Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Θαυμαστό γεγονός από την ζωή του Γέροντα Παισίου

Διηγείται ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου


Το παρών γεγονός το διηγήθηκε ο γέροντας Παίσιος στον ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου,γέροντα Εφραίμ.
Ο γέροντας Εφραίμ το ανέφερε σε ομιλία του στο Βουκουρέστι το 2002.



«Κάποιον χειμώνα,λίγο πριν από την δύση του ηλίου, έφευγα από την Μονή Σταυρονικήτα και κατευθυνόμουν προς το κελί μου.

Στα 100 μέτρα από την είσοδο της μονής συνάντησα 5 φοιτητές, οι οποίοι πιο πριν μ' έψαχναν στο κελί μου

(ήταν κοντά στην μονή) και οι οποίοι μου είχαν φέρει κάτι από έναν αρχιμανδρίτη.

Αφού δεν με βρήκαν το άφησαν στο κελί και κατευθύνθηκαν προς το μοναστήρι.


Όταν συναντηθήκαμε με παρακάλεσαν να συζητήσουμε για λίγο.

Έδειχναν μεγάλο ζήλο για τα θεία. Έτσι χωρίς να το καταλάβω η ώρα πέρασε. Δεν ξεκολλούσαν από κοντά μου.

Είχε όμως σκοτεινιάσει και δεν φαινόνταν σχεδόν τίποτα,γι'αυτό τους έστειλα στην μονή πριν κλείσουν οι πόρτες.

Εγώ βιάστηκα να πάω στο κελί μου. Ήταν όμως πολύ σκοτεινά και δεν έβλεπα τον δρόμο. Έτσι χάθηκα. Δεν είχα ούτε φακό.


Τότε είπα μέσα μου ότι με τόσο κρύο και με ένα πνευμόνι αποκλείεται να επιβιώσω.

Μη έχοντας ελπίδα να ζήσω, γονάτισα και άρχισα να προσεύχομαι για την ψυχή μου.

Ενώ προσευχόμουν βγήκε από μέσα μου ένα φως τόσο δυνατό που ο ήλιος του μεσημεριού θεωρείται σκοτάδι.

Αυτό το φως με οδήγησε στο κελί μου.

Μόλις έφτασα μέσα στο κελί μου το φως χάθηκε»!



proskynitis

[XAPA]

Άφησε τη ζωή σου στα χέρια Του...γιατί το αύριο ανήκει στο Θεό.


Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο νέος.

Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο γέροντας και η γερόντισσα.

Αν αρρωστήσω, αν μείνω μόνος, αν με εγκαταλείψουν τα παιδιά μου;

Αυτό το αν, απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους.

Ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται ανασφαλή τον εαυτό του για το αύριο.

Ποιος μας εξασφαλίζει το μέλλον, το αύριο;


Την απάντηση μας τη δίνει εκείνος που έκανε το σήμερα και το αύριο.

Ο Κύριος είπε: «μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλλώμεθα;

Πάντα γαρ τάυτα τα έθνη επιζητεί, οίδε ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων». (Ματθ. 6,31)

Η ανησυχία μας για το αύριο οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό.

Το παράδειγμα του Κυρίου είναι πολύ πειστικό.

Αυτός που μεριμνά για τα άνθη του αγρού, αυτός που φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού,

είναι ποτέ δυνατό να αδιαφορήσει για τα παιδιά του;


Έχουμε ξεχάσει, έχουμε λησμονήσει, οι περισσότεροι άνθρωποι, ότι έχουμε πατέρα στον ουρανό.

Σε απασχόλησε ποτέ εάν αύριο θα βγει ο ήλιος, εάν θα έχει οξυγόνο για να αναπνεύσεις;

Γιατί γνωρίζεις πολύ καλά, ότι αυτός που έβγαλε τον ήλιο χθες και έδωσε το οξυγόνο σήμερα, θα το κάνει και αύριο.

Διότι γνωρίζει ότι το έχουμε ανάγκη.

Πού οφείλεται η ανησυχία αυτή για το αύριο;

Οφείλεται κατά μέγα μέρος στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό.

Είδες ποτέ το παιδί σου να ανησυχεί για το αύριο; Ποτέ!

Γιατί άραγε; Διότι γνωρίζει ότι έχει πατέρα που φροντίζει για αυτό.


Γιατί εμείς λησμονούμε ότι έχουμε πατέρα που μεριμνά και φροντίζει για μας;

Για ρίξε μια ματιά στο παρελθόν της ζωής σου.

Δεν πέρασες δυσκολίες, δεν βρέθηκες πολλές φορές σε αδιέξοδο και όμως ο Θεός δεν σε εγκατέλειψε, δεν σε άφησε.

Πόσες φορές δεν είδες το χέρι του Θεού να απλώνεται επάνω σου!

Γιατί τώρα ανησυχείς, γιατί αγωνιάς, γιατί χάνεις τον ύπνο σου;

Άλλαξε ο Θεός; Λιγόστευσε η δύναμη του; Μη γένοιτο!

Ο Θεός εξακολουθεί να είναι ο πατέρας σου.

Σε σκέπτεται, σε αγαπά, σε παρακολουθεί. Το αύριο ανήκει στο Θεό.

Στα χέρια Του βρίσκεται η ζωή μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας.

Εμπιστεύσου το Θεό. Άφησε τη ζωή σου στα χέρια Του.

Μην ανησυχείς για το αύριο, για το μέλλον.

Ο Θεός θα σε αναλάβει κάτω από τη σκέπη του.


Βέβαια εμπιστοσύνη στο Θεό δεν σημαίνει μοιρολατρεία, σταύρωμα των χεριών.

Ο γεωργός θα σπείρει το χωράφι του, αλλά ο Θεός θα βρέξει για να καρποφορήσει.

Εμείς θα σκεφτούμε, θα σχεδιάσουμε. Αλλά ο Θεός θα πραγματοποιήσει.

Ο προφήτης λέγει:«Εάν μη Κύριος οικοδομήσει οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» (Ψαλμός 126,1)

Με αυτό το πνεύμα, με αυτή την πίστη, ο πιστός άνθρωπος εμπιστεύεται το παρόν και το μέλλον στα χέρια του Θεού.



vimaorthodoxias

[XAPA]

Ο Σωκράτης και η κατάκριση



Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη,

συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που

άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.


Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της “τριπλής διύλισης”.

“ – Τριπλή διύλιση;” ρώτησε με απορία ο γνωστός του.

- Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου, θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό

που θέλεις να μου πεις.


- Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας.

Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

- Ε… όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…

-Μάλιστα.

Άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα.


- Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης.

Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;

- Καλό; Όχι· το αντίθετο μάλλον…

- Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου,

αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.

Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.

- Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορείς ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο.


Το τρίτο φίλτρο: της χρησιμότητας.

Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο (ωφέλιμο) σε κάτι;

- Όχι· δεν νομίζω…

- Άρα, λοιπόν, αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια

ούτε καλό ούτε χρήσιμο (ωφέλιμο), γιατί θα πρέπει να το ακούσω;


Ο γνωστός του έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα…

Μήπως είναι καιρός να βάλουμε κι εμείς αυτό το σοφό τεστ στη ζωή μας;



orthodoxy

[XAPA]

Συγκλονιστική ιστορία μουσουλμάνας που βαπτίστηκε στην Αίγυπτο


Έλεγε ο π. Γεράσιμος Φωκας,

Θυμάστε που ο Άγγελος είπε στον Ιωσήφ:

«Παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αύτού και φεύγε εις Αίγυπτον, και ίσθι εκεί, έως αν είπω σοι”.

Εκεί στην Αίγυπτο, στον τόπο όπου κατέφυγε ο Ιωσήφ με την Παναγία και τον Χριστό, φεύγοντας από την Παλαιστίνη,

όταν ο Ηρώδης ζητούσε να σκοτώσει το Παιδίον, υπάρχει μονή του Αγίου Γεωργίου.

Μας αξίωσε ο Θεός να πάμε εκεί, όπου μάθαμε και για ένα συγκλονιστικό θαύμα.


Στο υπόγειο είναι ο τόπος όπου έμεινε η Θεοτόκος με το Παιδί και τον Ιωσήφ.

Έχει αγίασμα εκεί, και τρέχουν οι μουσουλμάνοι οι καημένοι και παίρνουν αγίασμα.

Έχουν μεγάλη αγάπη και στην Παναγία και στον Άγιο Γεώργιο.

Μας είπαν μιαν ιστορία εκεί στο μοναστήρι:


Ήταν μια γυναίκα μουσουλμάνα, παντρεμένη, και είχε τη μητέρα της στο σπίτι, παράλυτη.

Δύσκολο πράγμα αυτό, ασήκωτο. Ήθελε να την διώξει ο γαμπρός της.

Ταλαιπωρούσε τη γυναίκα του συνέχεια, ξύλο, βρισιές, μαρτύριο, δεν ήθελε την παράλυτη πενθερά του.

Και η βασανισμένη γυναίκα του έβλεπε, ένιωθε ότι κάτι που να δικαιώνει τον άνθρωπο, ιδιαίτερα τη γυναίκα,

έπρεπε να υπάρχει, ότι στη θρησκεία τους κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι λάθος, όλα αυτά τα βασανιστήρια που υπέφερε...

Λέει τότε στη μάνα της:

“ Σε παρακαλώ, μάνα, βλέπεις τι τραβάω, δεν σε έχω αφήσει στο δρόμο, αντιστέκομαι.

Σε έχω μαζί μου, σε περιποιούμαι, τρώω ξύλο, βασανίζομαι,

σε παρακαλώ, εκεί που θα πας ψηλά στον ουρανό θα μάθεις ποιος είναι ο πραγματικός Θεός

και τότε θέλω να έρθεις να μου πεις ποια είναι η αλήθεια”.

Μετά από κάποια χρόνια, μετά από τόσα μαρτύρια, έφυγε η μάνα της, πήγε στον Ουρανό,

και ήρθε πίσω, σε όραμα, και της έδειξε την ΠΑΝΑΓΙΑ και τον ΧΡΙΣΤΟ.

Τότε η γυναίκα πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και βαπτίσθηκε.

Πήρε το όνομα “Μαρία” και μετά έφυγε κρυφά από την πόλη εκείνη για να μην την δολοφονήσουν.



apantaortodoxias

[XAPA]

Όπου είναι ορθόδοξοι αλλάζει ο χώρος και ο κόσμος γύρω τους


''Το πρώτο συναίσθημα των ανθρώπων μετά τον παράδεισο ήταν ο φόβος.

Και τότε γνώρισαν και τα καιρικά φαινόμενα και μεταβολές. Οι ανεξομολόγητες αμαρτίες γίνονται φόβος.


Μου έλεγε μια γιαγιά Σταματίνα στη Ρόδο πως περίμενε τον αγαπητικό της να έρθει να την πάρει.

Ο αγαπητικός της ήταν ο αρχάγγελος Μιχαήλ.

Και γιατί να σε κλέψει της έλεγα αφού και αυτή ήθελε.

Και μου λέει, εσείς οι γραμματισμένοι δεν ξέρετε που λέει, ''ως κλέπτης έρχεται...''.

Βλέπετε τι βεβαία ελπίδα είχε.

Έλεγε ακόμα ότι πρέπει να είμαστε κουρασμένοι όταν φύγουμε από τον κόσμο.

Και τις λέω γιατί; Και μου λέει, ''πώς θα ξεκουραστούμε μετά (στην ανάπαυση των δικαίων);''

Οι αντιστάσεις που βρίσκουμε από ανθρώπους, καταστάσεις μας βοηθούν.

Έχουμε πατέρες στο Άγιο Όρος που παραπονούνται στο Θεό ότι δεν έχουν προβλήματα και κακουχίες.

Είναι ντροπή να φοβόμαστε.

H συμπύκνωση όλης της αμαρτίας είναι ο φόβος.

Όπου είναι ορθόδοξοι αλλάζει ο χώρος και ο κόσμος γύρω τους.



apantaortodoxias

[XAPA]

Για όταν θα έρθει η πείνα...


[…] Μου είχε διηγηθή ο Γερο-Σάββας, ο Φιλοθεΐτης, ότι με την μεγάλη πείνα του 1917 οι Ιβηρίτες,

βλέποντας τις αποθήκες της Μονής να αδειάζουν, είχαν ελαττώσει την φιλοξενία.

Μάλιστα, ένας Προϊστάμενος τσιγκούνης επέμενε, και την έκοψαν τελείως.

Επόμενο ήταν και ο Χριστός να σταματήση κάθε ευλογία Του.

Τότε άρχισαν να πεινάνε οι Πατέρες και να παραπονιούνται στον Χριστό και στην Παναγία, που δεν φρόντιζαν

την Μονή τους. Δυστυχώς, δεν είχαν καταλάβει το σφάλμα τους.


Μια μέρα, λοιπόν, παρουσιάσθηκε ο Χριστός στον Πορτάρη της Μονής, σαν φτωχός, και του ζήτησε λίγο ψωμί.

Ο Πορτάρης λυπημένος του λέει:

– Δεν έχουμε, αδελφέ μου, γι’ αυτό και κόψαμε την φιλοξενία.

Περίμενε όμως λίγο να σου φέρω αυτό το κομματάκι που έχω στο κελλί μου για τον εαυτό μου.

Έτρεξε, πήγε στο κελλί του και του έφερε το ψωμί που είχε για τον εαυτό του και του το έδωσε.

Έβλεπε όμως το πρόσωπο του Φτωχού να λάμπη.


Αφού λοιπόν πήρε ο Φτωχός εκείνος το ψωμί, λέει στον Πορτάρη:

– Ξέρετε γιατί ήρθε αυτή η δυστυχία στην Μονή;

Επειδή διώξατε από το Μοναστήρι δύο: τον «δότε» και τον «δοθήσεται».

Μετά από αυτά τα λόγια έγινε άφαντος, σκορπίζοντας μια λάμψη που θάμπωσε τον Πορτάρη.

Τάχασε τότε ο Πορτάρης και φοβισμένος έτρεξε στους Προϊσταμένους της Μονής και διηγήθηκε το γεγονός.

Οι Πατέρες στην αρχή βασάνιζαν το μυαλό τους να θυμηθούν ποιους ανθρώπους έδιωξαν.

Μετά όμως κατάλαβαν ότι εκείνος ο φτωχός ήταν ο Χριστός και εννόησαν και τα Ευαγγελικά Του λόγια:

δότε και δοθήσεται υμίν.

Μετανόησαν αμέσως για το σφάλμα τους, και, μόλις άρχισαν να δίνουν από το υστέρημα τους στους φτωχούς,

κατέφθασαν και οι πλούσιες ευλογίες του Θεού.


Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»


saintpanteleimonchania

[XAPA]

Νουθεσίες Πατέρων !

" Λες: Με βρήκαν πολλές συμφορές.



" Λες: Με βρήκαν πολλές συμφορές.

Εγώ, όμως, θα σου πω ή μάλλον ο Κύριος ο Ίδιος λέει:

Ταπεινώσου και θα δεις πώς όλες οι συμφορές σου

θα μετατραπούν σε ανάπαυση, έτσι πού εσύ ο ίδιος έκπληκτος θα λες:

Γιατί λοιπόν πριν βασανιζόμουν και στενοχωριόμουν τόσο;

Τώρα, όμως, χαίρεσαι, γιατί έχεις ταπεινωθεί και ήρθε η χάρη του Θεού.

Τώρα, και αν ακόμη μείνεις μόνος εσύ , και φτωχότερος στον κόσμο,

δεν θα σε εγκαταλείψει η χαρά ,

γιατί δέχθηκες στην ψυχή σου τήν ειρήνη εκείνη,

για τήν οποία λέει ο Κύριος:

« Ειρήνην τήν Εμήν δίδωμι υμίν ».

Έτσι δίνει ο Κύριος σε κάθε ταπεινή ψυχή τήν ειρήνη Του,

που ξεπερνά τον ανθρώπινο νου. "



Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

odevontas

[XAPA]

Ο Μέγας Αντώνιος καί ο ταπεινός μπαλωματής


Πέρασε κάποτε από το λογισμό του Μεγάλου Αντωνίου σε τίνος τάχα αγίου μέτρα να είχε φτάσει.

Ο Θεός όμως, που ήθελε να του ταπεινώσει το λογισμό, του φανέρωσε μια νύχτα στ’ όνειρό του

πως καλύτερος του ήταν ο μπαλωματής, που είχε ένα μικρομάγαζο σ’ ένα παράμερο δρόμο της Αλεξανδρείας...

Μόλις ξημέρωσε, ο Όσιος πήρε το ραβδάκι του και ξεκίνησε για την πόλη.

Ήθελε να γνωρίσει από κοντά τον περίφημο μπαλωματή και να ιδεί τις αρετές του.

Με πολλή δυσκολία ανακάλυψε το μαγαζάκι του, μπήκε μέσα,

κάθισε πλάι του στον πάγκο κι’ άρχισε να τον ρωτά για τη ζωή του.


Ο απλοϊκός άνθρωπος, που δε του πήγαινε ο νους ποιος μπορούσε να ήταν εκείνος ο γερο-καλόγερος

που ήλθε τόσο ξαφνικά να τον εξετάσει, χωρίς να πάρει τα μάτια του από το παπούτσι που μπάλωνε,

του αποκρίθηκε αργά-αργά με ηρεμία:

— Δεν ξέρω, Αββά μου, να έχω κάνει ποτέ κανένα καλό.

Κάθε πρωί σηκώνομαι, κάνω την προσευχή μου κι’ αρχίζω τη δουλειά μου.

Λέω όμως πρώτα στο λογισμό μου, πως όλοι οι άνθρωποι σ’ αυτή την πόλη,

από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, θα σωθούν καί μόνο εγώ θα καταδικαστώ για τις πολλές μου αμαρτίες.

Κι' όταν το βράδυ πάω να πλαγιάσω, πάλι το ίδιο συλλογίζομαι.


Ο Όσιος σηκώθηκε με θαυμασμό, τον αγκάλιασε, τον φίλησε, και του είπε με συγκίνηση:

— Συ, αδελφέ μου, σαν καλός έμπορος, κέρδισες τον πολύτιμο μαργαρίτη άκοπα.

Εγώ γέρασα στην έρημο, ίδρωσα καί κόπιασα, μα δεν έφτασα την ταπεινοσύνη σου.



(Από το ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ)

agiosmgefiras.blogspot

[XAPA]

Κανένας χριστιανός δεν μπορεί να είναι απαισιόδοξος!



Κανένας χριστιανός δεν μπορεί να είναι απαισιόδοξος. Αυτό πάει κόντρα στην ελπίδα στον Χριστό.

——————————-

Μέσα στην άβυσσο, μέσα στην αμαρτία μας μην αποκάμουμε. Λίγο φιλότιμο θέλει ο Θεός για να μας αρπάξει στον παράδεισο.

Λίγο φιλότιμο, λίγη προσπάθεια·

ακόμα και τότε που ο λογισμός σου λέγει «η μετάνοιά σου είναι υποκριτική και ψεύτικη».

Μην δώσεις τόπο στον λογισμό αυτό.

Το ότι καταλαβαίνεις την πτώση σου είναι μεγάλο πράγμα.

Μόνο με τη Χάρη του Θεού ο άνθρωπος καταλαβαίνει την αμαρτία του.

Το ότι το κατάλαβες λοιπόν είναι ελπιδοφόρο. Μετανόησε σήμερα. Άσε το αύριο. Προσπάθησε τώρα, άσε το «για πάντα».

——————————-

Ο Θεός το «τώρα» σου δίνει.

Εκμεταλλεύσου το, με λίγο φιλότιμο βρε αδελφέ, με λίγη κακοπάθεια για την αγάπη του αδελφού και του Χριστού.

Λίγη φιλοπονία χρειαζόμαστε.

Δεν γεννηθήκαμε για να πονάμε, αλλά ο πόνος πολλές φορές βοηθά για να αναγεννηθούμε.

——————————-

Ας κάνουμε λοιπόν την προσπάθειά μας και ο Θεός θα ευλογήσει το φιλότιμό μας.

Κι αν πέφτουμε στην αμαρτία πολλάκις, πολλάκις ας μετανοήσουμε, ας πούμε «Κύριε δες τα χάλια μου,

αλλά μην αποστρέψεις το πρόσωπό Σου από μένα.

Γιατί εσύ είσαι Θεός ελέους, Θεός οικτιρμών».

——————————-

Τώρα που καταλάβαμε την αμαρτία μας ας κλάψουμε, ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε με ελπιδα στον Χριστό.

Η απαισιοδοξία δεν κέρδισε ποτέ καμία μάχη.

——————————-

Έχεις και εσύ φως μέσα σου, απλά εμπιστέψου τον Χριστό· άσε Τον να σκάψει μέσα σου και θα σου το βγάλει.

Εσύ βάλε την θέλησή σου, το φιλότιμό σου, την μικρή σου προσπάθεια, την μετάνοιά σου

κι άσε τον Θεό να κάνει τα υπόλοιπα.



αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

πηγή: imverias

[XAPA]

Ν’ ανάψουμε μια φωτιά και να μπούμε και οι δύο μέσα!
Όποιος δεν καεί, αυτός θα είναι πραγματικά ορθόδοξος!


Το ωμοφόριο του πατριάρχη


~ Ο πατριάρχης Αντιοχείας Εφραίμιος (527-546) είχε θερμό ζήλο για την ορθόδοξη πίστη.

Όταν λοιπόν άκουσε ότι στην περιοχή της Ιεραπόλεως ασκήτευε κάποιος αιρετικός στυλίτης,

πήγε κοντά του για να τον επαναφέρη στην Ορθοδοξία.

Αφού συζήτησαν αρκετά, ο στυλίτης επέμενε και ζήτησε έμπρακτες αποδείξεις.

– Δηλαδή τι θέλεις; Με τι τρόπο να σου αποδείξω την ορθότητα των δογμάτων μας;

– Να, κύριε πατριάρχη, αποκρίθηκε ο στυλίτης. Ν’ ανάψουμε μια φωτιά και να μπούμε και οι δύο μέσα!

Όποιος δεν καή, αυτός θα είναι πραγματικά ορθόδοξος.


Τότε ο θειος Εφραίμιος του λέει:

– Έπρεπε, παιδί μου, να μ’ ακούσης σαν πατέρα και τίποτε περισσότερο να μη ζητήσης.

Επειδή όμως ζήτησες απόδειξη που ξεπερνά τις δικές μου δυνάμεις,

θα εμπιστευθώ στον Κύριό μου και θα το κάνω αυτό για τη σωτηρία της ψυχής σου!


Γυρίζει μετά στους ακολούθους του και τους παραγγέλλει:

– Ευλογητός ο Θεός. Φέρτε εδώ μερικά ξύλα.

Και αφού τα έφεραν, ανάβει φωτιά ο πατριάρχης μπροστά στον στύλο και απευθύνεται στον στυλίτη.

– Κατέβα λοιπόν να μπούμε και οι δύο στη φωτιά αυτή, όπως ζήτησες.


Κατάπληκτος εκείνος για την πίστη του πατριάρχη, αρνείται να κατεβή.

– Εσύ δεν το πρότεινες αυτό; Του λέει ο πατριάρχης. Πώς τώρα αρνείσαι να κατέβης;

Τότε ο θείος Εφραίμιος έβγαλε το ωμοφόριο του, πλησίασε τη φωτιά και προσευχήθηκε:

– Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μας, ο οποίος σαρκώθηκες για τη σωτηρία μας από τη Δέσποινά μας, Αειπάρθενη Θεοτόκο,

φανέρωσέ μας την αληθινή πίστη.

Μόλις τελείωσε την προσευχή αυτή, πέταξε το ωμοφόριο στη μέση της φωτιάς.

Η φωτιά άναβε πολλή ώρα και αποτέφρωσε όλα τα ξύλα.

Μόλις έσβησε, πλησίασαν και πήραν το ωμοφόριο σώο και άβλαβές, χωρίς ίχνος καψίματος.

Ο στυλίτης, συγκλονισμένος, αναθεμάτισε την αίρεση στην οποία πίστευε,

προσήλθε στην Ορθοδοξία και σύντομα κοινώνησε από τα χέρια του πατριάρχη.


(Λειμωνάριον, στο Χαρίσματα και χαρισματούχοι,τόμος Γ , εκδ. Ι Μ Παρακλήτου, σελ191-192)


sostis.gr