Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Τι να κάνουμε, πάτερ, για να βρούμε την αληθινή ευτυχία


Δυο φίλοι από την Αλεξάνδρεια έφτασαν μέχρι τα βάθη της ερήμου, ψάχνοντας για ένα σοφό και ευτυχισμένο άνθρωπο.

Πραγματικά, μετά από πολύ καιρό, βρήκαν έναν άγιο ασκητή.

Και τον ρώτησαν:

- Τι να κάνουμε, πάτερ, για να βρούμε την αληθινή ευτυχία;

Βλέπουμε, ότι είσαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος πού μπορούμε να ρωτήσουμε.

Γιατί φαίνεσαι Αληθινά ήρεμος και ευτυχισμένος.

Μόνο πού εμείς... - γιατί να το κρύψουμε; - δεν μπορούμε να ζήσουμε όπως εσύ..!

Τότε εκείνος ο άγιος άνθρωπος, σηκώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό και με δάκρυα στα μάτια, τούς είπε:

- Αδέλφια μου, δεν χρειάζεται να ζείτε ακριβώς όπως εγώ, για να είσθε Αληθινά ευτυχισμένοι.

Αλλά τι χρειάζεται;

Να σκέπτεστε τον Θεό, τουλάχιστον όσο σκέπτεστε τούς ανθρώπους.

Να φοβάστε τον Θεό, τουλάχιστον όσο φοβάστε τούς ανθρώπους.

Να τιμάτε τον Θεό, τουλάχιστον όπως τιμάτε τους ανθρώπους.

Να ελπίζετε στον Θεό, τουλάχιστον όσο ελπίζετε στους ανθρώπους.

Να εκπληρώνετε τον νόμο του Θεού, τουλάχιστον όσο εφαρμόζετε τον ανθρώπινο νόμο.

Να ζητάτε την βοήθεια του Θεού, τουλάχιστον όσο την ζητάτε από τους ανθρώπους.

Να δοξάζετε τον Θεό, τουλάχιστον όσο δοξάζετε τους ανθρώπους



agioritikovima

[XAPA]

Γιατί στο Ευαγγέλιο δεν γίνεται καθόλου λόγος περί ευτυχίας;

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς


Σε μια ορφανή…



Εμένα μου φαίνεται, ότι το Ευαγγέλιο θα μπορούσε να ονομαστεί «το Βιβλίο της Ευτυχίας»

και η διδαχή του Χριστού «διδαχή περί ευτυχίας».

Εσένα σίγουρα σε μπέρδεψε το ότι στο Ευαγγέλιο δεν αναφέρεται ειδικά η ίδια η λέξη ευτυχία.

Όμως αντί αυτής της λέξης χρησιμοποιούνται άλλες λέξεις, όπως «μακαριότητα», «χαρά», «αγαλλίαση»,

«παράδεισος», «σωτηρία», «αιώνια ζωή».

Ειδικά η λέξη «μακαριότητα» σημαίνει ευτυχία με την καλύτερη έννοια.

Όταν ξέρεις αυτό, τότε διάβασε ξανά την ομιλία του Κυρίου στους Μακαρισμούς (Ματθ. 5).


Η πρώτη διδαχή την οποία ο Χριστός ανήγγειλε στον κόσμο, ήταν η διδαχή περί ευτυχίας.

Κατά τη διδαχή του Χριστού οι μακάριοι ή ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που είναι ταπεινοί στο πνεύμα μπροστά στον Θεό,

αφού είναι δικό τους το βασίλειο των ουρανών.

Εκείνοι που βρέχουν τις προσευχές τους με δάκρυα, αφού θα παρηγορηθούν με αξεπέραστη παρηγοριά.

Εκείνοι που είναι πράοι και άκακοι σαν αρνιά, αφού θα κληρονομήσουν τη γη των ζώντων.

Εκείνοι που είναι πεινασμένοι και διψασμένοι για τη δικαιοσύνη του Θεού, αφού θα χορτάσουν με την ουράνια δικαιοσύνη.

Εκείνοι που είναι ελεήμονες με την καρδιά και με το χέρι, αφού το χέρι του Κυρίου θα τους ελεήσει.

Εκείνοι που έχουν καθαρή καρδιά, αφού θα δουν τον Βασιλιά, τον ουράνιο Πατέρα τους.

Εκείνοι που είναι διωγμένοι ένεκεν της δικαιοσύνης από τους δαίμονες και τους ανθρώπους,

αφού το βασίλειο της αιώνιας δικαιοσύνης θα είναι δικό τους.

Εκείνοι που είναι ντροπιασμένοι και συκοφαντημένοι ένεκεν του Χριστού,

αφού θα χαίρονται και θα αγαλλιάζουν στην πατρίδα των αγγέλων.


Μαζί μ’ αυτούς ευτυχισμένοι είναι και εκείνοι που πιστεύουν στον Σωτήρα τους, αφού θα σωθούν,

που φλέγονται από αγάπη προς τον Δημιουργό και τα πλάσματά Του,

αφού θα στεφανωθούν με την αθάνατη δόξα, που θυσιάζουν τη γήινη ζωή, αφού θα λάβουν την αιώνια ζωή.

Αυτή είναι η πραγματική και μη απατηλή ευτυχία, την οποία ο Κύριός μας αποκάλυψε και ανήγγειλε στη γενεά των ανθρώπων.


Γι’ αυτήν την ευτυχία θυσίασαν οι βασιλιάδες τα στέμματά τους,

οι πλούσιοι τα πλούτη τους,

οι μάρτυρες τις ζωές τους,

τόσο εύκολα όσο τα δένδρα το φθινόπωρο ρίχνουν τα φύλλα τους.

Όμως όποιος έστω και λίγο δεν αισθάνθηκε απ’ αυτή την ευτυχία δύσκολα μπορεί να θυσιάσει γι’ αυτήν ακόμα και ένα μικρό κερί.


Εσύ φτωχούλα του Θεού μην απελπίζεσαι για την ευτυχία σου.

Έμεινες μόνη σου αυτοσυντήρητη, χωρίς φίλους και συγγενείς·

η πόρτα της γήινης ευτυχίας για σένα είναι κλειστή.

Έτσι γράφεις, περισσότερο με δάκρυα παρά με μελάνι.

Όμως, δεν σκέφτεσαι άραγε, ότι όλα αυτά είναι με την Πρόνοια του ουράνιου Πατέρα σου,

για να στραφείς εσύ προς την πόρτα της αιώνιας ευτυχίας;


Ο Θεός συχνά, πολύ συχνά, κλείνει την πόρτα της απατηλής ευτυχίας μπροστά στους ανθρώπους,

αλλά την πόρτα της πραγματικής ευτυχίας την κρατά πάντα ανοιχτή

μπροστά σ’ όλους και για όλους,

όσους θελήσουν να μπουν.

Μπες κι εσύ, κόρη του Χριστού.

Μόνο μία μικρή ματιά όταν ρίξεις μέσα απ’ αυτή την πόρτα,

θα παρατηρήσεις το βασίλειο των ευτυχισμένων, την πατρίδα των μακαρίων.

Θα δεις τους ουρανούς γεμάτους από αρεστούς και δίκαιους του Θεού,

οι οποίοι στη γη δοκίμασαν την ευτυχία του Χριστού,

ενώ στους ουρανούς συνέχισαν να την πίνουν με το υπερπλήρες ποτήρι.

Όταν όλα αυτά τα αισθανθείς και τα δεις με το πνεύμα σου, δεν θα είσαι ούτε για μία στιγμή μόνη και αυτοσυντήρητη.

Αφού την αριθμητή οικογένεια του Θεού στους ουρανούς θα μπορείς να ονομάσεις αδελφούς, και αδελφές,

και συγγενείς, και φίλους σου.


Να χαίρεσαι εν Κυρίω.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω”,


proskynitis

[XAPA]

Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ







apantaortodoxias

[XAPA]

"Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία"


Σ’ένα από τα μεγάλα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας συνέβη το εξής περιστατικό.

Η μητέρα μιας κοπέλας, καλή και ευσεβής, έφυγε για την αιώνια Βασιλεία του Θεού...

Πράγματι, ήταν μια γνήσια χριστιανή σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής της.

Την Κυριακή, εκτός αν ήταν άρρωστη, πρωί-πρωί ξεκινούσε για την Εκκλησία κι εκεί η καθαρή και φιλόθεη ψυχή της

πραγματικά συναντούσε κι ερχόταν σε επικοινωνία με τον Θεό.


Συχνά-πυκνά κοινωνούσε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που της έδινε ζωή και δύναμη.

Και η κόρη της καλή κοπέλα ήταν, αλλά μετά τον θάνατο της μητέρας της αραίωσε τον εκκλησιασμό

και δεν πήγαινε τακτικά στην Εκκλησία. Κι αν πήγαινε, πήγαινε προς το τέλος.

Και για να δικαιολογηθεί στη συνείδησή της, που την έτυπτε, προφασιζόταν ότι είχε πολλές δουλειές,

την φροντίδα των ζώων και δεν την έφθανε ο χρόνος.

Οι συνηθισμένες προφάσεις, ενώ, όταν θέλει ο άνθρωπος, βρίσκει λύσεις για όλα.


Έτσι συνεχιζόταν αυτή η κατάσταση και η ψυχή της όσο πήγαινε και πάγωνε,

όπως ένα κάρβουνο, όταν το βγάλεις έξω από την φωτιά σβήνει και παγώνει!

Ένα βράδυ όμως, κατ’ ευδοκίαν Θεού, έγινε η άνωθεν παρέμβαση.

Δηλαδή της εμφανίστηκε στον ύπνο της η κεκοιμημένη μητέρα της μέσα σε άπλετο φως

και της είπε στοργικά τα εξής αξιοπρόσεκτα λόγια:

– Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία.

Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα

και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται στην Εκκλησία να δοξολογεί τον Θεό!

Και πρόσθεσε:

– Να πηγαίνεις παιδί μου πρωί, ν’ ακούς τα ωραία λόγια του Όρθρου και όχι στην τρίτη καμπάνα.


Αυτό το θεόσταλτο όνειρο συγκλόνισε την κόρη.

Από τότε κάθε Κυριακή πρωί-πρωί πηγαίνει πρόθυμα στην Εκκλησία.

Έχει πια την βεβαιότητα ότι θα παίρνει κι εκείνη την ευλογία του Παντοκράτορα, αλλά και την ευχή της μανούλας της.

Αυτό βέβαια ισχύει για όλους. Ας το σκεφθούμε…



Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Ουράνια μηνύματα. Θαυμαστά γεγονότα»
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ, ΔΩΡΙΔΑ 2009

diakonima.gr

[XAPA]

Θέλεις να ευεργετήσεις κάποιον;

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΣΩΦΡΟΝΙΑ. Ι.ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΑΚΡΑΤΑΣ



Θέλεις νά ἀγκαλιάσεις κάποιον καί δέν μπορεῖς;; Θέλεις νά τόν εὐεργετήσεις;;

Δέν χρειάζεται νά κάνεις τίποτε ἄλλο.

Δέν χρειάζεται νά κάνεις μακρινά ταξίδια.

Κλεῖσε τον μέσα στήν καρδιά σου καί κάνε προσευχή γιαυτόν...

Θά ἀνοίξουν οἱ οὐρανοί στή ζωή του.

Θά ἔρθουν ὅλες οἱ εὐλογίες καί στή δική σου ζωή.

Γιατί προσευχήθηκες μέ ἀγάπη κι ὄχι ψεύτικα, φαρισαϊκά...



apantaortodoxias

[XAPA]

Μακαριστή γερόντισσα Χαριθέα - Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου -


ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ


" Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου! Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου. "


Μετά από αυτές τις διηγήσεις, πήραμε αφορμή και επιμείναμε να μας εξιστορήσει,

έστω κάτι από τις πολλές εμπειρίες της θείας χάριτος που γεύθηκε από πολύ νωρίς.

Με πολλή δυσκολία η Γερόντισσα υπεχώρησε στις παρακλήσεις μας.

«Τούτα τά πράγματα δεν βγαίνουν στην δημοπρασία.

είναι του καθενός μια παρηγοριά, ένα στήριγμα, μια επίσκεψη,

πού υπηρετεί την ψυχή και δυναμώνει τον πόθο.

Πάντα, μετά από κάθε δυνατό πειρασμό, ο καλός Θεός φρόντιζε να με παρηγορήσει,

γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ μόνη μου να βαστάξω τόσο σταυρό.[...]



Μια φορά, ενώ προσευχόμουν, κοίταζα μια μικρή εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό,

ξαφνικά είδα την μορφή του Χριστού, που βρισκόταν πάνω στην εικόνα, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει

και να παίρνει ανθρώπινες διαστάσεις. Τα έχασα!


Ένα φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο και η καρδία μου γέμισε από μια ανέκφραστη αγαλλίαση.

Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου!

Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου.

Έσκυψε το θείο Του πρόσωπο και το ακούμπησε στο δικό μου και με χάιδεψε πατρικά,

σαν ένα δείγμα Αγάπης και παρηγοριάς.

Όπως δηλαδή αγαπάς ένα πλάσμα και θέλεις να του δείξεις την Αγάπη σου; Έτσι!


Με έπιασε μια τρεμούλα και στενοχωρήθηκα συνάμα,

επειδή ήμουν τόσο ανάξια και δεν μπορούσα να αντέξω την Αγάπη Του.


Ένιωσα τόση πατρική Αγάπη, τόση δύναμη και τόση παρηγοριά..., αν και δεν μου είπε τίποτε.

Ή παρουσία Του όμως κατέλυσε κάθε λόγο.

Ήμουν ανάξια και αδύνατη, για να δεχθώ τον πλούτο της χρηστότητός Του.

Εγώ, το ανάξιο πλάσμα, να γίνω μέτοχος της θείας Του Αγάπης!

Βλέπετε, αδελφές, εχρειάζετο μια τέτοια παρηγοριά, γιατί ποιος άλλος θα με στήριζε;

Όλοι ήσαν ενάντιοι και έτσι έχρειάσθη ο μέγας Θεός να μου δείξει έμπρακτα δεν θα με αφήσει μόνη μου.

Αν ό Θεός δεν βοηθούσε, πώς θα μπορούσα εγώ να αντέξω τόση δοκιμασία εκείνους τούς καιρούς;


Έμνήσθην ημερών αρχαίων Επιλείψεί γάρ με ό χρόνος διηγούμενουν, αναφέρει και στον Απόστολο, αδελφές.

Μην τά σκέφτεστε αυτά πού είπαμε τώρα. Είναι προσωπικά βιώματα και εμπειρίες τού καθενός.

Εσείς πήρατε την απόφαση, να ξέρετε ότι πρέπει να ευαρεστήσετε τον Κύριο. Να τον νιώσετε μέσα σας, δικό σας.


Εγώ θέλω να είμαι σύμφωνη με την δική σας προσευχή και ελπίζω να βοηθήσω σύμφωνα με τις ευχές σας.

Έχω την εντύπωση ότι είσαστε νούσιμες, κόρη μου. Όταν είσαι νούσιμος, θα διάλεξης την αρετή.

Λέει και ή ακολουθία τού Σχήματος: Όντως καλόν έργον έξελέξω, άλλ ’ άν και τελείωσης.

Την απόφαση πού πήραμε, την πραγματοποιήσαμε, αλλά αυτό πού μακαρίζεται είναι το τέλος.


Τά λέω, αδελφές, και πιστεύω ότι ό καλός Θεός είναι μαζί μας,

στην καθεμιά βοηθός, στον καθένα πού ζητά πνευματική ζωή.

Για να πάρετε θάρρος, τόλμησα και τά είπα.

Τόσα χρόνια, ποτέ μου, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω τέτοιες ιστορίες,

όμως τώρα, ή Αγάπη για την προκοπή σας με παρεκίνησε».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ. 2015

PROSKINITIS

[XAPA]

Από το Θεό οι χαρές από το Θεό και οι θλίψεις


(Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)



Στη γη οι θλίψεις είναι περισσότερες από τις χαρές.

Και όπως στέλνονται οι δεύτερες από το Θεό, έτσι παραχωρούνται και οι πρώτες απ’ Αυτόν.

Για διάφορους λόγους.

Άλλοτε για να συνέλθουμε από την πνευματική νάρκη.

Άλλοτε για να κόψουμε κάποιαν αμαρτία.

Άλλοτε για να καθαρθούμε με τη μετάνοια.

Άλλοτε για να φανερώσουμε την αφοσίωσή μας στον Κύριο.

Εμείς, πάντως, σ’ όλες τις περιπτώσεις οφείλουμε να δείχνουμε ανδρεία και υπομονή,

τόσο για τη δόξα του Θεού όσο και για τη δική μας πνευματική προκοπή.


Για κάποιον από τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, παραχώρησε ο Θεός να σας βρουν κι εσάς θλίψεις.

Να προσέχετε τον εαυτό σας και να μην αντιστέκεστε στο θείο θέλημα.

Απεναντίας, να έχετε εμπιστοσύνη στα σοφά και αγαθά κρίματα του Κυρίου.



Υπομονή στις θλίψεις


Δεν είναι εύκολο να υπομένουμε καρτερικά και ψύχραιμα κάθε θλίψη, προπαντός όταν είναι βαρειά.

Αλλά το βάρος είναι πολύ μεγάλο την ώρα της συμφοράς και για λίγο έπειτα απ’ αυτήν.

Ύστερα, σιγά-σιγά, γίνεται πιο ελαφρό. Ο χρόνος, βλέπετε, είναι ο καλύτερος γιατρός.

Διώχνει τον πόνο, στεγνώνει τα δάκρυα, φέρνει τη λήθη, ξαναδίνει στη ζωή τον κανονικό της ρυθμό…

Έτσι θα γίνει και με τη δική σας συμφορά. Κάντε κουράγιο, και η λύπη σας θα επουλωθεί.


Στο μεταξύ, να στερεώσετε μέσα σας την πεποίθηση ότι όλα παραχωρούνται από τον Κύριο.

Εκείνος για ένα μόνο πράγμα ενδιαφέρεται: τη σωτηρία μας.

Και για το σκοπό αυτό μεταχειρίζεται κάθε πρόσφορο μέσο, ακόμα, κάποτε-κάποτε, και το πιο σκληρό.

Ό,τι στέλνει, λοιπόν, ο Θεός να το δέχεστε σαν φάρμακο ωφέλιμο.

Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία, όλα ρυθμίζονται από τη θεία πρόνοια.

Γι’ αυτό, όποτε σας βρίσκει κάποια θλίψη, να σκέφτεστε πως είναι μια επίσκεψη, μια υπόμνηση,

μια ειδοποίηση του Θεού για κάποιο σφάλμα σας. Να Τον ευχαριστείτε και να διορθώνεστε.


Στους δικαίους οι θλίψεις στέλνονται ως δοκιμασίες – έτσι έγινε με τον μακάριο Ιώβ της Παλαιάς Διαθήκης.

Σ’ εμάς τους αμαρτωλούς, όμως στέλνονται ως σωφρονιστικές τιμωρίες και ως ερεθίσματα για μετάνοια.


Σηκώνετε βαρειές θλίψεις; Λυπάμαι γι’ αυτό και σας συμπονάω.

Άλλη βοήθεια δεν υπάρχει, παρά μόνο η υπομονή και η ελπίδα στο έλεος του Θεού.

Όλα από το Θεό προέρχονται ή παραχωρούνται.

Και για όλα πρέπει να Τον ευγνωμονούμε, όχι μόνο για τα ευχάριστα, αλλά και για τα δυσάρεστα.

Γιατί κι αυτά στην ωφέλειά μας αποσκοπούν:

στην κάθαρση, στην απόκτηση και στερέωση καλών έξεων, στη μνήμη και επίκληση του Κυρίου.


Μη βαρυγγωμάτε, λοιπόν.

Κάντε υπομονή στις σκοτεινές ημέρες. Θα έρθουν και φωτεινές.

Θλίψεις, θλίψεις, θλίψεις… Η μια πίσω από την άλλη!

Δεχθείτε τις με γενναιοψυχία και καρτερία.

Είναι σωτήρια φάρμακα για τις αρρώστιες της ψυχής σας, σημάδι ότι ο Θεός ενδιαφέρεται για σας.

Ευχαριστήστε Τον! Και φροντίστε να γίνετε καλά.

Μην εξουδετερώνετε τη θεραπευτική δράση αυτών των φαρμάκων με το γογγυσμό.



(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Χειραγωγία στην πνευματική ζωή», Ι. Μ. Παρακλήτου)


hristospanagia3.blogspot.gr

[XAPA]

Σπρωξε την πέτρα......


Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας άνθρωπος που είχε μεγάλη επιθυμία να ευχαριστήσει τον Θεό,

προσευχόταν μέρα και νύχτα, μέχρις ότου μια μέρα η Φωνή του ουρανού του είπε:

"Θέλω να πάτε να σπρώξετε την πέτρα".

Αυτός ο άνθρωπος ξύπνησε το επόμενο πρωί εμπνευσμένος και έτρεξε για να βρει μια τεράστια πέτρα.

Άρχισε να την πιέζει, αλλά δεν συνέβη τίποτα, προσπάθησε να την σπρώξει όλη την ημέρα.

Την επόμενη μέρα έκανε το ίδιο, αλλά η πέτρα δεν κινήθηκε ούτε ένα εκατοστό.

Συνέχισε να σπρώχνει αυτή την πέτρα για τρεις μήνες, μέχρι που μια μέρα απελπισμένος σταματήσε να πιέζει.

Εκείνη τη νύχτα είχε ένα όνειρο και η Φωνή του Ουρανού τον ρώτησε:

«Γιατί σταματήσατε να πιέζετε;»

«Δεν έγινε τίποτα, η πέτρα δεν κινήθηκε», απάντησε ο άνθρωπος.

"Τίποτα δεν συνέβη;"

Κοίτα! Δείτε πόσο επιμεινατε και εστιάζεστε.

Κοιτάξτε πόσο ισχυροί είναι οι μύες σας.

Δεν είστε πλέον ο άνθρωπος που ήσασταν όταν άρχισα να πιέζετε αυτήν την πέτρα.

Επιπλέον, δεν σας είπα να μετακινήσετε αυτήν την πέτρα. Σας είπα να την σπρώξετε.

Εγώ ο ίδιος θα μετακινήσω την πέτρα όταν έρθει η ώρα. "

Συνεχίστε να πιέζετε την πέτρα σας.

Θα κινηθεί τη σωστή στιγμή, στην τέλεια στιγμή, όταν το περιμένετε λιγότερο.

Και τα θαυμάσια πράγματα σας συμβαίνουν ήδη, ακόμα κι αν δεν τα έχετε αντιληφθεί ακόμα.

"Κάνε ό, τι μπορεί να κάνει το χέρι σου, σύμφωνα με τη δύναμή σου!"

(Εκκλησιαστής κεφάλαιο 9:10)



apantaortodoxias

[XAPA]

Μην περιμένεις αυτό που δεν θα βρεις !


« Από τον Σταυρό δεν κατεβαίνουμε αλλά μας κατεβάζουν...

Εγώ θα στο πω απλά και ανθρώπινα,

στο δικό μου πνευματικό επίπεδο που είναι χαμηλό και γήινο,

γιατί κουράστηκα από τις υψηλές αναλύσεις.


Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις.

Μην περιμένεις να βρεθούνε οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω.

Μην περιμένεις να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις.

Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα ή μάνα για να μην έχεις τραύματα.


Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο σύζυγό γιατί απλά δεν θα βρεις ποτέ.

Μην περιμένεις να κάνεις τα τέλεια παιδιά, γιατί απλά δεν υπάρχουν.

Μην περιμένεις να συναντήσεις τους τέλειους φίλους, γιατί ούτε εσύ είσαι.

Μην περιμένεις να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά γιατί απλά θα μείνεις άνεργος.


Μην περιμένεις να σηκώνεσαι κάθε πρωί και να λες,

"ουάου θα πάω για δουλειές....." Ξέχνα το.

Μην περιμένεις να βρείς το τέλειο σπίτι για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα.

Μην περιμένεις να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο.


Μην περιμένεις να δοθούν όλες οι απαντήσεις για να σταματήσουν οι ερωτήσεις.

Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως ον που κατεβαίνει από τους ουρανούς

ή ως χέρι που βγαίνει απο το υπερπέραν.

Απλά δεν θα συμβεί και θα χάσεις και την ευκαιρία

να τον συναντήσεις στην καθημερινότητα σου.


Μην περιμένεις να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό,

γιατί απλά δεν υπάρχει.

Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες,

φεύγα μακριά είναι της φαντασίας σας.


Γενικά στην ζωή αυτή, δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις,

τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα.

Αυτά μετά το πέρας της εδώ παράστασης.

Οπότε συμφιλιώνομαι με την αδυναμία μου,

την ατέλεια του άλλου και του κόσμου που με περιβάλει

και ζω όπως μπορώ και όσο μπορώ με δοξολογία και ευχαριστία.


Δεν μπορώ πάντα; ναι, αλήθεια είναι !!! Ούτε εγώ μπορώ.

Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα και είναι καλά.

Ακόμη και οι άγιοι έχουν τις κακές μέρες και περιόδους τους.

Αλλά δεν τρελαίνομαι σε αυτές τις φάσεις, δεν αυτομαστιγόνομαι,

δεν χάνω την ψυχραιμία μου, ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε.

Κυρίως δεν λέω όλη μέρα γιατί και γιατί;

Μαααα... και δώστου γιατίι;

Απλά καλέ μου φίλε μέχρι να μάθεις το γιατί θα έχει τελειώσει η ζωή....!!! »


( π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος )


odevontas

[XAPA]

Γιατί ζεις έτσι;



Τις ημέρες εκείνες έτυχε να συναντήσω στο ναό έναν εκπληκτικό, νεαρό άνδρα.

Πλησίασε τον αδερφό μου στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και του απεκάλυψε

την ασυνήθιστη ιστορία της μεταστροφής του στο Χριστό.

Στεναχωριόταν πολύ από τις ατελείωτες μετακινήσεις και συζητήσεις που γίνονταν τη στιγμή που οι ιερείς

μεταλάμβαναν στο ιερό και ετοιμάζονταν για την έξοδο στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Ποτήριο, για να κοινωνήσουν οι πιστοί.

Γιατί όλοι αρχίζουν να πηγαινοέρχονται αυτή την ιδιαίτερη, γεμάτη αδημονία, στιγμή,

όταν ο Κύριος βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα; ρώτησε τον αδελφό μου.


Θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου.

Ζούσα όπως η πλειοψηφία των νέων ανθρώπων της εποχής μας, μακριά από το Θεό,

μέσα στη διαφθορά, διάγοντας έκλυτη ζωή με οινοποσία και άλλες αμαρτίες.

Όσο κι αν με νουθετούσε και με ικέτευε η μητέρα μου, πιστή γυναίκα, ν’ αφήσω την αμαρτωλή ζωή,

εγώ την αγνοούσα και μόνο γελούσα.

Οι αφηγήσεις της, ότι υπάρχει Θεός και αιώνια ζωή, μου φαίνονταν ανοησίες.

Γελούσα με τις επιπλήξεις της, ζητώντας της να μ’ αφήσει ήσυχο.

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα, επιστρέφοντας στο σπίτι με τη μοτοσυκλέτα,

μετά από την καθιερωμένη βόλτα, είχα ένα ατύχημα και σκοτώθηκα.


Απρόσμενα αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν στον αέρα.

Κοίταζα μ’ έκπληξη το ματωμένο σώμα μου, μην κατανοώντας γιατί ήμουν διπλός, και στεκόμουν και ήμουν ξαπλωμένος.

Αργότερα είδα κόσμο να τρέχει κοντά μου και να προσπαθεί να με συνεφέρει.

Ήρθαν οι πρώτες βοήθειες και οι γιατροί προσπαθούσαν να με γυρίσουν στη ζωή.

Όμως εγώ δεν ήθελα να επιστρέψω στο νεκρό σώμα μου.

Με φορείο μ’ έβαλαν στο ασθενοφόρο και με πήγαν στο νεκροτομείο.

Τη στιγμή εκείνη έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ουρανό.

Ξαφνικά είδα το Ζωντανό Χριστό τόσο πανέμορφο, τόσο ταπεινό και πράο,

μέσα σε πύρινη λάμψη να στέκεται από επάνω μου και να με κοιτάζει.


-Γιατί ζεις έτσι; με ρώτησε ο Κύριος.

Εκείνη τη στιγμή, από το μεγάλο φόβο που κατείχε την αμαρτωλή ψυχή μου, κουβαριάστηκα κι αναφώνησα:

-Κύριε, συγχώρεσέ με!!! και άκουσα την απάντηση…

-Για τις αμαρτίες σου και την ακάθαρτη ζωή σου είσαι άξιος του Άδη.

Όμως οι προσευχές και το κλάμα της μητέρας σου έφθασαν σε Εμένα. Σε συγχωρώ και σε στέλνω πίσω στη γη.

Πήγαινε και μάθε ότι η σωτηρία βρίσκεται μόνο στην Εκκλησία, μέσω της μετάνοιας και της Αγίας Κοινωνίας.


Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, αισθάνθηκα πάλι να μπαίνω στο σώμα μου και από τους φοβερούς πόνους,

άρχισα, να βογκώ και να στριφογυρίζω.

Οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι. Αντί για το νεκροτομείο, με μετέφεραν στο νοσοκομείο για εγχείριση. Ο Θεός με επέστρεψε στη ζωή.

Και να, λοιπόν, τώρα θεραπευμένος, με ιδιαίτερη ευλογία έρχομαι στη Θεία Λειτουργία σ’ αυτό το μοναστήρι.

Με φόβο αναμένω πότε θα βγει ο ιερέας με το Άγιο Ποτήριο για να προσκυνήσω το Ζωντανό Θεό,

ο Οποίος μου αποκάλυψε ότι με την Κοινωνία του Αγίου Σώματος και του Αίματος Του,

μπορούμε να σωθούμε και να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.

Να, γιατί με απορία και σύγχυση κοιτάζω τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται ενώπιον του μεγάλου Μυστηρίου,

διαταράσσοντας την ευλογημένη ατμόσφαιρα, όταν πράγματι ο Ίδιος ο Κύριος έρχεται από την Ωραία Πύλη,

προτείνοντας τον Εαυτό Του για τροφή.

Και έβαλε το χέρι του αδελφού μου, σφίγγοντας το σε γροθιά, στο τεράστιο βαθούλωμα που υπήρχε στο κρανίο του,

μετά το χτύπημα με τη μοτοσυκλέτα.

Μ’ αυτό ήθελε ν’ αποδείξει την αυθεντικότητα όλων όσων βίωσε και διηγήθηκε.


Αυτή η αληθινή ιστορία βαθιά μας συγκλόνισε.

Συχνά τη διηγούμαι στα κηρύγματά μου, σαν αληθινή μαρτυρία εκείνης της ανείπωτης Αγάπης,

την οποία έφερε ο Κύριος από τους ουρανούς, καλώντας όλους τους αμαρτωλούς σε μετάνοια,

ώστε ν’ αναγεννηθούν μέσω της Αγίας Κοινωνίας και να έλθουν προς την Αλήθεια.



ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΓΚΑΝ
“ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ”

optiko.net