Φαινεται απο τη γονιμη συζητηση μας ως τωρα να εχουμε συμφωνησει σε πολλα:
- Η ομοσεξουαλικοτητα ειναι αμαρτια, απο τις βαρυες, για ανδρες και γυναικες.
- Η Εκκλησια πρέπει σαφώς να στηλιτεύει το φαινόμενο και να κηρύσσει το Λογο του Θεού, οτι δλδ προκειται περι μεγαλης αμαρτιας.
- Δε μισουμε, δεν καταδικάζουμε ουτε αφοριζουμε τον πασχοντα άνθρωπο που βιωνει αυτο το πάθος. Τον σκεπαζει η προσευχη μας.
- Αντιστεκομαστε ως Ορθοδοξοι και Πολίτες, στη νομιμοποίηση και κανονικοποιηση της αμαρτιας, με καθε νομιμο μεσο.
- Αποφεύγουμε να νιώσουμε "ανωτεροι" επειδη εμας μας βοήθησε ο Κυριος και δε μας αγγιξε το παθος αυτο.
- Ακομα και αυτη η αμαρτια, με τη μετάνοια και την εξομολογηση και τα "εργα της μετανοιας", συγχωρείται απο τον Κυριο.
