Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Αν με ρωτούσε σήμερα ένας νεαρός άνθρωπος πώς να σώσει την ψυχή του,

θα του απαντούσα..


Αν με ρωτούσε σήμερα ένας νεαρός άνθρωπος πώς να σώσει την ψυχή του θα του απαντούσα:

“Πάρε πάνω σου τη φροντίδα κάποιου άλλου».

Κάθε ανθρώπινη ψυχή που δεν γνωρίζει τη μέριμνα για τον άλλο,

παρά αποκλειστικά τη μέριμνα για τον εαυτό της,

ή έχει χαθεί,

ή βρίσκεται ήδη στο χείλος της απωλείας.


Τα πάντα δώσε για την ψυχή, την ψυχή σου όμως για τίποτα στον κόσμο.»



Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

psigmataorthodoxias3

[XAPA]

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ, ΣΤΗ ΛΑΜΨΑΚΟ!


Στην βιογραφία του Αγίου Παρθενίου αναφέρεται πως στον τάφο του

(που είναι σε ναό που έκτισε ο άγιος όταν ζουσε προς τιμήν του Χριστού) στη Λάμψακο,

(και που τώρα είναι τούρκικη πόλη με το όνομα Λαμψέσκι) πάνε οι τούρκοι

και ακουμπούν επάνω του τα ρούχα των άρρωστων παιδιών τους και συγγενών τους

για να τους πάρει όπως λένε τις ασθένειες.


Και ο άγιος τους θεραπεύει όλους.

Για αυτό και οι τουρκοι τον αποκαλούν “Σαρί Μπαμπάη”, δηλαδή “Χρυσό Πατέρα”

(το “χρυσό” το λένε και για την ωχρή όψη που έχει η απεικόνιση του στις εικόνες του).

Τον αγαπούν όπως αγαπούν τον άγιο Γεώργιο και την Παναγία λόγω των ευεργεσιών τους προς αυτούς.


Ακόμα μια μουσουλμάνα έχει αναλάβει να ανάβει καθημερινά το καντήλι του αγίου στον Τάφο του.

Αν το ξεχάσει η το αμελήσει, το ίδιο βράδυ της εμφανίζεται στον ύπνο της και την ελέγχει για αυτό που ξέχασε…

(αυτό γινόταν παλιά τη δεκαετία 80, τώρα δεν γνωρίζουμε αν ζει η τουρκάλα αυτή και το συνεχίζει

ή αν έχει αναλάβει άλλος αυτη την διακονία)


Γ. Ασχολούμενη με τον Άγιο Παρθένιο,

γνώρισα από κοντά και τη συγκινητική περίπτωση της κ. Βασιλικής Μήλα,

κατοίκου Κερατσινίου Πειραιά, που τον Ιούνιο του 1998,


μετά από ειδικές εξετάσεις διαπίστωσε ότι προσβλήθηκε από την επάρατο νόσο

και μάλιστα οι γιατροί δήλωσαν στο σύζυγο και τα παιδιά της ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα

και επικίνδυνα, γιατί ο καρκίνος που άρχισε από έναν όγκο στη μασχάλη έκανε μετάσταση γύρω.


Θα έκαναν ο,τι μπορούσαν μεν, αλλά τα αποτελέσματα δεν θα ήταν και τόσο ελπιδοφόρα πιθανότατα.

Οι πιθανότητες ζωής για την κ. Βασιλική μηδαμινές.


Όλη η οικογένεια βρέθηκε σε απελπιστική κατάσταση.

Η κ. Βασιλική μπήκε στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιά, το Μεταξά.

Εκεί γίνονταν οι απαραίτητες εξετάσεις και πλησίασαν οι μέρες του χειρουργείου,

το οποίο προγραμματίστηκε για τις 30 Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη.


Ομως, σ’ αυτό το σημείο, επενέβη ο Άγιος χωρίς κανείς να τον επικαλεστεί.

Πάντως η οικογένεια είναι πιστή και σ’ αυτή τη δύσκολη ώρα κατέφυγε στη βοήθεια του Θεού.

Και Αυτός άκουσε τις προσευχές τους και έστειλε τον Άγιό του.


Και μάλιστα ο Άγιος Παρθένιος ήλθε κοντά στην οικογένεια μ’ένα τρόπο συγκλονιστικό.

Εμφανίστηκε το ίδιο βράδυ, Πέμπτη βράδυ, μία βδομάδα πριν το χειρουργείο, σε δύο από τα μέλη της οικογένειας

με τρόπο διαφορετικό.


Είδαν τον Άγιο ολοζώντανο

ο κ. Γιώργος, σύζυγος της κ. Βασιλικής και η νύμφη της Αγγελική,

ένα κορίτσι που με την αγάπη των αδελφών μοναζουσών μεγάλωσε στο Λύρειο Ίδρυμα.


Καταγράφουμε τα ίδια τα λόγια τους απομαγνητοφωνημένα, όπως μας τα διηγήθηκαν και τα μαγνητοφωνήσαμε

για την εκπομπή «Θαύματα και θαυμάσια» του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος,

που μεταδόθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1999.


«Στις 23 Ιουλίου, λίγες μέρες πριν χειρουργηθεί η πεθερά μου, είδα στον ύπνο μου ότι ανηφόριζα επάνω στο Λύρειο

προς τον Άγιο Παρθένιο και βαστούσα αγκαζέ μία μοναχή από το Λύρειο Ίδρυμα.

Ήτανε και τα παιδιά από πίσω και ανεβαίναμε, για να κάνουμε κάποια Λειτουργία.


Μπροστά πηγαίνανε κάτι αμάξια και μπροστα από τα αμάξια πήγαινε ένας μοναχός.

Γύρισα δίπλα μου και ρώτησα την αδελφή ποιος είναι ο μοναχός και μου είπε

ότι είναι ο καινούργιος ιερέας και τον λένε Παρθένιο.


Φθάσαμε στην Εκκλησία και ξεκίνησε η Λειτουργία.

Φώναξε ο παππούλης την πεθερά μου και την έβαλε μπροστά στο ιερό και μένα δίπλα της.

Σήκωσε το χέρι και τη σταύρωσε τρεις φορές και της λέει:«μη φοβάσαι, θα γίνεις καλά»

και γυρίζει μετά σε μένα και μου λέει:

«η πεθερά σου θα γίνει εντελώς καλά και θέλω να κάνετε μία Λειτουργία και να κοινωνήσει η πεθερά σου».


Και ο κ. Γιώργος:

«Λοιπόν, όπως ανέβαινα επάνω, ανεβαίναμε με τη γυναίκα μου, με τα παιδιά,

τη σταυροκοπούσα τη γυναίκα μου με λαδάκι, με βαμβακάκι,

και βλέπω τον Άγιο Παρθένιο ακουμπισμένο στην κολώνα απ’ έξω απ’ την Εκκλησία

και μου είπε·

«ελάτε, σας περιμέναμε».

Είδαν λοιπόν τον Άγιο ζωντανό να τους μιλάει και να τους καλεί κοντά του.


Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι η Αγγελική γνώριζε για τον Άγιο από το Λύρειο,

αλλά ο πεθερός της δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτόν,

ούτε είδε ποτέ εικόνα του, ώστε να γνωρίζει τη μορφή του.

Γιατί όπως είπε, πήγαινε στο Λύρειο, έβλεπε το εκκλησάκι του Αγίου κάτασπρο και ωραιότατο,

σκαρφαλωμένο σ’ ένα ψηλό λόφο, αλλά ποτέ δεν μπήκε μέσα.

Παρ’ όλα αυτά, είδε τον Άγιο στον ύπνο του, ακριβώς όπως απεικονίζεται στις εικόνες,

που υπάρχουν στο εκκλησάκι του Ιδρύματος….



ekklisiaonline

[XAPA]

Πίστη , Ελπίδα , Υπομονή ! !!!


" Ὅσο ἡ ψυχή ἀγωνίζεται, καταφεύγοντας στόν Θεό

μέ πίστη ,ἐλπίδα και υπομονή ,


καί περιμένοντας χωρίς ἀμφιβολίες, τή βοήθεια

καί τή λύτρωση πού Ἐκεῖνος χαρίζει,


τόσο καί πιό γρήγορα τή λυτρώνει ὁ Κύριος

ἀπό κάθε θλίψη πού τήν ταλαιπωρεῖ.


Γιατί γνωρίζει Ἐκεῖνος ,

πόσο πρέπει νά μπεῖ ἡ ψυχή σέ δοκιμασία καί πειρασμό ,


καί ἀνάλογα μέ τήν ἀντοχή της,

ἐπιτρέπει καί τόν πειρασμό.


Ἀρκεῖ μόνο νά κρατηθεῖ ἡ ψυχή μέχρι τό τέλος

συντροφιά με αυτές τις αρετές !


Πίστη , Ελπίδα , Υπομονή ! "


Η ΥΠΟΜΟΝΗ θα μας κρατήσει όρθιους ...

Η ΕΛΠΙΔΑ θα κρατήσει αναμμένο το λυχνάρι της ψυχής μας ...

Και η ΠΙΣΤΗ θα μας δίνει δύναμη να αγωνιζόμαστε ...



Odevontas

[XAPA]

Κατά την επίσκεψη του Αγίου Πορφύριου στο Σινα το 1970-71

έγινε το εξής περιστατικό, σύμφωνα με μαρτυρίες του Αρχιεπίσκοπου και των μοναχών


Ο γέροντας Αδριανός ο Σιναΐτης υπήρξε μια σπουδαία σύγχρονη ασκητική μορφή.

Έζησε για δεκαετίες στην έρημο του Σινά, κάτω από ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες.


Όπως διασώζεται σε προφορικές μαρτυρίες πνευματικών του παιδιών μοναχών και λαϊκών,

ο Άγιος Πορφύριος διέκρινε αμέσως την καθαρότητα, την απλότητα και το αυθεντικό ασκητικό φρόνημα του γέροντα Αδριανού.


Ο Άγιος Πορφύριος είχε μεγάλη χαρά όταν άκουγε για άλλους αγωνιστές μοναχούς, χαιρόταν και δοξολογούσε.

Μιλούσε με πολύ σεβασμό για τον γέροντα Αδριανό, και τα πνευματικά του παιδιά θυμούνται ότι τον ανέφερε,

ως μεγάλο ασκητή και ανθρώπο προσευχής.


Έλεγε πως ο Γέροντας Αδριανός ζούσε πολύ αυστηρά με πολλή σιωπή και αγώνα,

ότι είχε βαθιά εσωτερική ζωή και ότι η προσευχή του ανέβαινε ψηλά στον Θεό,

και ότι είχαν πνευματικές συναντήσεις.


Κατά την επίσκεψη του Αγίου Πορφύριου στο Σινά το 1970-71 έγινε το εξής περιστατικό,

σύμφωνα με μαρτυρίες του Αρχιεπισκόπου και των μοναχών:


Όπως είπαμε ο γέροντας Αδριανός ζούσε απομονωμένος σε ένα απόμακρο και δυσπρόσιτο κάθισμα ψηλά στο βουνό,

απέναντι από την Αγία Κορυφή και ο Άγιος Πορφύριος λόγω της απόστασης και της κατάστασης τής υγείας του,

ήταν αδύνατο να συναντηθούν σωματικά.


Όταν ο Άγιος Πορφύριος βρισκόταν κάτω στο μοναστήρι,

στράφηκε κάποια στιγμή πρός την κατεύθυνση του βουνού,

όπου ασκητευε ο πατήρ Αδριανός,


και με το προορατικό και διορατικό χάρισμα που είχε,

είδε και επικοινώνησε πνευματικά μαζί του,

περιγράφοντας με ακρίβεια στους γύρω του, τι έκανε εκείνη την ώρα ο ασκητής στο κελί του,

και σε τι πνευματική κατάσταση βρισκόταν.


Όταν αργότερα οι Μοναχοί επικοινωνησαν με τον γεροντα Αδριανό,

επιβεβαιώθηκε απόλυτα ότι την ίδια ώρα ακριβώς,

ο Σιναΐτης ασκητής είχε νιώσει την πνευματική παρουσία και την προσευχητικά επίσκεψη του Αγίου Πορφύριου,


ο γέροντας όμως υποβιβασε το γεγονός μεταφέροντας το,

στο χάρισμα του Αγίου και σιώπησε περί αυτού!


Κάποια άλλη φορά και σύμφωνα με μαρτυρίες ο Άγιος Πορφύριος ενώ βρισκόταν στην Ελλάδα,

χρησιμοποίησε το χάρισμα του και μεταφέρθηκε νοερά στο χιονισμένο Σινά,

για να δει πως ζει ο γέροντας Αδριανός.


Όπως διηγούνταν αργότερα ο ίδιος ο Άγιος Πορφύριος σε πνευματικά του παιδιά,

μπήκε πνευματικά μέσα στο πέτρινο καλύβι του γέροντα Αδριανού και αντίκρυσε τα εξής:


έξω χιονιζε και μέσα στο κελί είχε τρομερό κρύο.

Ο γέροντας Αδριανός καθόταν και έτρωγε ένα πολύ απλό γεύμα ,

συγκεκριμένα είχε βρέξει ένα ξερό παξιμάδι μέσα σε λίγο τσάι του βουνού για να μαλακώσει,

καθώς δεν είχε τίποτα άλλο να φάει.


Την στιγμή που ο Άγιος Πορφύριος τον παρατηρούσε αόρατα,

ο γέροντας Αδριανός (που είχε την ίδια πνευματική κατάσταση )

ένιωσε την παρουσία του, γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος του,

χαμογέλασε και τον χαιρέτησε με το όνομα του καλώς τον Πορφύριο.


Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της συνάντησης είναι η σωματική αντίδραση του Αγίου Πορφύριου ,

όταν η νοερή αυτή θεωρία τελείωσε και ο Άγιος επέστρεψε στον εαυτό του στην Ελλάδα,

το σώμα του έτρεμε ολόκληρο από το κρύο,


είχε παγώσει τόσο πολύ η ύπαρξη του από τον χειμώνα του Σινά ,

που χρειαζόταν ώρα να συνέλθει,

και όταν τα πνευματικά του παιδιά τον ρώτησαν γιατί τουρτουριζει, τους τα εξήγησε.


proskynitis

[XAPA]

Το λάδι του καντηλιού

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς


(…) Μιά νύχτα εἶχε πάρει λιγάκι ὁ ὕπνος τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ.

Ξαφνικά φάνηκε ὁ διάβολος κρατώντας μιάν ἀξίνα!


Τή σήκωσε ψηλά γιά νά τόν χτυπήσει, μά, πρίν προλάβει νά τήν κατεβάσει,

κυριεύτηκε ἀπό φρίκη καί τρόμο,

τραβήχτηκε πίσω καί χάθηκε σάν καπνός,


ξεφωνίζοντας καί κάνοντας μεγάλο θόρυβο,

ἐνῶ ὁ Νήφων, ξύπνος πιά, τόν ἄκουσε νά τρίζει τά δόντια καί νά λέει:

- Ἄχ, Μαρία! Ἐσύ, ὅπως πάντα, μέ καῖς!

Ἐσύ, πού προστατεύεις αὐτό τό ἀγύριστο κεφάλι!


Ἀπο τά θυμωμένα ἐκεῖνα λόγια τοῦ σατανᾶ,

ὁ δίκαιος κατάλαβε ὅτι ἡ Παναγία τόν ὑπερασπιζόταν

καί τόν σκέπαζε μέ τή χάρη της,


ἐπειδή κάθε βράδυ πρίν κοιμηθεῖ,

συνήθιζε νά παίρνει λάδι ἀπ’ τό καντήλι της καί ν’ ἀλείφεται μέ πολλή εὐλάβεια,

στό μέτωπο, στόν αὐχένα, στήν καρδιά καί σ’ ὅλα του τά αἰσθητήρια.


Ἡ μυστική δύναμη, πού εἶχε τό ἅγιο ἐκεῖνο λάδι, ἔτρεψε τό διάβολο σέ φυγή.

Ἀπό τότε, διαπιστώνοντας τή δύναμη πού ἔχει τό λάδι ἀπό τό καντήλι τῆς Θεοτόκου καί τῶν ἁγίων,

συμβούλευε τούς γνωστούς του νά παίρνουν κάθε βράδυ ἀπ’ αὐτό,

ν’ ἀλείφονται μέ πίστη καί μετά νά κοιμοῦνται.



Από το βιβλίο:

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος -Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς
Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004, σελ. 81

inpantanassis.