π.Ανδρέας Κονάνος

Λόγοι, διδαχές και παραινέσεις των Αγίων της Ορθοδοξίας μας προς διόρθωση της πορείας του βίου μας.

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby XAPA » Sat Apr 29, 2017 6:49 pm

Image


Όταν ξεκινάς την ζωή σου...



Όταν ξεκινάς (τήν ζωή σου), είσαι σάν τό λιβανάκι στό κουτί,

τό οποίο έχει μέσα του όλη τήν ευωδία.

Έχει μέσα του όλους τούς χυμούς συμπυκνωμένους κι όλα τά αρώματα κι όλη την

ομορφιά πού θά ευωδιάσει την πλάση.


Αλλά αυτό τό λιβανάκι από μόνο του δέ θά ευωδιάσει ποτέ.

Πρέπει νά μπεί πάνω σ'ένα κάρβουνο. Καί μάλιστα κάρβουνο αναμμένο.

Καί μάλιστα πολύ αναμμένο γιά νά κρατήσει καί πιό πολύ η ευωδία.




Aπόσπασμα απ'τό βιβλίο τού π. Ανδρέα Κονάνου "Αγάπη γιά πάντα", εκδόσεις Σωματείο Παναγία Γάλαξα η Θαλασσοκρατούσα


yiorgosthalassis
XAPA
 
Posts: 7262
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby XAPA » Sun Apr 30, 2017 8:05 pm

Image


Πόσο πολύ σε σέβεται ο Θεός!


Του π. Ανδρέα Κονάνου - από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια





Είμαστε μέσα στην Εκκλησία.

Μα πολλές φορές μοιάζουμε με αυτό το μεγάλο παιδί της παραβολής του Ασώτου: τον πρεσβύτερο γιο.

Αυτός ήταν καλό παιδί. Μα δεν είχε καμία σχέση με τον πατέρα του.

Ηταν μέσα στο σπίτι, αλλά δεν επικοινωνούσε.

Στην ουσία, αυτός ήταν πιο μεγάλος άσωτος από τον αδελφό του.


Ηταν μες στο σπίτι, μα δεν ένιωθε την αγάπη του πατέρα του.

Ηταν μες στο σπίτι, αλλά ήταν εγωιστής, δεν είχε μέσα του αγάπη.

Δεν αγαπούσε ούτε τον πατέρα ούτε τον αδελφό του που έλειπε.

Δεν λαχταρούσε ποτέ την επιστροφή του αδελφού του.


Ενιωθε ξεχωριστός και όχι ενωμένος με τον αδελφό του.

Είχε ξεχωρίσει την τύχη του και έλεγε: «Δεν μ’ ενδιαφέρει ο αδελφός μου.

Η ζωή του είναι διαφορετική απ’ τη δική μου.

Είμαι εδώ. Μένω στο σπίτι και δουλεύω. Είμαι το καθωσπρέπει παιδί».


Μα τον πατέρα του δεν τον αγάπησε πραγματικά.

Ηταν μες στο σπίτι, μα η καρδιά του ήταν μακριά.

Ο άλλος έφυγε απ’ το σπίτι, μα αγαπούσε τον πατέρα του.

Οταν ήταν μικρό παιδί και ζούσε στο σπίτι μαζί με τον πατέρα του, είχε υπάρξει μεταξύ τους ένας

αληθινός δεσμός αγάπης.


Είχε μπει μια σφραγίδα στην ψυχή του. Τότε.

Στα παιδικά του χρόνια. Και αυτή η σφραγίδα τον κυνηγούσε όπου κι αν πήγαινε.

Τον περικύκλωνε το φως της πατρικής αγάπης, το έλεος του Θεού.

«Τὸ ἔλεός σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου».


Έφυγε. Ο πατέρας του τον σεβάστηκε και τον άφησε ήσυχο.

Απίστευτος αυτός ο σεβασμός του Θεού.

Όχι οι άνθρωποι του Θεού. Μα ο Θεός.

Πόσο πολύ σε σέβεται ο Θεός! Τον άφησε να φύγει.


«Πήγαινε, παιδί μου».

«Δηλαδή, πατέρα, δεν μ’ αγαπάς;»

«Σ’ αγαπάω πάρα πολύ».

«Δηλαδή θες να φύγω;»

«Καθόλου».

«Δηλαδή, δεν πονάς που φεύγω;»

«Πονάω».

«Τότε γιατί δεν κάνεις τίποτα να με εμποδίσεις;»


«Κάνω, παιδί μου».

«Τι;»

«Σε σέβομαι.

Αν μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια μου αυτή τη στιγμή, που είναι δακρυσμένα,

αν μπορείς να δεις την καρδιά μου και να νιώσεις πόσο σ’ αγαπά, θα εκπλαγείς.

Μα προηγείσαι εσύ. Όλα τα δικά μου τα βάζω μετά τη δική σου ελευθερία.

Πάνω απ’ όλα εσύ. Εσύ τι θέλεις.


Θέλω, παιδί μου, να καθίσεις κοντά μου επειδή μ’ αγαπάς.

Κι αν δεν νιώθεις αυτή μου την αγάπη, κινήσου ελεύθερα. Κάνε τις επιλογές σου. Εγώ θα 'μαι πάλι μαζί σου».

«Μα πώς θα 'σαι μαζί μου, πατέρα; Εσύ, πατέρα, θα καθίσεις στο σπίτι. Εγώ φεύγω.

Θα ξενυχτάω, θα γυρνάω, θα τα σπάω, θα πίνω, θα μεθάω, θα 'χω φιλενάδες. Εσύ τι θα κάνεις;»

«Θα 'μαι μαζί σου».


«Μα πώς θα 'σαι μαζί μου; Αφού τώρα ήδη με χαιρετάς.

Σε αντικρίζω από μακριά. Σε βλέπω, κουνάς το μαντίλι και μου λες “παιδί μου, γεια”

κι εγώ στρίβω στον δρόμο στο βάθος και έπειτα από λίγο δεν με βλέπεις, χάθηκα πλέον».

«Θα 'μαι μαζί σου. Εγώ θα 'μαι μαζί σου γιατί εγώ θα σ’ αγαπάω.

Θα 'μαι εδώ, αλλά θα 'μαι κι εκεί.


Αλλά θα 'μαι απαλά. Δε θα 'μαι καταπιεστικά ούτε ενοχικά, ώστε να σε πνίγω στις τύψεις.

Ούτε αγχωτικά, για να πιέζεσαι.

Αλλά με απεριόριστο σεβασμό. Με τεράστια υπομονή. Και με πολύ μεγάλη αγάπη.

Αυτός είναι ο τρόπος που θα σε κυκλώνω. Θα σε περικυκλώνω με την αγάπη μου».




orthodoksialithia
XAPA
 
Posts: 7262
Joined: Tue Nov 22, 2011 5:35 pm

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Mon May 08, 2017 6:25 pm

«Να γίνετε αθώες ψυχές, όπως είναι τα παιδιά»

Μιλούσε ένα παιδί στη μάνα του κι εκείνη σκεφτόταν μέσα της: «Εχει γούστο να θέλει να με πείσει. Κοίτα, κοίτα, κοίτα πώς την πάει την κουβέντα... Θα το πάει από δω, θα το πάει από κει, για να με κάνει να υποκύψω. Αμ, δεν με ξέρει καλά εμένα! Δεν ξέρει ότι εγώ είμαι πιο πονηρή απ' αυτόν...» Δες εσωτερικό διάλογο μητέρας την ώρα που της μιλά το παιδί της. Η μάνα αυτή, στην πραγματικότητα, νιώθει σαν να κυνηγιέται με το παιδί της.

Σαν να ανταγωνίζεται με το παιδί της ποιος είναι ο πιο πονηρός. Ποιος είναι πιο έξυπνος απ' τον άλλον. Παιχνίδια εξουσίας και χειρισμού. Κι ας λέει ο Χριστός μας: «Να γίνετε σαν παιδιά. Να γίνετε αθώες ψυχές, σαν τα παιδιά». Και ξέρεις τι άλλο να γίνεις, ώστε να είσαι σαν το παιδί; Προσευχόμενος. Διάβασα κάπου πως, όταν προσεύχεσαι, ο εγκέφαλός σου γίνεται σαν του παιδιού. Συγκεκριμένα, έκαναν εγκεφαλογράφημα σε ανθρώπους που προσεύχονταν και έβλεπαν πώς είναι ο εγκέφαλος και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα εκείνη την ώρα. Δεν τα ξέρω με λεπτομέρειες αυτά τα επιστημονικά, αλλά αυτό το κράτησα, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ. Είπαν, λοιπόν, οι επιστήμονες ότι την ώρα που κάνεις προσευχή ο εγκέφαλός σου γίνεται όπως είναι ο εγκέφαλος του βρέφους, του παιδιού. Χαλαρός, χωρίς παγιωμένες θέσεις κι απόψεις. Δεκτικός. Κι ο Χριστός μάς έδωσε υπόσχεση ότι θα μιλά σ' έναν τέτοιον ακριβώς εγκέφαλο. Σ' ένα τέτοιο μυαλό είπε ότι θα δίνει φώτιση. Σε μια τέτοια ψυχούλα υποσχέθηκε ότι θα φανερώνεται.

Σε μια τέτοια καρδιά σίγουρα θα αποκαλύπτεται. Είπε, επίσης, ο Χριστός μας ότι τέτοιες ψυχές έχουν άγγελο που βλέπει διαρκώς το πρόσωπο του Θεού Πατέρα. Κι αφού αυτός ο άγγελος βλέπει τον Θεό Πατέρα, μπορεί να μιλήσει και σ' εσένα, αν γίνεις κι εσύ σαν παιδί. Διότι, αν γίνεις σαν παιδί, θα έχεις κι εσύ έναν τέτοιον άγγελο. Κάτι που εμείς δεν κάνουμε. Εμείς εκ των προτέρων ξέρουμε τα πάντα. Είμαστε πολύ προβλέψιμοι. Και ξέρει και το ίδιο το παιδί από πριν τι θα του απαντήσουμε. Κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν μας φωτίζει ο Θεός. Και γι' αυτό η παιδαγωγική και η ποιμαντική μας μετά δεν έχουν τα αποτελέσματα του αβά Ποιμένα. Ο αβάς Ποιμένας τον κέρδισε τον αδελφό του. Ο τρόπος που απάντησε ήταν καθαρά ποιμαντικός, ώστε να δει το αποτέλεσμα ο αντιδραστικός μοναχός και να προσγειωθεί. Κάτι μου λέει ότι ξαναβρήκε αργότερα τον «χαλαρό» μοναχό -αυτόν με το χωράφι- και του διόρθωσε τον λογισμό, τονώνοντας τον ζήλο και τον αγώνα του.

Συνιστά μεγαλείο το να βρεις το χάρισμα του άλλου και να το αυξήσεις. Μου λέει ένας: «Αυτά που κάνεις εσύ, πάτερ, που μιλάς, εγώ δεν μπορώ να τα κάνω». Του λέω: «Κι εγώ όμως αυτά που κάνεις εσύ στον υπολογιστή -τέτοια προγράμματα, τέτοια επιμέλεια, τέτοια εξυπνάδα- δεν τα διαθέτω. Ούτε μπορώ να τα κάνω. Και να ξέρεις ότι μπροστά σου και σ' αυτά όλα που ξέρεις εσύ υποκλίνομαι». Και μου απαντά: «Εγώ υποκλίνομαι μπροστά σου, πάτερ». Κι ο Θεός τι λέει και στους δυο μας;

«Εγώ σας ευλογώ και τους δύο. Γιατί; Γιατί καθένας σας έχει το χάρισμά του και ξέρει να χαίρεται και το χάρισμα του άλλου». Ούτε εγώ θα ασχοληθώ με τους υπολογιστές, αφού δεν έχω το χάρισμα αυτό, ούτε μπορώ να σκέφτομαι με τέτοια ικανότητα ούτε κι αυτός, ίσως, μπορεί να κάνει μια ομιλία που κάνω εγώ. Ολοι όμως είμαστε απαραίτητοι. Ολοι είμαστε απαραίτητοι, ο ένας έχει ανάγκη τον άλλον. Σ' έχω ανάγκη και μ' έχεις ανάγκη. Ολοι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Και, πάνω απ' όλα και όλους, κοιτάμε τον Θεό. Και λέμε: «Θεέ μου, από Σένα ξεκινούν όλα. Από Σένα, Κύριε, κατεβαίνουν όλα τα δώρα». Δες, λοιπόν, το χάρισμα του παιδιού σου. Και σεβάσου το.
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Tue May 09, 2017 5:57 pm

ΔΟΓΜΑ
Ό, τι κι αν έχεις κάνει,
(μα ό, τι !!!...)
ο Θεός,
τούτη τη στιγμή,
σε αγαπά!
Τελεία και παύλα.
Ίσως δεν το αντέχεις.
Ίσως δεν το θες.
Ίσως ηδονίζεσαι στις ενοχές.
Ίσως σ’ αρέσει το μαστίγωμα.
Ίσως έμαθες στην τιμωρία,
για να νιώσεις
μια μορφή αυτοδικαίωσης.
Μα ο Θεός είναι κάτι άλλο.
Δεν είναι οι σκέψεις σου.
Ο Θεός αγάπη εστί...
Το πιάνεις άραγε αυτό καθόλου τι σημαίνει;...
Ο Θεός.
Αγάπη.
Εστί.
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Sun May 21, 2017 9:38 pm

ΟΛΗ Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ, ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ!

Όταν έκανα τους πρώτους γάμους,
πρόσεχα πολύ τα λόγια και τις ευχές
του Μυστηρίου.
Πάντα έτσι γίνεται.
Στην αρχή προσέχεις,
και μετά όλα γίνονται συνήθεια
αν δεν έχεις το νου σου σε εγρήγορση
και συνειδητή συμμετοχή.
Έλεγε λοιπόν κάπου εκεί
μεταξύ πολλών άλλων ευχών,
και αυτή:
¨Δώσε, Κύριε, στο ζευγάρι αυτό,
να νιώσει στη ζωή του
τη χαρά που ένιωσε η αγία Ελένη,
όταν βρήκε τον Τίμιο Σταυρό!¨..
¨Και έλθοι επ' αυτούς η χαρά εκείνη,
ην έσχεν η μακαρία Ελενη,
ότε εύρε τον τίμιον Σταυρόν...¨
Όταν το είπα για πρώτη φορά,
ένιωσα κάτι πολύ δυνατό μέσα μου.
Διότι, σκέφτηκα,
αυτή η χαρά που ένιωσε η αγία,
στη θέα του Σταυρού του Χριστού,
θα πρέπει να ήταν
πολύ μεγάλη.
Σίγουρα θα ένιωσε
συγκίνηση, δέος,
ευλάβεια, καημό,
πόνο, λαχτάρα,
όνειρα, προσδοκίες,
θεία αγάπη κι έρωτα,
ευωδία, χαρά, πίστη,
δικαίωση, ανάπαυση,
ανακούφιση,
ανανέωση,
κίνητρο για ζωή.
Αυτό εύχομαι και σ' όσους γιορτάζουν σήμερα,
άντρες και γυναίκες,
Κωνσταντίνους, Κωνσταντίνες και Ελένες:
Να νιώσουν τη χαρά της αγίας Ελένης,
όταν βρήκε τον τίμιο Σταυρό!
Μιλάμε για μεγάλη χαρά
κι αβάσταχτη!
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Tue May 23, 2017 9:09 am

ΓΙΝΕ ΜΑΓΝΗΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ...
Ο καθένας θέλει τον τρόπο για να ανοίξει την ψυχή του.
Αν τον πλησιάσεις κατάλληλα, θα εκπλαγείς απ' την ομορφιά και καλοσύνη του.
Αν τον κοντράρεις, θα βρεις απέναντί σου έναν παλαιστή που θα επιχειρήσει να σε λιώσει.
Αν πας με το μέλι, κι όχι με το ξύδι, θα βρεις απέναντί σου ένα παιδί, που η καλοσύνη σου το κάνει αλοιφή.
Μα για να πας με το μέλι, είναι ανάγκη πρώτα η δική σου ψυχή να είναι μελωμένη, αναπαυμένη, ασφαλής, ήρεμη, και χορτάτη αγάπη.
Αν εγώ είμαι γεμάτος ανασφάλειες, φοβίες, ανησυχίες, ψυχολογικά ασυμμάζευτα, θα τα βγάλω όλα αυτά και σε σένα.
Θα σε καταπιέσω, θα σε χρησιμοποιήσω, θα θελήσω να σε χειριστώ, να σε πάω εκεί που θέλω εγώ, χωρίς σεβασμό και οξυγόνο Χριστού.
Είμαστε υπέροχοι οι άνθρωποι, και κρύβουμε μέσα μας όλη την αγιοσύνη του Θεού.
Μα είμαστε και τραγικοί κι απαίσιοι, όταν βγαίνει από μέσα μας όλη η ζούγκλα των παθών, και τα πρωτόγονα ένστικτα, που δεν γνωρίζουν από αγάπη, αναστολές και φρένο.
Ο Θεός να μας βοηθά όλους, να ζούμε το Φως και την Αγάπη Του.
Κι αυτά στη συνέχεια να σκορπάμε.
Κι αυτά, σαν άλλοι μαγνήτες, να τραβάμε απ' την κάθε ψυχή που μας πλησιάζει, στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, στο δρόμο, στον κόσμο...
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Sun May 28, 2017 11:34 am

ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΕΣ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ...

Αν εμπιστεύτηκες
τον ίδιο άνθρωπο
μία, δύο, τρεις φορές,
και προδόθηκες
επανειλημμένα,
σταμάτα το.
Αν συνεχίσεις,
θα είναι
αφροσύνη
και βλακεία σου.

(Η απόσταση, να μη γίνει όμως μίσος ή κακία.
Κάνε το μόνο για την ηρεμία σου.
Κατά τα άλλα, η αγάπη συνεχίζεται.
Μα από μακριά.)
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Sun May 28, 2017 11:48 am

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ¨ΑΔΕΙΑΣΜΑ¨

Με ρώτησε ένα φίλος:
Τι προετοιμασία κάνεις όταν είναι να μιλήσεις για το Θεό; Ποια βιβλία χρησιμοποιείς; Τι διαβάζεις; Πού βρίσκεις παραπομπές; Ποιες οι πηγές σου;
Είναι αλήθεια ότι έχω διαβάσει αρκετά από παιδί. Κι ακόμα διαβάζω. Τα πάντα: θεολογία, πατέρες, φιλοσοφία, ψυχολογία, ποίηση, λογοτεχνία, επιστήμη κλπ.
Μα η κύρια προετοιμασία πριν μιλήσω, δεν έγκειται στο να διαβάσω.
Προσπαθώ κυρίως να... αδειάσω.
Να αδειάσω το μυαλό μου από ιδέες, σκέψεις, φιλοσοφίες, ακόμα και θεολογίες, στο βαθμό που συνιστούν λόγια λόγια λόγια.
Kαι προσπαθώ έστω και λίγο να ζήσω την εμπειρία, το άγγιγμα, και την αίσθηση του Θεού.
Την Παρουσία Του, την αγάπη, τη Χάρη, το Έλεος, τη Δόξα και το Μεγαλείο Του.
Μη φανταστείς, δεν βλέπω κάποιο Φως, ούτε ακούω κάποια φωνή, ούτε έχω κάποια ιδιαίτερη θεοπτία.
Μιλάω για τα απλά πράγματα, που κάθε χριστιανός βιώνει σε ένα έστω μικρό βαθμό.
Κι εσύ, και όλοι μας.
Και κάτι άλλο, βασικό, νομίζω: θέλει αρκετή σιωπή προτού μιλήσεις.
Ησυχία. Νοερή. Μα και των αισθήσεων.
Για να αγγίξεις μια καρδιά, πρέπει να έχει αγγιχτεί και η δική σου η καρδιά από τη θεία Καρδιά.
Αν εκπαιδεύσεις μόνο το μυαλό, είναι επόμενο ότι θα αγγίξεις το μυαλό του άλλου, και μόνο.
Ο Θεός όμως δεν στοχεύει στην εγκεφαλική ενημέρωση, όσο σε μια καρδιακή αλλοίωση και σ’ ένα άγγιγμα ψυχής, στο οποίο παραδίνεσαι.
Πληροφορία, το λέει στην αγία Γραφή.
Γι’ αυτό, μπορεί να δεις αγράμματο,
μα δίπλα του να νιώθεις την αγάπη του Χριστού
και να μη θες να φύγεις.
Κι άλλος, να έχει πτυχίο, ή και πτυχία!,
και να του λες – αν έχεις την άνεση –
βαρέθηκα,
σταμάτα,
με ζάλισες.
Μυστήριο όλα αυτά...
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Mon May 29, 2017 12:49 pm

Στον Παράδεισο θα είσαι κοντά στον Θεό


Σήμερα σου έχω ευχάριστα νέα. Θα σ' τα πω και θέλω να τα δεχτείς με όλη την καρδιά σου. Και να νιώσεις τη χαρά που σε πλημμυρίζει όταν ακούς κάτι ευχάριστο. Το ευχάριστο νέο που θέλω να σου πω είναι ότι θα πας στον Παράδεισο! Θα σωθείς! Θα είσαι κοντά στο Θεό για πάντα.

Θέλω όμως να σου πω και μια λεπτομέρεια. Θα σου πω ποιοι ακόμα θα είναι δίπλα σου. Δίπλα σου θα 'ναι, απ' τη μια πλευρά, ίσως κάποιοι εγκληματίες, κάποιοι αμαρτωλοί που μετάνιωσαν.

Πιο δίπλα σου, θα 'ναι, ίσως, ο Χίτλερ, θα 'ναι ο Διοκλητιανός. Ποιος ξέρει ποιος άλλος... Σε πειράζει αυτό; Σαν να σε βλέπω προβληματισμένο και σκυθρωπό. Δεν σ' αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι, ε; Νιώθω ότι δεν θέλεις να 'ναι όλοι αυτοί δίπλα σου. Εντάξει. Λοιπόν, κάτσε να αλλάξουμε τη σύνθεση της ομάδας στον Παράδεισο. Και να σε βάλουμε με μια άλλη παρέα.
Λοιπόν, στον Παράδεισο, όπου θα είσαι, δίπλα σου θα 'ναι ένα από τ' αδέλφια σου, που δεν μιλάτε. Θυμάσαι; Τότε που πήγες στον γάμο και έκανες πως δεν τον είδες… Τότε που βάλατε κλήρο στο σπίτι για να δείτε ποιος θα πάει στον γάμο... «Να μην πάμε όλοι, γιατί δεν έχουμε επαφή με την οικογένεια, θα πάει ένας να μας εκπροσωπήσει όλους». Ε, στον Παράδεισο θα 'σαι δίπλα στον αδελφό σου.

Ούτε αυτό σ' αρέσει; Εσύ θυμάσαι που μου 'χες πει ότι χωρίσατε με τη γυναίκα σου; Στον Παράδεισο όμως θα 'σαι μαζί της. Θα 'ναι δίπλα σου η γυναίκα σου. Πάλι σκυθρωπό σε βλέπω. Ούτε αυτό σ' αρέσει; Μα σου λέω «θα 'σαι στον Παράδεισο» και καταλήγεις να λες «δεν θέλω». «Αμα είναι να πάω στον Παράδεισο και να 'χω δίπλα μου τέτοια άτομα, δεν θέλω να πάω. Εγώ στον Παράδεισο θέλω να 'χω δίπλα μου αυτούς που θέλω εγώ! Οχι αυτούς που δεν θέλω ούτε αυτούς που δεν αγαπώ. Θέλω αυτούς με τους οποίους τα πάω καλά. Αυτούς “τους πάω”. Δεν “τους πάω” όμως όλους». Δηλαδή, θέλεις τον Παράδεισο αλλά με όρους και προϋποθέσεις.
Μη βιαστείς να πεις ότι λέω βλακείες. Αυτά που σου λέω τα διάβασα σ' ένα πνευματικό βιβλίο, που έλεγε: «Για σκέψου στον Παράδεισο να 'ναι δίπλα σου ο Χίτλερ. Πώς θα νιώθεις;»

Εσύ θεωρείς όμως δεδομένο ότι κάποιοι άνθρωποι αποκλείεται να σωθούν. Αλλά ακόμα κι αν σωθούν, «εγώ ούτε να τους βλέπω δεν θέλω». Ευτυχώς που δεν είσαι εσύ ο Θεός. Ευτυχώς που ούτε εγώ είμαι ο Θεός. Διότι ο Θεός σκέφτεται πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Τα 'χει αλλιώς σχεδιάσει στο μυαλό Του. Ο Θεός αγαπά.

«Μου είναι τόσο δύσκολο να δεχτώ έναν τέτοιον Θεό που αγαπάει τον εχθρό μου, όπως αγαπάει εμένα. Εμένα να μ' αγαπάει, το καταλαβαίνω. Ν' αγαπάει όμως και τον εχθρό μου και να τον έχει και στον Παράδεισο; Δεν το χωρά ο νους μου».
Ναι, αλλά αν ο άνθρωπος αυτός μετάνιωσε την τελευταία στιγμή της ζωής του; Ξέρεις μήπως το τέλος του; Ξέρεις τι έκανε την τελευταία του στιγμή κάθε εγκληματίας;

Ούτε καν στη φαντασία σου δεν μπορείς να δεχτείς ότι είδε κι αυτός πρόσωπο Θεού. Εχεις ποτέ σκεφτεί ότι τον άνθρωπο αυτόν που εσύ βλέπεις κι αλλάζεις δρόμο και στενό, για να μην τον συναντήσεις, ο Κύριος τον αποδέχεται, τον αγαπά, τον έχει στην αγκαλιά Του μαζί με τα άλλα παιδιά Του;

Κι αυτό που λέω δεν είναι υπόθεση και φαντασία. Είναι η πραγματικότητα. Το ξέρουμε. Μας το είπε ο Ιδιος. Μας είπε: «Εγώ αγαπώ τους πάντες. Ανάγκη από γιατρό έχουν οι άρρωστοι, όχι εσύ, που είσαι, υποτίθεται, καλά».
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: π.Ανδρέας Κονάνος

Unread postby Matina » Tue May 30, 2017 12:03 pm

ΜΊΛΑ ΕΥΘΕΩΣ, ΓΙΑ ΝΑ ‘ΣΑΙ ΩΡΑΙΟΣ...

Μάθε να λες αυτό που θες, χωρίς πολλές υπεκφυγές.
Χωρίς να στριφογυρίζεις τα λόγια σου,
χωρίς υπονοούμενα, ειρωνίες, κακίες,
ή πικρές κουβέντες που στάζουν δηλητήριο.
Με ευγένεια, μα και ειλικρίνεια.
Με σεβασμό, αλλά και ξεκάθαρα.
Κι όταν μιλάς, μίλα για σένα,
χωρίς κριτική στο πώς φέρεται ο άλλος.
Διότι αυτό ενοχλεί,
και φέρνει αμυντική αντίδραση.
Παραδείγματα:
Αγάπη μου, ο τρόπος που φέρθηκες χτες στην επίσκεψη που πήγαμε, μ’ έκανε να νιώσω ότι στα μάτια σου δεν αξίζω τίποτα και ότι είμαι στο περιθώριο.
Γλυκέ μου, όταν μιλάς μπροστά στα παιδιά με τέτοια λόγια, νιώθω μεγάλη υποτίμηση.
Μωρό μου, όταν αργείς να γυρίσεις, νιώθω ανασφάλεια, και ότι δεν σου βγάζω αγάπη.
Όλες οι παραπάνω προτάσεις, δεν κρίνουν τον άλλο, δεν κατακρίνουν, δεν πολεμούν, δεν βγάζουν κακία ούτε προκαλούν αντίδραση.
Μιλούν όμως πολύ καθαρά για τη δική σου και μόνο ψυχική κατάσταση, και βοηθούν τον άνθρωπό σου να σε καταλάβει καλύτερα, χωρίς να θυμώνει.
Γενικώς, θέλουμε πολλή δουλειά όλοι...
Μα πάρα πολλή...
Ο χρόνος είναι τόσο πολύτιμος.
Κι υπάρχει ΜΟΝΟ γι’ αυτή τη δουλειά!
Για τίποτε άλλο...
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

PreviousNext

Return to ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest