Έμβρυο και ζωή

...θέματα εμπλουτισμού των γνώσεών μας και χρήσιμα για τη βιωτή μας...

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby Matina » Fri Dec 30, 2011 3:07 pm

Η υπέρτατη θυσία: Δεν έκανε χημιοθεραπεία για να γεννήσει υγιές μωρό...Εκείνη, άφησε την τελευταία της πνοή 12 ημέρες αργότερα...

Image

Είναι η ιστορία της Τζένι Λέϊκ η οποία είπε όχι στην χημιοθεραπεία για να γεννηθεί το μωράκι της υγιές και χωρίς κανένα πρόβλημα. Εκείνη, άφησε την τελευταία της πνοή 12 ημέρες αργότερα...

Η Τζένι Λέϊκ έφυγε ένα μήνα πριν κλείσει τα 18 της χρόνια. Είχε χτυπηθεί από καρκίνο στον εγκέφαλο και την σπονδυλική της στήλη. Λίγο πριν γίνουν οι διαγνώσεις έμαθε ότι είναι έγκυος.

Όταν οι γιατροί της είπαν ότι η χημιοθεραπεία ήταν η μόνη λύση τους ρώτησε για τις παρενέργειες στο μωρό. Και εκείνοι της είπαν ότι θα είναι μεγάλες. Μπορεί και ανεπανόρθωτες.

Δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. "Μπορεί εγώ να μην τα καταφέρω", είπε στους γονείς της, "αλλά θέλω το μωρό μου να γεννηθεί υγιές."

Προς το τέλος και ενώ η Τζένι έμπαινε στις μέρες της, έγινε η εισαγωγή της στο νοσοκομείο. Στις 09/11 γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι.

Οι δυνάμεις της πλέον την είχαν εγκαταλείψει. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι ζήτησε από τη νοσοκόμα να σκύψει προς το μέρος της. Και της ψιθύρισε στ' αυτί:

"Εγώ το χρέος μου το έκανα. Νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Το παιδί μου θα έχει την καλύτερη τύχη", και ξεψύχησε.

Τώρα ο μικρός Τσάντ - Μαϊκλ μεγαλώνει στην αγκαλιά της γιαγιάς του, της μητέρας της Τζένι, η οποία έφερε 8 παιδιά στον κόσμο και έχασε το μικρότερό της. Κι όμως κάθε φορά που την ρωτούν για την δραματική αυτή ιστορία εκείνη επιμένει να λέει ότι δεν πρόκειται για δραματική ιστορία, αλλά για την υπέρτατη θυσία ενός ανθρώπου για το σπλάχνο του.

[web_site] http://www.newsit.gr/default.php?pname= ... 44&catid=7[/web_site]
O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby Matina » Tue Jan 10, 2012 1:36 pm

Κάναμε ενα παιδι με συνδρομο DOWN

Έχω μεγάλο τρακ. Με έχουν φωνάξει μέσα να δω τη νεογέννητη κόρη μου και δεν μπορώ να κάνω βήμα. «Πήγαινε, Διονύση!», ακούω τους δικούς μου. Όλη ή οικογένεια οέ πελάγη ευτυχίας, ό αδελφός μου με την κάμερα να «τραβάει» τα πάντα. Μπαίνω καί βλέπω το παιδί. Έρχονται καί οι υπόλοιποι, όλοι να σας ζήσει, συγκίνηση, χαρά, σου μοιάζει, της μοιάζει... Νιώθω ότι το παιδί κάτι έχει. Σκέφτομαι ότι θα είναι από τον τοκετό. Βλέπω από μακριά τον γιατρό να βγαίνει από το χειρουργείο με τη ρόμπα. Παρατάω το παιδί καί τους υπόλοιπους, τρέχω καί τον ρωτάω «γιατρέ, τί έχει το παιδί;». Μου απαντάει. «Τίποτε δεν έχει». Για να το λέει ό γιατρός, όλα θα είναι μια χαρά. Σέ λίγο βλέπω καί τη γυναίκα μου πού μόλις έχει βγει από το χειρουργείο. Είμαστε ευτυχισμένοι.


Με φωνάζουν στην εντατική. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Όλα είναι μια χαρά, τί γυρεύει το παιδί μου στην εντατική; Τη στιγμή πού φοράω τη ρόμπα για να μπω μέσα βλέπω τον γιατρό με κάποια νεογνολόγο καί κάτι σαν να λένε: «Του το είπες;». Ή νεογνολόγος έχει αρχίσει να λέει: «Μην ανησυχείτε, γεννήθηκε με ένα πρόβλημα, υπάρχουν όμως ιδρύματα καί ειδικά σχολεία». Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Ανοίγω μια πόρτα, αρχίζω να κατεβαίνω σκάλες, βρίσκομαι έξω από το μαιευτήριο. Πάω καί κάθομαι δίπλα σε κάτι σύρματα. Δεν είναι μόνο πανικός. Είναι φόβος, είναι στενοχώρια, είναι θάνατος.

Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι ή Χριστίνα, ή γυναίκα μου, είναι ακόμη μέσα στην ανάνηψη καί τρέχω να της μιλήσω. Οί άλλοι με πείθουν να μην της μιλήσω ακόμη. Την ανεβάζουν επάνω, στο δωμάτιο της. Εκείνη ταλαιπωρημένη αλλά στον έβδομο ουρανό. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι «μαγκωμένοι». Ούτε λουλούδια ούτε μπαλόνια ούτε τίποτε. Κάθε τόσο ένας - ένας βγαίνουμε έξω, δήθεν να πάμε να κάνουμε τσιγάρο.
Κανονίζουμε να της το πούμε το επόμενο πρωί εγώ καί ό γιατρός. Μπαίνουμε στο δωμάτιο της Χριστίνας, Ο γιατρός της λέει: «Γέννησες ένα κορίτσι πού δεν θα είναι όμορφο σαν τη Σοφία Λόρεν». Ή γυναίκα μου δεν καταλαβαίνει. Του απαντάει: «Για τα δικά σου μάτια. Για τα δικά μου μάτια είναι το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου». Ό γιατρός συνεχίζει να λέει μπούρδες. Του λέει «σταμάτα». Προσπαθώ να της εξηγήσω.

Ή γυναίκα μου ζητεί φάρμακα για να «κόψει» το γάλα. Δεν θέλει ούτε να θηλάσει οϋτε να δει το παιδί. Έχει μια απόλυτη άρνηση. Εγώ το ίδιο. Πρέπει να αποφασίσουμε τί θα κάνουμε. Έχουμε εγκλωβιστεί, δεν σηκώνουμε τα τηλέφωνα, ή μοναδική λέξη πού ακούγεται είναι ή λέξη «ϊδρυμα». Πηγαίνουμε καί βλέπουμε κάποια τέτοια ιδρύματα. Αντικρίζουμε τρομερά πράγματα έκεί μέσα. Στό μαιευτήριο δεν δείχνουν την παραμικρή ευαισθησία. Θέλουν να μας περάσουν αυτό το «νέοι είστε ακόμη, μη χαραμίσετε τη ζωή σας...». Στήν εντατική όπου θα μείνει το παιδί 14 ολόκληρες ήμερες το έχουν δίπλα από τον κάδο με τα σκουπίδια. Μας προτείνουν καί μια άλλη λύση: ευθανασία. Μας δίνουν καί το τηλέφωνο μιας κλινικής.
Όλα αυτά τέλειωσαν την πρώτη φορά πού την πήραμε αγκαλιά. Όλες τίς ήμερες στο μαιευτήριο μας είχαν φτιάξει την εικόνα ενός παιδιού το όποιο δεν θα ζήσει, δεν θα περπατήσει, δεν ακούει, έχει πρόβλημα στην καρδιά κ.λπ. Αυτό το παιδί δεν ήταν ένα «δεν»,ένα τέρας. Τίποτε από αυτά δεν ίσχυε.
Το παιδί μας καί περπατάει καί ακούει καί βλέπει καί παίζει καί γελάει. Έχει Σύνδρομο DOWN, μόλις 28 ετών ή γυναίκα μου, ήταν αυτή ή μία στις 9.500. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, οι άλλοι μας το δημιουργούν. Θα το παλέψουμε. Μερικές φορές την κοιτάζουμε καί νιώθουμε ενοχές γι' αυτά πού μας είχαν πείσει να σκεφτόμαστε τότε. Σήμερα ή Αναστασία μας είναι 22 μηνών.


Διονυσίου και Χριστίνας Εμμανουήλ


Λένα Παπαδημητρίου-«ΒΗΜagazino 24-6-2007

O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby Matina » Wed Jan 18, 2012 3:47 pm

Το παιδί που σκοτώνεται, δεν ξαναγίνεται το ίδιο ποτέ!



Μια μάνα με τρία παιδιά, έμεινε έγκυος στο τέταρτο. Θεώρησε πολλά τα τέσσερα παιδιά και πήγε στο γιατρό, να τον συμβουλευτεί για την άμβλωση. Ο γιατρός, τίμιος άνθρωπος, της είπε ως επιστήμονας, τους κινδύνους που συνεπάγεται για την γυναίκα η άμβλωση. Η γυναίκα που κι η ίδια εφοβείτο την επέμβαση, στενόχωρεθηκε κι ήταν αναποφάσιστη: Δεν ήθελε να κρατήσει το παιδί, αλλά εφοβείτο και την άμβλωση!

Τότε ο γιατρός της λέει: -Μην στενοχωριέστε. Υπάρχει τρόπος ν’ αποφύγομε την άμβλωση!
Έλαμψε το πρόσωπο της γυναίκας: -Αλήθεια γιατρέ; Πώς;

-Είναι απλό: Θ’ αφήσομε να γεννηθεί το τέταρτο και θα φέρεις να σκοτώσομε το τρίτο! Έτσι και την άμβλωση θ’ αποφύγουμε και τα παιδιά θα παραμείνουν τρία!
Τότε ξύπνησε η ΜΑΝΑ μέσα της και κατάλαβε το λάθος της.

Είθε το ξύπνημα αυτό ο Θεός, να το φέρει στην καρδιά της κάθε μητέρας, και το στόμα του Άδη, που καταπίνει τις χιλιάδες των αμβλώσεων, να κλείσει για πάντα!…

Αξιοπρόσεκτες Θέσεις
και Μαρτυρίες για τις ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”


O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Επερχόμενα και προφητείες

Unread postby arxaggelos » Fri Mar 02, 2012 9:06 am

Αν και νήστευα το ΝΕΤ όταν η γυναίκα μου χθες με φώναξε για να μου διαβάσει το παρακάτω άρθρο κατάλαβα ότι έπρεπε να το βάλω να το διαβάσετε και εσείς για να καταλάβετε γιατί πρέπει να καταστραφεί αυτός ο κόσμος για να γεννηθεί ένας καινούριος.
Και όλα αυτά από τους διαβασμένους αλλά και άθεους που κρίνουν την ζωή έτσι………

«Δεν πειράζει να σκοτώσεις το μωρό, αφού γεννηθεί. Είναι το ίδιο με την έκτρωση» λένε ‘ειδικοί’ σε επιστημονικό περιοδικό
Image
The Telegraph / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Το άρθρο, που δημοσιεύθηκε στο ‘Journal of Medical Ethics’, λέει ότι τα νεογέννητα μωρά δεν είναι «πραγματικά πρόσωπα» και δεν έχουν «ηθικό δικαίωμα στη ζωή». Οι ειδικοί υποστηρίζουν επίσης ότι οι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να σκοτώσουν το μωρό τους (!!!) εάν βγει ανάπηρο, όταν γεννηθεί.
Ο συντάκτης του περιοδικού, καθηγητής Julian Savulescu,διευθυντής του Κέντρου Uehiro της Οξφόρδης για την Πρακτική Ηθική, είπε ότι οι συγγραφείς του άρθρου είχαν δεχθεί απειλές θανάτου από τη δημοσίευση του άρθρου. Είπε ότι εκείνοι που έκαναν προσβλητικά και απειλητικά μηνύματα για τη μελέτη ήταν «φανατικοί που είναι αντίθετου στις μεγάλες αξίες μιας φιλελεύθερης κοινωνίας».
Το άρθρο, με τίτλο «Η Άμβλωση Μετά τη Γέννηση: Γιατί Θα Πρέπει Να Ζήσει Το Μωρό;», γράφτηκε από δύο πρώην συνεργάτες του καθηγητή Savulescu, τον Alberto Giubilini και την Francesca Minerva.
Προέβαλαν το επιχείρημα: «Η ηθική υπόσταση ενός βρέφους είναι ισοδύναμη με εκείνη ενός εμβρύου, υπό την έννοια ότι και στα δύο λείπουν αυτές οι ιδιότητες που δικαιολογούν την απόδοση του δικαιώματος στη ζωή σε ένα άτομο."
Αντί για «πραγματικά πρόσωπα», τα νεογέννητα είναι «εν δυνάμει πρόσωπα». Εξήγησαν: "Τόσο το έμβρυο όσο και το νεογέννητο μωρό σίγουρα είναι ανθρώπινα όντα και εν δυνάμει πρόσωπα, αλλά δεν αποτελούν «πρόσωπο» κατά την έννοια του «αντικειμένου ενός ηθικού δικαιώματος στη ζωή».
«‘Πρόσωπο’ για εμάς σημαίνει ένα άτομο που είναι σε θέση να έχει κάποια χαρακτηριστικά, για την ίδια του την ύπαρξη, κάποιες (τουλάχιστον) βασικές αξίες τέτοιες ώστε αν τις στερηθεί αυτό να αποτελεί μια απώλεια».
Ως εκ τούτου, ισχυρίστηκαν ότι "δεν είναι δυνατόν να βλάψεις ένα νεογνό με την πρόληψη της ανάπτυξης από τη δυνατότητα να γίνει ένα πρόσωπο στην ηθικά σχετική έννοια».
Οι συγγραφείς λοιπόν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «αυτό που λέμε «έκτρωση μετά τη γέννηση» (δολοφονία ενός νεογέννητου) θα πρέπει να επιτρέπεται σε όλες τις περιπτώσεις όπου η άμβλωση επιτρέπεται,συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων όπου το νεογέννητο δεν είναι ανάπηρο".
Ισχυρίστηκαν επίσης ότι οι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να σκοτώσουν το μωρό εάν αποδεικνυόταν ότι είναι ανάπηρο χωρίς να το γνώριζαν πριν από τη γέννηση, για παράδειγμα, αναφέροντας ότι «μόνο το 64 τοις εκατό των περιπτώσεων συνδρόμου Down» στην Ευρώπη έχουν διαγνωσθεί με προγεννητικό έλεγχο.
Μόλις αυτά τα παιδιά γεννηθούν, δεν υπάρχει «καμία επιλογή για τους γονείς, παρά μόνο να κρατήσουν το παιδί», έγραψαν.
"Να κρατήσουν τα παιδιά αυτά μπορεί να είναι ένα αβάσταχτο βάρος για την οικογένεια και την κοινωνία στο σύνολό της, όταν το κράτος δαπανά για τη φροντίδα τους."
Ωστόσο, δεν υποστηρίζουν ότι ορισμένες δολοφονίες μωρών είναι πιο δικαιολογημένες από ό, τι άλλες - βασικό σημείο ήταν ότι, ηθικά, δεν υπήρχε διαφορά με την έκτρωση.
Προτιμούν να χρησιμοποιούν τη φράση "άμβλωση μετά την γέννηση" και όχι "παιδοκτονία" για να "τονίσουν ότι η ηθική υπόσταση του να σκοτωθεί ένα άτομο είναι συγκρίσιμη με αυτή ενός εμβρύου".
Τόσο η Minerva όσο και ο Giubilini γνωρίζουν τον καθηγητή Savulescu μέσω της Οξφόρδης. Η Μινέρβα ήταν επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Uehiro της Οξφόρδης για την Πρακτική Ηθική μέχρι τον περασμένο Ιούνιο, όταν μετακόμισε στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας και Ηθικής στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης.
Ο Giubilini, πρώην επισκέπτης φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, έδωσε μια ομιλία τον Ιανουάριο στην Σχολή Μάρτιν της Οξφόρδης - όπου ο καθηγητής Savulescu είναι επίσης διευθυντής – με θέμα «Ποιο είναι το πρόβλημα με την ευθανασία;»
Πήγε και αυτός στη Μελβούρνη.
Υπερασπίζοντας την απόφαση για τη δημοσίευση στο blog του British Medical Journal, ο καθηγητής Savulescu, (φώτο) δήλωσε ότι τα επιχειρήματα υπέρ της θανάτωσης νεογέννητων «σε μεγάλο βαθμό δεν είναι νέα».
Αυτό που η Minerva και ο Giubilini έκαναν ήταν να θέσουν αυτά τα επιχειρήματα "εξετάζοντάς τα από την πλευρά των συμφερόντων της μητέρας και της οικογένειας".
Ενώ αποδέχεται ότι πολλοί άνθρωποι θα διαφωνήσουν με τα επιχειρήματά τους, έγραψε: «Ο στόχος του Journal of Medical Ethicsδεν είναι να παρουσιάσει την Αλήθεια ή να προωθήσει την ηθική άποψη κάποιου. Είναι να παρουσιάσει καλά αιτιολογημένη επιχειρηματολογία που βασίζεται σε ευρέως αποδεκτές προτάσεις. "
Μιλώντας στην εφημερίδα Daily Telegraph, πρόσθεσε: "Αυτή η ‘συζήτηση’ μοιάζει με κυνήγι «μαγισσών ηθικής» - μια ομάδα ανθρώπων που γνωρίζει ποιος είναι η μάγισσα και επιδιώκουν να την κάψουν (sic). Είναι μία από τις πιο επικίνδυνες ανθρώπινες τάσεις που υπάρχει (sic). Οδηγεί σε λιντσάρισμα και γενοκτονία (sic). Αντί να υποστηρίζουν και να συμμετάσχουν, οδηγούν στη σιωπή και, σε ακραίες περιπτώσεις, στον θάνατο, με βάση τη δική τους ηθική βεβαιότητα. Αυτό δεν είναι το είδος της κοινωνίας που πρέπει να ζούμε».
Είπε ότι το περιοδικό θα εξέταζε το ενδεχόμενο δημοσίευσης ενός άρθρου που θα έθετε το θέμα, ότι αν δεν υπήρχε ηθική διαφορά μεταξύ της έκτρωσης και της θανάτωσης νεογνών, τότε η έκτρωση πρέπει να είναι παράνομη.
Ο Δρ Trevor Stammers, διευθυντής της Ιατρικής Ηθικής στο Πανεπιστήμιο St Mary College, είπε: "Εάν μια μητέρα πνίξει το παιδί της με μια κουβέρτα, θα λέμε «δεν πειράζει, μπορεί να κάνει κι άλλο». Αυτό θέλουμε να συμβεί;
"Αυτό που οι νέοι συνάδελφοι εκθέτουν είναι αυτό που θα είναι η αναπόφευκτη κατάληξη ενός δρόμου που οι ‘φιλόσοφοι ηθικής’ των ΗΠΑ και της Αυστραλίας έχουν ανοίξει εδώ και χρόνια και σίγουρα δεν υπάρχει κάτι νέο."
Αναφερόμενος στον όρο «άμβλωση μετά τη γέννηση», ο Δρ Stammers πρόσθεσε: "Αυτή είναι μόνο μια λεκτική χειραγώγηση, δεν είναι η φιλοσοφία. Εγώ μπορώ να αναφερθώ στην άμβλωση ως μια ‘προγεννητική βρεφοκτονία’».
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή
http://redskywarning.blogspot.com/2012/03/blog-post_2038.html
Image
User avatar
arxaggelos
Site Admin
 
Posts: 484
Joined: Tue Nov 15, 2011 7:30 am

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby Ομολογητής » Sat Mar 03, 2012 11:15 pm

Υπάρχει Ζωή μετά τη Γέννηση;
2 Μαρτίου, 2012 — vatopaidifriend4

(Ένα κείμενο γραμμένο με πολύ χιούμορ, αγνώστου συντάκτη, προερχόμενο από τη Γερμανία.)

Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο, γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη.

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: «Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;»

Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: «Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ο,τι μας περιμένει μετά.»

Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: «Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πως θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως η άλλως;»

Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: «Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!»

Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: «Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!»

Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: «Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ο,τι είμαστε εδώ.»

Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: «Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μια μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!»

Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: «Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πως ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση… αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει.»

Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: «Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά… που είναι αυτή, θα ήθελα να σε ρωτήσω;»

Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: «Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ’ αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!»

Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: «Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της – είναι αρκετά προφανές – διότι απλά-δεν-υπάρχει!»

Το μικρό, που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: «Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Η να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά, ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!»

Πηγή : http://www.agiazoni.gr/article.php?id=9 ... 0891146745

«ο σώζων τον ΠΛΗΣΙΟΝ αυτού σωθήτω»
User avatar
Ομολογητής
 
Posts: 353
Joined: Thu Nov 17, 2011 1:12 am

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby AMALIA » Fri Mar 16, 2012 2:50 pm

Στη Θεσσαλονίκη στη Θέρμη υπάρχει ένα ίδρυμα που ονομάζεται ο Ευαγγελιστής Μάρκος που φτιάχτηκε με την αγάπη και την φροντίδα του πρωτοπρεσβύτερου Κωνσταντίνου Πλευράκη και της πρεσβυτέρας του Στυλιανής Πλευράκη με σκοπό να διακονεί τη ζωή και το Έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη διαδίκτυο υπάρχει ιστοσελλίδα σε αυτό τον τόπο http://www.agmarkos.gr/root.el.aspx όπου μπορείτε να διαβάσετε τα παρακάτω:
Στήν προσπάθειά μας νά προστατέψουμε τή μητρότητα, ἀναπτύσσουμε ἀπό τό 1984 ἕνα πρόγραμμα κοινωνικῆς ἐργασίας, μέσα στά πλαίσια του ὁποίου ἔχομε ὀργανώσει τόν ξενώνα ἀγάμων μητέρων καί ἐγκύων, πού ὀνομάσαμε "Σπίτι της Μαρίας". Σ' αὐτόν μπορεῖ νά καταφύγη χωρίς καμιά οἰκονομική ὑποχρέωση, κάθε ἐγκυος ἤ ἀνυπεράσπιστη μητέρα, μέχρις ὅτου βρεθῆ ὁριστική λύση του προβλήματος τῆς ζωῆς της καί τοῦ παιδιοῦ της, διότι τό Ἵδρυμα λειτουργεῖ μέ τῆ συνείδηση, ὅτι ἀναπληρώνει τῆ στέρηση τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ...

Όπως καταλάβατε για όσους δεν το γνωρίζατε το συγκεκριμένο ίδρυμα κάνει μεγάλο έργο ζωής, κυριολεκτικά σώζει ψυχές από τον αιώνιο θάνατο.
Μίλησα στο τηλέφωνο με την πρεσβυτέρα και με πόνο ψυχής μου είπε πως έσοδα από κρατικές επιδοτήσεις κλπ δεν έχουν, ούτε άλλους πόρους,παρά μόνο δωρεές οι οποίες λόγω κρίσης έχουν σημαντικά μειωθεί με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να σταματήσουν το έργο τους.
Σας παρακαλώ να επισκεφτείτε την ιστοσελλίδα τους http://www.agmarkos.gr/root.el.aspx όπου θα βρείτε τηλέφωνα επικοινωνίας και αριθμούς τραπεζικών λογαρισμών. Τους λείπουν ακόμα και τα απαραίτητα, τα καθημερινά, πάνες για τα παιδάκια, είδη υγιεινής κλπ.

Αξίζει να βοηθήσουμε ακόμα και με το ελάχιστο που μπορεί να διαθέσει ο καθένας μας από το υστέρημα του για να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η μικρή όαση ελπίδας ζωής για τις αγέννητες ψυχούλες. Επίσης όσοι ζείτε εκεί κοντά μπορείτε να επισκεφτείτε το ίδρυμα και να το στηρίξετε ακόμα ακόμα αγοράζοντας κάποια χριστιάνικά βιβλία που εκδίδουν.
Παράλληλα να ενημερώνουμε για την ύπαρξη του , να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος, να καταλάβουν οι γυναίκες πως η έκτρωση δεν είναι μονόδρομος υπάρχουν κι άλλες λύσεις , για να βάλουμε έστω και το ελάχιστο πετραδάκι ώστε να πάψει η πατρίδα μας να έχει την κατάπτυστη πρωτιά των εκτρώσεων

Ζητώ συγγνώμη απο τους διαχειριστές για την διπλή ανάρτηση αλλά πιστεύω ότι το συγκεκριμένο ποστ θα πρέπει να το βλέπουν και οι επισκέπτες που δεν έχουν πρόσβαση στο "απόκρυφο" τόπικ. Αν πάλι πιστεύετε ότι πρέπει να σβηστεί προβείτε στις ανάλογες κινήσεις.
Σας ευχαριστώ.
User avatar
AMALIA
 
Posts: 91
Joined: Tue Nov 15, 2011 3:31 pm

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby Matina » Sat Apr 21, 2012 7:30 pm

«Ν’ αναστήσεις αυτό που σκότωσες»!


«Κανόνας» Πνευματικού-Εξομολόγου για… «θεραπεία εκτρώσεως» σε 48χρονη.


Αδελφός της Ι.Μ. Διονυσίου Αγίου Όρους, μάλιστα ήδη μακαριστός († 2000), έμαθε ως Μοναχός πλέον, ότι η μητέρα του, που εγέννησε 4 παιδιά, είχε κάμει και μία έκτρωση, ενώ στη συνέχεια απέφευγε τα άλλα παιδιά με αμαρτωλή ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ. Φυσικά, λυπήθηκε πολύ για τη θανάσιμη αμαρτία της μητέρας του ο Αγιορείτης γιος της και ευρεθείς στη Θεσσαλονίκη την έπεισε να πάει να εξομολογηθή το θανάσιμο αμάρτημά της.

Ο Πνευματικός (ήδη και αυτός μακαριστός, † 1996, 90ντούτης) εδέχθηκε την εξομολόγησή της, της είπε τα πρέποντα για την περίπτωση και της όρισε ως «κανόνα» να σταματήσει την αμαρτωλή αντισύλληψη και να παρακαλεί το Θεό να της δώσει παιδί, για «ν’ αναστήσει αυτό που σκότωσε». Φυσικά, εκείνη είχε αντιρρήσεις, με προφάσεις την ηλικία της, τα μεγάλα πλέον παιδιά της, τα σχόλια του κόσμου για τυχόν εγκυμοσύνη μετά από πολλά χρόνια κ.λπ. Αλλ’ ο σοφός εκείνος Πνευματικός επέμεινε: «Αυτός είναι ο “κανόνας” σου, αν θέλεις να σε συγχωρήσει και να σε ευλογήσει ο Θεός».

Και το Θαύμα έγινε! Με την ευχή – προσευχή του Πνευματικού και τη δική της υπακοή και πίστη, όπως ασφαλώς και του Μοναχού γιου της, ο Πανάγαθος της έδωσε νέο παιδί, που το γέννησε 49χρονη, ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, εδώ και είκοσι και πλέον χρόνια! Μάλιστα η κόρη αυτή πρόσφατα ενυμφεύθηκε, δημιουργώντας δική της οικογένεια.

Έξω στην αυλή τους, που ήταν μια λεμονιά, ήρθε ένα παράξενο πουλί, σαν μεγάλο καναρίνι, αλλά με χρυσαφί χρώμα, κι αντί για φωνή πουλιού είχε φωνή μικρού παιδιού, που έκλαιε! Περίεργη και έκπληκτη εκείνη το κοιτούσε κι άνοιξε το παράθυρο να το ιδεί και να τ’ ακούσει καλύτερα. Τότε εκείνο πέταξε και μπήκε μέσα στο δωμάτιο της κι άρχισε να κάνει γύρους στο ταβάνι, ενώ από το ράμφος του έσταζε αίμα. Έτσι βλέποντάς το η μητέρα τρόμαξε και ξύπνησε, χωρίς να ξανακοιμηθή, άλλ’ ούτε και να ξεχάσει το περίεργο εκείνο όνειρο, που χωρίς δυσκολία συνδύασε με την έκτρωση της και η θύμηση τους τη βασάνιζε όλη την ήμερα. Ωστόσο δεν το είπε στον άντρα της, για να μη στενοχωρηθή, καθώς ήταν άρρωστος. Αλλά το ερχόμενο βράδυ ξαναείδε το ίδιο όνειρο κι εταράχθηκε πιο πολύ. Ίσως το είδε και τρίτη φορά, και τότε μόνη της πήγε στον Ιερέα της Ενορίας της και του το είπε.

—«Είναι ολαφάνερο, παιδί μου, της είπε ο Ιερεύς. Η ψυχή του εκτρωμένου παιδιού σου ζητεί βοήθεια, αλλά θέλει να βοηθήσει και σας».

—«Και τι να κάμω, παππούλη;»

—«Να εξομολογηθήτε εσύ και ο άντρας σου. Κι όχι μόνο να μην ξανακάνετε έκτρωση, αλλά και να μην αποφεύγετε όσα παιδιά σας δώσει ο Θεός. Εκείνος που τα δίνει θα τα θρέψει, δεν θα τ’ αφήσει. Και να προσεύχεσθε να σας βοηθήσει ν’ αναστήσετε αυτό που φονεύσατε…».

Αλλ’ επί 3-4 χρόνια, χωρίς να τ’ αποφεύγουν, δεν μπορούσαν ν’ αποκτήσουν άλλο παιδί, ενώ η μητέρα, που περισσότερο το επιθυμούσε, έκλαιε συνέχεια και παρακαλούσε την Παναγία, ώσπου συνέλαβε και γέννησε ένα πολύ χαριτωμένο αγοράκι, μάλιστα με μαλλιά ολόξανθα και χρυσαφένια, σαν το χρώμα εκείνου του πουλιού… Και το αγοράκι δεν τους έδωσε μόνο πολλή χαρά, αλλ’ έφερε και πολλή ευλογία στην Πολύτεκνη Οικογένεια.

(Το διηγήθηκαν οι γονείς σε δύο Φίλους των Πολυτέκνων, που είχαν επισκεφθή την οικογένεια, με αφορμή το χαριτωμένο και πανέμορφο αγοράκι, 1,5-2 χρονών γύρω στο 1978, αλλά ιδιαίτερα παιχνιδιάρικο και στην παρουσία των επισκεπτών, που σχολίασαν το γεγονός. Και τότε αυθόρμητα η μητέρα είπε: «Αχ, και να ξέρατε τι έχω τραβήξει γι’ αυτό το παιδί»! Και στην απορία τους, σφίγγοντας το στην αγκαλιά της, διηγήθηκε μαζί με τον άντρα της την περιπέτεια τους, αλλά και την ευτυχή κατάληξη της).

O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby Voreios » Tue May 01, 2012 10:15 pm

Όνειρο γιου... 20ούς για ΕΚΤΡΩΣΗ «αδελφού» μετά από αυτόν... πριν 17 χρόνια!
Image

«Μητέρα, απόψε είδα ένα όνειρο και δεν φεύγει από το μυαλό μου. Ήμουν στο σπίτι και μπήκε ένας νεαρός, 2-3 χρόνια μικρότερος μου, και μου είπε: Είμαστε αδέλφια. Αλλ' εμένα η μητέρα μας δεν με άφησε να είμαι μαζί σου σήμερα. Δεν με άφησε να παίξω ποτέ μαζί σας, να γελάσω και να κλάψω. Τότε εγώ του απάντησα ότι δεν έχω αδελφό. Μόνο μια αδελφή 2 χρόνια μεγαλύτερη. Αυτός όμως επέμενε και μου είπε να σε ρωτήσω τι έκανες κάποιο πρωινό του Μαρτίου και να σου πω ότι, όπως μεγαλώσαμε εμείς, θα μεγάλωνε κι αυτός».

Η μητέρα, όταν άκουσε αυτά, λιποθύμησε! Και, όταν συνήλθε, ομολόγησε στα παιδιά της τι είχε κάνει εκείνο το πρωινό...

Ότι δηλαδή, όταν έμεινε έγκυος στο 3ο «παιδί» τους, το συζήτησαν με τον άνδρα της, την αδελφή της και μια φίλη, όπως γίνεται συνήθως, και αποφάσισαν να μη γεννηθή αυτό το παιδί. Έτσι προχώρησαν στην έκτρωση του....

Συχνά, όταν το θυμόταν, μελαγχολούσε και έκλαιε για πολλά χρόνια, οπότε συνέβη το προηγούμενο όνειρο στο γιό της...

Είναι το μόνο θανάσιμο αμάρτημα, που και εξομολογούμενο με ταπείνωση και ειλικρίνεια, συγχωρείται ασφαλώς, αλλά ΔΕΝ ΛΗΣΜΟΝΕΙΤΑΙ. Παραμένουν και επανέρχονται οι τύψεις ισόβια! Και γίνεται αυτό, για να μην επαναλαμβάνεται, αλλά και διηγούμενο να προφυλάσσει και σωφρονίζει τους «αγνοούντας» και ολιγοπίστους.

(Τα ανωτέρω είναι από το περιοδικό ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (Π.Ε.ΦΙΠ.) Αθηνών).
«Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς»
User avatar
Voreios
 
Posts: 1294
Joined: Tue Nov 15, 2011 7:15 pm

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby Matina » Thu May 10, 2012 9:30 am

ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΓΕΝΝΗΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, Η "ΑΓΚΑΛΙΑ"

Όταν όλοι είναι αντίθετοι...


"...Η ζωή είναι απρόβλεπτη, ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα του συμβεί. Μπορεί τη μια στιγμή να είναι όλα μαύρα και χωρίς καμία αχτίδα φωτός και την άλλη ώρα να ανοίξει ένα παράθυρο στον ήλιο. Και τότε τα λάθη που δεν διορθώνονται κοστίζουν ακριβά... Είναι πολύ καλύτερα να προχωρήσει κανείς και ν' αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα του παρουσιαστούν παρά να το βάλει στα πόδια..."


Τι γίνεται όταν μάθουμε το ευχάριστο νέο μιας εγκυμοσύνης εκτός γάμου; Τότε η χαρούμενη εγκυμοσύνη λέγεται ανεπιθύμητη. Όχι για όλους όμως. Μπορεί η μητέρα να αποφασίσει να κρατήσει το παιδί.

Κάθε γυναίκα που τα βγάζει πέρα μόνη της είναι αξιοθαύμαστη και έχει (πρέπει να έχει) δύναμη ψυχής. Όταν όμως όλοι, μα όλοι είναι αντίθετοι σε αυτό που κάνει, τότε ανεβαίνει έναν Γολγοθά. Χρειάζεται ηρωισμός για να τα βγάλεις πέρα. Και τον διαθέτουν οι γυναίκες που πάλεψαν με μια τέτοια κατάσταση και βρήκαν τελικά την ευτυχία, όπως μας αποδεικνύουν και οι μαρτυρίες τους:


"Μερικά παιδιά σε χρειάζονται", περιοδικό Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού " Η Αγκαλιά", τεύχος 27, σελ. 11. Επιστολή μητέρας που στήριξε ο Σύλλογος:


"...Θυμάστε ασφαλώς πόσο ζοφερά είχα περιγράψει την κατάσταση (σωματική και ψυχική) στην οποία βρισκόμουν [στην πρώτη επικοινωνία μας με τον Σύλλογο]. Και δεν υπερέβαλα. Αφενός, τα δυσάρεστα συμπτώματα του πρώτου τριμήνου, οι καούρες, οι αναγούλες, η κόπωση και αφετέρου η αρνητική αντιμετώπιση τόσο από το χώρο εργασίας, όσο και από την οικογένειά μου αλλά και του συντρόφου μου, δεν μου άφηναν καν ένα περιθώριο αισιοδοξίας. Άκουσα πάρα πολλά ... Το πρωί πήγαινα στην υπηρεσία μου και κρατούσα μονίμως ένα χαρτομάντιλο στα χείλη για να φτύσω τις ελάχιστες γουλιές νερού που έπινα (ήταν το μόνο που μπορούσα να βάλω στο στόμα μου), έχοντας ν' αντιμετωπίσω την περιέργεια και την κακεντρέχεια των περισσοτέρων συναδέλφων, αλλά και των προϊσταμένων μου. Όταν δε, γύριζα αργά το βράδυ σπίτι, είχα ν' αντιμετωπίσω τους φίλους και τους συγγενείς που με νουθετούσαν για το έγκλημά μου να κυοφορώ ένα παιδί εκτός γάμου...(όσο και να πρόσεχα σε όλη μου τη ζωή αυτή ήταν η μία και μόνη φορά που δεν πήρα τα κατάλληλα μέτρα αντισυλληπτικής προστασίας, ήταν αρκετή για να απαλείψει όλες τις εξετάσεις καλής συμπεριφοράς που είχα περάσει ως τώρα). Η επωδός; Αφού ο πατέρας δεν θέλει αυτό το παιδί δεν πρέπει να το κρατήσω. Και η εύκολη λύση για τους περισσότερους ήταν αυτή που επιμόνως ζητούσε ο πατέρας του παιδιού: η άμβλωση!

Επηρεασμένη από όλα αυτά προσπάθησα να σχηματίσω τον αριθμό γνωστής κλινικής για διακοπή της κυήσεως αρκετές φορές προκειμένου να κλείσω ραντεβού... Δεν μπόρεσα όμως... Τελικά πήγα σε ένα ιατρικό κέντρο: ζήτησα να γίνουν εξετάσεις αίματος και υπερηχογράφημα. Οι εξετάσεις ήταν καλές, εκεί όμως που τα πάντα ανατράπηκαν και ένοιωσα μέσα μου τα πιο πρωτόγνωρα συναισθήματα ήταν στον υπέρηχο, όταν ο γιατρός δυνάμωσε τον ήχο από την καρδούλα του μωρού... Αυτό ήταν αρκετό για να με κάνει να πάρω την οριστική μου απόφαση: θα το κρατούσα το παιδί. Δεν είχα κανένα δικαίωμα να κάνω αυτή την καρδιά να πάψει να χτυπά ό,τι και αν έλεγαν οι άλλοι... Έφυγα από το Ιατρικό Κέντρο με συναισθηματική φόρτιση, αλλά για πρώτη φορά 100% σίγουρη για την απόφασή μου.

Και αυτή η απόφαση παραδόξως μου έδωσε ξαφνικά πολλή δύναμη, σα να είχα θωρακίσει τον εαυτό μου με κάποιο αόρατο φίλτρο και να είχα γίνει άτρωτη στα διάφορα βέλη που δεχόμουν.

Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες, ωστόσο ένοιωθα για πρώτη φορά να πατάω γερά στα πόδια μου. Η απόφασή μου ήταν να αναλάβω τις ευθύνες μου απέναντι σε αυτό το πλασματάκι που μεγάλωνε μέσα μου και δεν επρόκειτο να αλλάξω γνώμη. Όποιος ήθελε να σταθεί δίπλα μου ήταν ευπρόσδεκτος. Οι άλλοι, αν δεν δέχονταν την απόφασή μου ας με διέγραφαν από τη ζωή τους... λίγο μ' ένοιαζε έτσι κι αλλιώς. Αρκεί που εγώ θα έκανα αυτό που θεωρούσα και έκρινα σωστό κι έτσι προχώρησα...

Θα περίμενε κανείς ότι η αντίδραση στην απόφασή μου θα μεγάλωνε, ότι η στάση ζωής που κράτησα θα μ' έκανε πιο ευάλωτη στην κριτική και τις επιθέσεις... Και όμως... Όταν ο περίγυρός μου συνειδητοποίησε ότι θα υποστήριζα μέχρι τέλους την επιλογή μου, ό,τι και αν αυτό συνεπαγόταν, βρήκα ως εκ θαύματος πολλούς ανθρώπους δίπλα μου. Σίγουρα κάποιοι παρέμειναν αρνητικοί ως το τέλος, οι περισσότεροι όμως συνειδητοποίησαν ότιαυτό που αρχικά τους φάνηκε επιπολαιότητα και αδυναμία, τελικά ήταν μία απόφαση ευθύνης. Και έτσι άρχισαν σιγά-σιγά να με αντιμετωπίζουν διαφορετικά.

Ως και ο σύντροφός μου που με παρότρυνε τόσο φορτικά να προβώ σε διακοπή κυήσεως στο τέλος εξέφρασε την επιθυμία να αναγνωρίσει το παιδί. Βέβαια δε μου συμπαραστάθηκε όσο θα μπορούσε και όσο θα ευχόμουν, όμως η συμπεριφορά του απέναντί μου άλλαξε άρδην.

Παντρευτήκαμε πριν από ένα μήνα με πολιτικό γάμο και ήταν δίπλα μου στο μαιευτήριο όταν έφερα στον κόσμο το αγοράκι μας...
Ειλικρινά αυτό που ζω τώρα δε θα μπορούσα ούτε να το είχα ονειρευτεί όταν διένυα τις πρώτες εβδομάδες της κυήσεως! Κι αναρωτιέμαι τώρα πόσο πικρά θα το είχα μετανοιώσει αν τότε άκουγα τις αντίθετες φωνές που μου έλεγαν να κάνω πίσω και να σκοτώσω αυτή την ζωούλα που σήμερα είναι η μεγαλύτερη πηγή χαράς για μένα. Που όχι μόνο δε μου δημιούργησε προβλήματα, όπως ανοήτως φοβόμουν, αλλά αντίθετα μ' έκανε πιο δυνατή, πιο ώριμη, πιο υπεύθυνη...και πολύ πιο ευτυχισμένη!

Θερμή μου παράκληση είναι να το σκεφτούν καλά οι γυναίκες που σήμερα είναι στη θέση που εγώ βρισκόμουν πριν από μερικούς μήνες πριν πάρουν οποιαδήποτε απόφαση. Η ζωή είναι απρόβλεπτη, ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα του συμβεί. Μπορεί τη μια στιγμή να είναι όλα μαύρα και χωρίς καμία αχτίδα φωτός και την άλλη ώρα να ανοίξει ένα παράθυρο στον ήλιο. Και τότε τα λάθη που δεν διορθώνονται κοστίζουν ακριβά... Είναι πολύ καλύτερα να προχωρήσει κανείς και ν' αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα του παρουσιαστούν παρά να το βάλει στα πόδια.

Ακόμα και αν τα πράγματα δεν έρθουν όπως ελπίζουμε και πάλι η ελπίδα δε χάνεται... υπάρχει! Και όπως με διαβεβαίωσε η γυναικολόγος μου όταν της εκμυστηρεύτηκα τη μικρή μου ιστορία,καμία γυναίκα που κράτησε το παιδάκι της δεν το μετάνιωσε, εν αντιθέσει μ' εκείνες που έκαναν διακοπή κυήσεως, στις οποίες το ποσοστό εκείνων που μετάνιωσαν είναι αρκετά υψηλό. Την πιστεύω απόλυτα... Ήταν ένα μάθημα ζωής αυτό για μένα. Και γι αυ΄το θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας. Ελπίζω η δική μου μικρή ιστορία να βοηθήσει και άλλες γυναίκες να σκεφτούν ψύχραιμα και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.
Ευχαριστώ που με διαβάσατε."

mazi-xeri-xeri.blogspot

O Κύριός μου κι ο Θεός μου!
User avatar
Matina
 
Posts: 1923
Joined: Tue Nov 15, 2011 10:36 am

Re: Έμβρυο και ζωή

Unread postby akerm » Fri Oct 05, 2012 8:19 am

"Καλύτερα να μην γεννιόταν η γυναίκα εκείνη που σκοτώνει τα παιδιά της. Διότι είναι αμαρτία εναντίον του Αγίου Πνεύματος. Και έπειτα, που έπρεπε να βρίσκει ο Θεός καλύτερη κατοικία για το παιδί παρά στη κοιλία της μητέρας του; Και από ’κει το βγάζεις και το πετάς στα σκυλιά και το σκοτώνεις; «Ποια λέαινα, λέει ο άγιος Έφραίμ ο Σύρος, ποια αρκούδα θα σκότωνε ποτέ το μικρό της; Και εσύ, λογικό ον, κάνεις χειρότερα από τα άγρια ζώα, όταν έφτασες να σκοτώσεις τα παιδιά σου». Πήγαινε στο δάσος για να συναντήσεις μια αγριογουρούνα με γουρουνόπουλα. Εγώ ήμουν στο δάσος, έμεινα εννέα χρόνια και επτά μήνες μόνος μου σ’ ένα βουνό στο «Ποϊάνα Κραϊνικούλουι». ΄Ημουν μόνος μου. Όταν βρεθήκαμε αντιμέτωποι, ο Θεός φυλάξοι, γύρισα διότι είχα ένα έλατο και γαντζώθηκα απ’ αυτό. Σάν αστραπή ώρμησε πάνω μου. Όταν αγγίξεις το γουρουνόπουλο σκόνη σε έκανε˙ εκεί μπορείς να πεθάνεις. Και οι κυνηγοί τις φοβούνται. ΄Ετσι φυλάει το αγριογούρουνο τα γουρουνόπουλά του. Οι χριστιανές μητέρες μόνο σκοτώνουν τα παιδιά τους! ΄Ετσι είναι οι νόμοι της φύσης που άφησε ο Θεός˙ η μητέρα να φυλάσσει τους υιούς της. Να είναι όμως ο λογικός άνθρωπος χειρότερος από τα ζώα και τα κτήνη και να σκοτώνει τα παιδιά του; Άλλοίμονο για τέτοιες μητέρες! Θεός φυλάξοι! Όλες οι αμαρτίες είναι βαριές, αλλά αυτή είναι βαρύτερη από όλες. Γι’ αυτό οι ΄Αγιοι Πατέρες την τιμωρούν τόσο βαριά…."
(γ.Κλεόπας Ηλίε)
akerm
 

Next

Return to ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest