Stam wrote:giannis73 wrote:Stam wrote:Άλλο η μαρτυρία ατομική ή δημόσια αν χρειαστεί για τα κακώς (αμαρτωλά) κείμενα και άλλο να αντιδρούμε σε κάθε τι καλό που υπάρχει και απ την άλλη μεριά.
Ποια είναι η άλλη μεριά φίλε μου?
Προφανώς και αν στα λόγια, γιατί σ' αυτά αναφέρομαι, αν λοιπόν ακόμη και κάποιος λόγος τους ειναι σωστός, δεν μπορούμε να πούμε πως δεν τον δεχόμαστε επειδή προέρχεται απο gay. Αυτό και μόνο αυτό εννοώ και τίποτε άλλες προεκτάσεις...
Φυσικά και μπορεί κάποιος που είναι στην αμαρτία να πει και σωστά πράγματα.
Ούτως ή άλλως όλοι μας είμαστε στην αμαρτία απλά κάποιοι θέλουν να την αποφύγουν και κάποιοι την αναζητούν.
Βέβαια το θέμα είναι να μην κολαστούμε και αποχωριστούμε τον Κύριο αιωνίως πράγμα πολύ φρικτό .
Να μην κολαστούμε είτε από ομοφυλοφιλία ,είτε κλεψιά, είτε φόνο, είτε κατάκριση, είτε ασέβεια και βλασφημία, είτε πορνεία, είτε από οποιαδήποτε αμαρτία.
Τι σημασία έχει αν ο άλλος κάνει μια αμαρτία πολύ σοβαρή και κολαστεί και εγώ κάνω μία άλλη αμαρτία που δεν την θεωρώ σοβαρή αλλά που μπορεί να είναι πολύ σοβαρή στα μάτια του Κυρίου και κολαστώ και εγώ?
Απλά μπορεί να είμαστε παρέα στην κόλαση.
Το θέμα είναι να καταδικάζουμε την αμαρτία αλλά όχι τον αμαρτωλό.
Στα χρόνια του Χριστού η αμαρτία είχε φτάσει και τότε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό.
Δεν μπορώ να φανταστώ την Παναγία τότε να αρχίζει να φωνάζει και να κατακρίνει τους γύρω της.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος την μόνη αμαρτία που φώναζε ήταν η δημόσια αμαρτία του Άρχοντα της περιοχή του Ηρώδη.
Απλά φώναζε στον κόσμο μεταννοήτε.
Όλοι οι Άγιοι μας όταν φώναζαν ,φώναζαν με αγάπη προσπαθώντας να ξυπνήσουν τους αμαρτωλούς και να μεταννοήσουν και να σωθούν, που αυτός είναι ο σκοπός μας και η θέλησή μας, να σωθούν όσο το δυνατότερο περισσότεροι.
Όταν θα ήταν πεσμένο το παιδί μας ,τι θα κάναμε?
Δεν θα κουνούσαμε το δάχτυλο τονίζοντας του συνέχεια την αμαρτία του αλλά θα προσπαθούσαμε με πολύ προσευχή και αγάπη και υπομονή να έρθει πάλι πίσω στον σωστό του δρόμο.
Και αν ακόμη ήταν και επιδεικτικό στην αμαρτία του ,τι θα κάναμε?
Ακόμα και κάτι ακραίο που ίσως κάναμε ,πάνω στην δική μας απελπισία και απιστία στον Θεό, θα το κάναμε με αγάπη και αγωνία για την σωτηρία του.
Πιστεύω πως το πρόβλημα της εποχής είναι η έλλειψη πραγματικής αγάπης (όχι αγαπολογίας) προς τον συνάνθρωπό μας, τον αδελφό μας, το παιδί μας, τον πατέρα μας και την μητέρα μας δηλαδή στον πλησίον μας και στον Κύριό μας.
Εκεί πιστεύω πως πρέπει να επικεντρωθούμε.
Βέβαια δεν αφήνουμε ανεξέλεγκτη και την αμαρτία ,κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας.
Την δουλειά του ο διάβολος ,την δουλειά μας και εμείς σαν στρατιώτες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ο εχθρός του ανθρώπου δεν είναι ο αμαρτωλός άνθρωπος αλλά η αμαρτία και ο διάβολος.
Συγνώμη για την πολυλογία μου.
