ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

[zenjt]

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ. Ο Άγιος Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία έδρα της ομώνυμης Μητρόπολης,ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της Τουρκοκρατούμενης Ανατολικής Θράκης,στα παράλια της Προποντίδας. Πλησίαζαν οι ημέρες των Χριστουγέννων και ο Άγιος αποφάσισε να μεταβεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του για να εορτάσει μαζί με την οικογένειά του.Όταν το ιστιοφόρο που τον μετέφερε μαζί με άλλους επιβάτες βρισκόταν στα ανοικτά της θάλασσας έπιασε φοβερή τρικυμία.Εν μέσω θαλασσοταραχής,ο Άγιος είδε το πανί του σκάφους να σκίζεται και να πέφτει προς την θάλασσα.Άνθρωποι και πλοίο ήταν έτοιμα να χαθούν.Τότε ο Άγιος βγάζει την ζώνη του,την δένει στο πανί και κρατώντας το κάνει προσευχή λέγοντας:<<Θεέ μου σώσε με να σπουδάσω,να γίνω θεολόγος,για να αποστομώσω αυτούς που υβρίζουν το θείο Σου όνομα>>.Και το θαύμα έγινε.Ο άνεμος κόπασε και το πλοίο έφτασε στον προορισμό του με όλους του επιβάτες του σώους και αβλαβεείς χάρη στην παρέμβαση του Αναστασίου. Αυτό ήταν το πρώτο θαύμα του Αγίου όταν ήταν σε ηλικία περίπου 20 ετών,όπως μας παραδίδει ο Αγιορείτης Μοναχός Αβιμελέχ(Μπονάκης)στην πρώτη βιογραφία του Αγίου,που έγραψε και έκδοσε το 1921 στο Βόλο.Σε κάποιο άλλο ταξίδι ,κατά πάσα πιθανότητα στους Αγίους Τόπους,κάποια στιγμή καθώς βρισκόταν πάνω στο πλοίο,έσκυψε πάνω στην κουπαστή.Τότε κόπηκε η αλυσίδα που είχε περασμένο το σταυρό που του είχε χαρίσει η γιαγιά του σαν έφυγε από την Σηλυβρία,και ο σταυρός έπεσε στη θάλασσα.Ο Άγιος λυπήθηκε πολύ και άρχισε να προσεύχεται.Ξάφνικά άρχισαν να ακούγονται παράξενοι κτύποι στα ύφαλα του πλοίου.Αν και το πλήρωμα ανησύχησε και έψαξε να βρει από που προέρχονταν αυτοί οι χτύποι,μη βρίσκοντας κάτι,το ταξίδι συνεχίστηκε.Όταν το πλοίο έφτασε στον προορισμό του,οι χτύποι ξανάρχισαν και οι ναύτες με μία βάρκα πήγαν να εξετάσουν το πλοίο εξωτερικά.Οι χτύποι προέρχονταν από το σημείο που ο ξύλινος σταυρός του Αγίου είχε κολλήσει στα ύφαλα! ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ<<ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ-Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ.>>

[zenjt]

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΛΑΖΑΡΗ. Ο ιερομόναχος Αμβρόσιος Λάζαρης γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1912 στα Λαζαράτα Λευκάδος.Πατέρας του ήταν ο Παναγιώτης Λάζαρης και μητέρα του η Ελουίζα.Το ζευγάρι είχε πέντε παιδιά.Το κοσμικό όνομα του ιερομ.Αμβρόσιου ήταν Σπυρίδων.Το 1935 μπήκε στο Άγιον Όρος. Ο ίδιος διηγείται:<<Όταν φτάσαμε στην Ξηροποτάμου ,στην πύλη,ρωτήσαμε τι γίνεται ρε παιδιά;Οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν από την εικόνα και μιλούσαν μεταξύ τους επί 20 λεπτά της ώρας.Κι εγώ τα έχασα.Θεέ μου,τι γίνεται,λέω.Οι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν στο προαύλιο του Ναού!Λοιπόν σε λίγο χάθηκαν οι Άγιοι. Τα χασα κι εγώ.Ρώτησα κάποιον. Ποιοί ήσαν αυτοί έξω που μιλούσαν,κάτι στρατιώτες;Που πήγαν κι έφυγαν;Ποιοί στρατιώτες; μου λέει.Καθίσαμε εκεί και την άλλη μέρα πήγαμε στην Κουτλουμουσίου.>>Για μια μικρή περίοδο παρέμεινε και εκτός Μοναστηριού,στην παναγούδα,ένα κελί που άρχισε να κτίζει ο ίδιος και όπου έμεινε αργότερα ο Γέροντας Πα'ί'σιος.Στην κατοχή είχε πάει να μαζέψει σύκα χωρίς να πάρει άδεια ή ευλογία από τον Ηγούμενο και έπεσε από την συκιά κι έσπασε το πόδι του.Τον βρήκε ο αγροφύλακας του Μοναστηριού και τον μετέφερε στην Μονή.Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε γιατρός στο Άγιον Όρος,ούτε φάρμακα.Δεν έβρισκες τίποτα από τέτοια πράγματα,ερημιά τα πάντα.Ευτυχώς,εκεί στην σκήτη την Κουτλουμουσιανή ήταν ένας[Θεός σχωρέσ' τον]που ήξερε από γόνατα σπασμένα και τα έφτιαχνε.Και πήγε ένας καλόγερος και τον πήρε στο νοσοκομείο του Μοναστηριού.Μπροστά από το νοσοκομείο ήταν το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων.<<Φώναζα,τσίριζα,γιατί πονούσα πάρα πολύ και κάθισα όλο το απόγευμα και το βράδυ.Κατά τις 12 τη νύχτα τι γίνεται ,λέτε;Είδα να κατεβαίνουν από τον τρούλο ζωντανοί οι Άγιοι Ανάργυροι,Κοσμάς και Δαμιανός,να έρχονται,και έλαμψε ο τόπος."Ε,τον κακομοίρη"λέει ο Άγιος Δαμιανός,"πως τό 'κανε το πόδι"Λοιπόν έρχεται μπροστά στην κεφαλή ο Άγιος Κοσμάς και λέει στον Άγιο Δαμιανό "Πήγαινε εκεί στο πόδι ,και πιάσ 'το με τα χέρια και τράβα το προς τα έξω. "Γιατί είχε στραβώσει ,το είχε καταπλακώσει με το άλλο πόδι.Και πάει ο Άγιος και τραβάει το πόδι στα ίσια.Έναν πόνο ..δεν λέγεται.Εκείνο το τράβηγμα το κανε,εκκόλησε το πόδι.Να δείτε το θαύμα των Άγίων Αναργύρων!Μεταξύ τους μιλούσαν αλλά δεν καταλάβαινα."Ήλθαμε να σε βοηθήσουμε"λέει ο Άγιος Κοσμάς"μη φοβάσαι θα περάσει"Και τι γίνεται.Με το τράβα που έκανε πέρα,εκκόλησε το πόδι.Τα κόκκαλα,τα κρέατα,όλο το γύρω γύρω,δεν εφαίνονταν τίποτα.Εγώ μόλις έγινε αυτό,σταμάτησε ο πόνος και σηκώνομαι αμέσως επάνω και χόρευα και τραγουδούσα κι έψελνα...ούτε καταλάβαινα εκείνη την ώρα.Σηκωθήκανε οι καλογέροι στο πόδι .Θα τρελλάθηκε από τους πόνους ο καλόγερος,είπαν.Τέτοια ώρα να τραγουδάει και να ψέλνει!Έρχονται λοιπόν στο νοσοκομείο.Μνησθητί μου Κύριε!λένε.Τι σηκώθηκες;Κάτσε κάτω,θα σπάσεις και τ άλλο πόδι."Για κοιτάξτε να δείτε ,"λέω"Αυτοί οι δύο που είναι μέσα στον θρόνο τους εκεί,ήρθανε πριν από ώρα ,ο ένας στο κεφαλι κι ο άλλος στα πόδια ,τραβήξανε το πόδι και το φτιαξαν και τώρα δεν υπάρχει τίποτα..Όλη την νύκτα δεν κοιμήθηκαν οι καλόγεροι και το πρωί έκαναν λειτουργία.Πήγα στην λειτουργία κι εγώ.Τρεις μέρες έκαναν λειτουργία.Έκατσα 2-3 μέρες στο νοσοκομείο και μετά έφυγα.>> ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ<<ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ-Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου.-ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ Π.ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ.

[XAPA]

Ἕνα ἀπό τά πολλά μή δημοσιευμένα Θαύματα τοῦ Ὁσίου Παταπίου



Μεταστροφή «καθολικής» που εζήτησε μόνη να λάβει το Ορθόδοξο Βάπτισμα, έπειτα από απώθηση και έλεγχο του Οσίου, καθώς πλησίαζε να προσκυνήσει την ι. Λάρνακα.


Το θαύμα τούτο (αυτό το αποκαλύπτουμε εδώ ως επίκαιρο) υπήρξε η αφορμή της μη αρνήσεως αρχικά και τελικά να δεχθούμε την επιμέλεια της παρούσης εκδόσεως, όταν εντελώς απροσδόκητα μας ζητήθηκε μια εκδοτικής και τυπογραφικής φύσεως συμβουλή για την έκδοση της Ι. Ακολουθίας του Οσίου.

Κατά το φετινό δηλαδή Πάσχα στο Άγιον Όρος συνομιλούσαμε με γείτονα ευλαβή Γέροντα, ονόματι Μαρτινιανό (Καλύβη «Άγιοι Πάντες», στην Καψάλα, της Ι. Μονής Παντοκράτορος) και ο λόγος κατέληξε περί συγχρόνων θαυμάτων.

Γιατί η αφορμή ήταν το διαρκές θαύμα της Ορθόδοξης Πίστεώς μας του Αγίου Φωτός του Παναγίου και Ζωοδόχου Τάφου.

Τότε ο Γέροντας Μαρτινιανός μας ανέφερε και το επόμενο πρόσφατο θαύμα του Οσίου Παταπίου, το οποίο παραθέτουμε κατά τη διήγησή του.

Ο Γέροντας είχε συγγενή μετανάστη στη Δ. Γερμανία, από την οποία πριν λίγα χρόνια επέστρεψε ως συνταξιούχος.

Ο συγγενής του ονομάζεται Γεώργιος Ζ…… και στη Γερμανία ενυμφεύτηκε Γερμανίδα σύζυγο «καθολική», χωρίς εκείνη να βαπτισθεί πριν με το Ορθόδοξο Βάπτισμα.

Ετέλεσαν, βέβαια, γάμο σε Ορθόδοξο Ιερό Ναό και τα δύο παιδιά τους τα εβάπτισαν με το Ορθόδοξο Βάπτισμα, αλλά η σύζυγος παρέμεινε καθολική, αν και εκκλησιαζόταν και σε Ορθόδοξους Ναούς.

Αφού επέστρεψαν στην Ελλάδα, το καλοκαίρι του 1985 πήγαν για παραθερισμό στο Λουτράκι Κορινθίας και από εκεί ανέβηκαν μια μέρα και στη Μονή του Οσίου Παταπίου να προσκυνήσουν τονν Όσιο.

Πρώτος εισήλθε στο ιερό Σπήλαιο ο σύζυγος, ο οποίος και προσκύνησε. Αλλά ενώ εισήλθε και η «καθολική» σύζυγος και επλησίασε να προσκυνήσει, ευρέθηκε κάτω λιπόθυμη!

Την έπιασε αμέσως στα χέρια του ο σύζυγος και με τη βοήθεια και άλλων παρευρισκομένων προσκυνητών την έβγαλαν έξω και τη βοηθούσαν να συνέλθει.

Αφού συνήλθε, την ερώτησαν τι της συνέβη, κι εκείνη με έκπληξη απάντησε:

«Καλά δεν είδατε, δεν ακούσατε;

Ο Άγιος με έσπρωξε και μου είπε: «Πώς εσύ, αιρετική, με πλησιάζεις;»

Και από τη στιγμή αυτή μόνη της εζήτησε να βαπτισθεί Ορθόδοξη, όπως και έγινε ύστερα από σχετική κατήχησή της στην Ενορία της.

Τώρα πιά ως Ορθόδοξη επισκέπτεται με ευλάβεια το Ιερό Σπήλαιο του Οσίου και προσκυνεί το Ιερό Λείψανο με πόθο και ευγνωμοσύνη. Γιατί αφότου έλαβε το Ορθόδοξο Βάπτισμα, αισθάνεται άλλος άνθρωπος!

«Όταν προσεύχομαι», μας είπε «αισθάνομαι το Θεό δικό μου, Πατέρα μου, ενώ πριν δεν αισθανόμουν τίποτε.

Τώρα ανάβω το καντήλι στο Εικονοστάσι, ετοιμάζω πρόσφορο, μεταλαμβάνω, διαβάζω βίους Αγίων και η ψυχή μου αισθάνεται το Θεό κοντά της.

Να, πώς να σας το πω; Κάτι πολύ διαφορετικό από πριν, μια βεβαιότητα ότι είμαι κοντά στο Θεό.

Και αυτό το οφείλω στον Άγιο Πατάπιο, που τον ευχαριστώ».


Απόσπασμα από «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ», έκδοση της Ιεράς Μονής Λουτρακίου


agioritikovima.gr

[zenjt]

ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΜΒΡΟΣΙΟ. Τον Ιούλιο του 1978 ο Γέροντας Αμβρόσιος πήγε στη Γενεύη προσκεκλημένος του Επισκόπου Ελβετίας ,Δαμασκηνού,ο οποίος ήταν πρώτος ξάδερφος του τότε επισκόπου Φθιώτιδος Δαμασκηνού.Ο λόγος γιατί ένα χρόνο πριν οι γιατροί στο Νοσοκομείο Αποκαταστάσεως Τραυμάτων και Αναπήρων(ΚΑΤ) δεν τον είχαν χειρουργήσει σωστά στο πόδι(στις 30-7-1977 για κάταγμα διαφύσεως αριστερού μηριαίου)μετά το τροχαίο ατύχημα που είχε και πονούσε,παρότι έμεινε για τρεις μήνες στο νοσοκομείο.Του είχαν βάλει λάμα μεγαλύτερη από ότι έπρεπε.Οι γιατροί στην Ελβετία(Hospital Cantonal,1211 Geneve 4)τον χειρούργησαν ξανά και στην συνέχεια ο Γέοντας μπορούσε πολύ γρήγορα να περπατά χωρίς πρόβλημα.Όμως κι ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο,τον έπιασε πάλι ένας απ'τους δυνατούς κωλικούς νεφρού που τον ταλαιπωρούσαν για χρόνια.Οι γιατροί διαπίστωσαν πως έχει πέτρες στα νεφρά και ο Γέροντας σκέφτηκε να κάνει εγχείρηση,για να τις βγάλει.Το είπε στη Γερόντισσα Παρθενία ,η οποία τον είχε συνοδεύσει και διέμενε στο Πατριαρχικό Κέντρο Γενεύης,όμως εκείνη δεν ήθελε ούτε να το ακούσει.Προτιμούσε να επιστρέψουν στην Ελλάδα,γι αυτό και άρχισε αμέσως να παρακαλεί τον Άγιο Νεκτάριο να κάνει πάλι το θαύμα του.Ωστόσο η επέμβαση προγραμματίστηκε να γίνει.Αλλά το βράδυ πριν το χειρουργείο,όπως προσευχόταν ο Γέροντας,κι ενώ στο Μοναστήρι στην Ελλάδα γινόταν αγρυπνία για την αποκατάσταση της υγείας του,έγινε το θαύμα.Του εμφανίστηκε ο Άγιος Νεκτάριος εν σώματι ως μοναχός,βγήκαν στο σαλονάκι κι άρχισαν την κουβέντα.Μίλησαν αρκετά.Ο Γέροντας του είπε για το πρόβλημα που είχε και για την επέμβαση που θα έκανε την επόμενη,ο Άγιος τον άγγιξε με την παλάμη του στο ύψος των νεφρών κι έπειτα έφυγε.Λίγο μετά,οι πέτρες έπεσαν με την ούρηση.'Ομως ήταν υπερβολικά μεγάλες,ώστε να βγουν δια της φυσιολογικής οδού,από την ουρήθρα,δεδομένου μάλιστα ότι η μία απ' αυτές ήταν στο μέγεθος μεγάλου καρυδιού.Έτσι,δεν ήταν παράξενο που ένας Ελβετός γιατρός,όταν είδε το άλλο πρω'ί' το απίστευτο του πράγματος αναφώνησε: -Εσείς οι Ορθόδοξοι έχετε ζωντανή πίστη!εμείς τη νοθεύσαμε. Κι από τότε ο Γέροντας δεν αρρώστησε ξανά από κωλικό του νεφρού.Όταν μάλιστα μια φορά ένιωσε πάλι ενοχλήσεις στη μέση και αναρωτήθηκε μήπως είχε πάλι τους ίδιους πόνους του παρελθόντος,ανέλαβε η Γερόντισσα να δώσει την αληθινή εξήγηση γι αυτούς: - Άντε καλέ,ο Άγιος δεν είναι επίορκος.έχεις κρυώσει. ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ .Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου.

[zenjt]

ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΜΒΡΟΣΙΟ ΛΑΖΑΡΗ. Όταν ο Γέροντας εισήχθη στον <<Ευαγγελισμό>>με πολύ δυνατούς πόνους, διαπιστώθηκε ότι οφειλόταν σε ειλεό.Ήταν δύσκολη η απόφαση να γίνει επέμβαση,γιατί βρισκόταν σε προχωρημένη ηλικία και επί πλέον είχε περάσει πολλές ασθένειες,όμως ήταν αναγκαία.Έτσι αυτή αποφασίστηκε για την άλλη μέρα.Τη νύχτα ωστόσο εμφανίστηκε πάλι ο Άγιος Νεκτάριος, έκανε έτσι με το χέρι και τον άνοιξε,του τράβηξε το έντερο σε μια μεγάλη απόσταση,το καθάρισε και το άφησε να επανέλθει στη θέση του.Ένα πνευματικό του παιδί,που τον διακονούσε εκείνες τις δύσκολες ώρες,περιγράφει με λεπτομέρειες τα γεγγονότα πρώτα της ταλαιπωρίας και μετά της ίασης του Γέροντα,όμως αυτός δεν έβλεπε τον Άγιο και τον τρόπο που εκείνος έδρασε.Την θεραπεία του Γέροντα τη γνωρίζουμε κι από το στόμα του ίδιου,όπως την περιέγραψε στη Γερόντασσα και σε άλλους,με μια αφήγηση που θυμίζει παραμύθι. - Παρθενία,ήλθε ο Άγιος Νεκτάριος,με άνοιξε και το είδα:έλυσε τους κόμπους στο έντερο,το έβαλε πάλι στην κοιλιά μου και μου είπε:<<Έλα ,Αμβρόσιε,να δεις για ποιανού το χατίρι ήρθα εγώ σήμερα εδώ>>.Και με ανέβασε ψηλά και είδα τα παιδιά μου να προσεύχονται.Δεν μπορείς να φανταστείς ,Παρθενία,πόσοι! ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου.

[zenjt]

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΜΒΡΟΣΙΟ ΛΑΖΑΡΗ. Να αναφέρουμε και το περιστατικό της θεραπείας του,το οποίο συνέβη τον Αύγουστο του 2006.Στις 3 Αυγούστου ο Γέροντας επέστρεψε στο Μοναστήρι από το νοσοκομείο της Λαμίας.Οι εξετάσεις ήταν όλες καλές.Το πρωί της 14ης Αυγούστου,όμως τα πράγματα άλλαξαν.Έχασε κάθε επαφή με το περιβάλλον,η πίεσή του έπεσε,ήταν παγωμένος και έιχε την όψη νεκρού.Ειδιποιήθηκαν όλοι για το τέλος που πλησίαζε.Στις 8 το βράδυ ο γιατρός του στη Λαμία,Κος Ντούρος,έδωσε εντολή να φέρουν τη γιατρό από το Κέντρο Υγείας της Αμφίκλειας,για να του βάλει ορό και φάρμακο.Η γιατρός ήλθε και προσπάθησε να βρει φλέβα στο πόδι,δεδομένου ότι στα χέρια ήταν αδύνατο,από τα τρυπήματα τα οποία είχαν προηγηθεί στις τόσες φορές που νοσηλεύτηκε.Κάποια στιγμή ο Γέροντας ξύπνησε και μίλησε στην πνευματική του κόρη,δίπλα του,που τον διακονούσε:-Είπε η Παναγία να μη με μαχαιρώσετε! Τότε εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη,τράβηξε το λάστιχο από το πόδι του και τηλεφώνησε αμέσως στο γιατρό.Τον πρόλαβε.Ήταν έτοιμος να την καλέσει και να της πει να μην βάλουν τελικά ορό.κατά τις 11 τη νύχτα ο Γέροντας άνοιξε τα μάτια και ζήτησε να έλθουν οι μοναχές.Μαζί με αυτές ήταν και όσι διακονούσαν το Μοναστήρι για την εορτή που ξημέρωνε.Τους σταύρωσε όλους,είπε μια ευχή και ξαναβυθίστηκε στο λήθαργο.Στις 3 το πρωί ήταν παγωμένος,είχε κρύο ιδρώτα και σφυγμό πολύ χαμηλό.Έσβηνε.Η πνευματική του κόρη,η οποία είχε μείνει στην καρέκλα δίπλα του να τον φροντίζει και προσευχόταν,σε κάποια στιγμή σηκώθηκε και κάθισε στο κρεββάτι απέναντί του,για να ξεκουράση λίγο τη μέση της.Η ταλαιπωρία βάρυνε τα βλέφαρα και έκλεισε για λίγα λεπτά τα μάτια της.Τα άνοιξε όμως σύντομα,νιώθοντας να την πονούν από ένα δυνατό φως.Νόμισε πως ήταν το διαρκώς αναμμένο λαμπάκι νυκτός και έφερε λίγο αλουμινόχαρτο να το καλύψει.Λίγο μετά τις 7 το πρω'ί' ο Γέροντας άνοιξε τα μάτια.Είχε πλήρως επανέλθει και ήταν όπως παλιά.Της είπε: <<Φέρε μου ρούχα,να ντυθώ για τη Θεία Λειτουργία>>Η χαρά και η έκπληξη βέβαια δεν περιγράφονται<<Γέροντα εσύ ήσουν σαν πεθαμένος.Τι συνέβη κι έγινες καλά;>>τον ρώτησαν.<<Ήλθε το βράδυ ο βασιλιάς της Κέρκυρας,ο Άγιος Σπυρίδωνας,και μ' έκανε καλά>>είπε με την φυσικότητα και την αγνότητα παιδιού.-Παππού,με είδε και μένα που ήμουν όλη τη νύχτα εδώ ,δίπλα;τον ρώτησε η πνευματική του κόρη δείχνοντας την καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι του. <<Ναι,παιδί μου ,σε είδε και σε ευλόγησε>>της είπε και της έδειξε τη θέση στο απέναντι κρεβάτι,όπου είχε καθίσει για λίγα λεπτά πριν αυτή ξυπνήσει από το δυνατό φως.Προφανώς,ήταν η ώρα που ο Γέροντας είχε δεχτεί την επίσκεψη του μεγάλου Αγίου της Κέρκυρας.'Οταν φάνηκαν σε λίγο και τα άλλα πνευματικά του παιδιά,τα οποία όλη τη νύχτα προσεύχονταν γι αυτόν,άρχισε να τους μιλά με αγάπη,να τους νουθετεί,να γελά.Όπως μάλιστα εκείνοι έκλαιγαν από συγκίνηση,αποκάλυψε σε όλους ότι ο Άγιος Σπυρίδων,που τον έκανε καλά,του είπε ότι είχε διορία λίγο ακόμη χρόνο ζωής.ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ.Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου.

[AgwnistisTou21]

Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό στή μακρινή χώρα κάτω, στο Σουδάν. Στό αεροδρόμιο της πρωτεύουσας παρατηρείτο μια ασυνήθιστη κίνηση. Εκτός των κανονικών δρομολογίων, ανέμελα νιάτα, μαθητές, με τους εκδρομικούς σάκους των, είχαν γεμίσει τις αίθουσες του αερολιμένα. Μια σχολική εκπαιδευτική, αεροπορική εκδρομή, είχε προγραμματιστεί για την ημέρα αυτή. Σχολικά τραγούδια και χαρούμενες φωνές έσπαγαν το μονότονο βουητό των αεροπλάνων, που απογειωνόταν και προσγειωνόταν εις τον αερολιμένα. Και ξάφνου τα μικρόφωνα ανήγγειλαν;... «Οι εκδρομείς και οι κύριοι συνοδοί αυτών να επιβιβαστούν εις το σκάφος. Το σκάφος σε 5 λεπτά απογειώνεται». Ένας χείμαρρος από νέα παιδιά όρμισε στον αερολιμένα και κατευθύνθηκε προς το αεροσκάφος. Σέ τρία λεπτά όλα ήταν έτοιμα για την απογείωση.

Ο Κυβερνήτης, ένας αθλητικός νέος, πού δεν απείχε πολύ στην ηλικία από τους νέους επιβάτες του, αλλά αριστούχος και ίσως ο καλύτερος και ο πλέον δοκιμασμένος της Εταιρείας, τους καλωσόρισε στο σκάφος και τους υποσχέθηκε ένα ωραίο ταξίδι. Όλα ήταν έτοιμα. Ο Κυβερνήτης έριξε μια -τυπική- τελευταία ματιά στά όργανα του σκάφους, δια του ασυρμάτου είπε στό κέντρο το «Οκέϋ» καί έβαλε σε κίνηση τους κινητήρες. Το κέντρο του είπε τις τελευταίες πληροφορίες της μετεωρολογικής υπηρεσίας, πού ήταν πάρα πολύ καλές και του ευχήθηκε καλό ταξίδι. Σέ δύο λεπτά το αεροπλάνο φιλούσε για τελευταία φορά τη γη και ορμούσε με δύναμη στους αιθέρες, σαν ένα μεγάλο αρπακτικό πουλί, για να καταβροχθίσει την απόσταση των 500 μιλίων πού τους χώριζε με το αεροδρόμιο του προορισμού τους.

Το αεροσκάφος είχε διανύσει περίπου τα 100 μίλια και όλα έδειχναν ότι συμβάλλουν εις ένα ωραίο αεροπορικό ταξίδι, μέσα σε ένα καταγάλανο ουρανό. Οι επιβάτες δε, χόρταιναν να απολαμβάνουν το ωραίο θέαμα πού τους προσέφερε το μεγάλο ύψος. Κάτω από τα πόδια τους ένας πελώριος ανάγλυφος χάρτης, ζωντανός, με χωριά, βουνά, ποταμούς και πεδιάδες απλωνόταν. Η αεροσυνοδός δεν έπαυε να τους ξεναγεί και να τους ενημερώνει συνεχώς. Ο Κυβερνήτης έπαιρνε σειρά στο δικό του μικρόφωνο για να πιάσει συζήτηση με τους επιβάτες και να τους λέει τα μυστικά του αεροπλάνου και της τεχνικής του. Ήταν πράγματι ένα υπέροχο ταξίδι. Ο Κυβερνήτης άνοιξε τον ασύρματο και ζήτησε από το κέντρο το στίγμα του και τον καιρό. Αυτό με την σειρά του, του απάντησε και τον πληροφόρησε ότι μέχρι τέλους του ταξιδιού τους δεν προβλέπεται καμιά αλλαγή του καιρού. Έκλεισε τον ασύρματο και ζήτησε με το μικρόφωνο να μιλήσει με τους επιβάτες, όταν εμπρός του διέκρινε ένα κατάμαυρο σύννεφο. Έκλεισε το μικρόφωνο και έσφιξε το πηδάλιο να οδηγήσει το σκάφος κάτω από το σύννεφο και να μη χάσουν οι επιβάτες την οπτική επαφή τους με τη γη.

Ήταν κάτω από το σύννεφο όταν εμπρός του εμφανίστηκε δεύτερο, πλέον κατάμαυρο, με βροντές και αστραπές. Είχε πέσει σε καταιγίδα! Έδωσε ύψος στο σκάφος για να ξεφύγει, το ρολόι έδειχνε 8.000 πόδια, η καταιγίδα όμως δεν σταματούσε. Έδωσε και άλλο ύψος. Το ρολόι έδειχνε 10.000 πόδια, το μάξιμουμ της αντοχής του αεροπλάνου του, οι επιβάτες άρχισαν να θορυβούνται. Η ορατότης ήταν μηδέν. Το χαλάζι κτυπούσε σαν σφαίρες στα παράθυρα του σκάφους. Οι κεραυνοί και οι αστραπές φώτιζαν μόνον τον ουρανό σαν εχθρικό πυροβολικό που προσπαθούσε να τους καταρρίψει. Η αεροσυνοδός προσπαθούσε με ψυχραιμία να τους καθησυχάσει.

Το σκάφος σαν παιχνιδάκι μέσα στην φοβερή αγκαλιά της καταιγίδας, άρχιζε να τρίζει και το ρολόι έδειχνε 12.000 πόδια. Ο Κυβερνήτης ψύχραιμος άρχισε να κατεβάζει το σκάφος χαμηλά. 8.000πόδια, 6,000 πόδια, 5.000 πόδια, 4.000 πόδια, 3.000 πόδια, 2.000 πόδια, η ίδια κατάστασις! Στό φόβο μήπως προσκρούσει σε καμιά κορυφή βουνού, άρχισε πάλι να ανεβαίνει. Φτάνει στα 8.000 πόδια και ανοίγει τον ασύρματο να μάθει από τον πύργο ελέγχου το στίγμα του, πού βρίσκεται και να τους πληροφορήσει ότι έχει πέσει σε καταιγίδα, παρά τις καλές μετεωρολογικές ειδήσεις, αλλά διαπίστωσε ότι δεν λειτουργεί. Άνοιξε αμέσως το ραδιόφωνο, η ίδια σιγή. Ένα κρύο χέρι έσφιξε την καρδιά του. Άνοιξε το χάρτη και προσπάθησε μόνος του να προσδιορίσει τη θέση του.

Μάταιος κόπος. Με την προσπάθεια να ξεφύγει από την καταιγίδα είχε χάσει τον προσανατολισμό του. Στά μάτια του συγκυβερνήτου του άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια του πανικού. Ο Κυβερνήτης διάβασε μέσα στα μάτια του βοηθού του την αγωνία καί πριν του μιλήσει έκαμε ακόμα μία προσπάθεια με τον ασύρματο και το ραδιόφωνο. Μάταιος κόπος, η μεγάλη καταιγίδα παραδόξως τα είχε καταστρέψει! Προσπάθησε πάλι με τον χάρτη, το αυτό αποτέλεσμα. Σέ παρόμοιες καταστάσεις, το θάρρος και η ψυχραιμία του Κυβερνήτου, φέρουν καλά αποτελέσματα. Γύρισε στον συγκυβερνήτη του που τον κοίταζε ακίνητος, μαρμαρωμένος καί του ζήτησε ψυχραιμία, διότι η κατάστασή τους είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αποφευχθεί ο πανικός των επιβατών. Ο πανικός όμως δεν απείχε πολύ από τους επιβάτες. Η αεροσυνοδός μη ξέροντας απολύτως την κρισιμότητα της κατάστασης, κατέβαλε κάθε φιλότιμη προσπάθεια να τους καθησυχάσει.

Πράγματι, η κατάσταση ήταν πάρα πολύ κρίσιμη. Ο κυβερνήτης, χωρίς προσανατολισμό, ασύρματο, ραδιόφωνο και στίγμα, μέσα στη φοβερή θύελλα που δεν είχε τέλος, δε μπορούσε να πιλοτάρει το σκάφος με σιγουριά. Άρχισε να κάμει κύκλους και να ανεβοκατεβαίνει, προσπαθώντας να βγει μέσα από την θύελλα. Το σκάφος τυφλά οδηγείτο από τον ψύχραιμο μέχρι στιγμής Κυβερνήτη. Όμως οι ώρες περνούσαν, θα έπρεπε να είχαν προσγειωθεί προ δυόμισι ώρες περίπου και ακόμη βρισκόταν στα ύψη. Τα καύσιμα άρχισαν να λιγοστεύουν επικίνδυνα. Καμιά βοήθεια, κανένα φωτεινό σημείο. Οι επιβάτες γνωρίζοντας εκ των προτέρων το χρόνο πού εχρειάζετο το ταξίδι τους και βλέποντας ότι έχουν καθυστερήσει πάρα πολύ, ξέσπασαν σε κλάματα και υστερισμούς, Ακόμη και η αεροσυνοδός έχασε τον έλεγχό της και δεν μπορούσε να προσφέρει καμιά βοήθεια στους επιβάτες.

Μάταια ο κυβερνήτης προσπαθούσε με το μικρόφωνο να τονώσει το ηθικό τους. Ο συγκυβερνήτης, ένα ράκος, ανίκανος να προσφέρει την παραμικρή βοήθεια. Μέσα στην αγωνία του ο κυβερνήτης ρίχνει την ματιά του στόν πίνακα των καυσίμων. Κρύος ιδρώτας τον περιέλουσε. Είχανε δεν είχανε ακόμη 20 λεπτά καύσιμα. Από την στιγμή αυτή άρχισε να κάμπτεται και αυτός. Του ήλθε να κλάψει! Κρατήθηκε. Σχεδόν ήτανε βέβαιος για την καταστροφή. Έβαλε τον αυτόματο πιλότο, έσκυψε πάνω στο πηδάλιο και αφέθηκε στο μοιραίο.

Σάν κινηματογραφική ταινία, στις τελευταίες αυτές στιγμές, περνούσαν από το μυαλό του όλα τα γεγονότα της ζωής του, από τα παιδικά του χρόνια. Σέ μια στιγμή ταράχτηκε. Μα βέβαια. Στήν οθόνη των σκέψεων του παρουσιάστηκε η Ελλάδα, η Μυτιλήνη, η Συκαμνιά. Ήταν Έλληνας και η μητέρα του κατάγεται από την Συκαμνιά της Μυτιλήνης, Θυμήθηκε που μικρός ήλθε στην γενέτειρα της μητέρας του, στήν Συκαμνιά, να γνωρίσει τη γιαγιά του, τους συγγενείς του. Θυμήθηκε ακόμη ότι η ευσεβής μητέρα του, του μιλούσε συνεχώς για τον θαυματουργό Ταξιάρχη του Μανταμάδου. Θυμήθηκε ότι μαζί της πήγε στον Μανταμάδο μικρός, για να προσκυνήσουν την θαυματουργό εικόνα του Ταξιάρχη.

Ένοιωσε το ρίγος που τότε ένοιωσε, όταν αντίκρισε την ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου. Στ’ αυτιά του, ζωηρά ακούγονται και τώρα τα λόγια, τότε, των γερόντων πού του έλεγαν: «ο Αράπης, παιδί μου, όταν τον καλέσεις με πίστη, (έτσι ακόμη και σήμερα λένε τον Ταξιάρχη, λόγω της μελανής εικόνας του), είναι πάντοτε κοντά σου, πρόθυμα να σε βοηθήσει, χειροπιαστά θαύματα έχουμε εμείς στους πολέμους». Αναρίγησε! Αναθάρρησε! Πίστευσε πραγματικά στον Μεγαλόχαρο και σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά, μέσα από την καρδιά του φώναξε με δύναμη «Ταξιάρχη μου, Αράπη μου, σώσε μας, σώσε μας και εγώ λαμπάδα ίση με το μπόϊ μου θα Σου ανάψω καί ολόχρυσο ομοίωμα του αεροπλάνου μας θα Σου κρεμάσω».

Την στιγμή αυτή, μέσα στό Γραφείο της Εκκλησίας των Ταξιαρχών, όπου μου αφηγείται τα περιστατικά ο Νικόλαος Χατζόγλου, ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, σηκώνεται όρθιος, κατακίτρινος και τρέμοντας κάνει τον σταυρό του. Ζει ακόμη μια φορά τα περιστατικά τα μοναδικά της ζωής του και με κόπο συνεχίζει: «Τότε, εμπρός μου άνοιξαν τα κατάμαυρα σύννεφα και φάνηκε ο καταγάλανος ουρανός και όπως ανοίγει η αυλαία και φαίνεται το σκηνικό του θεάτρου, έτσι κάτω από τα πόδια μας, μέσα στον ήλιο λουσμένο φάνηκε το αεροδρόμιο του προορισμού μας. Έπιασα το πηδάλιο χαρούμενος και σε λίγο προσγειωνόμασταν ατό αεροδρόμιο. Έριξα μια ματιά στα καύσιμα και παρατήρησα ότι μας είχαν απομείνει ακόμη 5 λεπτά βενζίνη περίπου.

Με την πρώτη ευκαιρία πήρα την άδειά μου και σήμερα είμαι εδώ, Πάτερ μου, για να αποδώσω στον Άγιο, σωτήρα μας, την ευγνωμοσύνη και την λατρεία μας και να αποθέσω εμπρός Του με ευλάβεια το τάμα μου.

Στά χέρια του, που έτρεμαν, εμφανίστηκε ένα ολόχρυσο ομοίωμα αεροπλάνου. Ήταν το μεγάλο του τάμα. Τον κοίταξα με συγκίνηση. Στά δακρυσμένα μάτια του διέκρινες την ικανοποίηση πού νοιώθει κανείς όταν πραγματοποιεί μία μεγάλη του υποχρέωση. Ένιωσα τη γλώσσα μου βαριά για να μιλήσει. Τα μάτια μου να πονούν καθώς προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Αρκέσθηκα μόνον να ψελλίσω το:

«Εχων Σέ προστάτην και βοηθόν, φύλακα καί ρύστην της ψυχής μου της ταπεινής, Μιχαήλ Πρωτάρχα καί Μέγα Ταξιάρχα, εν ώρα του κινδύνου, Σύ μοι βοήθησαν».

Από το βιβλίο «Το ιστορικό και τα θαύματα του Ταξιάρχη Μανταμάδου»,
του πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου



http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?f=178&t=11705

[zenjt]

Απίστευτα... και όμως Ιεροσολυμίτικα! Είχαμε πάει δυο φίλες στα Ιεροσόλυμα σε νοσοκομείο για μία μόνο μέρα για ιατρικές εξετάσεις. Οι εξετάσεις κράτησαν όλη την ημέρα κι ήταν ήδη αργά όταν τελειώσαμε. Ήταν απόγευμα κι είχε κιόλας νυχτώσει καθώς ήταν Φεβράρης και νυχτώνει νωρίς. Έβρεχε μάλιστα καταρρακτωδώς που το πιο λογικό που είχαμε να κάνουμε ήταν να μην κυκλοφορήσουμε.

Είχαμε, όμως, την επιθυμία να προσκυνήσουμε στον Ναό της Αναστάσεως, στον Πανάγιο Τάφο. Δεν ξέραμε ποια ώρα κλείνει ο Ναός. Απ΄ την άλλη ξέραμε πως για να φθάσουμε μέχρι εκεί έπρεπε να περπατήσουμε αρκετά και εκτός από το πρόβλημα με τη βροχή είχαμε να αντιμετωπίσουμε και το πρόβλημα με το στενό που οδηγούσε στην εκκλησία. Το δάπεδο ήταν γλυστερό και ανώμαλο.

Ήταν τόσο μεγάλη η επιθυμία μας να προσκυνήσουμε που αποφασίσαμε να καλέσουμε ένα ταξί και να πάμε. Πραγματικά είπαμε στον οδηγό να μας πάει στην Πύλη της Γιάφας και να μας περιμένει μέχρι να τελειώσουμε.

Σε όλη τη διαδρομή έβρεχε τόσο πολύ που είμασταν σίγουρες πως και με τις ομπρέλες ακόμα θα βραχούμε μέχρι το κόκκαλο. Το αυτοκίνητο στάθμευσε μπροστά από την Πύλη και ξαφνικά ...η βροχή σταμάτησε εντελώς. Περπατήσαμε προσεκτικά μέχρι την εκκλησία. Για καλή μας τύχη ήταν ακόμα ανοιχτή. Μόλις μπήκαμε στην εκκλησία, άρχισε και πάλι να βρέχει με την ίδια ένταση.

Η εκκλησία ήταν σκοτεινή και φωτιζόταν μόνο από το φως των κεριών. Μυσταγωγία! Δεν υπήρχε άνθρωπος μέσα στο Ναό και γύρισα και ψυθίρησα στη φίλη μου «εδώ είμαστε μόνο εμείς κι ο Θεός...». Το ίδιο ένιωθε κι εκείνη. Η Θεία παρουσία ήταν πραγματικά τόσο έντονη!

Ανεβήκαμε πρώτα στο Γολγοθά και μετά προσκυνήσαμε το μάρμαρο της Αποκαθήλωσης. Με κατάνυξη προχωρήσαμε στον Τάφο του Χριστού. Μπαίνοντας μέσα είδαμε με έκπληξη το ακόλουθο σκηνικό. Ένας πολύ ηλικιωμένος και κάτισχνος μοναχός με μακριά λευκή γενιάδα , ήταν γονατισμένος μπροστά στον Τάφο, στριμωγμένος κυριολεκτικά στη γωνία και κρατούσε στα χέρια του ένα χιλιοχρησιμοποιημένο δεφτέρι με ονόματα που τα διάβαζε σιωπηλά κάτω απ΄ το φως ενός κεριού.

Τον χαιρετήσαμε και δεν πήραμε απάντηση. Ήταν σαν να μην υπήρχε ή σαν αν μην υπήρχαμε. Δεν μας είχε καν προσέξει, πράγμα αδύνατο αφού ο χώρος ήταν τόσο μικρός. Όταν βγήκαμε από τον Πανάγιο Τάφο το σχολιάσαμε με δέος. Γιατί ο μοναχός δεν μας είχε προσέξει, γιατί διάβαζε ένα ολόκληρο δεφτέρι με ονόματα τέτοια ώρα με το φώς ενός κεριού και γιατί ήταν τόσο στριμωγμένος στη γωνία αφού δεν υπήρχαν καθόλου προσκυνητές στην εκκλησία;

Αφού τελειώσαμε το προσκύνημα ήταν ώρα πια να φύγουμε. Έξω εξακολουθούσε να βρέχει με την ίδια μανία. Τη στιγμή που ανοίξαμε την πόρτα του Ναού για να βγούμε, εντελώς ξαφνικά μέσα σε μόλις μερικά δευτερόλεπτα η βροχή σταμάτησε σαν κάποιος να είχε κατεβάσει ένα διακόπτη.

Περπατήσαμε πάλι και αμέσως μόλις μπήκαμε μέσα στο αυτοκίνητο άρχισε να βρέχει με την ίδια μανία. Ξέραμε πως αυτό που ζούσαμε ήταν κάτι απίστευτο και θαυμαστό. Παράλληλα δεν έφευγε απ΄ το μυαλό μας αυτό που είδαμε στον Τάφο του Χριστού.

Μετά από μερικές βδομάδες πήγα ξανά στα Ιεροσόλυμα και επισκέφθηκα ξανά τον Ναό της Αναστάσεως. Αυτή τη φορά πρόλαβα να πάω σε φυσιολογική ώρα. Μπροστά στον Τάφο του Χριστού, στεκόταν ο φύλακας του Τάφου, ένας μοναχός που συντόνιζε την είσοδο των προσκυνητών.

Τον πλησίασα και άρχισα να συνομιλώ μαζί του. Του είπα για την επίσκεψή μας και του μίλησα για τον μοναχό που είχαμε δει την άλλη φορά. Του περιέγραψα ακριβώς πώς έμοιαζε και του είπα πόσο παράξενο μας φάνηκε αυτό που συνέβαινε. Τον ρώτησα ποιος ήταν.

Η απάντησή του ήταν αυτό που ήδη νιώθαμε. «Τέτοιος μοναχός ούτε υπήρχε, ούτε υπάρχει στα Ιεροσόλυμα. Κάποιον άλλο είδατε εσείς...»ΕΚΤΑΚΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
yiorgosthalassis.blogspot.com

[AgwnistisTou21]

το κατάνα στην εικόνα του αρχάγγελου Μιχαήλ

[zenjt]

ΝΕΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ. Μόλις πριν 7 λεπτά περίπου έφυγε από τον Ι.Ναό μας , η κ.Ε. κάτοικος Ναυπλίου, καθηγήτρια Αγγλικών και Μητέρα ανηλίκων 3 παιδιών.
Μου ανάφερε με δέος και συστολή ότι την προηγουμένη Δευτέρα, 24 Μαρτίου το πρωί, προσκύνησε τα Ι.Λείψανα του Αγίου Λουκά του Ιατρού σε Εκκλησία του Ναυπλίου και έλαβε μαζί της και λίγο λάδι από το καντήλι του Αγίου.
Κατόπιν το μεσημέρι μαζί με τον γιό της τον Α. 12 ετών και αφού είχε τελειώσει η εορταστική εκδήλωση στο σχολείο , πήγαν προς το SUPER MARKET.


H Μητέρα βιαστική έκλεισε την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου και κατά λάθος μάγκωσε τα δάχτυλα του γιου της ανάμεσα στις λαμαρίνες της πόρτας του αμαξιού.
Δεν κατάλαβε τίποτα και αφού έβαλε μπροστά ξεκίνησε… σε όλα τα επόμενα 30 δεπτερόλεπτα το παιδί συγκλονισμένο και σοκαρισμένο χαμηλώφωνα φώναζε την μητέρα του δίχως να μπορεί να αρθρώσει συγκεκριμένη λέξη.


Μόλις αντιλήφθηκε η Μητέρα αμέσως σταματά , πηγαίνει πίσω, ανοίγει απελπισμένη την καλά κλεισμένη πόρτα και βλέπει μετ’εκπλήξεως τα δάχτυλα του παιδιού της παρότι είχαν δεχθεί όλη αυτήν την πίεση να μην έχουνε πάθη τίποτα!!
Μεγάλη η θαυματουργία του Οσίου Λουκά του Ιατρού αφού έχει επιτελέσει και άλλα παρόμοια θαύματα (ΒΛ.πιανίστα Ναζάρ Στανιντσένκοφσε ) σε όσους τον επικαλούνται.π.Διονύσιος Ταμπάκης
Ι.Ναός Παναγίας Ναυπλίου.