα σχοινάκι σε έναν πάσσαλο, για να μη στραβώση και να μην τραυματίζεται,

όταν το γέρνη ο αέρας λίγο δεξιά-λίγο αριστερά.

Το φράζει κιόλας γύρω-γύρω και συγχρόνως το ποτίζει, το φροντίζει, μέχρι να μεγαλώσουν τα κλωνάρια του,

για να μην το φάνε τα κατσίκια.

Γιατί, αν το κουτσουρέψουν τα κατσίκια, πάει, καταστράφηκε.

Ένα κουτσουρεμένο δένδρο ούτε να καρπίση μπορεί ούτε σκιά να κάνη.


Όταν μεγαλώσουν τα κλωνάρια του, τότε ο κηπουρός βγάζει τον φράχτη, οπότε και καρπίζει το δένδρο

και στην σκιά του μπορούν να φιλοξενούνται και κατσίκια και πρόβατα και άνθρωποι.

Οι γονείς όμως πολλές φορές από υπερβολικό ενδιαφέρον θέλουν να δέσουν το παιδί με σύρμα,

ενώ πρέπει να το δένουν απαλά, για να μην το πληγώνουν.

Να προσπαθούν να βοηθούν τα παιδιά με τον αρχοντικό τρόπο, ο οποίος καλλιεργεί το φιλότιμο στις ψυχές τους,

ώστε να καταλάβουν το καλό ως ανάγκη.


Να τους εξηγούν το καλό, όσο μπορούν με καλό τρόπο, με αγάπη και με πόνο.

Θυμάμαι μια μητέρα πού, όταν έβλεπε τα παιδάκια να κάνουν καμμιά αταξία,

τα μάτια της βούρκωναν από πόνο και έλεγε: «μή, χρυσό μου παιδί».

Και με το παράδειγμά της τους μάθαινε να αγωνίζωνται με χαρά, για να αποφεύγουν τους πειρασμούς της ζωής,

να μην ταράζωνται εύκολα μπροστά σε μια δυσκολία, αλλά να την αντιμετωπίζουν

με προσευχή και με εμπιστοσύνη στον Θεό.


Σήμερα μικροί-μεγάλοι στον κόσμο ζουν σαν σε τρελλοκομείο, γι᾿ αυτό χρειάζεται πολλή υπομονή και πολλή προσευχή.

Ένα σωρό παιδιά παθαίνουν εγκεφαλικό.

Είναι λίγο χαλασμένο το ρολόι, το κουρντίζουν και οι γονείς λίγο παραπάνω και σπάζει το ελατήριό του.

Χρειάζεται διάκριση. Άλλο παιδί θέλει περισσότερο κούρντισμα και άλλο λιγώτερο.

Τα καημένα τα παιδιά είναι εκτεθειμένα σε όλα τα ρεύματα.

Όταν ακούν έξω στις διάφορες συντροφιές «μή σέβεστε γονείς, μη σέβεστε τίποτε»,

και οι μητέρες πάνε να τα σφίξουν, τότε αντιδρούν χειρότερα.


Γι᾿ αυτό λέω στις μητέρες να ζοριστούν στην προσευχή, και όχι να ζορίζουν τα παιδιά.

Αν συνέχεια λένε «μή, μή» στο παιδί, ακόμη και για μικροπράγματα, ή καμμιά φορά και άδικα,

τότε, όταν πρόκειται για κάτι σοβαρό, όταν πάη λ.χ. το παιδάκι να ρίξη βενζίνη στην φωτιά,

δεν ακούει και το κάνει, οπότε μπορεί να πάθη μεγάλη ζημιά.

Το παιδί δεν καταλαβαίνει ότι μέσα στο «μή» κρύβεται η αγάπη.


Αλλά και όταν μεγαλώση λίγο, μπαίνει ο εγωισμός και αντιδράει, όταν του κάνουν καμμιά παρατήρηση, γιατί λέει:

«μικρός είμαι και μου φέρονται έτσι;».

Οι γονείς πρέπει να δώσουν στο παιδί να καταλάβη ότι, όπως, όταν ήταν μικρό, το πρόσεχαν να μην καή,

έτσι και τώρα που μεγάλωσε, υπάρχει άλλη φωτιά.

Γι᾿ αυτό πρέπει να προσέχη, να μη δίνη δικαιώματα στον πειρασμό, για να διατηρήση την Χάρη του Αγίου Βαπτίσματος.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Mon Oct 19, 2020 5:45 pm

Image


Η αδιάκριτη υπερβολική αγάπη των γονέων



– Γέροντα, μπορεί μια μάνα από αδιάκριτη αγάπη να βλάψη το παιδί της;

– Και βέβαια μπορεί.

Όταν λ.χ. κάποια μάνα βλέπη το παιδάκι να δυσκολεύεται να περπατήση και λέη:

«κρίμα το καημένο, δεν μπορεί να περπατήση», και το παίρνη συνέχεια αγκαλιά,

αντί να το κρατήση λίγο από το χεράκι, πώς θα μάθη το παιδί να περπατάη μόνο του;

Βέβαια από αγάπη κινείται, αλλά του κάνει ζημιά με το πολύ ενδιαφέρον της.


Γνώριζα έναν πατέρα που το παιδί του είχε τελειώσει το στρατιωτικό και το έπαιρνε από το χέρι και το πήγαινε στον κουρέα.

«Έφερα τον γιό μου να τον κουρέψης.

Πόσα θέλεις και πότε θα τελειώσης να έρθω να τον πάρω;».

Το είχε σακατέψει το παιδί.

Η αγάπη χρειάζεται φρένο με διάκριση.

Η πραγματική αγάπη έχει ανιδιοτέλεια, δεν έχει μέσα τον εαυτό μας, και έχει σύνεση.

Η σύνεση είναι απαραίτητη στην πολλή αγάπη της γυναίκας, για να μη χαραμίζεται η αγάπη της.


Μια φορά ήρθε στο Καλύβι ένα παλληκάρι που ήταν αγανακτισμένο με τους γονείς του.

Οι καημένοι είχαν καλή διάθεση, αλλά δεν ήξεραν τον τρόπο να το βοηθήσουν.

Μου έλεγε λοιπόν ότι οι γονείς του το καταπιέζουν, ότι δεν το αγαπούν κ.λπ.

«Κοίταξε, του λέω, όταν ήσουν μικρός και σού έβαζε η μάνα σου ένα σωρό ρούχα, γιατί το έκανε;

Για να μην κρυώσης ή για να σε σκάση; Αυτό είχε πολλή αγάπη μέσα».

Όταν τελικά κατάλαβε πόσο το αγαπούσαν οι γονείς του, έβαλε τα κλάματα.


Είχε πολλή αγάπη η μάνα του, άσχετα αν δεν τον βοήθησε εκείνον,

γιατί με τον τρόπο που του φερόταν του προκαλούσε αντιδράσεις.

Η μάνα, όταν χρειάζεται, πρέπει να φερθή αυστηρά προς το παιδί.

Δεν το βοηθάει, όταν εύκολα παίρνη το μέρος του, δήθεν για να μη στενοχωριέται.

Στα Άδανα͵ μια χήρα γυναίκα είχε ένα μονάκριβο παιδί – Γιάννη το έλεγαν.

Όταν μεγάλωσε λίγο, το πήγε σε έναν μάστορα να μάθη τσαγκάρης.


Κάθησε μια εβδομάδα ο μικρός στην δουλειά και μετά είπε στην μητέρα του:

«Μάνα, δεν χρειάζεται να πάω άλλο στην δουλειά· έμαθα την τέχνη».

«Πότε την έμαθες κιόλας;», τον ρωτάει εκείνη.

«Αν θέλης, να σου δείξω κι εσένα πώς φτιάχνουν παπούτσια, της λέει.

Να, έτσι κόβουν την σόλα, έτσι βάζουν το δέρμα, το τακούνι, έτσι τα καρφώνουν...».

Το αφεντικό του ήταν πολύ καλό και ήθελε να μάθη στον Γιάννη την τέχνη, γιατί ήταν ορφανός.


Όταν είδε πώς πέρασε μια εβδομάδα και ο Γιάννης δεν φάνηκε, ανησύχησε μήπως αρρώστησε βαριά

και πήγε στην μάνα του να ρωτήση τί κάνει το παιδί.

«Τί έπαθε ο Γιάννης και δεν ξαναήρθε στην δουλειά; άρρωστος είναι;», ρωτάει την μάνα του.

«Όχι, του απαντά εκείνη, καλά είναι».

«Τότε γιατί δεν ήρθε στην δουλειά;».

«Έ, τί να κάνη να έρθη; του λέει εκείνη· ο Γιάννης έμαθε πια την τέχνη».

«Μά πώς την έμαθε μέσα σε τόσο λίγες μέρες;», την ρωτάει το αφεντικό.


«Να, του λέει η μάνα, παίρνει το δέρμα, το βάζει σε ένα καλούπι, το καρφώνει,

βάζει και το τακούνι και μετά το βγάζει, και αυτό είναι!».

Γέλασε το αφεντικό, την χαιρέτησε και έφυγε.

Όταν γύρισε στο μαγαζί, τον ρώτησαν τα άλλα μαστορόπουλα: «Μάστορα, τί κάνει ο Γιάννης;».

«Μια χαρά είναι, τους είπε εκείνος. Δεν έμαθε μόνον ο Γιάννης τσαγκάρης, αλλά έμαθε και η μάνα του!»...

Αυτήν την συμπεριφορά την βλέπω σε πολλούς γονείς.


Νομίζουν ότι αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά με τον τρόπο που φέρονται τα καταστρέφουν.

Όταν μια μάνα, ας υποθέσουμε, από την υπερβολική αγάπη της, φιλάη το παιδί και λέη

«δέν υπάρχει στον κόσμο τέτοιο παιδί σαν το δικό μου», τότε του καλλιεργεί την υπερηφάνεια

και την αρρωστημένη αυτοπεποίθηση.

Ύστερα το παιδί δεν υπακούει στους γονείς, επειδή πιστεύει ότι τα ξέρει όλα.

Οι γονείς πρέπει να βοηθούν από την μικρή ηλικία τα παιδιά να μάθουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη του εαυτού τους.

Να κάνουν μέσα στην οικογένεια κάποια δουλειά που μπορούν· να μην τα θέλουν όλα έτοιμα.

Διαφορετικά, θα δυσκολευτούν, όταν μεγαλώσουν.


Ένας μάστορας δούλεψε σκληρά και μεγάλωσε τα παιδιά του.

Εκείνα όλη την ημέρα γύριζαν στο μεσοχώρι.

Παντρεύτηκαν και τα περίμεναν όλα από τον πατέρα τους.

Όταν ο πατέρας τους είπε πώς είναι καιρός και αυτά να κοιτάξουν μόνα τους τα σπίτια τους, του είπαν:

«Καλά, πατέρα, εσύ δεν μας άφησες, όταν ήμασταν μικρά,

τώρα που μεγαλώσαμε και έχουμε υποχρεώσεις θα μας αφήσης;»!




ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002
XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

Unread postby XAPA » Tue Oct 20, 2020 6:43 pm

Image


Η διανομή της περιουσίας


Οι γονείς που έχουν την οικονομική δυνατότητα, έχουν ευθύνη να φροντίσουν για το μέλλον των παιδιών τους.

Φυσικά, το κυριώτερο είναι να τους δώσουν καλή ανατροφή, μετά να τα μορφώσουν ή να τα στείλουν

να μάθουν κάποια τέχνη, για να μπορούν να ζήσουν, και ύστερα να τους εξασφαλίσουν ένα σπιτάκι κ.λπ.


Όταν το 1924 η οικογένειά μας ήρθε στην Ελλάδα από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, τότε με την Ανταλλαγή,

ο πατέρας μου, ως πρόεδρος του χωριού, φρόντισε να τακτοποιήση όλους τους συγχωριανούς μας.

Την οικογένειά μας την άφησε τελευταία.

Αργότερα τα μεγαλύτερα αδέλφια μου του παραπονέθηκαν.

«Όλους τους φρόντισες, πατέρα, είπαν, εμάς δεν μας σκέφτηκες».

Αν είναι κανείς μόνος του, μπορεί όλα να τα δώση και να αδιαφορήση για τον εαυτό του από αυταπάρνηση,

από αρχοντιά, αλλά, αν έχη οικογένεια, πρέπει να σκεφθή και την οικογένειά του.


Βέβαια, οι γονείς δεν πρέπει να ξεθαρρεύουν και να δίνουν στα παιδιά όσα έχουν, όλα μαζί,

γιατί τα παιδιά είναι άπειρα και μπορεί να ξανοιχτούν στην σύγχρονη ζωή που δεν έχει άκρη.

Ύστερα θα πονούν, που δεν θα έχουν να τα βοηθήσουν.

Να προσέξουν επίσης, ώστε το πιο αδύνατο παιδί να το ενισχύσουν περισσότερο υλικά, και ακόμη περισσότερο ηθικά,

για να μην το πάρη σβάρνα ο πανικός της αποτυχίας, αλλά και με διάκριση και αγάπη να τακτοποιήσουν όλα τα παιδιά,

για να μην ψυχρανθούν μεταξύ τους.



Σπάνια βρίσκεις οικογένειες αγαπημένες, που ζουν πνευματικά, και τα αδέλφια δεν μαλώνουν για οικόπεδα και περιουσίες

και δεν τρέχουν στα δικαστήρια.

Είχα γνωρίσει μια επταμελή οικογένεια.

Οι γονείς είχαν κάτι χρυσαφικά.

Μετά τον θάνατό τους, τα παιδιά είπαν να τα πάρη ο ένας αδελφός που τους είχε γηροκομήσει.

Εκείνος όμως σκέφθηκε ότι η αδελφή τους έχει μεγάλη οικογένεια και έχει πιο πολλή ανάγκη και τα έδωσε σ᾿ εκείνη.

Αυτή τα έδωσε στον άλλον αδελφό, εκείνος στον άλλον, και τελικά γύρισαν στον πρώτο!

Ό,τι ακριβώς έκαναν εκείνοι οι Πατέρες που διαβάζουμε στο Γεροντικό (1).

Στο τέλος, επειδή και εκείνος δεν ήθελε να τα κρατήση, τα έδωσαν σε μια εκκλησία.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Κάποτε πήγαν σταφύλια στον Αββά Μακάριο. Εκείνος, αν και του άρεζαν, έκανε εγκράτεια και τα έστειλε σε κάποιον ασθενή αδελφό που επιθυμούσε να φάη σταφύλια. Ο αδελφός, μόλις τα είδε, χάρηκε πολύ, αλλά, επειδή και αυτός δεν ήθελε να ικανοποιήση την επιθυμία του, τα έστειλε σε άλλον αδελφό και του παρήγγειλε ότι αυτός δεν είχε όρεξη να τα φάη. Εκείνος έκανε πάλι το ίδιο, και έτσι τα σταφύλια γύρισαν πολλούς αδελφούς, χωρίς κανείς να τα δοκιμάση. Ο τελευταίος δε αδελφός μη ξέροντας ότι προέρχονταν από τον Αββά Μακάριο τα έστειλε σ᾿ εκείνον ως μεγάλο δώρο, ο οποίος τα γνώρισε και θαύμασε την εγκράτεια των αδελφών. (Παλλαδίου, Επισκόπου Ελενοπόλεως, Λαυσαϊκή Ιστορία, Φιλοκαλία των Νηπτικών και Ασκητικών, Τόμος 6, έκδ. «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1996, σ. 122).


XAPA
 
Posts: 11044
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

PreviousNext

Return to ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest