ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

...διάφορες πληροφορίες, θέσεις και γεγονότα που διαδραματίστηκαν και είναι χρήσιμο να φρεσκάρονται στη μνήμη μας...

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby Matina » Mon Jan 23, 2012 3:10 pm

Μια Ελένη...υπέρ υγείας τής ψυχής μας.............



Image

«Γεννήθηκα στη Σμύρνη.
Τους γονείς μου τους έσφαξαν και τους δύο. Εμένα μ΄ έβαλαν σ΄ ένα καράβι για τη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα κατέληξα στο ορφανοτροφείο Μέλισσα.

Κοίτα παιδί μου, τι είχε γραμμένο η μοίρα για μένα!
Να περάσω τα παιδικά μου χρόνια σε ορφανοτροφείο και τα γεράματα σε γηροκομείο!
Καλά που γνώρισα τον άνδρα μου, που σεβάστηκε τις πληγές μου κι έτσι υπάρχει στη ζωή μου κι ένα φωτεινό διάλειμμα.
Αλλά έφυγε νωρίτερα από μένα δυστυχώς». Αυτά τα λόγια της κυρίας Ελενίτσας, μας καθήλωσαν. Όπως και το χαμόγελο με το οποίο τερμάτιζε κάθε φράση της όσο τραγική κι αν ήταν... Σαν μια άνω τελεία αξιοπρέπειας.
Άλλωστε η κυρία Ελενίτσα ήταν πέρα από αξιοπρεπής, κεφάτη, χαριτωμένη, τσαχπίνα ...;Σμυρνιά. Μια γιαγιά σκέτη γλύκα!

Πρώτα γνωρίστηκε με τη κόρη μου, όταν επισκέφτηκε το Γηροκομείο Αθηνών με τους συμμαθητές της του IB του Γείτονα καθώς η εθελοντική εργασία σε κάποιο ίδρυμα ήταν υποχρεωτική.
Κι όταν μου διηγήθηκε την πρώτη της συνάντηση μαζί της, θυμήθηκα μια φράση του Γιώργου Παπαστεφάνου σε μια του συνέντευξη «Δεν πιστεύω στο κεραυνοβόλο έρωτα. Πιστεύω στις κεραυνοβόλες φιλίες». Αυτό ακριβώς έγινε!
Κι έτσι η κυρία Ελενίτσα απέκτησε μια «εγγονή» και η Λίλα μια «γιαγιά επιλογής».
Κι ήταν τόσο ιερή αυτή η σχέση που όταν έπρεπε να φύγει για τις σπουδές της στο Λονδίνο, αναλάβαμε οι υπόλοιποι να τη διαφυλάξουμε.

Κι ήταν τιμή μας, ότι η Κυρία Ελενίτσα μας «δάνεισε» έκτοτε, τα «μάτια» της ...;Για να βλέπουμε πότε πότε μέσα από τη δική της οπτική.
Είναι ευλογία στη ζωή η ανταλλαγή των φακών επαφής!



«Από τη ώρα που σας γνώρισα ...Μπορώ και γω να δίνω ένα χαρτί με ονόματα στον παπά -Υπέρ Υγείας- να διαβάζει στην Κυριακάτικη δοξολογία».
Για φαντάσου! Υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη μοναξιάς; Να μην έχεις άνθρωπο να ευχηθείς για την υγεία του ... Η απέραντη μοναξιά. Η απόλυτη μοναξιά!
Ή εκείνο το τηλέφωνο μέσα στην νύχτα και η φωνή της όλο αγωνία. «Θέλω να έρθεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Πρέπει να σου πω κάτι πολύ σημαντικό».
Και το πρωί που έφτασα ανήσυχη την άκουσα να λέει «Ξέρεις μπορεί να βρίσκομαι σε Γηροκομείο αλλά ήμουν κάποτε αρχόντισσα. Όταν πεθάνω μπορεί να με πετάξουν. Άλλωστε ποιος θα είναι να τους ελέγξει; Θέλω εσύ να επιβλέψεις τη κηδεία μου. Να γίνει σωστή παιδί μου».

Αλλά μη φανταστείτε ότι όλες οι κουβέντες ήταν σκουρόχρωμες ...Α πα πα! Μόνο λίγες ...Κατ΄ εξαίρεση.
Η κυρία Ελενίτσα είχε πονηρά ματάκια και γαργαρένιο γέλιο.
Κι αν λατρεύαμε κάτι σε κείνη ήταν η διάθεσή της να γραπώνει στον αέρα κάθε αχτίδα ζωής που της χαριζόταν.
Σαν εκείνη την ημέρα που τη πήγαμε με κάμπριο αυτοκίνητο για να επισκεφτεί έναν οφθαλμίατρο. Κι έκλεινε τα μάτια όπως τη χτύπαγε ο αέρας και καμάρωνε κι ίσιωνε το κραγιόν στα χείλη με φιλαρέσκεια. Μια τόση δα σταγόνα γυναικείας φιλαρέσκειας που κοντοστάθηκε στα μουτζουρωμένα χείλη ογδοντάχρονης ...Αιώνια γυναίκα!!

Η λατρεμένη μου κυρία Ελενίτσα.
Εκείνη τη μέρα, θυμάμαι, φάνηκε στα μάτια μου τόσο αφάνταστα «πλούσια», εκείνη από το Γηροκομείο Αθηνών, δίπλα σ΄ένα γιατρό με μάτι άπληστο που συμπεριφέρθηκε σαν μανικιουρίστ, απαιτώντας μπουρμπουάρ-φακελάκι.
Κακόμοιρε, φτωχούλη, μεγαλογιατρουδάκο!

Κοντά στην γιαγιά που επιλέξαμε για γιαγιά μας, περάσαμε στιγμές πολύτιμες.
Συναισθήματα δισεκατομμύρια.
Σπουδή ζωής! Για μας και τα παιδιά μας.

Η μοναξιά, η συγκατάβαση, η αξιοπρέπεια, η καχυποψία των γηρατειών, το γέλιο, η αισιοδοξία, ο Φόβος ο απόλυτος, το βλέμμα, τα μάτια, οι σιωπές, τα αθώα ψεματάκια στην ανασφάλειά της μη και χαθούμε, η φθορά, το τέλος ...Το Τέλος ...
Όταν με κλειστά μάτια φαντάζονταν ότι περιδιάβαινε τα στενά της Θεσσαλονίκης και μετά κοντοστέκονταν κι έκοβε παπαρούνες.
Και θυμάμαι το χέρι της να προσποιείται πώς κόβει λουλούδια πάνω στη χιλιοτριμμένη κουβέρτα του Γηροκομείου. Και μπήκα και γω στο «τριπάκι της».Ντρεπόμουν να μείνω απ΄έξω ...;.Κι προσποιούμουν ότι έκοβα και γω παπαρούνες.
Συνένοχη λαθρεπιβάτης στο παρελθόν της. Χάρη του τελευταίου αντίο μας!
Και γύρω μας άλλα γεροντάκια. Με το μεγάλο-μικρόκοσμό τους.
Κάθε δωμάτιο άλλη ιστορία ...;Το μόνο κοινό ...;.Το βλέμμα προσμονής στην πόρτα.
Η λάμψη των ματιών τους όταν κάποιος άγνωστος μπει στο χώρο τους!
Πω πω τι τεράστιο θέμα συζήτησης!!!



Και ιστορίες να περπατούν σαν ακροβάτες μεταξύ τραγικού και αστείου ...;Όπως του πρώην δικαστικού που όποτε καθυστερούσαν να τον αλλάξουν οι νοσοκόμες, φώναζε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του «Διαμαρτύρομαι, κύριοι, διαμαρτύρομαι».
Δύσκολο πράγμα τα γηρατειά ... Η μοναξιά ... Η εγκατάλειψη ...

Η κυρία Ελενίτσα μας «την έκανε» μια Κυριακή ...
Κι έτσι εκείνη την Κυριακή δεν παρέδωσε με περηφάνια στον παπά το χαρτί της με ονόματα Υπέρ Υγείας αλλά την επόμενη ...Παραδώσαμε εμείς ένα Υπέρ Αναπαύσεως.

Υ.Γ Αυτήν την Κυριακή ...;Έτσι για μια ωραία αλλαγή στη ζωή σας. Πάρτε τα παιδιά σας και μπείτε στο Γηροκομείο Αθηνών.
Δεν θέλει προετοιμασία ...;
Μπείτε με ένα κουτί γλυκά όπως όταν πάτε σε φίλους ...
Αυτή η Κυριακή μπορεί να γίνει η πιο ωραία Κυριακή της ζωής σας ...
Κάντε το Υπέρ Υγείας της ψυχής σας ...



http://anarhogatoulis.blogspot.com

[web_site]misha.pblogs.gr/[/web_site]
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 2139
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby Matina » Mon Feb 06, 2012 10:15 pm

Ο ιστός της αράχνης(Διδακτική ιστορία)

Κατα τη διάρκεια του Β Παγκόσμιου Πολέμου ένας στρατιώτης έχασε τη μονάδα του μέσα στον χαμό των εκρήξεων και τον πυροβόλων. Εψαξε για τους συμπολεμιστές του αλλά προς μεγάλη του θλίψη δεν μπόρεσε να τους βρει.
Είχε μείνει μόνος του σε κείνο το τόπο. Ακουγε τους εχθρούς να έρχονται κατα το μέρος του. Απεγνωσμένα έψαχνε για καταφύγιο και κάποια στιγμή το μάτι του έπεσε σε κάποιες σπηλιές στα αντυκρινά βράχια. Γρήγορα σκαρφάλωσε και χώθηκε σε μια από αυτές. Παρότι ήταν για την ώρα ασφαλής, διαπίστωσε οτι οι εχθροί δεν θα αργούσαν να σκαρφαλώσουν κι αυτοί, να ψάξουν τις σπηλιές να τον βρούν και να τον σκοτώσουν.

Οση ώρα περίμενη προσευχήθηκε στο Θεό

"Σε παρακαλώ Θεέ μου, αν θέλεις προστάτεψε με. Παρόλα αυτά ό,τι είναι θέλημα σου σε αγαπώ και σε εμπιστεύομαι"
Οταν τέλειωσε τη προσευχή του ξάπλωσε ήρεμος και άκουγε τους εχθρούς που πλησίαζαν. Σκέφτηκε
"Οπως βλέπω ο Θεός δεν πρόκειται να με βοηθήσει να γλυτώσω αυτή τη φορά"

Τότε παρατήρησε μια αράχνη που ξεκίνησε να υφαίνει τον ιστό της στην είσοδο της σπηλιάς.
"Χα!" σκέφτηκε "Αυτό που θέλω είναι πέτρες και τούβλα και ο Θεός μου έστειλε μια αράχνη και τον ιστό της. Μα τη πίστη μου ο Θεός έχει χιούμορ!"

Καθώς πλησίαζε ο εχθρός απο τη σκοτεινή μεριά της σπηλιάς έβλεπε τους στρατιώτες που εξερευνούσαν την μια σπηλιά ύστερα από την άλλη. Οταν έφτασαν στη δική του ήταν έτοιμος να δώσει την τελευταία του μάχη. Ομως προς μεγάλη του έκπληξη οι στρατιώτες έριξαν μόνο μια ματιά μέσα και συνέχισαν στην επόμενη.

Ξαφνικά συνειδητοποίησε οτι με τον ιστό στην είσοδο της σπηλιάς φαινόταν οτι ήταν κλειστή εδώ και πάρα πολύ καιρό.
¨Θεέ μου, συγχώρεσε με" είπε ο νεαρός στρατιώτης "Είχα ξεχάσει οτι ο ιστός της αράχνης είναι πιο δυνατός από ένα τοίχο φτιαγμένο από τούβλα"!

O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 2139
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: TRUSH-CAN

Unread postby rafale » Tue Feb 07, 2012 12:13 am

Μία πραγματικά όμορφη ιστορία

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.

Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του.

Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου.

Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος.
Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές.
Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.

Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω.
Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα.
Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος.
Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό.

Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.
Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική - μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις.


Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν.

Ένα πρωί, η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους μόνο για να δει το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του.
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα.

Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή, και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο.
Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά του τον έξω κόσμο.
Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι.

Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο.
Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να ανάγκασε το συχωρεμένο συγκάτοικό του ο οποίος περιέγραφε τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο.
Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο.

Πρόσθεσε, 'Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος.'
User avatar
rafale
 
Posts: 1022
Joined: Tue Nov 15, 2011 11:28 pm

Re: TRUSH-CAN

Unread postby SUKHOI » Tue Feb 07, 2012 2:09 am

...............
Last edited by SUKHOI on Sat Nov 24, 2012 2:57 pm, edited 1 time in total.
SUKHOI
 

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby Matina » Sat Feb 11, 2012 2:09 pm

Το αρσενικό παιδί της πεθεράς



Το μοναστήρι στο ψηλότερο μέρος των δύο χωριών κάθε μέρα λειτουργεί, νηστεύει, προσεύχεται, εξομολογεί. Οι πορτάρες του ανοίγουν πρωί πρωί στον κάθε άνθρωπο. Άλλοι προσέρχονται να καμαρώσουν την παλιά αρχιτεκτονική του. Άλλοι τις παμπάλαιες τοιχογραφίες. Άλλοι να πουν τους πόνους και τους καημούς τους. Άλλοι να ζητήσουν ελέη κι άλλοι έλεος από την Παναγία μας και τον Χριστό. Βέβαια δεν λείπουν και αυτοί που κουβαλούν στο μοναστήρι το φτωχό, από τους καρπούς των δένδρων που καλλιεργούν και από τα εισοδήματα που τους χαρίζει ο Θεός.

Μια κόρη έρχεται κρυφά από το σπίτι της με πύρινα μάτια και καυτά δάκρυα. Δεν είναι υπερβολή ο λόγος μου, Στον ασπασμό της δεξιάς δεχόμουνα το κάψιμο της καρδιάς της.
- Κόρη μου, τι κλαις και τι στενάζεις; Τι σου συμβαίνει; Έλα και καμιά φορά χωρίς δάκρυα.
- Αχ, Γέροντά μου, έρχομαι γιατί στο πρόσωπό σου βλέπω πατέρα στοργικό που δεν γνώρισα. Είχα και δεν είχα πατέρα. Ήμουν στο χωριό βοσκοπούλα. Έπαιζα φλογέρα. Χαιρόμουνα τις πλαγιές και τις βουνοκορφές. Έφθανα μέχρις εκεί που ξεχωρίζει μέσα στον λόγγο της Παναγιάς το μοναστήρι. Το πουρνό και το δείλι έστηνα αυτί ν’ αφουγκραστώ τις γλυκειές καμπάνες. Με την φαντασία μου πάντα τις άκουγα και χαιρόμουνα της Παναγίας τα μεγαλεία. Απ’ εκεί ψηλά έβλεπα τα αμάξια που πήγαιναν στη Χάρη Της και τα μετρούσα. Λογαριασμό δεν έβρισκα.

Κάποια μέρα μου προξένεψαν ένα παλληκάρι. Με γοήτεψαν, βλέπεις, με τ’ αγαθά του κάμπου. Παράπονο δεν έχω από το σύζυγό μου. Αλλ’ εκείνη η πεθερά φοβερή από την πρώτη μέρα. Τίποτε δεν κάνω καλά. Το ξύλο από το χέρι και το βρίσιμο από το στόμα δεν της λείπει. Δεν έφθαναν αυτά. Τώρα που έμεινα έγκυος, με χτυπά και, με όλα τ’ άλλα που μου λέγει, με απειλεί πως θα με στείλη στο βουνό να φυλάξω γίδια, αν το παιδί δεν είναι αρσενικό!

Ανατρίχιασα ακούγοντας το θράσος της πεθεράς. Της συνέστησα την αγία υπομονή και:
- Όταν τον ποτήρι ξεχειλίζη, κάνε προς τα πάνω. Η Παναγία θα σε βοηθήση. Θα μιλήση ο Θεός . Θα σφυρίξη στο αυτί της γραίας του κάμπου.
Πέρασε ο καιρός κι ένα βράδυ ήρθε ο γιατρός ταραγμένος.
- Τι έγινε; Γιατί τόση ταραχή;
- Ξεγέννησα μια κόρη στον κάμπο. Έκανε τέρας ∙ παιδί χωρίς κεφάλι.
- Τι ήταν αυτό το παιδί, αρσενικό ή θηλυκό;
- Αρσενικό.
Έτσι σφυρίζει ο Θεός στην αθεοφοβία της πεθεράς : «Πάρε αρσενικό παιδί που θέλεις, αλλά ακέφαλο».



Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»
Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010
Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 2139
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby Matina » Wed Feb 15, 2012 1:21 pm

Λίγο ακόμη...

Την περασμένη Κυριακή ήταν μια υπέροχη μέρα για περίπατο στο πάρκο.
Μια γυναίκα καθόταν δίπλα σε έναν άνδρα σε κάποιο παγκάκι, κοντά στην παιδική χαρά.
"Αυτός είναι ο γιος μου" ειπε η γυναίκα στον άνδρα δείχνοντας το αγοράκι με το κόκκινο μπλουζάκι. "Του αρέσει πολύ να κάνει τσουλίθρα"
"Είναι υπέροχος"! είπε ο άνδρας. "Η κόρη μου είναι το κοριτσάκι με το άσπρο φόρεμα. Της αρέσει να κάνει ποδήλατο."
Σε λίγο κοίταξε το ρολόι του και φώναξε στην κόρη του:
"Τι λες πάμε;"
Το κορίτσι τον παρακάλεσε:
"Πέντε λεπτά ακόμα μπαμπά!"
Εκείνος της έγνεψε καταφατικά και εκείνη συνέχισε χαρούμενη να κάνει βόλτες με το ποδηλατάκι της.
Ύστερα από λίγο της ξανακάνει νόημα:
"Μήπως να πηγαίναμε τώρα;"
"Πέντε λεπτά ακόμα μπαμπάκα μου, σε παρακαλώ!" τον ξαναπαρακάλεσε.
Εκείνος χαμογέλασε και είπε"
"Εντάξει"
"Πρέπει να είστε πολύ υπομονετικός πατέρας" σχολίασε η γυναίκα που καθόταν δίπλα του.
Ο άνδρας χαμογέλασε και είπε"
"Ο μεγάλος της αδελφός ο Γιάννης, σκοτώθηκε σε τροχαίο πέρυσι. Τον χτύπησε ένας μεθυσμένος οδηγός την ώρα που έκανε ποδήλατο εδώ κοντά. Και τι δεν θα έδινα για πέντε λεπτά με τον γιο μου. Ορκίστηκα να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος με την κόρη μου. Αυτή νομίζει οτι της δίνω άλλα πέντε λεπτά να παίξει με το ποδήλατο της. Η αλήθεια είναι οτι κερδίζω εγώ πέντε λεπτά παραπάνω που την βλέπω να χαίρεται."

O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 2139
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby Matina » Wed Mar 14, 2012 3:55 pm

ΘΕΟΥ ΔΟΥΛΕΙΕΣ (ΟΛΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ)

Ένας γέροντας μοναχός είχε περιέργεια να μάθει πώς κάνει ό Θεός τις δουλειές. Πράγμα δηλαδή ακατόρθωτο με τα ανθρώπινα μέτρα. Αλλά ζητούσε να μάθει.
Κάποτε λοιπόν πήρε μια πληροφορία να πάει να κρυφτεί στην κουφάλα ενός θεόρατου δένδρου. Πήγε και κρύφτηκε και περίμενε. Πιο εκεί υπήρχε και μια πηγή νερού.


Σκηνή Α'

Έρχεται ένας καβαλάρης. Κατεβαίνει και πίνει νερό. Φαινόταν πλούσιος απ' την εμφάνιση του.
Ύστερα ανοίγει το σακουλάκι του και μετράει τα φλουριά του. -Εκατό φλουριά, μονολογεί.
Κατόπιν κρεμάει πάλι το σακουλάκι και ανεβαίνει στο άλογο του για να φύγει. Φεύγει. Το καμιτσικώνει το άλογο και εξαφανίζεται.
Όμως το πουγγί με τα φλουριά του έπεσε. Άλλ' αυτός δεν το κατάλαβε. Δεν το κρέμασε καλά ως φαίνεται. Τέλος πάντων έφυγε.


Σκηνή Β'

Σχεδόν το κατόπιν έρχεται ένας φτωχός και βρίσκει το σακουλάκι με τα εκατό φλουριά. Το κρύβει στον κόρφο του και εξαφανίζεται μην το πάρει κανένα μάτι.


Σκηνή Γ'

Έρχεται άλλος περαστικός κουρασμένος και διψασμένος (και άσχετος). Πίνει νερό και ξαπλώνει να ξεκουραστεί λίγο.


Σκηνή Δ'


Τότε επιστρέφει καταϊδρωμένος ό πλούσιος καβαλάρης πού έχασε το πουγγί, βλέπει τον πεζοπόρο πού κοιμόταν και τον αρπάζει από το λαιμό:
-Δώσε γρήγορα το πουγγί με τα φλουριά! -Ποιό πουγγί; άνθρωπε μου, λέει ξαφνιασμένος.
-Αυτό πού βρήκες. Δός το γρήγορα.
-Δεν βρήκα τίποτα, απαντάει εκείνος σαστισμένος. Τότε τον δίνει μια και τον σκοτώνει τον άνθρωπο!
Ψάχνει απ' έδώ, απ' εκεί, πουθενά πουγγί πουθενά φλουριά.
Τέλος πάντων φεύγει σκεπτικός και στενοχωρημένος ό πλούσιος. Έγινε φονιάς!
Ιδού ή πραγματικότης (όσα δεν φαίνονται)


Ό πρώτος και πλούσιος καβαλάρης


Άρπαξε εκβιαστικά το αμπέλι ενός φτωχού. Ενώ όμως εκείνο άξιζε εκατόν φλουριά αυτός το πήρε μόνο πενήντα. Με το έτσι θέλω.
Ό δεύτερος πεζοπόρος
(Ήταν ό φτωχός με το αμπέλι) Γκρίνιαζε στο Θεό για την αδικία. Κατάφωρα. Ό Θεός του έδωσε τα διπλάσια. (Ίσως τόσο να άξιζε και πραγματικά) το αμπέλι.


Ό τρίτος πεζοπόρος


Αυτός ήταν πράγματι φονιάς. Είχε διαφύγει όμως την τιμωρία. Αλλά τώρα είχε μετανοήσει και ζητούσε εξιλέωση. Φονεύτηκε αδίκως και παραλόγως από τον πλούσιο. Κέρδισε όμως την σωτηρία της ψυχής του. Διότι ήταν ένοχος φόνου.

Ό πλούσιος

Έπεσε σε φόνο για εκατό φλουριά! Ύστερα όμως κι' αυτός μετανόησε. Τα πούλησε όλα ότι είχε και δεν είχε και τα μοίρασε στους φτωχούς. Έγινε μοναχός (έμπρακτη μετάνοια).


Συμπέρασμα


Γίνωσκε:

1) Πολλά γίνονται κάθε μέρα.
2) Ελάχιστα βλέπουμε.

3) Ακόμη πιο ελάχιστα έρχονται στο φως, στην δημοσιότητα.
4) Αδύνατο να καταλάβουμε την έκταση τους και το βάθος.

Αλλά όπως γράφει:

«Δίκαιος είσαι Κύριε και ευθείς οι κρίσεις Σου».

Το μόνο βέβαιο: Ή δικαιοσύνη Του. Αργά ή γρήγορα. Αλλά όλα δεν φαίνονται.
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 2139
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby Matina » Mon Mar 19, 2012 3:45 pm

Μια φωτογραφία,μια συγκινητική ιστορία!

Image

Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2009,μία πολύ συγκινητική ιστορία είχε κάνει τον γύρω του κόσμου.Ας την ξαναθυμηθούμε.
Ένα χελιδόνι το χτύπησε ένα αυτοκίνητο,έπεσε κάτω και δεν μπορούσε να πετάξει πια.Το ταίρι του άρχισε να το ταίζει.Η συμπόνοια του και η αγάπη με την οποία το φρόντιζε ήταν εντυπωσιακά.
Κάποια στιγμή,όταν το ταίρι του χελιδονιου ξαναήρθε φέρνοντας τροφή,διαπίστωσε ότι δεν κινείται πια.Είχε πεθάνει.Η απόγνωσή του ήταν συγκλονιστική.Στάθηκε δίπλα στο ταίρι του βγάζοντας φωνές πόνου!Μάταια όμως.Η λύπη και ο πόνος ήταν μεγάλα.Τελικά κατάλαβε ότι είχε πεθάνει.

http://proskynitis.blogspot.com/
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 2139
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby rafale » Wed Mar 21, 2012 2:15 am

Μόνο από Ελληνική ψυχή μπορεί να δοθεί αυτή η απάντηση!

Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΝΟΜΠΙΛΑΚΗΣ
Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:
«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λεω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία».

Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς».

Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί».....

Απαντά η γυναίκα: «Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω.Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου»!!
User avatar
rafale
 
Posts: 1022
Joined: Tue Nov 15, 2011 11:28 pm

Re: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Unread postby Matina » Mon Apr 02, 2012 9:57 pm

Η Διάκριση της Νοσοκόμας


Ο μικρός Φοίβος είναι άρρωστος με ψηλό πυρετό, όμως εκεί στο κρεβάτι του νοσοκομείου κοιτάζει συνεχώς στην πόρτα σαν να περιμένει κάποιον. Η αδελφή Κλαίρη,στοργική νοσοκόμα πληροφορήθηκε από την μητέρα του παιδιού ότι ο πατέρας αρχιτέκτονας είναι σε ένα συνέδριο στη Ρώμη με την γραμματέα του. Η μητέρα του Φοίβου είπε στην καλή νοσοκόμα το μυστικό ότι η γυναίκα αυτή θέλει να χωρίσει το ανδρόγυνο.

Την επόμενη μέρα το παιδί έχει όχι μόνο πυρετό, αλλά και πολύ πόνο στο κεφάλι και στο σώμα. Η μητέρα αρνείται να ειδοποιήσει τον πατέρα του παιδιού για την αρρώστια του, δεν την αφήνει ο εγωισμός.

Έχει βραδιάσει, όταν ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και ένας κομψός άνδρας με ένα αρκούδι και με έκδηλη αγωνία πλησιάζει τον μικρό Φοίβο. Ήρθες μπαμπά ψιθυρίζει το άρρωστο παιδί και με μεγάλη χαρά αρπάζει το αρκουδάκι. Λίγο μετά χτυπά το κινητό του πατέρα: «Λυπούμαι αλλά η συνάντησή μας δεν θα γίνει, είμαι με την γυναίκα και τον γιο μου, η συνεργασία μας τελείωσε».

Μετά μερικές μέρες ο μικρός εντελώς υγιής έφυγε για το σπίτι κρατώντας τους γονείς του από το χέρι. Η Κλαίρη τον χαιρέτησε με ένα φιλί, κανείς όμως δεν θα μάθει ότι αυτή η στοργική νοσοκόπα τηλεφώνησε στον πατέρα και τον έφερε κοντά στο παιδί και την ευτυχία στην οικογένεια.


Διασκευή του Σπύρου Γκ. από τον κόσμο της Ελληνίδος Δεκέμβριος 2011
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 2139
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

PreviousNext

Return to ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest