O ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

[Matina]

Πως θα ελεηθούμε; Πως θα σωθούμε;



Πως θα ελεηθούμε; Πως θα σωθούμε; Εγώ θα σας το πω˙ ας έχουμε πάντοτε μέσα στην ψυχή μας την προσευχή και τους καρπούς της, εννοώ δηλαδή την ταπεινοφροσύνη και την πραότητα. Διότι λέγει: «Μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά και θα βρήτε ανάπαυσι στις ψυχές σας» ( Ματθ. 11, 29 ) ˙ και πάλι ο Δαυίδ λέγει˙ «Θυσία για το Θεό είναι το συντριμμένο πνεύμα˙ καρδιά συντριμμένη και ταπεινωμένη ο Θεός δεν θα την περιφρονήση» ( Ψαλμ. 50, 19 ) . Διότι ο Θεός τίποτε δεν αποδέχεται και δεν αγαπά τόσο, όσο ψυχή πράη, ταπεινή και ευχάριστη.

Πρόσεχε λοιπόν και συ αδελφέ, και όταν δης κάτι από τα απροσδόκητα να έρχεται και να σε ενοχλή, μην καταφύγης στους ανθρώπους και στηρίξης την ελπίδα σου σε θνητή βοήθεια αλλά αφήνοντας τους όλους κατά μέρος, τρέξε με τη σκέψι σου στο γιατρό των ψυχών. Διότι μόνον Εκείνος μπορεί να θεραπεύση την καρδιά. Εκείνος που μόνος έπλασε τις καρδιές και γνωρίζει όλα τα έργα μας ( Ψαλμ. 32,15 ) . Αυτός μπορεί να μπη στη συν-είδησί μας, ν’ αγγίξη την διάνοιά μας και να παρηγορήση την ψυχή μας. Διότι εάν Εκείνος δεν παρηγορήση τις καρδιές μας, περιττά και ανώφελα είναι τα των ανθρώπων˙ όπως πάλι όταν μας παρηγορή και μας ενθαρρύνη ο Θεός, και αν ακόμη μας παρενοχλούν αμέτρητοι άνθρωποι, δεν θα μπορέσουν να μας βλάψουν σε τίποτε˙ διότι όταν Εκείνος στερεώση την καρδιά, κανένας δεν μπορεί να την κλονίση.

Γνωρίζοντας λοιπόν όλα αυτά αγαπητοί, ας καταφεύγουμε πάντοτε στο Θεό, ο Οποίος θέλει και μπορεί να μας απαλλάξη από τις συμφορές . Διότι, όταν χρειάζεται να παρακαλέσουμε ανθρώπους , πρέπει πρώτα να συναντήσουμε και θυρωρούς και παρασίτους και να παρακαλέσουμε και κόλακες και πολύ δρόμο να βαδίσουμε˙ ενώ στην περίπτωσι του Θεού, δε χρειάζεται τίποτε το παρόμοιο, αλλά μπορεί να Τον παρακαλέση κανείς χωρίς να χρησιμοποιήση μεσίτη, χωρίς χρήματα˙ χωρίς δαπάνη αποδέχεται την παράκλησί μας˙ αρκεί μόνο με την καρδιά του να φωνάξη κανείς και να χύση δάκρυα και αμέσως θα τρέξη και θα τον βοηθήση…



Χρυσοστομικός Άμβων Ε΄
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ Τα νεύρα της ψυχής» Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγ. Όρους

[Matina]

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Παντού μπορείτε να σωθείτε. Η σωτηρία δεν εξαρτάται τόσο από τον τόπο και τις εξωτερικές συνθήκες, όσο από την εσωτερική διάθεση. Εάν υπάρχει πίστη ζωντανή, εάν δεν υπάρχουν αμαρτίες που μας χωρίζουν από τον Θεό και σβήνουν τον θειο ζήλο, όπως το νερό σβήνει την φωτιά, εάν η σχέση σας με την άγια μας Εκκλησία είναι σταθερή και βαθειά, εάν εκπληρώνετε όλα τα θρησκευτικά σας καθήκοντα, τότε βρίσκεσθε στον δρόμο της σωτηρίας. Σας μένει μόνο να προσέχετε και να διατηρείτε τον εαυτό σας στην θέση που βρίσκεσθε με την διαρκή ενθύμηση του Θεού, την μνήμη του θανάτου, την «συντετριμμένην και τεταπεινωμένην καρδίαν».

Έχοντας μια τέτοια εσωτερική διάθεση μπορείτε να σωθείτε είτε εντός της μονής είτε έκτος αυτής. Γενικά οι προϋποθέσεις της σωτηρίας είναι καλύτερες εντός της μονής. Αλλά εάν είναι καλύτερες ειδικά για σας, αυτό κάποιος άλλος μπορεί να σας το πει, όχι εγώ. Ο Κύριος είναι κοντά μας. Όλους μας αγαπά και θέλει όλοι να σωθούν. Δεν θα παραθεωρήσει και την δική σας προσευχή. Μόνο να προσεύχεσθε ταπεινά και προσεκτικά».

«Γνωρίζετε ασφαλώς πως σώζεται μια ψυχή. Σας περιγράφω κι εγώ τον τρόπο:
Προηγείται ο φόβος του Θεού. Όταν κυριαρχεί μέσα στην ψυχή σαν καλός οικοδεσπότης, όλα τα ταχτοποιεί. Υπάρχει μέσα σας; Ευχαριστήστε θερμά τον Θεό και διατηρήστε τον. Δεν υπάρχει; Εξετάστε το γιατί. Φροντίστε σύντομα να τον εγκαταστήσετε μέσα σας, κυρίαρχο και δεσπότη.
Από τον φόβο του Θεού, γεννιέται σαν πρώτο τέκνο «το συντετριμμένον πνεύμα και η συντετριμμένη και τεταπεινωμένη καρδία» (πρβλ. Ψαλμ. 50, 19).
Για να ενισχυθεί ο φόβος του Θεού, πρέπει να διατηρούμε αδιάλειπτα την μνήμη του θανάτου και της μελλούσης κρίσεως. Μόλις ξυπνήσετε το πρωί, επικαλεσθείτε την μνήμη αυτή όλη την ήμερα. Συνεργασθήτε μαζί της σαν να είναι ο πρώτος σύμβουλός σας.

Προσθέστε σ' αυτά την συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου, που βρίσκεται διαρκώς κοντά σας και γνωρίζει τις πιό μυστικές σκέψεις και πράξεις σας.
Όταν η τριάδα αυτή, ο φόβος δηλαδή του Θεού, η μνήμη του θανάτου και της κρίσεως, και η συναίσθησης της παρουσίας του Κυρίου, εγκατασταθεί στην καρδιά σας, τότε θ' ανάβλυση μόνη της η αδιάλειπτη επίκλησης του σωτήρα Χριστού, τότε το έργο της σωτηρίας σας βρίσκεται σε πρόοδο. Όταν όμως απουσιάζει, τότε πρέπει ν' ανησυχήσετε και ν' αναζητήσετε την αιτία. Γιατί τότε οι οποιεσδήποτε άλλες προσπάθειες σας είναι ασήμαντες και μάταιες».

«Είναι πολύ καλό να έχετε αγώνα. Εάν σταματήσει θα είναι συμφορά. Εάν ο ζήλος χαλαρώσει και δεν λαμβάνετε κανένα μέσο για την ενίσχυση του, τότε θα σβήσει εντελώς, όπως το καντήλι που του λείπει το λάδι.

Εφ' όσον λοιπόν πραγματικά ενδιαφέρεσθε για την σωτηρία σας, μην παραμένετε στην απραξία. Συγκεντρωθείτε στον εαυτό σας και σκεφτείτε όλες τις αφυπνιστικές χριστιανικές αλήθειες, αρχίζοντας από την δημιουργία του κόσμου και τελειώνοντας με την φοβερή ήμερα της Κρίσεως. Σκεφτείτε ότι η ζωή σας θα συνεχισθεί σε μια αμετάβλητη αιωνιότητα είτε μακάρια είτε ζοφερή. Προσευχηθείτε στον πανταχού παρόντα Κύριο να ξυπνήσει την ψυχή σας από τον επικίνδυνο ύπνο και λήθαργο.

Ο Κύριος να σας σώσει. Ο Κύριος να σας σώσει. Ο Κύριος να σας σώσει. Δεν μπορούμε να κοιμόμαστε, όταν τριγύρω μας βρίσκονται φθονεροί εχθροί που ζητούν να μας εξολοθρεύσουν»

[Matina]

«Και τί πρέπει να κάνω, αββά;» ρωτάει ο άρχοντας. «Να συλλογιέσαι -του απαντά ο Γέροντας- τα αιώνια, τα ατελεύτητα, τα συνεχόμενα, στα οποία δεν πέφτει το σκοτάδι της νύχτας. δεν υπάρχει εκεί ύπνος, που μοιάζει με θάνατο.εκεί δεν υπάρχει φαγητό, δεν υπάρχει ποτό, πράγματα που υπηρετούν στον κόσμο αυτό την ανθρώπινη αδυναμία μας. δεν υπάρχει αρρώστεια, δεν υπάρχουν πόνοι, ούτε ιατρεία ούτε δικαστήρια ούτε εμπορικές συναλλαγές ούτε χρήματα που είναι η αρχή των συμφορών, που προκαλούν τους πολέμους, που δημιουργούν την εχθρότητα. Εκεί είναι χώρα ζώντων που δεν κινδυνεύουν να πεθάνουν εξαιτίας τας αμαρτίας, αλλά ζουν την αληθινή ζωή ενωμένοι με τον Χριστό».

ΠΗΓΗ: ΕΚΔΟΣΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

[rose]

Ας γυμναζόμαστε για τον καιρό του μαρτυρίου...



"Ας γυμναζόμαστε για τον καιρό του μαρτυρίου.
Περιφρόνησαν εκείνοι τη ζωή τους, περιφρόνησε συ τις αμαρτωλές απολαύσεις.
Έριξαν εκείνοι τα σώματα τους στη φωτιά ρίξε εσύ χρήματα στα χέρια των φτωχών.
Πάτησαν εκείνοι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, σβήσε εσύ της κακής επιθυμίας τη φλόγα... Όπως οι Μάρτυρες και συ μην κοιτάς τα παρόντα δυσάρεστα,
αλλά τα μέλλοντα ευχάριστα. Όχι τα δεινά που σε πιέζουν, αλλά τα αγαθά που ελπίζουμε να απολαύσουμε. Όχι τα παθήματα, αλλά τα βραβεία.
Όχι τους κόπους, αλλά τα στεφάνια. Όχι τους ίδρωτες, αλλά τις αμοιβές. Όχι τους πόνους, άλλα τις ανταποδόσεις. Όχι τη φωτιά που καίει, αλλά τη μέλλουσα βασιλεία. Όχι τους γύρω δήμιους, αλλά το στεφανοθέτη Χριστό".
Ιερού Χρυσοστόμου Εγκώμιον εις τους Αγίους Πάντας.


"Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν τα πράγματα σας ας σας τα πάρουν μη σας μέλλει δώσατε τα δεν είναι ιδικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ό κόσμος να πέσει δεν ημπορεί να σας τα πάρει, εκτός και τα δώσετε με το θέλημα σας».
Αγιος Κοσμάς ό Αιτωλός


Μη νομίζεις ότι μάρτυρες είναι εκείνοι μόνο πού τους έκοψαν το κεφάλι μία φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν το Χριστό. Είναι καί άλλοι, πού δεν αρνούνται την αρετή, την υπομονή. Οί πρώτοι μία φοράν έμαρτύρησαν, ενώ οί δεύτεροι κάθε λίγο μαρτυρούν. «Έλογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής. Ένεκα σου θανατούμεθα όλην την ήμέραν» (Ρωμ. η' 36), λέει ή θεία Γραφή. Είναι οί αναίμακτοι μάρτυρες, τη προαιρέσει μάρτυρες. Οί αφανείς μάρτυρες στον κόσμο, αλλά φανεροί στο Θεό.
Από το βιβλίο «Γέροντας Έφραίμ Κατουνακιώτης»


"Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει εκείνος πού να μπορεί να τρομοκρατήσει καί να υποδουλώσει εμάς, πού σε όλη τη γη έχουμε πιστέψει στον Ιησού. Ενώ βέβαια αποκεφαλιζόμαστε καί σταυρωνόμαστε καί ριχνόμαστε στα θηρία, στίς φυλακές, στη φωτιά καί σ' όλα τα άλλα βασανιστήρια, είναι φανερό ότι δεν παύουμε να διακηρύττουμε με θάρρος την πίστη μας" αλλά όσο πιο πολλά άπ' αυτά τα άνοσιουργήματα συμβαίνουν, τόσο πιο πολλοί άλλοι γίνονται πιστοί καί θεοσεβεΐς με τη βοήθεια του Ιησού. Όπως ή κληματαριά, από την οποία θα κόψει κανείς τα κλαδιά πού έκαμαν καρπό, ξαναβλαστάνει καί βγάζει άλλα κλαδιά θαλερά καί καρποφόρα, το ίδιο γίνεται και σ' εμάς. Γιατί το αμπέλι πού φύτεψε ό Θεός καί Σωτήρας Χριστός είναι ό λαός Του".
Ιουστίνου Φιλοσόφου και Μάρτυρος προς Μάρκον Αυρήλιον


Ό ποιητής Χρηστοβασίλης έγραφε για έναν Εθνομάρτυρα από τους πρόσφατους: « Χαρά στο Θάνατο Σου. Δεν είναι θάνατος αυτός, είναι ζωή καθάρια, τέτοιος θάνατος λογιέται αθανασία».
Μας δίδαξαν στα σχολεία ότι έχουμε πέντε μόνο αισθήσεις. Άπέκρυψαν την αίσθηση την πολύ πιο σπουδαία της ψυχής.
Έτσι δημιουργήσαμε μια γενιά αισθησιακή, όπου λειτουργούν μόνο οί σωματικές αισθήσεις. Υποτιμάμε τον πνευματικό κόσμο. Τη φωνή των μαρτύρων καί των αγίων. "Αλλου είδους αυτιά όμως χρειάζονται για να την ακούσουν. Ό ίδιος ό Κύριος μας, το επισήμανε: « ό έχων ώτα άκούειν, άκουέτω».
Καί ή φωνή τους αυτή μας είναι τόσο αναγκαία. Επειδή μας υπενθυμίζει καθήκοντα λησμονημένα, Οτι χωρίς θυσίες τίποτε δεν μπορεί να ευημερήσει.

Οι άγιοι καί οι μάρτυρες για τη θυσία τους ζητάνε ως αντάλλαγμα μιμητές ανάμεσα μας. Όχι για να χύσουμε άσκοπα το αίμα μας, τα πράγματα έχουν αλλάξει από εκείνη την εποχή. Ζητούν από τον καθένα μας να υποστηρίζει την αλήθεια, να ζει την αλήθεια, να διακηρύττει την αλήθεια προς όλες τις κατευθύνσεις. Κάθε πιστός να γίνει μάρτυρας με το παράδειγμα του, κυρίως όμως με τα έργα του. Ό τόπος μας πολλά ακόμη χρειάζεται. Κυρίως όμως χρειάζεται νέους ανθρώπους, αυθεντικούς, όχι κίβδηλους καί νοθευμένους. Να θέτουν σέ πράξη καί έργα ό,τι πιστεύουν.
Να ζουν όπως προσεύχονται καί να προσεύχονται όπως ζουν. Με τέτοιο βίωμα συνέπειας καί πιστότητας μπορούμε να αναδειχθούμε μάρτυρες.
Μητρ.Σηλυβρίας, Αιμιλιανού Τιμιάδου

Μου έλεγε προχτές ένας χαριτωμένα οργισμένος νεαρός.
- Μιλάτε για μάρτυρες. Μα μόνο οι χριστιανοί έχουν; Τί είναι αυτοί πού σφαγιάζονται σ' όλο τον κόσμο για άλλες ιδέες; Πρέπει να ομολογήσετε, αν είσαστε τίμιοι, πως αυτές οι ιδέες έχουν περισσότερους.
Το ερώτημα του παιδιού μου τριβέλλιζε το μυαλό. Αλήθεια, μόνο εμείς οί χριστιανοί έχουμε μάρτυρες; Ρώτησα ένα σοφό άνθρωπο. Ρώτησα, ας πούμε έναν ειδικό που ξέρει να ξεχωρίζει το γνήσιο από την απομίμηση.
- "Ακουσε, μου είπε. Ξέχασε ο νεαρός σου μια λεπτομέρεια. Μάρτυρες έχουν κι άλλοι. Οι μάρτυρες όμως της Εκκλησίας μας ήταν οι μόνοι που πέθαναν συμφιλιωμένοι με το δήμιο τους. Οι δικοί μας μάρτυρες δεν πέθαναν με το μίσος στην καρδιά".
Γαλάτεια Γρηγοριάδου Σουρέλη

[zenjt]

[zenjt]

[Matina]

Πόθος Θεού !



Τί σημαίνει πόθος Θεοῦ; Νά ζεῖς συνεχῶς μαζί μέ τό Θεό. Νά διψᾶς γιά τό Θεό. Νά τόν ἀναζητᾶς μέ λαχτάρα. Νά ἔχεις σέ πρώτη θέση μέσα στήν καρδιά σου τό Θεό. Νά νιώθεις τήν ἀγάπη Του γιά σένα. ᾿Εκεῖνος πού ποθεῖ τό Θεό ζεῖ ἀληθινή ζωή, διότι ζεῖ μέσα στήν θεϊκή ἀγάπη. Πόθος γιά τό Θεό εἶναι λατρεία γιά τό Θεό. ᾿Εκεῖνος πού ποθεῖ τό Θεό δέν παύει νά προσεύχεται πρός τόν Κύριο καί ἡ προσευχή βγαίνει μέσα ἀπό τήν καρδιά του.

Χριστός Ανέστη σε όλους σας !

π.Δαμιανός Ζαφείρης

[Michalis]

Αρχιμανδρίτου ΖΑΧΑΡΙΑ (Ζάχαρου)

ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Τα τρία στάδια της πνευματικής ζωής στη θεολογία του Γέροντος Σωφρονίου

Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου
Έσσεξ Αγγλίας 2012




(σελ: 3 με 4)

[Matina]

Δεν σώζουμε εμείς!




Είχα στο κατηχητικό μου (πόσο παρεξηγημένη η λέξη "κατηχητικό...) πριν δέκα-έντεκα χρόνια ένα παιδί που το έλεγαν Νίκο. Ο Νίκος ήταν πολύ καλόψυχο παιδί. Χαμογελαστό και πρόσχαρο και ενθουσιώδες. Αυτός ο τύπος ανθρώπου με ηγετικά στοιχεία και με πολλές δυνατότητες αν του δοθεί το κατάλληλο ερέθισμα.
Όταν έφτασε στην εφηβεία, επηρεασμένος απ'τις παρέες του στο σχολείο, φόρεσε σκουλαρίκι. Χαμός στο σπίτι! Η μητέρα του (πιο πολύ) συνεχώς του φώναζε, τον απειλούσε, κλπ. Ο Νίκος επέμενε πιο πολύ. Άρχισε να πιέζεται πολύ. Η μητέρα ήρθε και με βρήκε. Με παρακαλούσε να τον πείσω να το βγάλει. Φοβόταν πως το σκουλαρίκι, θα φέρει το τσιγάρο, το τσιγάρο τα ναρκωτικά, κοκ.Της είπα ότι δεν πρέπει ν'ανησυχεί. 'Οτι δεν είναι το θέμα το σκουλαρίκι. Αλλού βρίσκεται το κλειδί: στην καρδιά. Της λέω: "βάλ'τε καρδιά! Και θα το καταλάβει μόνος του. Μην του φωνάξετε ποτέ! Απλά να εύχεστε να του ζεσταίνει ο Θεός την καρδιά". Κάθε φορά που ερχόταν ο Νίκος, απλά του χαμογελούσα. Δεν του είπα ποτέ να βγάλει το σκουλαρίκι. Μετά από ενάμιση μήνα το έβγαλε από μόνος του.
Ο Νίκος, με το πέρασμα του χρόνου, γνώρισε τον Χριστό ουσιαστικά. H προσευχή της μητέρας του, η αλλαγή της συμπεριφοράς της τον βοήθησαν πολύ. Τώρα ο Νικόλας, μεγάλο παλικάρι πια, κάνει πολλές (κρυφές) ελεημοσύνες και βοηθάει πολλά παιδιά που μαστίζονται απ'την φτώχεια. Πριν πάει στη δουλειά του, αγοράζει σάντουιτς και γάλα και με το μηχανάκι του πηγαίνει και τους τα δίνει κρυφά.

.......

Δεκαπέντε χρόνια πριν έγινε ένα παρόμοιο περιστατικό, αλλά με αντίθετη έκβαση. Μια κοπέλα (Γ' Γυμνασίου), πολύ ευαίσθητη, πήγε για πρώτη φορά σε μια χριστιανική κατασκήνωση. Δεν ήξερε για εκκλησίες και τέτοια. Κανείς δεν της είχε μιλήσει ποτέ. Εκεί, της είπαν να βγάλει το παντελόνι και να φοράει μόνο φούστα. Εκείνη τους απάντησε πως την βολεύει το παντελόνι πιο πολύ, αλλά θα φοράει όμως και φούστα.
Οι υπεύθυνες της κατασκήνωσης εκείνης ήταν ανένδοτες. Της έβαλαν τις φωνές, της είπαν πως άμα φοράει παντελόνι ο Θεός δε θα την αγαπάει, ότι θα πάει στην κόλαση και άλλα παρόμοια. Η κοπέλα αντέδρασε, φοβήθηκε και έφυγε. Η αντίδρασή της ήταν (λόγω εφηβείας) απόλυτη κι έτσι δε θέλησε ποτέ να ξαναπάει ούτε εκκλησία.
Ακόμη και τώρα που είναι πιο μεγάλη, ακούει για εκκλησία και αγανακτεί. Την έχει στιγματίσει εκείνο το περιστατικό. Πιστεύω, όμως, βαθιά πως ο Θεός που γνωρίζει το καλοδιάθετο του χαρακτήρα της, θα της χαρίσει πολλές ευκαιρίες. (Όπως με την Ελπίδα -που είχα γράψει παλιότερα).

......

Αυτά τα δύο περιστατικά έχουν ένα κοινό σημείο: το μεθόριο εκείνο του τύπου και της ουσίας. Πού συναντιούνται; Πού υπάρχει εκείνη η γραμμή που ενώνει τον τύπο και την ουσία στη θρησκευτική ζωή;

Θ'απαντούσα λέγοντας πως αυτό που μας λείπει είναι η ουσία. Η εμπειρία, το βίωμα. Ο Χριστός ευθέως επέπληξε τους Φαρισαίους, διότι έμεναν στον τύπο. Κολλημένοι σε κάποια πράγματα και έχαναν την ουσία: τον ίδιο το Χριστό που τον έβλεπαν και μπροστά τους!
Ο Χριστός θέλει να τον αγαπήσουμε με την καρδιά μας. Και όταν η καρδιά μας φλεχθεί απ'την αγάπη του, τότε εσωτερικά θα πληροφορηθούμε για το τι πρέπει να κάνουμε. Το'χουμε ξαναπεί: η πίστη μας είναι προσωπική σχέση και όχι ηθικιστικό σύνταγμα κανόνων.
Θυμάμαι και τους γέροντες Πορφύριο και Παϊσιο που με την απλή και ειλικρινή τους αγάπη έλκυαν τόσους και τόσους αναρχικούς, αντιστασιακούς και τόσα παιδιά που οι περισσότεροι θα απέρριπταν με την πρώτη ματιά... Διότι οι άγιοι γέροντες προχωρούσαν κι έβλεπαν το καλοδιάθετο της ψυχής τους και όχι το επιφανειακό ασύμβατο της εμφάνισής τους.

Ας μη βάζουμε ταμπέλες στους ανθρώπους. Ας μη μένουμε στον τύπο. Θες να πεις σε κάποιον κάτι; Δείξ'το με το παράδειγμά σου! Ο άγιος Δημήτριος κάθε μέρα έκανε και από έναν ειδωλολάτρη Χριστιανό! Γιατί; Επειδή μιλούσε με την αγιότητά του. Με το παράδειγμά του. Είχε αυτό το εσωτερικό βίωμα της Χάρης που καθρεφτιζόταν στα όμορφά του μάτια και γαλήνευε τόσες και τόσες ψυχές! Ειρήνευσε συ και θα ειρηνεύσουν χιλιάδες γύρω σου, λέει κάπου...
Ο άλλος αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα αν του μιλάς με αγάπη ή όχι. Και, εκτός αυτού, θέλει και διάκριση. Δε λέω να νερώσουμε τα δόγματα της πίστης μας. Όμως, ας μην τα χρησιμοποιούμε ως πρόφαση για να επιπλήξουμε τους άλλους καλύπτοντας το δικό μας εγωισμό.

Εμείς, μονάχα, ας ακολουθούμε το ταπεινό, γεμάτο αγάπη παράδειγμά του.


Σε κούρασα και πάλι. Σε προβλημάτισα κιόλας. Προσπάθησα, με τα φτωχά μου λόγια, να σου πω αυτά που αισθάνομαι. Αν δε σε καλύπτουν, ξέχασέ τα! Διέγραψέ τα και συγχώρησέ με που σου έκλεψα πολύτιμο χρόνο...

[Matina]

Ίσως



"Όλη μου τη ζωή κυνηγούσα τις απολαύσεις. Ο,τιδήποτε θα μου δώσει έστω και λίγη χαρά... Μα όσο και να έψαχνα, το ανικανοποίητο γινόταν μέσα μου χάσμα,έρεβος. Έψαξα και για την αγάπη. Μα ούτε κι αυτή την άγγιξα αληθινά ποτέ..."
(φράση ενός συναδέλφου)


Ίσως δεν έχουμε την αφή που χρειάζεται για να ψηλαφίσουμε το άγγιγμά της...
Ίσως γιατί δεν τη γνωρίζουμε.
Ίσως γιατί η αγάπη δεν επιδέχεται χωροχρονικούς περιορισμούς.

Ίσως γιατί φοβόμαστε μήπως πληγωθούμε ανεπανόρθωτα.
Ίσως ο άνθρωπος διψά για κάτι αιώνιο.
Ίσως αναζητά αγάπη στη γη, ενώ αυτή ίσως απογειώνεται και πραγματώνεται ψηλά:
στον ουρανό.

Ίσως γιατί μας λείπει αυτή η αίσθηση της γλύκας του Θεού...