ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Λόγοι, διδαχές και παραινέσεις των Αγίων της Ορθοδοξίας μας προς διόρθωση της πορείας του βίου μας.

Re: ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Unread postby Matina » Tue Nov 22, 2011 1:10 pm

ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ..........


Image

«Ή ζωή έχει γίνει πια τρομερή για όλους.. Έχουμε αυτοεξευτελιστεί μπροστά σ' όλους τους λαούς τον κόσμου. Μας αποφεύγουν σαν την πανούκλα και συνεννοούνται ήδη, όσο εμείς άλληλοτρωγόμαστε, να μοιραστούν τη λατρευτή μας πατρίδα... Εμείς οι ίδιοι ρημάξαμε την πατρίδα μας... Άς στραφούμε όλοι με καρδιά γεμάτη συντριβή στον Θεό, πού μας τιμώρησε δίκαια για τα άνομα έργα μας. Άς ικετέψουμε θερμά τον Κύριο να μας λυπηθεί. Άς παρακινήσουμε και τα παιδιά μας και τούς συγγενείς μας όλους να ζητήσουν το έλεος του Θεού. Μόνο Εκείνος μπορεί να μας σώσει τώρα, όπως σε παλαιότερα δύσκολα χρόνια έσωσε τους προγόνους μας….



«Περιμένετε όλοι εσείς οι επίδοξοι μεταρρυθμιστές της Αγίας Εκκλησίας! Θα γίνει και εδώ χωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος -δίχως τη θέληση μας-και θα ακολουθήσει αναπόφευκτα διωγμός της Εκκλησίας από το όχι απλώς άθρησκο αλλά αντιχριστιανικό κράτος... Είτε το θέλουμε είτε όχι, μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι μακριά. Πρέπει, λοιπόν, να ετοιμαζόμαστε, γιατί ή πίστη μας θα δοκιμαστεί σαν σε φωτιά από το πνεύμα του Αντίχριστου πρώτα και από τον ίδιο τον Αντίχριστο έπειτα...»

(Άγιος Ανδρόνικος αρχιεπίσκοπος Περμ (1870-1918)


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1922
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Unread postby Matina » Tue Jan 17, 2012 5:54 pm

Δεδομένου ότι αυτή τη μαρτυρία του Γέροντος Παϊσίου πρώτη φορά ομολογουμένως τη διαβάζω θα ήθελα οι γνώστες και οι καλά πληροφορημένοι συμφορουμίτες μας να μου πούνε αν ευσταθεί ή όχι.Άραγε πόσα ακόμη δεν γνωρίζουμε;;;Είναι αληθής αυτή η κατάθεση;;; :roll:

π. ΠΑΪΣΙΟΣ: «ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥ ΑΡΚΕΙ [τοῦ Ἀντιχρίστου] ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ. Ἢ ΤΟΝ ΔΕΧΕΣΑΙ Ἢ ΤΟΝ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΕΙΣΑΙ»



-Γέροντα, τὸν ρώτησα, εἴπατε πρὶν στοὺς ἀνθρώπους ὅτι αὐτὰ εἶναι µακρινὰ γεγονότα. Πόσο µακρινὰ εἶναι; Ἂς ποῦµε, ἐµεῖς θὰ τὰ ζήσουµε;

Ὁ Γέροντας ἔγινε πολὺ σοβαρὸς καὶ µοῦ ἀπάντησε:

-Ἐγώ, ὄχι. Ἐσύ, ναί.

-Ὁ λογισµὸς ὅμως µοῦ λέει κάτι: Ὅτι κάθε φαινόµενο ποὺ προηγεῖται τῆς παρουσίας τοῦ Ἀντιχρίστου ὡς προετοιµασία, χρειάζεται καὶ τὸν δικό του χρόνο γιὰ νὰ ὡριµάσει καὶ νὰ ἐπιβληθεῖ φυσιολογικά, ὡς χρόνο προετοιµασίας θὰ χρειαζόµασταν πολλὲς δεκαετίες. Δὲν εἶν᾽ ἔτσι;

-Ὄχι, ἔκανε αὐτὸς κουνώντας ἀρνητικὰ τὸ κεφάλι του. Ὅσο πλησιάζουµε πρὸς τὰ κεῖ, τὰ πράγµατα θὰ γίνονται ὅλο καὶ πιὸ γρήγορα, ἕως ὅτου καταλήξουν νὰ ἐξελίσσονται µε ἀστραπιαία ταχύτητα. Ἡ τηλεόραση δὲν θὰ προλαβαίνει ν' ἀνακοινώνει στοὺς ἀνθρώπους τὰ καινούργια γεγονότα. Κι ὅλο αὐτὸ τότε θὰ θεωρεῖται σὰν θρίαµβος τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, ἐνῶ στὴν πραγµατικότητα ὁ Χριστὸς θὰ ἐπιτρέψει αὐτὴν τὴν ἐξέλιξη προνοούµενος τὰ δικά Του παιδιὰ καὶ συντέµνοντας τὸν χρόνο ταλαιπωρίας τους. Χαµογέλασε.


-Πόσο χρόνο θὰ πάρουν; τὸν ρώτησα. Ἐγὼ ὅμως θὰ τὰ προλάβω, ἔ; ζήτησα νὰ τὸ διευκρινίσω.

-Ναί, ἔκανε ὁ Γέροντας κουνώντας καταφατικὰ τὸ κεφάλι του. Ἐσὺ θὰ τὰ προλάβεις καὶ θὰ τὰ ζήσεις.

Ὁ γερο-Παΐσιος µοῦ ἔκανε µιὰ πάρα πολὺ χρήσιµη διευκρίνηση:
-Ὅταν ἔρθει ὁ Ἀντίχριστος, δὲν θὰ προσπαθήσει νὰ ἐξαπατήσει τοὺς ἀνθρώπους γιὰ νὰ περάσει κρυφὰ τὸ 666. Ὁ Ἀντίχριστος θά ᾽ναι τὸ ὄχηµα τοῦ Σατανᾶ κι ὁ Σατανᾶς δὲν γνωρίζει τίποτε ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας ἢ τῶν προσωπικῶν δικαιωµάτων. Ὅταν λάβει τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸν Χριστό, θὰ ἐπιβληθεῖ σὰν τύραννος: ὁ πιὸ ἀπαίσιος ἀπ᾽ ὅσους γνώρισε ἡ ἀνθρωπότητα. Θ᾽ ἀπαιτεῖ νὰ τὸν ἀναγνωρίσεις σὰν θεὸ καὶ νὰ τὸν προσκυνήσεις. Καὶ δὲν θὰτὸν νοιάζει ἂν ἐσὺ αὐτὸ τὸ θέλεις καὶ ἂν συµφωνεῖς. Τὰ πάντα τότε θὰ γεµίσουν καταπίεση καὶ τρόµο, διότι ὁ διάβολος θὰ ζητάει προσωπικὰ κι ἐνσυνείδητα τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀποδοχὴ τὴν δική του. Δὲν θὰτοῦ ἀρκεῖ οὐδετερότητα καὶ δὲν θὰ ὑπάρχουν ὑπεκφυγές. Ἢ τὸν δέχεσαι κι ὑφίστασαι τὴν ἐγκατάλειψη τῆς χάριτος ἢ τὸν ἀρνεῖσαι καὶ περιθωριοποιεῖσαι µ᾽ ὅλες τὶς συνέπειες ποὺ γράφει στὴν Ἀποκάλυψη: Ὅτι αὐτοὶ δὲν θὰ µποροῦν νὰ πουλήσουν ἢ ν᾽ ἀγοράσουν τίποτα, διότι δὲν θά ᾽χουν τὸ σῆµα τοῦ Ἀντιχρίστου.

-Καὶ τί θὰ γίνει µ᾽ αὐτούς; ρώτησα τὸν Γέροντα. Θὰ πεθάνουν ἀπό τὴν πείνα;

-Ἔ, ὄχι εὐλογηµένε κι ἔτσι. Θά ᾽χουν οἱ ἄνθρωποι τὸ ψωµάκι τους, τ᾽ ἀλεύρι τους, τὶς ἐλίτσες, τὰ φροῦτα . Ἀλλοίµονο ὅµως σ᾽ αὐτοὺς ποὺ εἶναι µαθηµένοι σὲ πλούσια τράπεζα. Αὐτοὺς δὲν θὰ τοὺς ἀρκοῦν τὸ ψωµάκι κι οἱ ἐλίτσες καὶ θά ᾽ναι βαρὺ τὸ δίληµµα.

Ἐπειδὴ οἱ καλοµαθηµένοι καὶ καλoβoλεµέvoι χριστιανοὶ ἔχουν ἐφεύρει τὴν «ἰδεολογία τοῦ κρυπτοχριστιανοῦ», νοµίζω, ἔγινε σαφὲς ὅτι τέτοιο ἐνδεχόµενο δὲν ὑπάρχει. Ἐδῶ θὰ ἐφαρµοστεῖ αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο: «Ἢ µὲ ὁµολογεῖς ἔµπροσθεν τῶν ἀρχόντων καὶ σὲ ἀποδέχοµαι στὴν Βασιλεία µου ἢ µὲ ἀρνεῖσαι κι ἐγὼ σὲ ἀπορρίπτω».

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο«Γέρων Παΐσιος – ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ»-Μαρτυρίες Μοναχῶν καὶ Προσκυνητῶν(Κάρτα Πολίτου, Σφράγισμα, Χάραγμα, Ἀντίχριστος),Ἀλεξανδρούπολη 2011

[web_site]christianvivliografia.wordpress.com[/web_site]
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1922
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Unread postby rose » Tue Jan 17, 2012 8:27 pm

Ὁ ἀντίχριστος-Ἀποκαλυπτικό συγκλονιστικό ὅραμα.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, από τη Ρωσία, διηγείται αυτό το όραμα που είχε τον Ιανουάριο του 1901.
Image

Xαίρε Μήτερ Δέσποινα της ζωής, χαίρε η προστάτις, των τιμώντων σε και φρουρός,
χαίρε η ελπίς μου, η δόξα και ισχύς μου μετά Θεόν η μόνη συ μου βοήθεια.
User avatar
rose
 
Posts: 637
Joined: Wed Nov 16, 2011 9:58 pm

Re: ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Unread postby eternity » Mon Aug 19, 2013 11:11 pm

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

Από το βιβλίο: ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ



Το Ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως που γράφθηκε γύρω στο 95 μ.Χ. στη νήσο Πάτμο από τον γηραιό Απόστολο Ιωάννη τον Θεολόγο είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο, που μόνο αυτό να σωζόταν από τα βιβλία της Κ. Διαθήκης θα αρκούσε για να δείξη το υπερφυσικό μεγαλείο της Χρι­στιανικής Εκκλησίας.

Ίσως σε παλαιότερες εποχές να μη μπορούσε να εκτιμηθή όσο έπρεπε το άγιο αυτό σύγγραμμα. Στις ημέρες μας όμως, όλοι, θρη­σκευόμενοι και μη στριφογυρίζουν γύρω από αυτό.

Κάποιες σελίδες του βιβλίου που παλαιότερα φαίνονταν περίερ­γες και ακατανόητες ή και μυθώδεις, στις ημέρες μας εννοούνται άρι­στα. Ο Ιερός συγγραφεύς είδε προ δεκαεννέα αιώνων καταπληκτικές εφευρέσεις του εικοστού αιώνος. Προείδε την πολεμική τεχνολογία των ημερών μας με τα τρομερά όπλα ολέθρου, τα οποία και περιέγρα­ψε, όπως μπορούσαν να περιγραφούν με την ορολογία της εποχής του. Είδε π.χ. ο άγιος Ιωάννης το ραδιενεργό νέφος του Τσερνομπίλ να σκορπίζεται στην γη και να δημιουργή μόλυνσι και θάνατο. Και πως το περιέγραψε; Έπεσε από τον ουρανό μεγάλο αστέρι που καιγόταν σαν λαμπάδα. Και έπεσε στο ένα τρίτον των ποταμών και στις πηγές των υδάτων. Και το όνομα του αστεριού είναι ο Άψινθος (σημειωτέον ότι στην ουκρανική γλώσσα ο άψινθος, δηλαδή το χορτάρι αψιθιά ονομά­ζεται Τσερνομπίλ) και έγινε το ένα τρίτον των υδάτων πικρό σαν άψινθος, και πολλοί άνθρωποι πέθαναν από τα νερά, διότι πικράθηκαν (Αποκάλ. 8). Δεν μπορούσε να πη ραδιενεργό νέφος που προήλθε από έκρηξι πυρηνικού αντιδραστήρος, και είπε μεγάλο αστέρι που καιγόταν σαν λαμπάδα. Δεν μπορούσε να πη διότι χτυπή­θηκαν από τα επικίνδυνα ραδιενεργά στοιχεία που υπήρχαν στα νερά, και είπε διότι χτυπήθηκαν από την πικρότητα που είχαν τα νερά, διότι πικράθηκαν.

Είδε ο Θεολόγος να συγκεντρώνωνται στην περιοχή του Ευφρά­τη και στον Περσικό κόλπο αναρίθμητα τεθωρακισμένα τανκς και είδε τι έβγαινε από τις φοβερές κάννες τους όταν γινόταν πυροβολισμός. Το περιέγραψε όπως του επέτρεπαν τα δεδομένα της εποχής του: Είδα φοβερά άλογα με θώρακες. Είχαν κεφάλια λιονταριών και στόματα που έβγαζαν φωτιά και καπνό και θειάφι (Πρβλ. Αποκ. 9, 17).

Είδε επίσης όλους τους ανθρώπους της γης να στέκωνται μπρο­στά στις μικρές οθόνες και να παρακολουθούν την προσωρινή νίκη του Αντίχριστου πάνω στους δύο εσχατολογικούς προφήτες τον Ηλία και τον Ενώχ· να βλέπουν άταφα τα σώματά τους στην πλατεία των Ιερο­σολύμων. Βέβαια δεν μπορούσε να σημείωση, ότι κάθονταν μπροστά στις οθόνες της τηλεοράσεως, γιατί αυτό θα ήταν ακατανόητο. Ακατα­νόητο όχι μόνο για τους ανθρώπους του α' η β' η γ' μ.Χ. αιώνος, αλλά και για τους ανθρώπους των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αίώνος, αφού προηγουμένως η τηλεόρασις ήταν άγνωστη. Διαβάζουμε στα χω­ρία 11, 89: Και το πτώμα τους, επάνω στην πλατεία της πόλεως της μεγάλης... Και βλέπουν oι άνθρωποι από τους λαούς και από τις φυλές και από τις γλώσσες και από τα έθνη το πτώμα τους τρισήμιση ημέρες και τα πτώματα τους δεν θα τα αφήσουν να μπουν σε τάφο. Πριν από τις αρχές του εικοστού αιώνος κανένας συγγραφεύς σε κανένα βιβλίο του κόσμου δεν μπορούσε να γράψη κάτι τέτοιο. Ήταν πέρα για πέρα αδιανόητο και απερινόητο. Τι στο καλό! Να υπάρχουν δύο νεκροί στην πλατεία μιας πόλεως που βρίσκεται στην Ιουδαία της Παλαιστίνης, και να τους βλέπουν όλοι οι κάτοικοι όλων των κρατών και όλων των εθνών της γης! Και όμως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης το έγραψε: Βλέπουσιν εκ των λαών και φυλών και γλωσσών και εθνών το πτώ­μα αυτών. Βλέπουσιν, βλέπουν. Σε χρόνο ενεστώτα. Αυτό για μας είναι απόλυτα κατανοητό. Όταν η τηλεοπτική εκπομπή είναι ζωντανή, βλέπεις αυτό που γίνεται εκείνη την χρονική στιγμή.

Από αυτά τα λίγα αντιλαμβανόμαστε πόσο θαυμαστό και κατα­πληκτικό είναι το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Γι’ αυτό κάποια μηνύματα του, που στην συνέχεια θα παρουσιάσουμε, ας τα λάβουμε σοβαρά ύπ' όψιν μας. Είναι μηνύματα αληθείας που προέρχονται από βιβλίο γραμ­μένο με φωτισμό του Θεού της αληθείας.

Ένα πρώτο μήνυμα που μας δίνει η Αποκάλυψις αφορά την διάρ­κεια του παρόντος κόσμου. Μας λέει ότι η Ιστορία της ανθρωπότητος επάνω στην γη έχει τέλος. Και η γη επίσης βαδίζει προς το τέλος. Η τά­ξις των γήινων πραγμάτων κάποια ημέρα θα τελείωση. Δεν μας προσδιορίζει η Αποκάλυψις πότε ακριβώς θα τελείωση το πανηγύρι, αλλά μας περιγράφει είτε γενικώς είτε λεπτομερώς πληθώρα γεγονό­των, τα οποία θα προηγηθούν. Μάλιστα μας προλέγει ότι αυτά που θα συμβούν στις έσχατες ημέρες της ανθρώπινης Ιστορίας θα είναι τόσο ανησυχητικά και τρομερά όσο ποτέ άλλοτε. Την ώρα που χαράσσονται αυτές οι γραμμές συγκλονιζόμαστε όλοι από όσα φοβερά γίνονται στον πόλεμο που ξέσπασε στον Περσικό Κόλπο.

Ο,τι βλέπουμε πάνω στην γη ισχυρό και επιβλητικό και ανθεκτι­κό, η Αποκάλυψις μας λέει ότι κι αυτό θα εξαφανισθή κάποια ημέρα.

Όλα τα βασίλεια της γης με τα πλούτη τους και τα μεγαλεία τους κάποια μέρα θα καταργηθούν για ν' αρχίση η αδιάδοχη και ατελεύτητη βασιλεία του Θεού και του Αρνίου. Κάποτε θα σβήση η Βαβυλών η πόλις η μεγάλη και θα εξαφανισθούν τα πλούτη της και οι χαρές της. Και τότε, ω Βαβυλών, φωνή κιθαρωδών και μουσικών και αυλητών και σαλπιστών ου μη ακουσθή εν σοι έτι (Αποκ. 18, 22). Όλες οι γήινες χαρές και απολαύσεις έχουν τέρμα. Όλα τα λαμπερά φώτα της Βαβυλώνος μία ημέρα θα σβήσουν και θα έρθη σκοτάδι. Φως λυχναριού, ω Βαβυλών, δεν θα ανάψη πια στα σπίτια σου — φως λύχνου ου μη φανή εν σοί έτι (Αποκ. 18, 23).

Με τον ερχομό του Κυρίου στην γη, με την έλευσι της ημέρας του Κυρίου, σημειώνεται η λήξις της παρούσης καταστάσεως πραγμά­των. Φθάνουμε στο ωμέγα της γήϊνης ιστορίας. Και είδα καινούργιο ουρανό και καινούργια γη. Ο πρώτος πια ουρανός και η πρώτη γη έφυ­γαν και η θάλασσα δεν υπάρχει (Αποκ. 21, 1). Ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη απήλθον. Απήλθον, δηλαδή έφυγαν, χάθηκαν, εξα­φανίστηκαν.

Όπως ένα χωράφι σπαρμένο με σιτάρι ακολουθεί κάποια πορεία που καταλήγει στον θερισμό, έτσι μας διαμηνύει η Αποκάλυψις προ­χωρούν και τα πράγματα της γης. Η ημέρα του Κυρίου αποτελεί τον θερισμό. Αποκ. 14, 14-16: Και είδα, και να, μία λευκή νεφέλη και πά­νω στην νεφέλη καθόταν κάποιος όμοιος με υιό ανθρώπου που είχε στο κεφάλι του χρυσό στεφάνι και στο χέρι του κοφτερό δρέπανο(1). Και άλλος άγγελος βγήκε από τον ναό, κράζοντας με μεγάλη φωνή σ’ αυτόν που καθόταν πάνω στην νεφέλη, στείλε το δρέπανο σου και θέρισε, γιατί ήρθε η ώρα του θερισμού, γιατί ξεράθηκαν στην γη αυτά που πρέπει να θερισθούν. Και έρριξε αυτός που καθόταν στην νεφέλη το δρέπανο του στην γη, και η γη θερίσθηκε.

Ένα δεύτερο μήνυμα που μας δίνει η Αποκάλυψις αφορά την αμαρτία. Οποίος άνθρωπος διαπράττει την αμαρτία, θα τρύγηση και τις συνέπειες της. Και όταν μεγάλα σύνολα ανθρώπων ασπασθούν την ζωή της αμαρτίας, θα δεχθούν σαν σύνολα τον πικρό καρπό της ανο­μίας των. Και όταν ολόκληρη σχεδόν η ανθρωπότητα υιοθετήση την ασέβεια και την παρανομία, τότε ολόκληρη θα δοκιμάση τα οδυνηρά αποτελέσματα της διαγωγής της.

Ο επίσκοπος της Εκκλησίας της Εφέσου, ενώ στην αρχή είχε ζήλο και ενδιαφέρον για το ποιμαντικό του έργο και ολοκληρωτική αγά­πη και αφοσίωσι στο Χριστό, αργότερα οι βαθμοί του θερμομέτρου άρχισαν να κατεβαίνουν. Η πρώτη αγάπη και ο πρώτος ζήλος χάθηκαν. Και ο Χριστός του στέλλει επιστολή και του λέει: Μνημόνευε ουν πό­θεν πέπτωκας και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον ει δε μη, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης (Αποκ. 2, 5). Θυμήσου από ποιο ύψος έπεσες και με­τανόησε και κάνε τα έργα τα πρώτα. Διαφορετικά θα έρθω γρήγορα εναντίον σου και θα μετακινήσω την λυχνία σου (δηλαδή την εκκλησία σου) από τον τόπο της. Η αμαρτία του Επισκόπου έχει επιπτώσεις στην επισκοπή του. Απειλείται η λυχνία της Εφέσου με κίνησι. Είτε ερ­μηνεύσουμε την κίνησι της λυχνίας σαν μετακίνησι της Εκκλησίας από την ανυψωμένη θέσι της, είτε σαν απόρριψι από τις άλλες Εκκλη­σίες είτε σαν διάλυσι και σβήσιμο, πάντως ένα γίνεται σαφές, ότι επέρ­χεται τιμωρία. Ο Κύριος επιφέρει τιμωρίες, για να βλέπουν και οι άλλοι και να σωφρονίζωνται.

Και στον χλιαρό επίσκοπο της Λαοδικείας ο Χριστός δηλώνει: Εγώ όσους αν φιλώ, ελέγχω και παιδεύω (Αποκ. 3, 19). Όλους μας αγαπά ο Κύριος και όλους μας παιδεύει, μπας και βάλουμε μυαλό και διορθωθούμε.

Στο 16ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, στο δράμα της τρίτης φιά­λης διαβάζουμε τα επόμενα: Και ο τρίτος άγγελος έχυσε την φιάλη του στους ποταμούς και στις πηγές των υδάτων. Και έγιναν αίμα. Και ά­κουσα τον άγγελο τον υπεύθυνο για τα ύδατα να λέη: Δίκαιος είσαι ο είναι και ο ήταν, ο όσιος, διότι έτσι απεφάσισες διότι αίμα αγίων και προφητών έχυσαν, και αίμα τους έδωσες να πιουν. Τους αξίζει (16, 45).

Εδώ οι οπαδοί του Αντιχρίστου που έδιωξαν τους Χριστιανούς και τους έχυσαν το αίμα, πληρώνουν για την αμαρτία τους και μάλιστα μεταξύ αμαρτίας και τιμωρίας υπάρχει αντιστοιχία. Εχυσαν αϊμα Χριστιανών; Τώρα ας πιουν αντί για νερό αίμα!

Ας θυμηθούμε και τον προφήτη Ιερεμία. Σε δριμύ προφητικό του λόγο παρουσιάζει μία αντιστοιχία ανάμεσα στην αμαρτία των Ιου­δαίων και στην τιμωρία τους. Δεν ήθελαν οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ να λατρεύουν τον αληθινό Θεό, αλλά τον ήλιο και την σελήνη και τα αστέρια του ουρανού. Ε, λοιπόν, θάρθη καιρός που οι εχθροί θα κατα­σκάψουν το νεκροταφείο της Ιερουσαλήμ και τα οστά των Ιεροσολυμιτών θα πεταχθούν έξω, εδώ κι εκεί, απέναντι στον ήλιο και στην σε­λήνη και στην στρατιά του ουρανού, απέναντι σ* αυτά που αγάπησαν και ελάτρευσαν (Πρβλ. 8, 12). Τα ίδια βλέπουμε και στους Σοδομίτες. Απέφευγαν την φυσική σαρκική σχέσι, η οποία θα ωδηγούσε σε τε­κνογονία, σε γονιμότητα. Επιδίδονταν σε διαστροφή που την απέκλειε. Γι’ αυτό και η περιοχή τους έγινε νεκρή θάλασσα και νεκρή χώρα, χω­ρίς ίχνος ζωής, χωρίς γονιμότητα.

Η Αποκάλυψις αναφέρει ότι όσοι διέπραξαν το μεγάλο ανόμημα να δεχθούν το σφράγισμα του Αντίχριστου, θα γευθούν και τις συνέ­πειες της πράξεως τους. Αντίθετα όσοι σημειώθηκαν με την σφραγίδα του Θεού προστατεύονται από κάποιες πληγές.

Στο πέμπτο σάλπισμα της Αποκαλύψεως η στην πρώτη ουαί εμ­φανίζονται κάτι σατανόμορφες ακρίδες με ουρά σκορπιού που χύνει δηλητήριο. Αυτές προξενούν βασανισμό στους ανθρώπους πολύ οδυ­νηρό και δημιουργούν και μία κατάστασι μελαγχολίας που κάνει τους ανθρώπους να επιζητούν τον θάνατο. Εδώ προφητεύονται οι διάφορες ψυχοπάθειες και νευρολογικές διαταραχές και συναφείς δαιμονοκαταληψίες που οι επιστήμονες τις ντύνουν με κάποια άλλα ονόματα, νευ­ρώσεις και ψυχώσεις (2). Ποιους χτυπούν οι τερατόμορφες αυτές ακρίδες; Τους ανθρώπους που δεν έχουν στα μέτωπα τους το θεϊκό σφρά­γισμα. Και ερρέθη αυταίς ίνα μη αδικήσωσι τον χόρτον της γης ουδέ παν χλωρόν ουδέ παν δένδρον, ει μη τους ανθρώπους οίτινες ουκ έχουσι την σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών.

Να δούμε τώρα την πρώτη από τις επτά εσχατολογικές πληγές. Και ανεχώρησε ο πρώτος άγγελος και έχυσε την φιάλη του στην γη, και έγινε πληγή κακή και επώδυνη στους ανθρώπους που έχουν το χά­ραγμα του θηρίου και προσκυνούν την εικόνα του (Αποκ. 16, 2). Έλ­κος κακόν και πονηρόν, πληγή κακή και γεμάτη πόνους χτυπάει τους οπαδούς του Αντίχριστου που δέχθηκαν το σφράγισμα του 666. Η μεγάλη τους αμαρτία δεν έμεινε ατιμώρητη. Το αντίχριστο χάραγμα που πήραν, αντί να τους εξασφάλιση σωτηρία τους γέμισε με πόνο και οδύνη. Υπάρχει η άποψις ότι στο χάραγμα θα χρησιμοποιηθούν ακτί­νες λέηζερ, οπότε είναι ενδεχόμενο να δημιουργηθή κάποιο έγκαυμα που εξελισσόμενο να επιφέρη καρκίνο. Αλλά δεν θα πρέπει να είναι μόνο σωματική οδύνη. Με το σφράγισμα του Αντίχριστου έγινε η ψυ­χή τους και το σώμα τους φορεύς δαιμονικής ενεργείας. Όποτε μπο­ρούμε να σκεφθούμε για εσωτερική τυραννία, για ανάπτυξι ολεθρίων παθών και αισθημάτων, για είδος δαιμονοκαταληψίας· γιατί όχι και για ηθικούς πόνους, για τύψεις συνειδήσεως και έντονες εσωτερικές συγ­κρούσεις και αναταραχές. Όπου μεγάλη ασέβεια, εκεί και μεγάλη ανα­ταραχή. Οι ασεβείς είναι σαν την αναταραγμένη θάλασσα που δεν μπορεί να ησυχάση, και τα κύματα της εκβράζουν καταπάτημα και λά­σπη (Ης. 57, 20).

Τα ίδια μας διαμηνύει η Αποκάλυψις και με την τύχη της Βαβυλώνος. Βαβυλών είναι και γενικά το βασίλειο του Αντίχριστου, αλλά και η πολιτική πρωτεύουσα, αφού θρησκευτική θα είναι ασφαλώς η Ιερου­σαλήμ. Οι αμαρτίες της Βαβυλώνος γέμισαν την γη και έφθασαν ως τον ουρανό. Ανάλογη θα είναι και η τιμωρία της. Η υπερβολή της αμαρτίας συνεπάγεται και υπερβολή τιμωρίας.

Αποκ. 18, 58: Εκολλήθηκαν οι αμαρτίες της ως τον ουρανό. Και θυμήθηκε ο Θεός τα αδικήματα της. Δώστε της όπως έδωσε κι αυ­τή. Και δώστε της στο διπλάσιο. Το ποτήρι που πρόσφερε στους άλλους, να της το προσφέρετε διπλό. Όσο γέμισε δόξα και ακολασία τον εαυτό της, τόσο βασανισμό και πένθος δώστε της. Διότι λέει στην καρ­διά της ότι παραμένω βασίλισσα και δεν είμαι χήρα και δεν θα γνωρίσω πένθος. Γι' αυτό σε μια μέρα θα καταφθάσουν οι πληγές της, θάνατος και πένθος και πείνα, και θα κατακαή με φωτιά, διότι ο Κύριος που την έκρινε είναι ισχυρός.

Σε ωρισμένα σημεία της Αποκαλύψεως αναφέρονται κατάλογοι αμαρτιών, καθώς και τα αποτελέσματα τους σε όσους τις διαπράττουν. Στην αιματηρότατη πληγή του έκτου σαλπίσματος απαριθμούνται: Προσκύνησις δαιμονίων, προσκύνησις ειδώλων χρυσών και αργυρών..., φόνοι, φαρμακείες (= μαγείες) και κλοπές.

Στο προτελευταίο κεφάλαιο, στο χωρίο 21,8 διαβάζουμε: Όσοι είναι δειλοί και άπιστοι και σιχαμεροί και φονείς και πόρνοι και μάγοι και ειδωλολάτρες και όλοι όσοι είναι ψεύτες θα λάβουν σαν μερίδιο την λίμνη που καίγεται με φωτιά και θειάφι, πράγμα που αποτελεί τον δεύ­τερο θάνατο.

Αυτά μας λέει η Αποκάλυψις. Η αμαρτία είναι ό,τι πιο φοβερό και τρομερό υπάρχει σ' αυτόν τον κόσμο. Η αμαρτία όταν πέφτη υπερβο­λική στην γη, την μεταβάλλει σε σκουπιδότοπο. Και ο Θεός που δεν την έφτιαξε την γη για σκουπιδότοπο στέλλει φωτιά και την καθαρίζει. Και πάνω μας όταν πέση αμαρτία μεταβάλλει την ύπαρξί μας σε σκουπιδό­τοπο. Και κατόπιν στέλλει ο Θεός στο σώμα μας και στην ψυχή μας δια­φόρων είδών φωτιές για να κάνουν καθαρτήριο έργο. Μικρές φωτιές εδώ, αλλά η μεγάλη φωτιά θα είναι εκεί, στην μελλοντική τάξι πραγμά­των, στην λίμνη του πυρός που καίγεται με θειάφι (Πρβλ. Αποκ. 19, 20).

Τα ίδια μηνύματα βλέπουμε και στον προφήτη Ησαΐα: Θα παι­δεύσω τον κόσμο για την κακία του και τους ασεβείς για την ανομία τους (13, 11). Κάθε φορά που συσσωρεύονται πολλή αμαρτία στην γη, ξεπροβάλλει και μία ημέρα Κυρίου σκληρά και πλήρης θυμού και οργής φλογερός (13, 9).

Ας μη μας ξεγελούν διάφοροι χαζοχαρούμενοι κήρυκες του Χρι­στιανισμού που μας παρουσιάζουν τον Θεό όλο καλωσύνη και όλο ζά­χαρη. Όσοι διαπράττουν την ανομία, ο Θεός μεταβάλλεται σε πυρ κα­ταναλίσκουν.

Κάποιοι στις ημέρες μας διδάσκουν ότι μπορούμε να έχουμε παρεδώσε με σαρκικούς έρωτες, διότι αυτοί μας σπρώχνουν στους θείους έρωτες. Κάτι τέτοια έλεγαν και οι Νικολαΐτες. Ο Αναστάς Χριστός χρη­σιμοποιεί σκληρή γλώσσα στον επίσκοπο της Περγάμου, γιατί δεν κυ­νήγησε όσο έπρεπε τους σαρκολάτρες αυτούς αιρετικούς: Έχεις και συ μερικούς που κρατάνε την διδασκαλία των Νικολαϊτών παρόμοια. Λοιπόν, να μετανοήσης. Μετανόησον ουν. Οι Νικολαΐτες ελυμαίνοντο και την Εκκλησία της Εφέσου. Ο επίσκοπος όμως της Εφέσου τους κατεδίωκε. Αλλά έχεις τούτο το καλό, ότι μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, τα οποία και εγώ μισώ (2,6). Ο Χριστός μισεί τις νικολαϊτικές ιδέες. Και ζητεί να νικήσουμε την φιληδονία και την σαρκολατρεία. Τω νικώντι δώσω αυτώ φαγείν εκ του ξύλου της ζωής, ο έστιν εν τω παραδείσω του Θεού μου (2,7).

Ένα άλλο σπουδαίο μήνυμα που πηγάζει μέσα από τις σελίδες αυτού του προφητικού βιβλίου αναφέρεται στην ασταμάτητη δραστη­ριότητα του σατανά, ο οποίος συνεχώς μάχεται το έργο του Θεού. Επι­θέσεις του κακού, χωρίς ανακωχή. Πόλεμοι κατά παντός θεϊκού πράγματος. Εφορμήσεις κατά παντός χριστιανικού σχήματος. Ο σατανάς με όλες τις αντίθεες δυνάμεις του, αόρατες και ορατές, διεξάγει αμείλι­κτο πόλεμο με τον Θεό και την βασιλεία του. Έτσι η ιστορία της αν­θρωπότητας λαμβάνει σαν ουσιώδες περιεχόμενο αυτήν την πάλη. Πά­λη του σκότους εναντίον του φωτός. Το σκοτάδι πασχίζει να εξουδετέ­ρωση το φως. Έτσι η ιστορία αποβαίνει ένα θέατρο που παίζεται το με­γάλο δράμα, ένα γήπεδο που αγωνίζονται σκληρά δύο ομάδες, ένα ρίγκ που διεξάγεται αγώνας δύο παλαιστών.

Βέβαια αυτό το μήνυμα το συναντούμε και σε άλλα βιβλία της Αγίας Γραφής. Ήδη στο πρώτο βιβλίο της Γενέσεως, στο τρίτο κεφά­λαιο, γίνεται λόγος για αντιμαχόμενες ομάδες: Και θα στήσω έχθραν ανάμεσα σε σένα (τον όφιν) και ανάμεσα στην γυναίκα, και ανάμεσα στο δικό σου σπέρμα και ανάμεσα στο δικό της σπέρμα.

Το συναντούμε στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Πολύ εκ­φραστικά είναι όσα γράφονται στην προς Εφεσίους επιστολή. Οι Χρι­στιανοί πρέπει συνεχώς να οπλοφορούν. Να είναι ντυμένοι με τον θώ­ρακα της δικαιοσύνης, να κρατούν στο χέρι την ασπίδα της πίστεως, να προστατεύουν το κεφάλι με την περικεφαλαία της σωτηρίας και να φέ­ρουν μαζί τους το μεγάλο μαχαίρι του Πνεύματος. Μάλιστα. Χρειάζεται η πανοπλία του Θεού για την αντιμετώπισι των πονηρών επιθέσεων του εχθρού. Ουκ εστίν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα (6,12). Δεν παλεύουμε με όμοιους μας ανθρώπους που φέρουν όπως εμείς αίμα και σάρκα. Αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους. Το στρατόπεδο του διαβόλου είναι ωργανωμένο σε τάγματα, όπως οι αρχές, οι εξουσίες, οι κοσμοκράτορες. Και η πάλη γίνεται εν τοις επουρανίοις, για επουράνια πράγματα. Αυτοί, οι δαίμονες, έχασαν τα επουράνια αγαθά. Ο φθόνος τους κάνει να αγωνίζονται ώστε να μη τα απολαύσουμε εμείς.

Και στις επιστολές του αγίου Ιωάννου βλέπουμε αυτές τις αλή­θειες. Τα τέκνα του Θεού μάχονται για να κατακτήσουν την αγάπη. Τα τέκνα του διαβόλου διακατέχονται από μίσος. Οι άνθρωποι του αμαρ­τωλού κόσμου μισούν τα τέκνα του Θεού. Το Πνεύμα του Θεού φυ­τεύει στις καρδιές των ανθρώπων την αλήθεια. Το πνεύμα του αντίχρι­στου επιζητεί να σπρώξη τους ανθρώπους στην πλάνη. Πάλη γίνεται. Ο διάβολος αγωνίζεται να οδηγήση τους ανθρώπους στην αμαρτία —ο ποιών την αμαρτίαν εκ του διαβόλου εστίν, ότι άπ' αρχής ο διάβο­λος αμαρτάνει (Α' Ιω. 3, 8), ενώ ο Θεός αναγεννά πνευματικά τους ανθρώπους και τους δίνει δύναμι να κατανικούν την αμαρτία.

Στην Αποκάλυψι όμως αυτές οι πραγματικότητες εκφράζονται πολύ ζωντανά και παραστατικά. Ιδιαίτερα στο δράμα της γυναίκας και του δράκοντος: Στον ουράνιο χώρο ξεπρόβαλλε μία πανέμορφη και με­γαλοπρεπής οπτασία. Μία θεσπέσια γυναικεία μορφή. Μία βασίλισσα του ουρανού που τα πόδια της ακουμπούσαν στο φεγγάρι, που για εν­δύματα είχε τις ηλιαχτίδες και για βασιλικό στέμμα ένα δωδεκάστερο στεφάνι. Και η ηλιόμορφη αυτή βασίλισσα ήταν επίτοκος και έβγαζε κραυγές πόνου μέχρι να γέννηση. Και γέννησε υιόν άρρενα, ο οποίος πρόκειται να ποιμαίνη τα έθνη με σιδερένιο ραβδί.

Σε άλλο σημείο του ουρανού εμφανίζεται ένας τρομερός κοκκι­νωπός δράκοντας με επτά κεφάλαια στεφανωμένα με διαδήματα, με δέκα κέρατα και με μία φοβερή ουρά που έρριξε στην γη το ένα τρίτον των άστρων. Αυτός ο δράκοντας έτρεφε θανάσιμο μίσος για το τέκνο που επρόκειτο να γέννηση η γυναίκα. Και καρτερούσε την ώρα που επρόκειτο να γεννηθή, για να το καταβρόχθιση.

Ανάμεσα στον δράκοντα και στον άρρενα υιόν της γυναίκας υπάρχει εχθρότητα. Ανάμεσα σ' όλους τους οπαδούς του διαβόλου —αυτός είναι ο δράκοντας— και σ’ όλους τους πιστούς του Χριστού— αυτός είναι ο υιός της γυναίκας. Ο διάβολος και οι δικοί του θέλουν πάντοτε να εξοντώσουν τον Χριστό και τους Χριστιανούς.

Μόλις γεννήθηκε το παιδί, αρπάχθηκε στον Θεό και στον θρόνο του, μας λέει η οπτασία. Έτσι δεν μπόρεσε ο δράκοντας να του κάνη κακό. Και η γυναίκα έφυγε στην έρημο, όπου υπάρχει τόπος ετοιμασμέ­νος από τον Θεό, για να τρέφεται εκεί επί μία χρονική περίοδο 1260 ημερών, δηλαδή για τριάμιση έτη. Φτερά αετού έδωσε ο Θεός στην γυ­ναίκα για να πετάξη στην έρημο. Ο δράκοντας άνοιξε το στόμα του και έβγαλε ολόκληρο ποτάμι με το όποιο προσπάθησε να την πνίξη. Αλλά η γη βοήθησε. Άνοιξε και κατάπιε το ποτάμι. Και ωργίσθηκε ο δράκον­τας εναντίον της γυναίκας και ξεκίνησε να κάνη πόλεμο με τους υπόλοι­πους από το σπέρμα της, με αυτούς που τηρούν τις εντολές του Θεού και ομολογούν πίστι στον Ιησού.

Αυτό το δραματικό σκηνικό του δωδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως υπογραμμίζει με τις πιο αδρές πινελιές την πραγματικότητα. Ο δράκων απήλθε ποιήσαι πόλεμον μετά των λοιπών του σπέρ­ματος αυτής (12, 17).

Η γυναίκα του οράματος είναι συγχρόνως και η Παναγία και η Εκκλησία. Συνύφανσις δύο προσώπων στην ίδια προφητική οπτασία. Από την Παναγία γεννήθηκε ο Ιησούς. Από την Εκκλησία γεννώνται οι έχοντες την μαρτυρίαν του Ιησού. Ο σατανάς τότε πολέμησε για να εξόντωση τον υιόν της Παρθένου. Και τώρα για να εξόντωση τα τέ­κνα της Εκκλησίας.

Δεν θα παρουσιάσουμε και άλλες σελίδες της Αποκαλύψεως, για να τονίσουμε αυτήν την αλήθεια. Αρκεί το δράμα της γυναίκας και του δράκοντος.

Ανήκουμε λοιπόν, αγαπητοί Χριστιανοί, σε Εκκλησία στρατευό­μενη. Υπάρχει εχθρός ο οποίος συνεχώς μας πολεμεί. Ας έχουμε κου­ράγιο. Και ας γρηγορούμε. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε (Μαρκ. 14, 38) είπε ο Κύριος. Ας μη ξεχνούμε ότι ωργίσθη ο δράκων επί τη γυναικί, και απήλθε ποιήσαι πόλεμον....

Το καινούργιο μήνυμα της Αποκαλύψεως που θα παρουσιάσουμε τώρα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Αφορά τον ρόλο του Θεού στα γεγονό­τα του κόσμου. Κηρύττει και τονίζει ότι ο Θεός ελέγχει σε απόλυτο βαθμό την ιστορία. Υπάρχει πάνω ψηλά το Μεγάλο Διοικητήριο, και τί­ποτε δεν γίνεται στην γη αν δεν δοθή η έγκρισις. Όσα διαδραματίζον­ται εδώ κάτω, τα θέλησε ο Θεός. Είτε με το πρώτο θέλημα του το κατ' ευδοκίαν είτε με το δεύτερο το κατά παραχώρησιν. Το δεύτερο εξυπη­ρετεί την παιδαγωγική του σοφία.

Ακόμη και οι πιο δυσάρεστες και απαράδεκτες καταστάσεις που παρατηρούνται εδώ κάτω τελούν υπό την έγκρισι του Θεού. Ο Θεός μας χάρισε την ελευθερία. Και εμείς μπορούμε σαν ελεύθερα πλάσμα­τα να λέμε όχι στο καλό. Αλλά και τα όχι τα δικά μας ξέρει και τα εντάσσει ο ευμήχανος Θεός στο σχέδιο του. Το όχι του ενός θα αποτελέση χαστούκι στο όχι του αλλού.

Ας γίνουμε πιο σαφείς: Εμφανίζεται ένας παρανοϊκός δικτάτορας σαν τον Χίτλερ και κάνει άνω κάτω την ανθρωπότητα, εμπλέκοντας την σε παγκόσμιο πόλεμο. Ο μεν δικτάτορας κινείται βάσει της αλαζο­νείας του και της τρέλλας του, ωστόσο ο Θεός ανέχεται τις ενέργειες του και τις εντάσσει στο σχέδιο του. Δηλαδή όπως ένας πατέρας χρησι­μοποιεί μαστίγιο για να συνέτιση τα ατίθασα παιδιά του, έτσι και ο Θεός θα χρησιμοποίηση αυτόν τον φοβερό δικτάτορα για να σωφρονίση την αφηνιασμένη από την αμαρτία ανθρωπότητα.

Ας αναφέρουμε ένα σχετικό παράδειγμα: Κάποιος μοχθηρός και παλαβός άνθρωπος λέει: Τώρα θα πάρω την καρέκλα, θα βγώ έξω κι όποιος βρεθεί μπροστά μου θα την φάη κατακέφαλα. Αυτός μεν ενερ­γεί έτσι, αλλά κάποιος Άλλος θα ρυθμίση ποιος θα περάση έξω από την πόρτα για να είσπραξη την καρεκλιά. Θα την γευθή εκείνος, που αποφασίσθηκε από την παιδαγωγική σοφία του Θεού. Εκείνος που την χρειαζόταν. Όλοι οι άλλοι τρόποι που χρησιμοποιήθηκαν δεν τον ωφέ­λησαν. Αυτός μόνο με καρεκλιά μπορούσε να συνετισθή. Βέβαια εκεί­νος που παίρνει την καρέκλα και χτυπάει τον πρώτο διαβάτη, δεν το κά­νει για να τον συνέτιση ούτε γνωρίζει ότι γίνεται όργανο της παιδαγω­γικής ενέργειας του Θεού. Αυτός κινείται από την τρέλλα του και από την κακία του. Αλλά αυτά ελέγχονται από Εκείνον που ελέγχει τις τύ­χες ανθρώπων και την Ιστορία του κόσμου.

Στις δεκαετίες του 1960, 1970, 1980 έγιναν πάνω στην ράχη της γης τόσες φρικτές αμαρτίες και σε τόση έντασι και έκτασι —βοηθούσης και της τεχνολογικής προόδου— που ποτέ άλλοτε δεν τις είδαμε. Τι να πρωτοαναφέρη κανείς; Γέμισαν οι κινηματογράφοι, τα θέατρα και οι τηλεοράσεις από πορνοταινίες. Γέμισαν τα περίπτερα από πορνοπεριο­δικά. Βλέπετε, προοδεύσαμε. Την δεκαετία του 1970 πραγματοποιήθηκε σεξουαλική απελευθέρωση. Όλα ελεύθερα. Και μάλιστα και σε πολλά κράτη, με νομική κάλυψι. Ελεύθερος και ο γυμνισμός. Αποποινικοποίησις της μοιχείας. Ανοιχτός ο δρόμος να φονεύωνται τα αγέννητα παιδιά. Τρομακτικός ο αριθμός των εκτρώσεων. Ακόμη και διαστροφές καταστάσεις σαρκικών σχέσεων βρίσκουν σε ωρισμένες χώρες κρατι­κή προστασία. Αφήστε την εμπορία ναρκωτικών. Αφήστε τις εξαγορές συνειδήσεων και τις δωροδοκίες δημοσίων λειτουργών. Αφήστε την όξυνσι των πολιτικών παθών. Αφήστε τους βανδαλισμούς στα γήπεδα και τα άλλα κατορθώματα των αναρχικών. Αφήστε τις ομάδες των βομβιστών, των εμπρηστών, των αεροπειρατών και των απαισίων τρο­μοκρατών που επιδίδονται σε επιστημονικές δολοφονίες.

Και παράλληλα με όλα αυτά θυμηθήτε την δράσι χίλιων δύο αιρέ­σεων, παραθρησκειών, γκουρού, αυτοκλήτων μεσσιών και θεών τύ­που Μαχαράτζι ή Σάϊ Μπάμπα, μέντιουμ, μάγων, νεογνωστικών, θεο­σοφιστών, σατανιστών. Γέμισαν τα περιοδικά και οι τηλεοράσεις από δημοσιεύματα και εκπομπές για ζώδια και αστρολογικές ανοησίες. Και χωριστά οι ασέβειες και οι βλασφημίες. Μέχρι και κινηματογραφική ταινία κυκλοφόρησε που παρουσίαζε τον Χριστό υποδουλωμένο σε ανομολόγητα πάθη.

Ερχόμαστε στην αυγή της δεκαετίας του 1990. Επιτρέπει ο Θεός να αναφανή ένας τρομερός παρανοϊκός δικτάτορας στο Ιράκ, ο Σαντάμ Χουσεϊν (Σαντάμ ερμηνεύεται αυτός που δημιουργεί σοκ). Επιτρέπει και κάποιες άλλες συγκυρίες στον χώρο της Μέσης Ανατο­λής, καθώς και στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο. Και όλα αυτά συντε­λούν ώστε στις 1 7 Ιανουαρίου 1991 να ξεσπάση ο τρομερός πόλεμος του Περσικού Κόλπου, που εξελίσσεται σε αιματηρότατη πληγή για την ανθρωπότητα.

Το κακό αυτό ξεπρόβαλε σε μια χρονική περίοδο που η αμαρτία γιγαντώθηκε πάνω στη γη και ύψωσε θρασεία την κεφαλή. Έπεσε πο­λύ σκουπίδι στην γη, και έπρεπε να χρησιμοποιηθή πυρ καθαρτήριο.

Σύμφωνα με τις θέσεις της Αποκαλύψεως, ο Θεός σαν απόλυτος κύριος της Ιστορίας επέτρεψε να ξεσπάση το κακό αυτό του πολέμου σε μια εποχή που χρειαζόταν η αμαρτωλή ανθρωπότητα παιδαγωγικό μαστίγιο. Στην περιγραφή του έκτου σαλπίσματος, αναφέρεται ότι στον Ευφράτη ποταμό είναι δεμένοι τέσσερις τιμωροί άγγελοι, οι όποιοι λύ­νονται για να θανατώσουν το ένα τρίτον της ανθρωπότητας. Η ώρα που λύθηκαν για να αρχίσουν το καταστρεπτικό τους έργο προς παιδα­γωγία των ασεβών είναι καθωρισμένη. Το κείμενο της Αποκαλύψεως σημειώνει: ΟΙ ητοιμασμένοι εις την ώραν και εις την ημέραν και μήνα και ενιαυτόν (Αποκ. 9, 1 5). Το κακό δηλαδή που επρόκειτο να ξεσπά­ση στην περιοχή του Ευφράτη, δηλαδή στο Ιράκ, ήταν προσδιωρισμένο. Καθωρισμένος ο χρόνος, ο μήνας, ή η ημέρα, η ώρα. Όταν πια η αμαρτία αποθρασύνθηκε, τότε εμφανίσθηκε η φοβερή πληγή. Στην πε­ρικοπή της Αποκαλύψεως που γίνεται λόγος γι' αυτό το θέμα, στους στίχους 9, 20 και 21 αναφέρονται έξι είδη αμαρτιών (δαιμονολατρεία, είδωλολατρεία —φόνοι— μαγείες και μαντείες —πορνείες— κλοπές και αδικίες) που κατέκλυσαν την ανθρωπότητα και ανάγκασαν τον Θεό να επιτρέψη το μαστίγιο του έκτου σαλπίσματος. Το πλήθος των ανομιών υπήρξε το αίτιο, ώστε να λυθούν οι τέσσερις τιμωροί άγγελοι του Ευ­φράτη.

Για να πραγματοποιηθή η πληγή του έκτου σαλπίσματος χρειαζό­ταν και ο δαιμόνιος άνδρας του Ευφράτη, ο Σαντάμ Χουσεΐν. Αυτός βέ­βαια δεν ενεργούσε με την ιδέα ότι συνεργεί στην εκδήλωσι μιας πλη­γής που εντάσσεται στα παιδαγωγικό σχέδιο του Θεού. Αυτός εκινείτο από τις φιλοδοξίες του και τον φανατισμό του και τα πάθη του. Ωστόσο η άπειρη σοφία του Θεού, κατά τρόπο ανεξιχνίαστο, εντάσσει στο σχέ­διο της και τα αρνητικά στοιχεία, όπως εν προκειμένω την σκληρότητα ενός δικτάτορα.

Αυτή την αλήθεια την βλέπουμε και στα κείμενα της Παλαιάς Δια­θήκης. Έρχονταν έτσι τα πράγματα, ώστε τα διαφορά εχθρικά έθνη να επιτίθενται εναντίον του Ισραήλ, όταν αυτό έπεφτε σε ασέβεια και αμαρτία. Και έκαναν οι υιοί του Ισραήλ πονηρά έργα μπροστά στον Θεό. Και ο Κύριος τους παρέδωσε στα χέρια του Μαδιάμ επτά χρόνια (Κριταί 6, 1). Το αίτιο ήταν οι ανομίες των Ισραηλιτών. Και το αποτέλε­σμα, η μαδιανιτική πληγή. Μάλιστα, οι εχθροί κανόνιζαν να κάνουν επίθεσι, όταν ωρίμαζαν οι σοδειές και πλησίαζε ο θερισμός. Και κατέ­στρεφαν τα γεννήματα της γης μέχρι την είσοδο της Γάζας και δεν άφη­ναν ζωοτροφές στο Ισραήλ ούτε πρόβατο ούτε βόδι ούτε όνο. Γιατί ανέβαιναν αυτοί και τα κοπάδια τους και έρχονταν με τις σκηνές τους πολυάριθμοι σαν ακρίδες· αναρίθμητες ήταν και οι γκαμήλες τους· και εισέρχονταν στην γη, για να την καταστρέψουν (6, 45).

Με τα χτυπήματα των Μαδιανιτών οι Ισραηλίτες έβαλαν μυαλό. Συναισθάνθηκαν τις αμαρτίες τους, συνήλθαν και μετανοημένοι ζήτη­σαν το έλεος του Θεού. Εκείνος δέχθηκε την μετάνοια τους και τους έ­στειλε ένα ισχυρό άνδρα, τον Γεδεών, που τους έσωσε από τα βάσανα του Μαδιάμ.

Όταν βέβαια οι Μαδιανίτες ωρμούσαν και κατέστρεφαν τους αγρούς των Εβραίων, δεν το έκαναν, διότι σκέπτονταν πως οι Εβραίοι είχαν πέσει σε αμαρτίες και έπρεπε να τιμωρηθούν. Όχι. Οι Μαδιανίτες ενεργούσαν βάσει της ιδικής τους ορέξεως. Ωστόσο ο σοφός Παιδα­γωγός, κατά τρόπο ακατανόητο σε μας, συνταίριαζε έτσι τα πράγματα, ώστε οι Ισραηλίτες να φάνε το χαστούκι από τους Μαδιανίτες, όταν τους χρειαζόταν.

Ας επανέλθουμε στην Αποκάλυψι. Καθώς προχωρεί η ανθρώπι­νη Ιστορία, η ανθρωπότητα πέφτει σε φοβερές αμαρτίες. Επιτρέπει ο Θεός, ώστε αυτή την περίοδο των μεγάλων αμαρτιών να έχουν ανακα­λύψει οι άνθρωποι ολέθρια όπλα. Και αυτά έρχονται να τιμωρήσουν στον ανάλογο βαθμό τον αμαρτωλό κόσμο. Αποκ. 16, 3: Και ο δεύτε­ρος άγγελος έχυσε την φιάλη του στην θάλασσα, και έγινε η θάλασσα αίμα σαν σκοτωμένου ανθρώπου. Και κάθε ζωντανό πλάσμα μέσα στην θάλασσα βρήκε τον θάνατο.

Μελετώντας το 16ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως βλέπουμε να βρίσκεται η ανθρωπότητα σε δραματική κατάστασι από πλευράς θρη­σκευτικής και ηθικής, διότι έχει παραδοθή στην προσκύνησι του θη­ρίου. Δηλαδή: Ένα πανάθλιο πρόσωπο, ο απαισιώτερος κακούργος όλων των αιώνων κατώρθωσε με σατανική δύναμι και με κάτι ψευτοθαύματα να εμφανισθή σαν θεός, και να ζητήση λατρεία. Το αποκορύ­φωμα της ειδωλολατρίας! Μάλιστα πριν αποσπάση την συγκατάθεσι των ανθρώπων, υποσχέθηκε ότι θα τους ανοίξη μία νέα εποχή, ένα χρυσούν αίώνα, όπου θα απολαύσουν ευδαιμονία και θα τρώνε με χρυ­σά κουτάλια. Οπωσδήποτε θα τρώνε και ωραία φαγητά φτιαγμένα με ψάρια και νόστιμες ψαρόσουπες. Να, όμως, που ήρθε η δεύτερη φιάλη της οργής του Θεού και σκόρπισε τον θάνατο μέσα στις θάλασσες —πάσα ψυχή ζώσα απέθανεν εν τη θαλασσή.

Την εποχή αυτή θα υπάρχουν τέτοια φοβερά όπλα που αν κάποιο στραφή προς τη θάλασσα είναι σε θέσι να τη μολύνη ολοκληρωτικά και να σκορπίση τον θάνατο σε όλα τα ψάρια. Ίσως εδώ να υπονοούνται καταστάσεις που σχετίζονται με ατομικές η πυρηνικές βόμβες, με πυρη­νικά απόβλητα, με δράσι ραδιενέργειας. Στο ίδιο βέβαια αποτέλεσμα οδηγούν και άλλες δραστικές χημικές ουσίες που κατά τον α' η β' τρό­πο καταλήγουν στις θάλασσες: Απόβλητα εργοστασίων, απορρυπαντι­κά, πετροχημικά, πετρελαιοκηλίδες κλπ. Έτσι στα χρόνια του Αντίχρι­στου χαλάνε οι θάλασσες και ψοφάνε τα ψάρια. Και η ευδαιμονία, σχε­τικά με την απόλαυση υλικών αγαθών και εδεσμάτων και ιχθύων, απο­δεικνύεται ένα μεγάλο ψέμα.

Εκείνο που είναι αξιοπρόσεκτο αφορά τον συνταιριασμό των πραγμάτων. Την εποχή της μεγάλης ανομίας, δημιουργούνται δυνατό­τητες για πλήρη οικολογική καταστροφή του θαλάσσιου κόσμου. Αυτό βέβαια προέρχεται από την αγάπη του Θεού που θέλει να φωτίση τον σκοτισμένο νου των ανθρώπων. Όταν οι ευδαιμονίες που υποσχέθηκε ο ψευτοθεός αποδείχθηκαν πρωτοφανείς δυστυχίες, συνετίζεται ο οπαδός του Αντίχριστου και καταλαβαίνει την λανθασμένη επιλογή του. Και ανοίγεται ο δρόμος να αρνηθή τον ψευδομεσσία και να στρα­φή προς τον αληθινό Μεσσία, τον Ιησού τον από Ναζαρέτ. Σ αυτό βέ­βαια θα βοηθήση και τούτο το καταπληκτικό βιβλίο της Αποκαλύψεως που θα μελετάται εκείνες τις ημέρες, όσο κανένα άλλο βιβλίο του κό­σμου. Όσα είπε ο Αντίχριστος βγήκαν ψευδή, όσα όμως έγραψε ο μα­θητής του Χριστού, ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, βγαίνουν συνεχώς αληθινά.

Εδώ θίξαμε κάτι λίγο από τις δυσάρεστες καταστάσεις που θα συμπέσουν στα χρόνια του επτακέφαλου θηρίου. Είδαμε μόνο την δεύ­τερη φιάλη. Αφήσαμε τις άλλες. Δεν εξετάσαμε την φοβερή πληγή της έκτης φιάλης, που αφορά ανυπόφορο λιοπύρι, καύμα μέγα προερχό­μενο από τον ήλιο. Φαίνεται ότι σ' εκείνες τις ημέρες θα παρατηρηθή μεγάλη καταστροφή στο στρώμα του όζοντος που προστατεύει την γη από τις επικίνδυνες ηλιακές ακτινοβολίες. Το ότι θα συμπέση στον καιρό του Αντίχριστου, οφείλεται πάλι στην σοφία του Παιδαγωγού Θεού, του κυριάρχου της Ιστορίας.

Όχι μόνο η κακία των ανθρώπων, όχι μόνο η μανία ενός Χίτλερ ή ενός Σαντάμ, αλλά και η τεχνολογία του πολέμου και οι χημικές ουσίες και οι διεργασίες στην ατμόσφαιρα, όλα, τίθενται κάτω από τον έλεγχο του Θεού. Είναι κύριος πάντων. Κύριος και της Ιστορίας. Τα συνδυάζει όλα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να υπηρετούν στο δικό του σχέδιο. Τελι­κά αυτός που ζωγραφίζει τον πίνακα που ονομάζεται Παγκόσμιος Ιστορία, είναι ο Θεός. Ξέρει σ' αυτό να χρησιμοποιή όχι μόνο φωτεινά χρώματα, αλλά και σκούρα και μαύρα και κατάμαυρα.

Οποίος τα κατανοήσει αυτά έχει εισδύσει μέσα σ' ένα θεολογικό μυστήριο. Και αισθάνεται ιερό δέος. Στην σύλληψι αυτών των αλη­θειών βοηθεί ιδιαίτερα η προσεκτική μελέτη της Αποκαλύψεως.

Μάλιστα. Τα πράγματα του κόσμου δεν εξελίσσονται τυχαία. Δεν υπάρχει τύχη και κουτουράδα και μοιραία εξέλιξις. Υπάρχει Κύριος της Ιστορίας. Αυτός κρατάει στα χέρια του τις τύχες της ανθρωπότητος και τις διευθύνει εκεί που ο Ίδιος έχει σχεδιάσει. Η πορεία του κόσμου ακολουθεί το σχέδιο που Εκείνος προκαθώρισε.

Τι θαυμάσια που τα περιγράφει η Αποκάλυψις! Πάνω σε ουράνιο δοξασμένο χώρο υπάρχει ο Θεός σε ένδοξο θρόνο περιστοιχισμένος από ομάδες αγγέλων και από λειτουργούς. Τελείται εκεί επουράνια λει­τουργία. Και ανάλογα με τις λειτουργικές κινήσεις στον επουράνιο Ναό, προχωρούν και τα πράγματα του κόσμου. Αν δεν βγή απόφασι από τον Μεγάλο Διοικητή, δεν γίνεται τίποτε στην γη. Αυτός θα δώση την εντο­λή, και τα λειτουργικά του όργανα, άγγελοι με σάλπιγγες, με φιάλες, με δρέπανο, με ευαγγέλιο, με φωνή λέοντος, με μορφή αετού κλπ. θα ση­μάνουν με την δική του παρέμβασι την πραγματοποίησι του ενός ή του αλλού γεγονότος πάνω στην γη.

Να προσφέρουμε κι ένα παράδειγμα. Στο όγδοο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως αρχίζει το δράμα των επτά σαλπισμάτων. Πριν από αυ­τά περιγράφονται κάποιες λειτουργικές κινήσεις στον επουράνιο Ναό. Δηλαδή, στο θυσιαστήριο που βρίσκεται μπροστά στον θρόνο του Θεού ρίχνεται πολύ λιβάνι. Γεμίζει από ευωδία ο ουράνιος Ναός. Αυτές οι μοσχοβολιές εικονίζουν τις προσευχές των Αγίων, οι οποίοι δεν ξε­χνούν τους Χριστιανούς που αγωνίζονται πάνω στην γη. Ο άγγελος που έρριξε το μοσχολίβανο στο χρυσό θυσιαστήριο προβαίνει κατόπιν σε κάποια καινούργια λειτουργική ενέργεια. Να την προσέξουμε. Κρα­τάει στα χέρια του ένα λιβανιστήρι. Παίρνει κάρβουνα αναμμένα από το θυσιαστήριο, τα τοποθετεί στο θυμιατήρι του και τα ρίχνει στην γη. Αναμμένα κάρβουνα από την αγία τράπεζα του Ουρανού πέφτουν εδώ κάτω! Και έτσι αρχίζει στην γη μια Ιστορία, κάθε άλλο παρά ευχάριστη. Αν πέταγε ο άγγελος ροδοπέταλα ή κρινανθούς, θα βλέπαμε ωραία πράγματα στην γη. Τώρα όμως που της προσέφερε φλογισμένα κάρ­βουνα, αναμένονται δεινά, οικολογικές καταστροφές, ψυχασθένειες, έκρηξις πυρηνικού αντιδραστήρος, πόλεμος στον Περσικό Κόλπο —δη­λαδή τα δεινά των επτά σαλπισμάτων.

Τα πάντα τελούν υπό τον έλεγχο του Ουρανού. Όλα προσδιορί­ζονται από το είδος των λειτουργικών κινήσεων στον επουράνιο Ναό, όπου δεσπόζει καθισμένος σε ένδοξο θρόνο ο Κύριος της Ιστορίας. Τον είδε ο προφήτης γεμάτο υπερκόσμια λαμπρότητα. Ακτινοβόλο. Με λάμψεις σαν των πολυτίμων λίθων του ίασπη και του σάρδιου(3). Και με περιχυμένη φωτοχυσία ουράνιου τόξου, η οποία αναμειγνυόταν με την σμαράγδινη λάμψι του θρόνου. Και εκ του θρόνου εκπορεύονται αστραπαί και φωναί και βρονταί (4, 5). Αυτός που αποπνέει φοβερό και απλησίαστο μεγαλείο, αυτός κυβερνά τον κόσμο. Και γι’ αυτό ομιλεί καθαρά η Αποκάλυψις.

Ας δούμε και ένα άλλο μήνυμα του Ιερού και φοβερού τούτου βι­βλίου.

Κατά την διάρκεια της επίγειας Ιστορίας θα παρατηρείται, όπως είπαμε, συνεχής πάλη μεταξύ των δυνάμεων του Θεού και των δυνά­μεων του σατανά. Αυτή η αντίθεσις θα λάβη μεγάλη οξύτητα κατά τις έσχατες ημέρες της ανθρωπότητας. Σ' αυτή την περίοδο θα ρίξη ο σα­τανάς στην μάχη τις πιο επίλεκτες δυνάμεις του. Αν και κατά καιρούς φαίνωνται οι αντίθεες δυνάμεις να υπερισχύουν, αν και οι πιστοί διώκωνται και θανατώνωνται, η Αποκάλυψις μηνύει ότι τελικά δεν θα νι­κήσουν αυτές αλλά το Αρνίον το εσφαγμένον.

Τελικά δεν θα κατισχύσουν ο επτακέφαλος δράκοντας ούτε το επτακέφαλο θηρίο ούτε ο ψευδοπροφήτης, όσο κι αν κατά καιρούς φά­νηκε να θριαμβεύουν. Μόνο προσωρινές νίκες θα γνωρίσουν. Τελικός νικητής θα είναι ο Χριστός.

Αυτό διαφαίνεται στο ωραίο δράμα της πρώτης σφραγίδος. Πρό­βαλε στο προσκήνιο της Ιστορίας ένας στεφανωμένος έφιππος τοξότης που πάντοτε κατάγει νίκες. Και είδα και να ένας λευκός ίππος, και αυ­τός που καθόταν επάνω του είχε τόξο. Και του δόθηκε στέφανος. Και βγήκε νικώντας και για να νικήση (6,2). Εδώ άμεσα εικονίζεται το μή­νυμα του Ευαγγελίου που μέχρι τέλους θα διατρέχη την γη και θα πραγματοποιή νίκες. Έμμεσα όμως υποδηλώνεται ο Χριστός, ο οποίος πολεμεί και νικά τους εχθρούς του.

Πιο καθαρά δηλώνεται η αλήθεια αυτή στο δράμα της μεσσιακής μάχης, στο 19ο κεφάλαιο Της Αποκαλύψεως. Ο Χριστός ξεπροβάλλει στον ουράνιο χώρο σαν νικηφόρος στρατηλάτης και βασιλεύς. Κάθεται σε λευκό ίππο. Τα μάτια του είναι φλόγες πύρινες. Στο κεφάλι του υπάρχουν πολλά βασιλικά στέμματα. Τον ακολουθούν ουράνιες στρα­τιές λευκοφορεμένων Ιππέων επάνω σε ολόλευκα άλογα. Όλα απα­στράπτουν από λευκότητα. Μόνο τα ενδύματα του Χριστού αποτελούν εξαίρεσι, διότι είναι βαμμένα στο αίμα. Πάνω στο ένδυμα του Χριστού στο ύψος του μηρού υπάρχει γραμμένο το άνομα Βασιλεύς βασιλέων και Κύριος κυρίων, ενώ από το στόμα του εξέρχεται δίκοπο κοφτερό σπαθί, που αποτελεί και το μοναδικό όπλο της ουράνιας αυτής στρα­τιάς.

Το αντίπαλο στράτευμα αποτελείται από τον Αντίχριστο, τον ψευδοπροφήτη, τους βασιλείς της γης και τα στρατεύματα τους. Μόλις ξεσπάσει η μάχη εκδηλώνεται η παντοδυναμία του Χριστού, η οποία συλλαμβάνει τον Αντίχριστο και τον υπασπιστή του και τους ρίχνει ζωντανούς στην λίμνη του πυρός. Οι βασιλείς και τα στρατεύματα τους φονεύονται με την ρομφαία που έβγαινε από το στόμα του Χριστού. Κατόπιν γέμισε η γη όρνεα, τα οποία βρήκαν τροφή στα πτώματα τό­σων νικημένων.

Εδώ σ' αυτό το δράμα περιγράφεται η μεγαλοπρεπής παρουσία του Χριστού ως Κριτού, η σύγκρουσις με τον Αντίχριστο και όλες τις αντίθεες δυνάμεις, καθώς και η τελική εξουδετέρωσίς τους. Εδώ διασαλπίζεται το πιο παρήγορο μήνυμα για τον χριστιανικό κόσμο: Τελικά δεν θα επικρατήσουν τα τερατόμορφα θηρία, αλλά το Αρνίον.

Εδώ βρίσκει την εκπλήρωσί του αυτό που γράφεται σε άλλο ση­μείο της Αποκαλύψεως για τα δέκα κέρατα του θηρίου. Αυτά τα δέκα κέρατα που είδες είναι δέκα βασιλείς... Αυτοί έχουν μία γνώμη και δί­νουν την δύναμί τους και την εξουσία τους στο θηρίο. Αυτοί θα πολε­μήσουν με το Αρνίον, και το Αρνίον θα τους νικήση, διότι είναι Κύριος κυρίων και Βασιλεύς βασιλέων (Αποκ. 17, 1214). Εδώ έχουμε ένα είδος επινικίου ύμνου:

Μετά του Αρνίου πολεμήσουσι

και το Αρνίον νικήσει αυτούς,

ότι Κύριος κυρίων εστί

και Βασιλεύς βασιλέων.

Εδώ εκπληρώνεται το θριαμβευτικό μήνυμα του έβδομου σαλπί­σματος, που εξαγγέλλει τον οριστικό θρίαμβο της βασιλείας του Θεού: Εγένετο η βασιλεία του κόσμου του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού, και βασιλεύσει (4) εις τους αιώνας των αιώνων (Αποκ. 11, 15)

Δηλαδή η βασιλεία και η κυριαρχία πάνω στον κόσμο δεν ανήκει πλέον στον Σατανά και στον Αντίχριστο. Τώρα αυτοί κατατροπώθηκαν. Τώρα επικρατεί οριστικά και απόλυτα η βασιλεία του Θεού και του Αρ­νιού. Ό,τι είχε να επινόηση και να εργασθή ο Σατανάς με το επιτελείο του το έκανε. Τώρα πια του αφαιρέθηκε το κεντρί. Τώρα ξεδοντιάσθηκε το στόμα του λιονταριού και ξενυχιάσθηκαν τα πόδια της αρκούδας. Τώρα ο υπερήφανος άρχοντας της Βαβυλώνος έπεσε από τα ύψη του μεγαλείου του και συνετρίβη και κατέβηκε στα βάθη του λάκκου ως πτώμα καταπατούμενον (Πρβλ. Ης. 14, 15.19).

Τελικά όλα τα σκήπτρα συντρίβονται και όλες οι βασιλικές κορώ­νες πέφτουν κάτω. Όλοι οι βασιλείς της γης που ήξεραν να υψώνουν το ανάστημα τους κατά του Χριστιανισμού, εκμηδενίζονται. Η ημέρα του Κυρίου τους εξουδετερώνει. Ο προφήτης Ιερεμίας το δηλώνει αυτό με μια χτυπητή συμβολική εικόνα: Ιδού ανεμοστρόβιλος παρά Κυρίου εξήλθε με ορμήν και ανεμοστρόβιλος ορμητικός θα εξόρμηση επί την κεφαλήν των άσεβων (23, 19). Όλοι οι μεγάλοι και τρανοί της γης σωριάζονται κάτω. Τώρα μόνος μεγάλος και μόνος βασιλεύς παραμένει ο Ιησούς Χριστός, ο νικητής του κόσμου. Αυτός που κάποτε, στον Μυ­στικό Δείπνο είπε: Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον (Ιω. 1 6, 33). Αυτό σε εσχατολογική προοπτική έχει άλλη διατύπωσι: Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον επτακέφαλον δράκοντα και το επτακέφαλον θηρίον και τον ψευδοπροφήτην και πάντας τους βασιλείς της γης.

Και μείς οι πιστοί δούλοι του Χριστού του απευθύνουμε δύο λέ­ξεις θριάμβου: Συ νικάς. Εσύ Χριστέ μου είσαι ο τελικός νικητής. Συ νικάς. Και εξήλθες νικών και ίνα νικήσης.

http://www.egolpion.com/mhnumata_apokalupsi.el.aspx
«Φώτισόν μου, το σκότος, Κύριε!» (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς).
User avatar
eternity
Site Admin
 
Posts: 7113
Joined: Tue Nov 15, 2011 1:33 pm

Re: ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Unread postby Μαρία » Sun Dec 08, 2013 10:32 am

Οσίου Ιγνατιου Μπριατσιανίνωφ

Aπόσπασμα από το:
“Η Βασιλεία του Θεού και ο Αντίχριστος”
Μετάφραση Π. Μπότση, 2008.

http://www.imdleo.gr/diaf/2009/img/ag_I ... aninov.pdf
Μαρία
 

Re: ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΑΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Unread postby SUKHOI » Wed Jan 28, 2015 1:51 am

Άλλα με τα σημεία τα οποία τους φανέρωσε ο Σωτήρ, στους Αποστόλους και Προφήτες μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το τέλος του κόσμου πλησιάζει.

Κάποιος ρώτησε ένα μεγάλο θεολόγο και πνευματικό πατέρα: “Πότε θα γίνει το τέλος του κόσμου;”.

Και εκείνος απάντησε: “όταν θα κορυφωθεί η αμαρτία και τα κακά έργα”. Οι φοβερές αμαρτίες πού θα κυριαρχήσουν τότε στην γη θα είναι: Η απιστία, η αμφιβολία στην ύπαρξη του Θεού, η άρνησης του Θεού, ο εξευτελισμός και η γελοιοποίησης σε ότι είναι άγιο και χριστιανικό, η ακολασία τόσο των νέων Όσο και των γερόντων και προπαντός θα υπερίσχυση τότε ο σοδομιτισμός δηλαδή η παρά φύσιν ακολασία, η πορνεία μεταξύ συγγενών και όλα τα φοβερά οργιά των μολυσμένων παθών, όπως λέγουν οι Άγιοι Πατέρες και όπως φαίνονται στις ημέρες μας.

Άκουσε Τι λέγει ο Θεός στην Γένεση: Κραυγή Σοδόμων και Γομόρρας πεπλήθυνται προς με, και αι αμαρτίαι αυτών μεγάλαι σφόδρα (Κεφ.18,20). Και παρακάτω λέγει: “Ύψώθη η κραυγή αυτών έναντι Κυρίου, και απέστειλεν ημάς Κύριος έκτρίψαι αυτήν” (Κεφ. 19,13). Στους έσχατους καιρούς θα απλωθεί η πολυμίσητη στον Θεό σοδομιτική αμαρτία και μετά θα έλθει μεγάλο πυρ στο τέλος του κόσμου να καταπαύσει το κακό.

Άλλες αμαρτίες πού θα αιχμαλωτίσουν τον κόσμο πριν από το τέλος του κόσμου θα είναι:

Το μίσος και η κακία μεταξύ των ανθρώπων, μεταξύ των συζύγων, των γονέων και παιδιών των, πού θα φθάνουν κάποτε και στον φόνο το μίσος των γονέων κατά των παιδιών και ο φόνος των βρεφών από την κοιλιά της μητέρας των (εκτρώσεις) κατόπιν εγκλήματα και ταραχές χωρίς δίκες ώστε θα φονεύονται και θα ζημιώνουν ο ένας τον άλλον χωρίς καμιά ενοχή το φοβερό πάθος της μέθης, οι απολαύσεις του κόσμου, οι ασωτίες η διάλυσης των οικογενειών, το μίσος μεταξύ των εθνών, των αρχόντων και βασιλέων, η απιστία μεταξύ των αδελφών, των συζύγων, των οικογενειών, αρχόντων και λάου, τα οποία θα προκαλέσουν τον φοβερό αποκαλυπτικό πόλεμο. Κατόπιν, η αύξησης στο κατακόρυφο των ψευδοπροφητών, των αιρετικών, των “μέντιουμ”, οι οποίοι ονομάζονται από τον Κύριο “ψευδόχριστοι” (Ματθ. 24,24), θα εξαπατούν πολλούς χριστιανούς και θα κάνουν απατηλά σημεία με την δύναμη του σατανά. Έπειτα, θα έλθουν οι μεγάλες ταραχές, πείνες, ασθένειες αθεράπευτες, φρίκη και σύγχυσης σ’ όλο τον κόσμο, λόγω των οποίων θα πεθαίνουν οι άνθρωποι από τον φόβο τους.

Θα ακολουθήσουν επίσης αποκαλυπτικά σημεία στο σύμπαν. Ο ήλιος θα σκοτιστεί, η σελήνη ομοίως, τα αστέρια θα πέσουν, το φως θα ελαττωθεί (Ματθ. 24,29), η θάλασσα και οι ωκεανοί θα υψώσουν σε απίθανο σημείο τα κύματα των και τα θηρία της γης θα μουγκρίζουν από την πείνα και τον φόβο.

Για όλα αυτά τα αποκαλυπτικά σημεία της συντέλειας των αιώνων γράφει ο προφήτης Ησαΐας (κεφ. 6,10,13), ο Σοφονίας, ο Δαβίδ, ιδιαίτερα στο 10ο Κάθισμα, ο προφήτης Ζαχαρίας, ο Δανιήλ (κεφ. 8-11), ο Εζεκίας (κεφ. 37-38), ο άγιος Ευαγγελιστής Ματθαίος (κεφ. 24,25), ο Λουκάς στο κεφ. 21, ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του Β’ προς Θεσσαλονικείς και Β’ προς Τιμόθεο, η Α’ Πέτρου, η Αποκάλυψις και άλλα.

Ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας, στην μετάφραση της Αποκαλύψεως λέγει ότι γυναίκα λαμπροφορεμένη όπως ο ήλιος είναι η Εκκλησία.

Ο ήλιος είναι λαμπάδα του Αγίου Πνεύματος, η σελήνη υπό τους πόδας αυτού συμβολίζει τον παρόντα αιώνα, ο οποίος μεταβάλλεται σαν την σελήνη οι δύο πτέρυγες της γυναίκας είναι οι δύο Διαθήκες της Εκκλησίας η γη είναι η ταπείνωσης το θηρίο πού διεξάγει πόλεμο με τους αγίους είναι ο σατανάς με όλη την πομπή αυτού, και ο ποταμός, πού τρέχει από το στόμα του θηρίου εναντίον της Εκκλησίας, είναι οι αναρίθμητοι πειρασμοί πού εκσφενδονίζονται από τον σατανά και τους υπηρέτες του κατά των χριστιανών με σκοπό να τους θανατώσουν με την αμαρτία.

178. Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τον αριθμό 666, για τον όποιον ομιλεί ο απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης στο 13,18 κεφάλαιο της Αποκαλύψεως;

Ο αριθμός 666, είναι ένας αριθμός συμβολικός και αποκαλυπτικός, τον οποίον μεταφράζει ως εξής ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας.

Το πρώτο νούμερο συμβολίζει την παράλογη επιθυμία, δηλαδή την αχαλίνωτη εξάπλωση της ακολασίας και παντός σαρκικού πάθους, κατά τον έσχατο αιώνα.

Το δεύτερο νούμερο συμβολίζει αλλά φοβερά πάθη, όπως: την ασυγκράτητη οργή, η οποία θα κυριάρχηση στον κόσμο, κατά τους έσχατους καιρούς. Δηλαδή την έξαψη της μέχρι εγκλήματος κακίας, τον άνευ ευσπλαχνίας και αιτίας φόνο αθώων ανθρωπίνων υπάρξεων, δηλ. βρεφών από την κοιλιά της μητέρας των (εκτρώσεις).

Το τρίτο νούμερο συμβολίζει αλλά αποκαλυπτικά πάθη, όπως: την παράλογη φαντασία με την οποία θα εξαπατάται η ανθρωπότητα στους έσχατους καιρούς.

Οι άνθρωποι δεν θα μπορούν πλέον να ζήσουν χωρίς την αυταπάτη του λογικού, διότι μ’ αυτό τον τρόπο ο διάβολος εισχωρεί ευκολότερα και ανεπαίσθητα στην καρδιά του ανθρώπου. Πριν από το τέλος του κόσμου οι άνθρωποι δεν θα έχουν στην καρδιά των την πνευματική αίσθηση.

Δεν θα έχουν ζήλο πλέον για την εκκλησία, την προσευχή, την ανάγνωση των ψυχωφελών βιβλίων, την νηστεία, την εκτέλεση των καλών έργων. Επειδή η καρδιά των θα είναι έρημη από κάθε ιερό και όσιο, θα ζουν μόνο με τις υλικές αισθήσεις, με τους επαίνους του κόσμου, για το θεαθήναι στους άλλους, με εγωιστική φαντασία, όπως τα λέγει ο προφήτης Ησαΐας: “Εισήλθεν ο θάνατος ταις θυρίσι (δηλ. από τας αισθήσεις) ημών”.

Αυτοί πού θα απομακρυνθούν από την αληθινή στον Χριστό πίστη θα λάβουν στο μέτωπο και στα χέρια των, δηλ. στον νου, στην θέληση, στην σκέψη και στα έργα των το σημείο των τριών ομοίων αριθμών το 666, δηλ. τα πάθη πού συμβολίζονται με αυτά. Θα αιχμαλωτισθούν και στα τρία μέρη της ψυχής από τον σατανά, στον νου, στην θέληση και την καρδιά.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα κάνουν με το χέρι των και την καρδιά των το σημείο της νίκης και σωτηρίας, τον Τίμιο Σταυρό.

Ενώ οι καλοί χριστιανοί θα τιμούν τον Τίμιο Σταυρό, θα διώκονται και θα μισούνται από όλα τα έθνη χάριν του Ονόματος του Χριστού. Άλλα “ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται”.

Ο σοφός Σολομών λέγει ότι η ανομία θα ερήμωση όλη την γη και θα ανατρέψει τον θρόνο των δυναστών. Συνεπώς λοιπόν, όχι τα όπλα θα ερημώσουν τις ψυχές των ανθρώπων και ολόκληρο τον κόσμο, αλλά η αμαρτία.

Ενώ ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος λέγει ότι από την κοιλία θα αρχίσει ο παμμίαρος αντίχριστος να πολεμά τους ανθρώπους, δηλαδή με την πείνα.

Άλλοι θείοι Πατέρες λέγουν ότι στην Μέλλουσα Κρίση θα ηχήσουν οι σάλπιγγες των αγγελικών ταγμάτων, τα οποία έχουν τεθεί ως φύλακες των Χωρών και των διαφόρων τόπων του κόσμου, πού θα είναι αναρίθμητες για να καλέσουν τους λαούς για την Κρίση, όπως λέγει ο προφήτης Δαβίδ: “Κληθήσεται ο ουρανός άνω και η γη κάτω (δηλ. οι άγιοι του παραδείσου και οι ψυχές των αμαρτωλών από την κόλαση) του επιλέγει τον λαόν αυτού”. Και τόσο δυνατά και φοβερά θα κτυπήσουν οι σάλπιγγες, ώστε θα τρομοκρατήσουν τους ευρισκομένους στον Άδη και στον παράδεισο, ώστε να εξέλθουν για την Μέλλουσα Κρίση (κατά το βιβλίο, Θύρα της Μετανοίας). Ενώ ο τόπος της εσχάτης Κρίσεως λέγουν οι Άγιοι Πατέρες θα γίνει στον αέρα, πάνω από την Ιερουσαλήμ, όπου σταυρώθηκε ο Σωτήρ για την σωτηρία του κόσμου, ώστε όλοι “όψονται όν έξεκέντησαν”.

Τότε θα φανερωθεί στον ουρανό το σημείο του υιού του Άνθρωπου, δηλ. ο Τίμιος Σταυρός και “τότε κόψονται πάσαι αί φυλαί της γης” διότι δεν πίστευσαν στον Χριστό.

179. Με το τέλος τον κόσμου θα γίνει γενική καταστροφή του σύμπαντος ή μόνο ανακαίνισης αυτού;

Δεν θα καταστροφή τελείως ο υλικός κόσμος, δηλαδή ολόκληρο το σύμπαν, αλλά μόνο θα ανακαινιστή κατά τον λόγο του προφήτου Δαβίδ, ο οποίος λέγει:

“Εξαποστέλλεις το Πνεύμα Σου και κτισθήσονται και ανακαινιείς το πρόσωπον της γης” (Ψαλμ. 103,31), και (Β’ Πέτρ. 3,13).

Γι’ αυτό και οι Άγιοι Πατέρες αποφάνθηκαν ότι, “Όποιος θα ειπεί ότι στο τέλος του κόσμου θα καταστραφεί ολόκληρο το σύμπαν, δηλ. η δημιουργία του Θεού, να αναθεματίζεται”.

180. Πόσες αποκαταστάσεις και ανακαινίσεις του κόσμου γνωρίζει η Εκκλησία του Χριστού;

Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζει τρεις αποκαταστάσεις.

Πρώτη είναι η δημιουργία του κόσμου σε έξι ήμερες.

Δεύτερη ανακαίνισης του κόσμου είναι η εξαγορά του ανθρωπίνου γένους με την επί του Σταυρού θυσία του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου.

Ενώ η τρίτη αποκατάστασης που θα είναι γενική σ’ όλο τον κόσμο, θα γίνει στην συντέλεια των αιώνων, όταν ο Θεός θα φτιάξη καινούργιο ουρανό και γη (β’ Πέτρ. 3,7 και Αποκ. 21,1).

181. Τι πρέπει να γνωρίζουμε εμείς για την Ανάσταση του Χριστού;

Η Ανάστασης του Χριστού είναι το θεμέλιο της σωτηρίας και της πίστεως μας.

Αυτή είναι ο στέφανος του Αγίου Ευαγγελίου, διότι χωρίς την Ανάσταση δεν υπάρχει Ανάστασης ούτε ζωή, ούτε αναγέννησης και σωτηρία του κόσμου.

Η Ανάστασης του Χριστού προλέγεται από τους Προφήτες, από τον ίδιο σε πολλά χωρία του Ευαγγελίου και ήταν αναγκαία για την συγχώρηση των αμαρτιών (Α’ Κορ. 15,17) και για την ενίσχυση της πίστεως (Α’ Κορ. 15,17 και Α’ Πέτρ. 1,21).

182. Γιατί πρέπει να αναστηθούν τα ανθρώπινα σώματα στην Μέλλουσα Κρίση;

Τα σώματα όλων των ανθρώπων, είτε είναι αυτοί καλοί και κακοί, πιστοί ή άπιστοι, πρέπει να αναστηθούν στην Μέλλουσα Κρίση για να σταθούν ενώπιον του Θρόνου του Ιησού Χριστού (Ρωμ.14,10 και Κορ. 5,10), και να λάβει το καθένα – ψυχή και σώμα – , τον μισθό – τιμωρία ή σωτηρία – κατά τα έργα τα όποια εργάσθηκαν στην παρούσα ζωή.

Η Ανάστασης των δικαίων θα γίνει για να λάβει και το σώμα την πνευματική χάρη και αφθαρσία, όπως συνέβη με το Σώμα του Χριστού.

Δεν θα γίνουν δύο ειδών αναστάσεις, πρώτα των δικαίων, για να βασιλεύσουν με τον Χριστό χίλια έτη και κατόπιν των αμαρτωλών, όπως διδάσκουν οι αιρετικοί χιλιάστε.

Άλλα όλοι θα αναστηθούν, όταν θα ηχήσει η αρχαγγελική σάλπιγγα.

Τα σώματα των ανθρώπων πρέπει να αναστηθούν για να τιμωρηθούν ή να δοξαστούν αιωνίως (Δαν. 12,2-3).

Τα σώματα των δικαίων θα αναστηθούν για να δοξαστούν με τις τέσσαρες ιδιότητες των ουρανίων σωμάτων, για τις οποίες λέγει ο Απόστολος Παύλος, δηλαδή με την αφθαρσία, με την δύναμη, με την δόξα και με την πνευματικότητα (Α’ Κορ. 15,42-29).

Θα αναστηθούν για να λάβουν την μορφή του ουρανίου σώματος του Χριστού, όπως στον κόσμο αυτόν έφερναν τη μορφή του επιγείου σώματος (Α’ Κορ.15,48).

Ενώ τα σώματα των αμαρτωλών θα αναστηθούν για να κληρονομήσουν την αιώνια τιμωρία (Ματθ. 25,46) και για να γνωρίζεται από την έκφραση της μορφής του η ενοχή και οι αμαρτίες τις όποιες έκαναν.

Τα σώματα των δικαίων θα αναστηθούν για να συν δοξαστούν με τον Χριστό, τον οποίον είχαν στην καρδιά των, όταν ζούσαν στην γη, καθόσον κοπίαζαν για τα καλά έργα σύμφωνα με την διδασκαλία του Ευαγγελίου.

Ενώ τα σώματα των αμαρτωλών θα αναστηθούν για να φανερωθεί το σκοτάδι και η αγριότητα του προσώπου των, επειδή στον παρόντα κόσμο έκαναν τα έργα του σκότους και είχαν μέσα των τον διάβολο, ο οποίος είναι σκοτεινός και απατεώνας (Θύρα Μετανοίας κεφ.3).

183. Πότε και πώς θα γίνει η Μέλλουσα Κρίση;

Ρωτάς πότε θα γίνει η Μέλλουσα Κρίσης;

Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε ποια ημέρα όρισε ο Θεός για την Μέλλουσα Κρίση. (Ματθ. 11,22-24).

Μόνο γνωρίζουμε ότι θα γίνει στο τέλος αυτού του κόσμου (Ματ.24,1-26).

Ενώ πότε θα έλθει αυτή η ημέρα ας ακούσουμε τον Ιησού Χριστό και Σωτήρα, ο οποίος λέγει: “Περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ει μη ο πατήρ μου μόνος (Ματθ. 24,36).

Ενώ για τον τόπο όπου θα γίνει, ο Απόστολος Παύλος μας λέγει ότι θα γίνει στον αιθέρα και στα σύννεφα (Α’ Θεσ. 4,17, και Α’ 15,51). Κατά μαρτυρία του αγίου Προφήτου Ιωήλ, ο τόπος της Κρίσεως θα είναι η κοιλάδα του Κλαυθμώνος, δηλ. η κοιλάδα Ιωσαφάτ, κοντά στα Ιεροσόλυμα “Έξεγειρέσθωσαν και άναβαινέτωσαν πάντα τα έθνη εις την κοιλάδα Ίωσαφάτ, διότι εκεί καθιώ του διακρίναι πάντα τα έθνη κυκλόθεν” (Ίωήλ 4,12)

Ενώ ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι ο τόπος της εσχάτης Κρίσεως θα είναι έξω από τον κόσμο αυτό.

Διότι όπως οι φύλακες των βασιλέων και τα κάτεργα είναι μακριά από κόσμο έτσι και η γέεννα θα είναι έξω από τον κόσμο αυτό (Λόγος περί της Κρίσεως του Θεού).

Έτσι λοιπόν, από μαρτυρίες των αγίων προφητών και αποστόλων και από την διδασκαλία του Ί. Ευαγγελίου γίνεται λαμπρά φανερό ότι η Κρίσης και η αιώνια τιμωρία είναι για τους αμαρτωλούς.

Ενώ ο τόπος κατά τον Απόστολο Παύλο πού θα γίνει θα είναι ο εναέριος χώρος.

184. Βάσει ποίου νόμου θα κριθούν όλες οι φυλές της γης;

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσεις λέγει ότι βάσει τεσσάρων νόμων θα κριθούν οι άνθρωποι κατά το φοβερό εκείνο δικαστήριο.

α). Όσοι έζησαν από του Αδάμ μέχρι της παραδόσεως του νόμου στο όρος Σινά, θα κριθούν από τον Χριστό με βάση τον νόμο της συνειδήσεως, πού δόθηκε στον άνθρωπο από την γέννησί του, και ονομάζεται ηθικός νόμος της φύσεως.

Με την βοήθεια της συνειδήσεως, πού είναι ή φωνή του Θεού στον άνθρωπο, καθένας γνωρίζει ποιο είναι καλό και ποιο είναι κακό. Με τον νόμο αυτό κυβερνήθηκε ο κόσμος μέχρι του Μωϋσέως.

β). Ο δεύτερος νόμος με τον οποίο θα κριθούν οι προ Χριστού άνθρωποι και όλοι Όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό, είναι ο νόμος των κτισμάτων ολοκλήρου της δημιουργίας, ή οποία είναι πάντοτε ενώπιον μας και μας λέγει ότι τα πάντα κατασκευάσθηκαν τόσο θαυμαστά από ένα αόρατο και παντοδύναμο Νου, τον Θεό. Ο ορατός κόσμος, λέγει ο Μέγας Βασίλειος, είναι το σχολείο των λογικών ψυχών, είναι το άγραφο βιβλίο όλων των ανθρώπων.

γ). Ο τρίτος νόμος, κατά τον οποίο θα κριθούν μόνο οι εβραίοι, είναι ο γραπτός νόμος του Μωϋσέως, ο οποίος δόθηκε σ’ αυτόν στο όρος Σινά.

δ). Ο τέταρτος νόμος τις Χάριτος του Ευαγγελίου, δοσμένος σε εμάς από τον Χριστό, βάσει του οποίου θα κριθούν όλοι οι χριστιανικοί λαοί.

Εάν κάποιος αρνηθεί το χριστιανικό Βάπτισμα γίνεται αποστάτης και δεν συγχωρείται στον αιώνα, ενώ στην Μέλλουσα Κρίση θα τιμωρηθεί σκληρότερα από ένα ειδωλολάτρη, ο οποίος δεν γνώρισε τον Χριστό.

Οι Άγιοι Πατέρες λέγουν ότι οι ειδωλολάτρες δεν θα μπορέσουν να έλθουν εύκολα στην πίστη του Χριστού, διότι δεν γνώρισαν τον Θεό.

Επίσης λέγουν ότι, όσοι αμάρτησαν απέναντι του νόμου της Χάριτος σαν χριστιανοί, βαρύτερα και σκληρότερα θα παιδευτούν από τους ειδωλολάτρες εκείνους που έσφαλαν κατά τον φυσικό νόμο.
http://sukhoi47sukhoi.blogspot.com

insignia1.6t@gmail.com
Όταν η κυβέρνηση φοβάται το λαό, υπάρχει ελευθερία.
Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία. – Thomas Jefferson
User avatar
SUKHOI
 
Posts: 2523
Joined: Mon Jan 12, 2015 12:19 pm
Location: Θεσσαλονικη


Return to ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests