Περί Πολιτικής...Έλληνες πολιτικοί και κόμματα.

[lampros]

Ο Μητσοτάκης ήταν αχτύπητος έλεγε η Ντόρα Μπακογιάννη
Θερμή ήταν η αντιμετώπιση που είχε χτες ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την κοινοβουλευτική του ομάδα, με τον Κώστα Καραμανλή να βρίσκεται μεταξύ εκείνων που εξήρε την εμφάνισή του κατά τη συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών για τη Δικαιοσύνη και τη διαφθορά.
Σύμφωνα με το vima.gr, ο πρώην Πρόεδρος της Ν.Δ. σχολίασε για την εμφάνιση Κυριάκου: «Απόψε ο Μητσοτάκης έγινε αρχηγός».
Γράφει σχετικά το Βήμα: «Το άγριο σφυροκόπημα που έκανε ο Κυρ. Μητσοτάκης στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Αλ. Τσίπρα κυρίως όταν του είπε «αφού δεν μπορείτε να κυβερνήσετε, μία μόνο ωφέλιμη απόφαση μπορείτε να πάρετε.
Να παραιτηθείτε», αναπτέρωσε το ηθικό των βουλευτών της ΝΔ.
Πρώτα απ΄όλα ήταν αυτό που ακούστηκε από τον Κ. Καραμανλή στις ορεινές θέσεις όπου βρισκόταν: «Απόψε ο Μητσοτάκης έγινε αρχηγός».

Δεύτερο, τα θερμά χειροκροτήματα και τα επιφωνήματα ενθουσιασμού της Ντόρας Μπακογιάννη μόλις ο κ. Μητσοτάκης ολοκλήρωσε την ομιλία του: «Είναι το κύτταρο της οικογενείας που δουλεύει, ρε παιδιά, ο Μητσοτάκης ήταν αχτύπητος», έλεγε και αποκάλυπτε ότι δεχόταν για τον αδελφό της συγχαρητήρια από βουλευτές όλων των κομμάτων πλην βεβαίως του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής».

Όπως αναφέρεται επίσης στο δημοσίευμα, υπήρξε ενθουσιασμός στα στελέχη της Ν.Δ. για την εμφάνιση Μητσοτάκη και στο γραφείο του Προέδρου του κόμματος κερνούσαν σοκολατάκια και τρουφίτσες, παρουσία και της Αλεξίας Μπακογιάννη.



Αυτοί ξεπέρασαν τα σατυρικά ποιηματάκια του Λάμπρου
Μιλάμε για πολύ γέλιο

[lampros]

Κωλοτούμπα Καμμένου: Λεκτικό λάθος του Μουζάλα για τα Σκόπια


Πολλές κωλοτουμπες μαζεύονται , ποιος θα πάρει τελικά μετάλλιο?

[lampros]

Ο Τσίπρας πίνει μπύρες με τον ισχυρό άνδρα της... Bild!

Στιγμές χαλάρωσης στις Βρυξέλλες για τον Αλέξη Τσίπρα με την συνοδεία μπύρας και παρέα τον ισχυρό άνδρα του ομίλου που εκδίδει την Bild. Πρόκειται για τον Mathias Döpfner, CEO του εκδοτικού οίκου «Axel Springer SE», ένα από τα μεγαλύτερα εκδοτικά συγκροτήματα στην Γερμανία, στο οποίο ανήκουν μεταξύ άλλων οι Bild και Die Welt
http://www.imerisia.gr/article.asp?cati ... =113979352

[lampros]

από το www.bankingnews.gr

Πώς μεθοδεύουν το Grexit - Τι αποκαλύπτει ένας εκ των λογογράφων του Αλέξη Τσίπρα που αποχώρησε το 2012
15/04/2016
Φέτος, εάν το ερώτημα τεθεί ολοκληρωμένο, έντιμα και νηφάλια στον λαό, ο Πρωθυπουργός δεν θα έχει καμία απολύτως ποινική ευθύνη, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Η ευθύνη θα ανήκει εξ’ ολοκλήρου στον λαό...
«Ο τρίτος δρόμος λοιπόν θα μπορούσε να είναι μία ακόμα «Γιορτή Δημοκρατίας», ένα δημοψήφισμα για το νόμισμα στο οποίο ο Πρωθυπουργός θα εμφανιστεί ήπιος και θα πάρει θέση υπέρ ενός ελεγχόμενου και φιλικού Grexit» γράφει στο σημερινό του άρθρο στο βήμα ο δημοσιογράφος Παύλος Παπαδόπουλος που υπήρξε ένας εκ των λογογράφων του Αλέξη Τσίπρα την περίοδο 2011-2012.
Σε άρθρο του Παύλου Παπαδόπουλου που δημοσιεύθηκε από την ιστοσελίδα tovima.gr με τίτλο: Πώς μεθοδεύουν το Grexit, ο άλλοτε στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, ………….Ας ανατρέξουμε λοιπόν σε ένα πρωί λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα και ας δούμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της παράξενης "πολιτικής" που παράγεται σήμερα μέσα σε αυτό το ιστορικό γραφείο.
- «Το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως και η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, ως οφείλουμε, έχουμε εκπονήσει σχέδια για την διασφάλιση της τάξης και την περιφρούρηση νευραλγικών δημοσίων κτιρίων σε περίπτωση ρήξης με την Ευρώπη», είπε ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Πανούσης.
- «Ο Στρατός θα βγει στους δρόμους και θα εγγυηθεί την ασφάλεια», τόνισε ο κ. Πάνος Καμμένος με τη γνωστή σιγουριά που τον διακρίνει.
- «Δεν θα χρειαστεί ούτε ο Στρατός, ούτε η Αστυνομία», είπε ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, τότε υπουργός Υποδομών. «Ο λαός θα μπει μπροστά στη ΔΕΗ, ο λαός θα μπει μπροστά στον ΟΤΕ, ο λαός θα προστατεύσει τη χώρα».
- «Τίποτα από αυτά δεν θα χρειαστεί», καθησύχασε περιχαρής όπως πάντα ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης. «Θα τυπώσουμε IOUs και δεν θα σημειωθεί καμία αναστάτωση».
- «Τα IOUs χρειάζονται πολύ χαρτί και πολύ χρόνο....», απάντησε σαν να μονολογούσε ο κ. Γιάννης Δραγασάκης, αποστασιοποιημένος, αμυντικός, μελαγχολικός κοιτάζοντας τα χαρτιά του...

Ο αμίλητος σκηνοθέτης

Ο κ. Τσίπρας δεν είπε τίποτα.
Παρακολουθούσε διερευνητικά.
Όπως και κάθε άλλη φορά, έμοιαζε σαν να παρακολουθεί τη συζήτηση από έναν τηλεοπτικό δέκτη.
Συμμετείχε χωρίς να είναι "εκεί".
Όπως επιβεβαιώνουν πολλοί υπουργοί, ο Πρωθυπουργός μοιάζει στις πολύωρες συσκέψεις σαν να βρίσκεται σε μια δική του πραγματικότητα, κοντινή, αλλά διαφορετική από τη δική τους.
Δεν είναι αφηρημένος, αντίθετα είναι έντονα παρών, αλλά δεν δείχνει να εμπλέκεται συναισθηματικά, ούτε εκφράζει γνώμη.
Αυτό το "στυλ" κάνει πολλούς να νομίζουν πως δεν έχει άποψη και πως παρασύρεται από τον έντονο χαρακτήρα και την ωμή αποφασιστικότητα του κ.Ν. Παππά, ………Η αλήθεια όμως, μια αλήθεια που ελάχιστοι έχουν κατορθώσει να διακρίνουν, είναι ότι ο κ. Τσίπρας είναι ο αμίλητος σκηνοθέτης της πραγματικότητας, όχι μόνο του Γραφείου του, αλλά επίσης της κυβέρνησης και (εν πολλοίς) και της χώρας.
…….Κάπως έτσι ο κ. Τσίπρας, αθόρυβα, αθέατα, σαν ένας αόρατος άνθρωπος που μετακινεί τα αντικείμενα σε ένα σαλόνι ανυποψίαστων ανθρώπων, όχι μόνο ελέγχει την κυβέρνηση, αλλά μεταλλάσσει την κοινή γνώμη και την οδηγεί αργά και σταθερά στη ρήξη με την Ευρώπη. Προτού όμως αναλύσουμε περισσότερο αυτή τη στρατηγική του, ας δούμε το υπόβαθρο επάνω στο οποίο μπόρεσε να αναπτυχθεί.

…….Δημοψήφισμα για Grexit;

Κάποιοι που δεν μπορούν να διανοηθούν την αποχώρηση από το ευρώ επιμένουν πως ο Πρωθυπουργός θα αποφασίσει και θα υλοποιήσει μονομιάς όλες τις μεταρρυθμίσεις (με πρώτη τη βαθιά περικοπή όλων των συντάξεων) που δεν έκαναν οι προκάτοχοί του.
Ο ίδιος όμως προφανώς γνωρίζει πως αν το κάνει τότε θα ακυρώσει την πολιτική του υπόσταση.
Θα εμφανιστεί ως ένας ακόμα πολιτικός που έγινε «συνεργάτης των δανειστών».
Σύμφωνα με κάποιους περισσότερο ρεαλιστές, μια άλλη επιλογή για τον Πρωθυπουργό θα μπορούσε να ήταν η προκήρυξη εκλογών με στόχο την ήττα και την αποχώρηση από την εξουσία προκειμένου να διασωθεί ό,τι απέμεινε από το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς.
Ο τρόπος που η κυβέρνηση διαχειρίζεται τις ανεξάρτητες αρχές, τη Δικαιοσύνη και τα Μέσα Ενημέρωσης, ως πόλους εξουσίας που πρέπει να ελεγχθούν, αποκλείει την ύπαρξη ενός τέτοιου σχεδιασμού. Ποιος είναι λοιπόν ο τρίτος δρόμος; Ο τρίτος δρόμος για τον Πρωθυπουργό (και ενδεχομένως η κεντρική του επιδίωξη από την πρώτη στιγμή) είναι να ισχυριστεί πως αγωνίστηκε για 1,5 χρόνο απέναντι στην αδιαλλαξία των ξένων και ότι την απόφαση για το κόστος της παραμονής στο ευρώ δεν μπορεί παρά να την λάβουν οι άνθρωποι που θα κληθούν να το καταβάλλουν.
Ο τρίτος δρόμος λοιπόν θα μπορούσε να είναι μία ακόμα «Γιορτή Δημοκρατίας», ένα δημοψήφισμα για το νόμισμα στο οποίο ο Πρωθυπουργός θα εμφανιστεί ήπιος και θα πάρει θέση υπέρ ενός ελεγχόμενου και φιλικού Grexit.
Θα μιλήσει με σεβασμό για τους ευρωπαίους εταίρους και θα τονίσει ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο της Ευρώπης από τα αρχαία χρόνια (!), ότι θα παραμείνει μέλος της ΕΕ και θα συνεχίσει να συνεργάζεται στενά με όλους τους εταίρους της.
Θα υπαινιχθεί το «σχέδιο Σόϊμπλε» για το πακέτο βοήθειας σε περίπτωση Grexit, θα υπογραμμίσει ότι «το νόμισμα δεν είναι ταμπού» και θα επιστρατεύσει μια θερμή, λαϊκιστική και συγκινησιακή ρητορική που θα έχει ως επίκεντρο την εθνική κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία.
Θα πει ότι η νέα γενιά αξίζει μια νέα αρχή και θα αποδοκιμάσει όλους όσοι κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια.
Τέλος, έχει την μοναδική ευκαιρία να αξιοποιήσει τη συγκυρία του βρετανικού δημοψηφίσματος και να υπογραμμίσει πως όταν οι Βρετανοί καλούνται να αποφασίσουν με δημοψήφισμα (στις 23 Ιουνίου) για την παραμονή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε ένα ελληνικό δημοψήφισμα για το ευρώ πρέπει από όλους να χαιρετιστεί ως μια πρωτοβουλία για να πνεύσει επιτέλους «άνεμος Δημοκρατίας» στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, γιατί όχι δημοψήφισμα για Grexit Grexit Grexit Grexit Grexit Grexit …………………………………………………………






Ωχ κόλλησε η βελόνα

[Romanos]

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

Ο ΑΠΟΔΟΜΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ

[lampros]

σοφία σακοράφα βολή άνω των 70 μέτρων



«Ο λαός μας θα ανασυγκροτηθεί και τότε θα τα πούμε!»
«Μόνο ντροπή» νιώθει για το ΣΥΡΙΖΑ η πρώην ευρωβουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, Σοφία Σακοράφα, σύμφωνα με τις σκληρές δηλώσεις της που ακολούθησαν τη χθεσινή (22/5) ψήφιση του αμφιλεγόμενου πολυνομοσχεδίου.
«Η σημερινή ημέρα θα στιγματίζει για πάντα την ιστορία της πατρίδας μας.
Μόνο ντροπή νιώθω που κάποτε ήλπισα μαζί σας.
Μόνο ντροπή που προέτρεψα και το λαό μας να ελπίσει μαζί σας», ανέφερε η κ. Σακοράφα, συμπληρώνοντας:
«Και μόνο μια πολιτική υπόσχεση:
Κάποτε –και παλεύω ώστε αυτό το κάποτε να μην είναι μακρινό- τα όνειρα θα πάρουνε εκδίκηση.
Η κυβέρνηση σας, αλλά κι εσείς που, θριαμβολογώντας ή με ‘’βαριά καρδιά’’, βάζετε την ταφόπλακα στο λαό μας και βγάζετε την Ελλάδα στο σφυρί, θα λογοδοτήσετε παρέα με όλους όσους μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε αποικία και το λαό μας σε υποτελή.
Είναι μεγάλη η οδύνη του λαού μας, είναι τεράστιο το πολιτικό σοκ που έχετε προκαλέσει.
Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη χυδαιότητα από το να αξιοποιείτε αυτή την οδύνη, αυτό το σοκ, προκειμένου να περάσετε όλα όσα δεν μπορούσε να περάσει κανείς άλλος».
Καταλήγοντας, στέλνει ένα αισιόδοξο μήνυμα στον ελληνικό λαό:
«Ο καιρός όμως είναι μπροστά μας.
Η οδύνη θα υποχωρήσει.
Τα τραύματα θα επουλωθούν.
Ο λαός μας θα ανασυγκροτηθεί.
Τότε, θα τα πούμε!»

[INA_OSI_EN]

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/20 ... .html#more

Γλέζος: Όταν πήγαινα στο κατηχητικό ...

[Romanos]

O ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΩΣΙΛΟΓΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ!


ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗ! ΟΥΤΕ ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ»!

[INA_OSI_EN]

O ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΩΣΙΛΟΓΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ!


ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΗ! ΟΥΤΕ ΟΙ ΧΟΥΝΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΕΤΟΙΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ»!

Πάντως νομίζω λεει ψεμματα αφου και ο Αλαβάνος ηξερε πολύ καλά που παρέδιδε το δακτυλίδι και τι επρόκειτο να συμβει... Πολλά χρόνια πριν τον ετοιμάζανε τον Αλέξη

[INA_OSI_EN]

http://ardin-rixi.gr/archives/199261

Διακήρυξη ΑΡΔΗΝ: Ένα πολιτικό κίνημα από τον Λαό

Τα έξι χρόνια σαρωτικής εθνικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης υπήρξαν το επιστέγασμα μιας ολόκληρης περιόδου παρακμής, επιδεινώνοντας όλες τις αρνητικές πλευρές δύο αιώνων κρατικής υπόστασης.

Όλοι συναγωνίζονται ποιος θα διαψεύσει ταχύτερα τις προσδοκίες του λαού, µε αποκορύφωμα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ: Η πολιτική ηγεσία, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ αλλά και οι λοιποί –κατ’ εξοχήν η Αριστερά, σε νεολαία, Πανεπιστήμια, συνδικαλισμό, ΜΜΕ–, σύσσωμος ο «πνευματικός κόσμος», πλην ελαχίστων, καθώς και οι επιχειρηματικές ελίτ, βρίσκονται σε βαθύτατη κρίση. Ακόμα και η Εκκλησία αδυνατεί να παίξει ρόλο αποτελεσματικού αναχώματος.

Έτσι πορεύονται οι εκπρόσωποί µας, στην πλειοψηφία τους, φαύλοι, μεταπράτες, υπηρέτες ξένων εξουσιών. Και, δυστυχώς, όσοι δεν είναι διεφθαρμένοι, είναι βαθύτατα φθαρμένοι.

Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, η «μεταπολίτευση», έχει εξαντληθεί οριστικά: Αφού έδωσε ό,τι θετικό είχε έως το 1989, ολοκλήρωσε τη μεταβολή της χώρας σε παρασιτική απόφυση της Δύσης και έρμαιο του τουρκικού νεο-οθωµανισμού, ενώ απειλεί, μέσα από την παρακμή, να οδηγήσει σε οριστική έκλειψη έναν ιστορικό λαό.

Ποτέ άλλοτε, ακόμα και χωρίς ανεξάρτητο κράτος, δεν κινδυνεύαμε όσο σήμερα: Δημογραφική κατάρρευση, φυγή των νέων, οικονομική αποικιοποίηση, παραγωγική αποσάθρωση, πολιτισμική παρακμή, απειλή αλλοίωσης της εθνικής φυσιογνωμίας της χώρας, αποσύνδεση της ορθόδοξης παράδοσης από την ταυτότητά µας, γλωσσική αλλοτρίωση. Παράλληλα, ο νεοθωµανισµός –στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη– και οι τεράστιες γεωπολιτικές ανατροπές σε µία χώρα-σύνορο Ανατολής και Δύσης, µας απειλούν άμεσα. Προηγήθηκαν τρεις μεγάλες εθνικές καταστροφές, η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή/Εμφύλιος, η Κυπριακή Τραγωδία. Και τώρα κινδυνεύουμε µε την οριστική απώλεια της δυνατότητας να επιβιώσουμε ως ανεξάρτητο ιστορικό υποκείμενο και ως αυτόνομο κράτος.

Είμαστε κολλημένοι στον τοίχο από την ιστορία, χωρίς περιθώριο για νέα σφάλματα. Πρέπει να αντισταθούμε τελεσφόρα, διότι, πλέον έχει καταστεί σαφές ότι όλοι δοκιμάστηκαν – και απέτυχαν.

Πώς όμως θα μπορέσουμε να βγούμε από τη δεινή θέση που µας έφεραν; Έξι χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών διδάσκουν τι δεν πρέπει να κάνουμε, δηλαδή να πιστεύουμε σε λαοπλάνους και τυχοδιώκτες.

Ο λαός θα πρέπει, μέσα από τα σπλάχνα του, να αναδείξει τις δυνάμεις που θα οραματιστούν και θα κάνουν πράξη την αναγέννηση της πατρίδας. Να αντικαταστήσουμε τις ονειροφαντασίες µε όραμα, την τυχοδιωκτική μικροπολιτική µε στρατηγική, τα ρεσάλτα προς τις «καρέκλες» µε την ανασυγκρότηση της κοινωνίας, µε στόχο τη μεγάλη ανατροπή που χρειαζόμαστε.

Υπάρχουν δυνατότητες για µια καινούργια άνοιξη;

Είναι εφικτή µια εναλλακτική εθνική στρατηγική, στις σημερινές συνθήκες; Η Ε.Ε. βυθίζεται σε µια αποσαθρωτική κρίση, οι ΗΠΑ κλιμακώνουν την ψυχροπολεμική σύγκρουση µε τη Ρωσία, η Τουρκία διολισθαίνει σε µια επιθετική νεοθωμανική δικτατορία και η Μέση Ανατολή βυθίζεται σε µια αιματηρή αντιπαράθεση.

Και όμως, µια εθνική πολιτική µε επάρκεια θα μπορούσε να αναβαθμίσει τη διεθνή θέση της χώρας, κομίζοντας µια νέα πρόταση για την Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο. Με προϋπόθεση:

Α. Να συσφίξουμε αποφασιστικά τις σχέσεις µας µε το δεύτερο «ελληνικό κράτος», την Κύπρο, που κινδυνεύει µε τελεσίδικη τουρκοποίηση. Ελλάδα και Κύπρος, από κοινού, αποτελούν ουσιαστική δύναμη στη Μεσόγειο, ενώ, χωριστά, «πρόβατα επί σφαγήν» για τον τουρκικό επεκτατισμό και τους ιμπεριαλιστές.

Β. Να ενεργοποιήσουμε το μεγάλο και υπνώττον δυναμικό του ελληνισμού της διασποράς και της πρόσφατης μετανάστευσης, που μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό οικονομικό, πολιτισμικό και πολιτικό ρόλο. Αρκεί να ενισχυθεί από το εθνικό κέντρο και να αποτελέσει και μια πηγή μελλοντικής του αιμοδότησης, με την παλιννόστηση σημαντικού μέρους του. Γι’ αυτό όχι μόνο πρέπει να δημιουργηθεί υπουργείο απόδημου ελληνισμού αλλά οι απόδημοι να απολαμβάνουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα.

Γ. Να αναδείξουμε µια προοπτική χειραφέτησης της Ευρώπης από τον ευρωατλαντισμό, με αποκλιμάκωση της έντασης µε τη Ρωσία. Κομίζοντας µια µη αποικιοκρατική εκδοχή της Γηραιάς Ηπείρου, κοινωνικά δίκαιης και δημοκρατικής. Στρατηγικός στόχος µας παραμένει µια «Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια», µε ισορροπία δυνάμεων και γεωπολιτική ανεξαρτησία, στην οποία τα Βαλκάνια θα διαδραματίζουν ουσιαστικό οικονομικό και πολιτικό ρόλο.

Μπορούμε να το προτείνουμε, διότι υπήρξαμε αποικιοκρατούμενο μέρος της Ευρώπης και διαθέτουμε το βάθος ενός πολιτισμού χιλιετιών.

Δ. Να καταστούμε συνιστώσα ενός μετώπου αντιμετώπισης του ισλαμικού φονταμενταλισμού και του νεοθωµανισµού, μαζί µε τους Σέρβους, τους Βούλγαρους, τους Κούρδους, τους Αρμένιους, τους Ιρανούς, τους προοδευτικούς Αλεβίτες κ.λπ.. Μιλούμε τη γλώσσα της δημοκρατίας, της σταθερότητας, της συνεργασίας. Αυτός υπήρξε επί αιώνες ο ιστορικός µας ρόλος.

Ε. Να ενισχύσουμε τις οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές σχέσεις µε τα Βαλκάνια, ως φορέα του ορθόδοξου πολιτισμικού χώρου της Ευρώπης, παρά τις όποιες δυσκολίες. Σε αυτά τα πλαίσια, θα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα και τον ανιστόρητο επεκτατισμό και αναθεωρητισμό Σκοπίων και Αλβανίας.

ΣΤ. Να διαμορφώσουμε, τέλος, µια πολιτική που να συνδυάζει την εθνική επιβίωση µε την ανάγκη ανθρώπινης διαχείρισης του προσφυγικού αδιεξόδου. Ενάντια στη στρατηγική της Μέρκελ, του Σόρος, του Ερντογάν, που χρησιμοποιούν το προσφυγικό δράμα ως όπλο για την αποσταθεροποίηση της χώρας. Ενάντια σε όσους εκμεταλλεύονται το αδιέξοδο εμφανίζοντας τη ναζιστική τους παράκρουση ως εθνική στρατηγική.

Το προσφυγικό πρέπει να πολιτικοποιηθεί, διότι απειλεί µε διάρρηξη της εθνικής και κοινωνικής συνοχής: Να καταγγελθεί η Τουρκία ως αυτουργός του ανθρωπιστικού αδιεξόδου, να οργανωθεί αποτελεσματική φύλαξη και έλεγχος των συνόρων με αποτροπή των δουλεμπόρων, να µπει τέλος στην ασύδοτη δράση αδιαφανών ΜΚΟ, να απαιτηθούν από Ευρώπη και ΟΗΕ πόροι για την οργάνωση προσωρινών κέντρων φιλοξενίας, να επαναπατριστούν όσοι μετανάστες εισήλθαν παράτυπα στη χώρα.



Είναι εφικτή µια εναλλακτική οικονοµική / κοινωνική στρατηγική;

Παρότι είμαστε χρεωμένοι μέχρι τον λαιμό, σιδηροδέσμιοι της γερμανικής Ε.Ε., έρμαιο της δικτατορίας των αγορών;

Ναι, αξιοποιώντας τις αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς και τις ολιγαρχίες των Βρυξελλών, ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο της ΕΕ, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση της ευρωπαϊκής ηπείρου, ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ. Αντιθέσεις που οδηγούν σε αποδυνάμωση του ελέγχου πάνω στις οικονομίες και επιδεινώνουν την κρίση του ευρώ. Και θα είχαμε ήδη κατακτήσει καλύτερες θέσεις αν δεν υπήρχε μια ενδοτική κυβέρνηση, που βάθυνε τη μνηµονιακή καταστροφή των προηγούμενων. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η τακτική µας πρέπει να συνίσταται σε έναν διαρκή «ανταρτοπόλεμο», για τη μείωση του χρέους, για τις γερμανικές αποζημιώσεις, ενάντια στις απαλλοτριώσεις για τα κόκκινα δάνεια κ.λπ. κ.λπ.

Το ζήτημα της παραμονής µας ή όχι στη ζώνη του ευρώ –δοθέντος ότι θεωρούμε την είσοδο σε αυτή, καταστροφική–, θα πρέπει να λυθεί με την ενίσχυση της αυτοδυναμίας μας, και όχι μόνον οικονομικής, και τη συνεργασία µε δυνάμεις μέσα και έξω από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Θα πρέπει να ακολουθήσουμε, δηλαδή, μια εναλλακτική στρατηγική, χωρίς να βρεθούμε σε ένα μονήρες τετ-α-τετ µε την επεκτατική Τουρκία και χωρίς να επιτείνουμε την οικονομική και πολιτική απομάκρυνση της Κύπρου από την Ελλάδα.

Πιστεύουμε ότι το μεγάλο πολιτιστικό αλλά και οικονομικό µας πλεονέκτημα είναι η παιδεία, ο πολιτισμός, λόγιος και λαϊκός, και το φυσικό µας περιβάλλον. Έτσι, µόνο µέσω μιας μορφωτικής/πολιτισμικής επανάστασης μπορούμε «να κόψουμε δρόμο» προς την οικονομική και πολιτική αναγέννηση. Με όχημα ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μετέχει μεν στις παγκόσμιες επιστημονικές εξελίξεις αλλά επενδύει σε µια νέα πρόταση παιδείας – από τον αρχαιοελληνικό και βυζαντινό ανθρωπισμό μέχρι τη νεώτερη, αντιστασιακή, ιδιοπροσωπία μας. Μια τέτοια επιλογή θα προσέφερε στη χώρα ένα ποιοτικό εργατικό δυναμικό µε δυνατότητες πολυειδίκευσης, υψηλή πνευματική συγκρότηση, κριτική σκέψη και υψηλό φρόνημα.

Αυτό το μορφωτικό κεφάλαιο μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην οικονομική ανασυγκρότηση, τροφοδοτώντας την ανάπτυξη της παραγωγής, πρωτογενούς και δευτερογενούς, µε επικέντρωση στο ποιοτικό προϊόν. Αυτό υπήρξε το μοντέλο παραγωγής µας – και σε αυτό το πεδίο διαπρέπουν οι Έλληνες που εγκαταλείπουν τη χώρα.

*****

Τα τελευταία χρόνια, το «σύστημα» μετακύλησε το μεγαλύτερο μερίδιο της κρίσης και των θυσιών στα πιο ανυπεράσπιστα τμήματα της κοινωνίας µας, για να εξασφαλίσει τις μαφίες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, τη διαπλοκή, την κομματοκρατία. Έτσι εκφύλισαν το δημόσιο σε δυνάστη του ελληνικού λαού και δημιούργησαν ένα καθεστώς ιδιωτικής διαπλοκής που λεηλατεί το κράτος, τους εργαζόμενους, το περιβάλλον.

Για να μειωθούν οι κοινωνικές ανισότητες, θα πρέπει να απορριφθεί η πολιτική της λιτότητας και της φοροεπιδρομής:

Να πάψουν τα λαϊκά στρώματα να σηκώνουν τα βάρη της κρίσης και να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια µε θετικές πολιτικές παραγωγής, σε µια στρατηγική ενδογενούς, αυτόκεντρης ανάπτυξης.

Να διαχωρίσουμε, επιτέλους, το παρασιτικό κράτος των κομμάτων, από το δημόσιο, ώστε αυτό να καταστεί αρχιτέκτονας της πολιτιστικής και οικονομικής αναγέννησης του τόπου. Απαιτούνται ριζικά μέτρα, δημοκρατικοί θεσμοί αξιολόγησης και αναδιοργάνωση του κράτους, χρησιμοποιώντας και την εμπειρία των λίγων τομέων του Δημοσίου που καταφέρνουν ακόμα να λειτουργούν αποτελεσματικά.

Να ενισχυθεί η πρωτογενής και δευτερογενής παραγωγή, µε κίνητρα ιδιαίτερα για τις μικρομεσαίες εγχώριες επιχειρήσεις, αποφεύγοντας την τουριστική μονοκαλλιέργεια. Η επιβολή ποιοτικών κριτηρίων και τοπικής ταυτότητας στα προϊόντα μπορεί να αποτελέσει αποφασιστικό παράγοντα για την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και των εξαγωγών.

Να ενισχυθούν οι συνεταιριστικές και συνεργατικές δραστηριότητες, που τόσο υπονομεύτηκαν από την κομματοκρατία, οι οποίες επέτρεψαν κάποτε στις κοινότητές µας να ανθήσουν, προτάσσοντας το κοινωνικό-παραγωγικό αποτέλεσμα και όχι την εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης.

Να χτυπηθεί, τέλος, αποφασιστικά ο αθηνοκεντρισμός, το καρκίνωμα του νεώτερου ελληνικού κράτους, που υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της παρακμής και κύριος δίαυλος της εξάρτησης της χώρας, αποσαθρώνοντας την παραγωγή και την παράδοση μας, αναπαράγοντας τις ενδοτικές ελίτ.



Είναι εφικτή µια εναλλακτική πολιτική στρατηγική;

Η μικροπολιτική και ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός είναι υπεύθυνοι για όλες τις ήττες των λαϊκών κινητοποιήσεων. Όποιος υπόσχεται εύκολες νίκες και άμεσα αποτελέσματα εξαπατά τον λαό, εξάλλου δεν νοείται αντίσταση δίχως πολιτικό ήθος, ειλικρίνεια, μεθοδικότητα και ουσιαστική δουλειά.

Από την πλευρά µας, επιδιώκουμε τη συγκρότηση μιας συνολικής και ενιαίας πολιτικής πρότασης-κινήματος, που να στηρίζεται στην αυτο-οργάνωση των υγιών κυττάρων της κοινωνίας.

Απευθυνόμαστε απευθείας στον λαό και όχι σε συνασπισμούς παραγόντων, χωρίς να αποκλείουμε συγκλίσεις µε άτομα ή ομαδοποιήσεις.

Στόχος μας συγκροτηθούμε σε τοπικό επίπεδο, στους κοινωνικούς χώρους, στη βάση της κοινωνίας. Να διαμορφώσουμε κύτταρα αυτού του προτάγματος που, παράλληλα, θα λειτουργούν ως εστίες αλληλεγγύης, προβληματισμού, πολιτιστικού έργου και παραγωγής θετικής πολιτικής.

Προχωρούμε σε ανοικτή και άμεση απεύθυνση στην κοινωνία, μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών συνεύρεσης µε δυνάμεις τόσο από το πολιτικό, όσο και το πνευματικό «σύστημα», οι οποίες δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Δυστυχώς, τα πολιτικά στελέχη και οι ελίτ, ακόμα και µε καλές προθέσεις, είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία πολύ πίσω από τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνίας και του λαού. Είτε έχουν φθαρεί είτε/και έχουν ανατραφεί µε εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα, συνθήματα και ιδεοληψίες· διαιρούν τον λαό για να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους. Και όμως, στο λαϊκό σώμα, 70 χρόνια μετά τον εμφύλιο και 43 μετά τη δικτατορία, όλα αυτά είναι ξεπερασμένα και οι άνθρωποι πλέον κοιτάζουν τα έργα και όχι τα λόγια. Και τα έργα όλων –αριστερών και δεξιών στην εξουσία– µοιάζουν μεταξύ τους σαν δύο σταγόνες νερό.

Εξάλλου, ελίτ και ψευδοελίτ περιφρονούν τον λαό. Οι µεν, οχυρωμένοι στα υλικά προνόμιά τους, οι δε, έχοντας την πεποίθηση πως γνωρίζουν τους «νόμους της ιστορίας» και «το καλό µας», κατέληξαν να µας ατενίζουν και οι δύο από τις… παραλίες της Μυκόνου.

Γι’ αυτό αρνούμαστε πλέον τους ξεπερασμένους διχασμούς. Αυτοκαθοριζόμαστε µόνο µε τα προτάγματά µας, που αποτελούν και αιτήματα της πλειοψηφίας του λαού: την εθνική ανεξαρτησία και τον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την ενδογενή πνευματική και παραγωγική αναγέννηση του τόπου. Σε ένα ενιαίο απελευθερωτικό πρόταγμα, εκσυγχρονισμού της παράδοσής µας. Μόνο έτσι μπορούμε να συναντήσουμε δημιουργικά τα οράματα και τους αγώνες όλων των άλλων λαών, όλες τις άλλες απελευθερωτικές απόπειρες.

Οι ρίζες της ανημπόριας µας βρίσκονται ακριβώς στον βαθύτατο διχασμό ανάμεσα σε έναν εκσυγχρονισμό εισαγόμενο και ξενόφερτο και μια παράδοση που έσωζε την ιδιοπροσωπία µας αγκιστρωμένη στο παρελθόν. Εντούτοις ό,τι μεγάλο καταφέραμε πραγματοποιήθηκε, όποτε συνδέαμε την παράδοση µε το σύγχρονο, στην Επανάσταση του 21, με τον Βενιζέλο και την Εθνική Αντίσταση, τον Σολωμό και τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Χατζηδάκι και τον Θεοδωράκη.

Είμαστε λοιπόν αυτά που διακηρύττουμε και διεκδικούμε, αυτά που λέμε και πράττουμε, απορρίπτοντας τις ξεπερασμένες και διχαστικές ταμπέλες.

Ένα καινούργιο γόνιμο ταξίδι

Η πολιτική αυτο-οργάνωση είναι η δυσκολότερη επιλογή, απαιτεί πολλαπλάσιες προσπάθειες και κόπο: Να διαθέτεις οικονομική αυτοτέλεια· να διαθέτεις ένα όραμα, που το επεξεργάζεσαι διαρκώς, εμβαθύνοντας το πρόγραμμά σου· να πασχίζεις για την ιδεολογική και πολιτική αναβάθμιση όλων, για ουσιαστική δημοκρατία στο εσωτερικό της.

Ξεκινάμε ένα δύσκολο ταξίδι, έχοντας για εφόδια μια μακρά αντιστασιακή πρακτική, που µας έφερε ενάντια σε όλες τις καταστροφικές εξουσίες και με τη βαθιά πεποίθηση πως ο λαός, άσχετα από ιδεολογική προέλευση, βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο, σε εκείνο το «τώρα ή ποτέ» που θα κρίνει το μέλλον του.

Απευθυνόμαστε σε όσους ήδη αποστασιοποιήθηκαν από την αθλιότητα της πολιτικής κατάστασης και ελπίζουμε πως θα πολλαπλασιαστούν όσοι θα αποτινάξουν αυταπάτες, δειλίες, μικροσυμφέροντα και θα σπουδάσουν τη νέα γραμματική της αλήθειας και της ευθύνης.

Ήρθε καιρός, όσοι μείναμε μακριά από τις σειρήνες της παρακμής να βρούμε τη δική µας έκφραση… Γι’ αυτό αποφασίσαμε, μετά από μακρόχρονο προβληματισμό, να προχωρήσουμε στη συγκρότηση του πολιτικού κινήματος Άρδην. Άρδην –εκ θεμελίων. Διότι επί είκοσι χρόνια, µε αυτό το όνομα δραστηριοποιούμαστε στην ελληνική κοινωνία – αλλά και για λόγους ιστορικής μνήμης και συμβολισμού: Το 1885, ο Ιθακήσιος Πλάτων Δρακούλης, εξέδωσε το περιοδικό Άρδην, «Μηνιαίον Φύλλον των Συμφερόντων του Ανθρώπου», θέλοντας να συνδυάσει έναν σοσιαλισμό µε ελληνικές ρίζες με τη γηγενή χριστιανική παράδοση. Τι ωραιότερο σημείο αναφοράς!

Καλούμε λοιπόν όσους πιστεύουν πως είναι καιρός να κάνουμε ένα βήμα μπροστά:

Να συνταχθούν μαζί µας, ώστε να βαδίσουμε από κοινού, στην αφύπνιση και αναγέννηση του έθνους και του λαού,.

Να συνυπογράψουν αυτό το κείμενο-διακήρυξη, αποδεικνύοντας πως αυτές οι απόψεις δεν αποτελούν µια μεμονωμένη κραυγή, αλλά ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό αίτημα.

Να στείλουν παρατηρήσεις και απόψεις, τόσο για το περιεχόμενο της διακήρυξης, όσο και για τα πρακτικά βήματα που μπορούν να ακολουθήσουν, ιδιαίτερα προς την κατεύθυνση συσπειρώσεων σε χώρους εργασίας, συνοικίες, πόλεις, περιοχές.

Να προχωρήσουν μαζί µας στην προετοιμασία της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης του Άρδην, το φθινόπωρο του 2016.

Άρδην, να αλλάξουμε ρότα· άρδην, να αποκαθηλώσουμε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα· άρδην, για να γίνει και πάλι ο καθημαγμένος λαός νοικοκύρης στον τόπο του· άρδην, να θέσουμε τις βάσεις για μια κοινωνία δικαιοσύνης και ελευθερίας ταυτόχρονα …

Επίλογος

Από την μαχόμενη Κύπρο· µε Ποντίους, Μικρασιάτες και Κωνσταντινοπολίτες, ενάντια στη γενοκτονία της μνήμης· µε την Κρήτη του Λούκαρι και του Θερίσσου· με τους Επτανησίους ριζοσπάστες, τους Σαμίους του Λογοθέτη και τους Ψαριανούς του Κανάρη· τις Σπέτσες της Μπουμπουλίνας, την Πελοπόννησο του Μυστρά και του Κολοκοτρώνη, τη Ρούμελη του Καραϊσκάκη και της Εθνικής Αντίστασης, την Ήπειρο της Δέσπως Τζαβέλα, τη Β. Ήπειρο της Χιμάρας, τη Θεσσαλία του Ρήγα. Με τους αγωνιστές του Μακεδονικού αγώνα και της Θράκης, την Αθήνα του Μαραθώνα, της Κατοχής, του 114.

Πίσω µας βρίσκονται αιώνες και γενεές, από τον Λεωνίδα και τον Παλαιολόγο, μέχρι τη Θεσσαλονίκη του 1936, το Όχι του ’40, τον Γοργοπόταμο, τον Λαμπράκη και τον Παναγούλη, μέχρι τον Καραολή, τον Σολωμό Σολωμού, και τον Λούη Τίκα.

Με τον Αισχύλο και τον Ρωμανό Μελωδό, τον Κορνάρο και τον Σολωμό· τον Μακρυγιάννη, τον Παπαδιαμάντη, τον Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Θεοτοκόπουλο, τον Κόντογλου, τον Καστοριάδη, τον Κονδύλη. Είναι καιρός όλα τα τμήµατα του λαού, όλες οι μνήµες μιας ιστορικής διαδρομής να ενωθούν –ξεπερνώντας διαιρέσεις και καταγωγές–, σε ένα πρόταγμα απελευθέρωσης, δικαιοσύνης, αξιοπρέπειας και πολιτισμού. Αυτοί µας εμπνέουν, αυτό είναι το πρόταγμά µας.