Ο Όλετ, το φιλότιμο πουλί
Στο τελευταίο σας γράμμα (1) μου είχατε στείλει μια εικόνα με τον Αδάμ και τα ζώα στον Παράδεισο.
Σκέφθηκα λοιπόν να σας στείλω κι εγώ με την σειρά μου ζωγραφισμένο ένα πουλί, τον πιο στενό μου φίλο,
γιατί, αν σας έστελνα ζωγραφισμένο ένα φίδι, νομίζω, θα σάς έπιανε φόβος.
Τον έχω ονομάσει Όλετ, που σημαίνει στα αραβικά «παιδί» (2).
Μένει στο ραχώνι (3), πεντακόσια μέτρα μακριά από το Καλύβι μου (4).
Κάθε μεσημέρι του πηγαίνω καλούδια και φιλεύματα.
Μόλις του δίνω κάτι να φάη, παίρνει λίγο και φεύγει.
Εγώ το φωνάζω να έρθη, αλλά αυτό φεύγει και σε λίγο έρχεται κρυφά από πίσω και κρύβεται κάτω από την ζακέτα μου.
Όταν πάω να φύγω, με ξεπροβοδίζει σε απόσταση εκατό μέτρων περίπου, κι εγώ,
για να μη συνεχίση να έρχεται από πίσω μου και κουρασθή,
του αφήνω κανένα ψίχουλο, για να απασχοληθή, και φεύγω γρήγορα, για να με χάση.
Τώρα τελευταία άφησε την άσκηση και ζητάει καλοπέραση!...
Ούτε σπασμένο ρύζι τρώει ούτε βρεγμένο παξιμάδι, αλλά μόνο σκουληκάκια,
που θέλει να τα βάζω στό... πιάτο – στην χούφτα μου – και να ανεβαίνη εκεί να τρώη.
Πρόοδος!
Είναι μέρες που πανηγυρίζω με τον Όλετ και την συντροφιά του.
Μπορεί να πη κανείς: «Γιατί κάνεις εξαιρέσεις στον Όλετ;
Γιατί δεν κάνεις το ίδιο και με τα άλλα πουλιά;».
Απαντώ: «Όταν φωνάζω τον Όλετ να έρθη, φέρνει μαζί του και άλλα πουλιά, φίλους του,
τα οποία τρέχουν αμέσως στο φαΐ, ενώ ο Όλετ έρχεται από υπακοή και από αγάπη.
Ακόμη και όταν είναι νηστικός, κάθεται αρκετή ώρα μαζί μου και ξεχνάει το φαγητό· εγώ του το θυμίζω.
Και τώρα που καλωσύνεψε ο καιρός και βρίσκει ζουζούνια να φάη,
όταν το φωνάζω, πάλι έρχεται, για την υπακοή, ενώ είναι χορτάτο και δεν το αναγκάζει η πείνα.
Έ, πώς να μην το χαίρεσαι περισσότερο από τα άλλα πουλιά αυτό το φιλότιμο πουλάκι;».
Πολλές φορές μου έρχεται από την πολλή μου αγάπη να το σφίξω μέσα στην χούφτα μου,
αλλά φοβάμαι μήπως κάνω σαν την μαϊμού που από αγάπη σφίγγει τα παιδιά της και τελικά τα πνίγει.
Γι᾿ αυτό σφίγγω την καρδιά μου και το χαίρομαι από μακριά, για να μην το βλάψω (5).
Μια μέρα άργησα να πάω στο ραχώνι και ο Όλετ, επειδή φυσούσε πολύ, είχε λουφάξει από νωρίς.
Άφησα το φαγητό του και έφυγα, χωρίς να τον δώ.
Την άλλη μέρα ξεκίνησα να πάω πολύ νωρίς, γιατί ανησύχησα μήπως το έφαγε κανένα γεράκι.
Αυτό, όταν είδε το πρωί το φαγητό που του είχα αφήσει αποβραδίς, «τό πείραξε ο λογισμός»
και κατέβηκε στα μισά του δρόμου και με περίμενε.
Όταν με είδε, έκανε σαν τρελλό από την χαρά του.
Του έδινα να φάη, αλλά αυτό περισσότερο ήθελε συντροφιά παρά φαγητό.
Το θαυμάζω για την άσκησή του και για την αγάπη που έχει, καθώς και για την ευγνωμοσύνη του.
Εύχεσθε να μιμηθώ τις αρετές του.
Πιστεύω να μην έχετε παράπονο· σάς τα είπα όλα, χωρίς να πάρω την συγκατάθεση του Όλετ.
Ελπίζω να μην τον στενοχωρήσω, μια που δεν θα γίνουν γνωστά έξω...
Έχετε τους χαιρετισμούς τους δικούς του και τους δικούς μου τους πολλούς.
Στο Καλύβι μου όχι μόνον τα πετούμενα πουλάκια αλλά όλα τα ζώα που έρχονται εκεί – τσακάλια, λαγοί,
νυφίτσες, χελώνες, σαύρες, φίδια – χορταίνουν από την υπερχείλιση της αγάπης μου
και χορταίνω κι εγώ, όταν χορταίνουν αυτά, και όλοι μαζί, «τά θηρία και πάντα τα κτήνη, ερπετά και πετεινά πτερωτά» (6),
«αινούμεν, ευλογούμεν και προσκυνούμεν τον Κύριον» (7).
«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2007
1) Το γράμμα το είχαν στείλει στον Γέροντα αδελφές του Ησυχαστηρίου την άνοιξη του 1975.
2) Το πουλί αυτό ήταν ένας κοκκινολαίμης.
3) Ραχώνι: Λόφος, βουναλάκι.
4) Το Καλύβι του Τιμίου Σταυρού.
5) Η σχέση του Γέροντα με τα ζώα δεν ήταν μια εκδήλωση ζωοφιλίας αλλά έκφραση «ελεήμονος καρδίας», της οποίας η αγάπη ξεχυνόταν προς όλη την κτίση.
6) Ψαλμ. 148, 10.
7) Από την ογδόη Ωδή (Ύμνος των Αγίων Τριών Παίδων). Βλ. Ωρολόγιον το Μέγα, έκδ. «Αποστολικής Διακονίας», Αθήνα 2001, σ. 76.
