Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

[XAPA]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών

Να εμπιστευθούν οι γονείς τα παιδιά τους στον Θεό



Ο Θεός έδωσε στους Πρωτοπλάστους, στον Αδάμ και την Εύα, την μεγάλη ευλογία να γίνωνται συνδημιουργοί Του.

Στην συνέχεια οι γονείς, οι παππούδες κ.λπ. είναι και αυτοί συνδημιουργοί με τον Θεό, γιατί δίνουν το σώμα.

Ο Θεός είναι κατά κάποιον τρόπο υποχρεωμένος να νοιαστή για τα παιδιά.

Όταν βαπτισθή το παιδάκι, ο Θεός διαθέτει και έναν Άγγελο, για να το προστατεύη,

οπότε το παιδί προστατεύεται από τον Θεό, από τον Φύλακα Άγγελο και από τους γονείς.


Ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά του και το βοηθάει.

Όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο οι γονείς απαλλάσσονται από τις ευθύνες.

Αν οι γονείς πεθάνουν, ο Θεός, και από ψηλά και από κοντά, αλλά και ο Φύλακας Άγγελος από κοντά,

συνεχίζουν για πάντα να προστατεύουν το παιδί.

Οι γονείς πρέπει να βοηθούν πνευματικά τα παιδιά, όταν είναι μικρά, γιατί τότε και τα ελαττώματά τους

είναι μικρά και εύκολα μπορούν να κοπούν.

Είναι όπως η φρέσκια πατάτα· λίγο αν την ξύσης, ξεφλουδίζεται.


Αν όμως παλιώση, πρέπει να πάρης μαχαίρι να την καθαρίσης καί, αν έχη και κανένα μαυράκι,

πρέπει να προχωρήσης και πιο βαθιά.

Αν τα παιδιά βοηθηθούν από μικρά και γεμίσουν Χριστό, θα είναι κοντά Του για πάντα.

Και να ξεφύγουν λίγο, όταν μεγαλώσουν, λόγω της ηλικίας ή μιας κακής συναναστροφής, πάλι θα συνέλθουν.

Γιατί ο φόβος του Θεού και η ευλάβεια, που πότισαν τις καρδιές τους στην μικρή ηλικία,

δεν είναι δυνατόν ποτέ να εξαλειφθούν.


Ύστερα, στην εφηβεία, που είναι η πιο δύσκολη ηλικία, η αγωνία των γονέων είναι μεγαλύτερη

για τα παιδιά τους, μέχρι να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν.

Οι γονείς τότε ας κάνουν ό,τι μπορούν, για να τα βοηθήσουν, και ό,τι δεν μπορούν να κάνουν,

γιατί ξεπερνάει τις δυνάμεις τους, ας το αναθέτουν στον Παντοδύναμο Θεό.

Όταν εμπιστευθούν τα παιδιά τους στον Θεό, τότε ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθήση

για πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως.



Αν λ.χ. τα παιδιά δεν ακούν, να τα εμπιστευθούν στον Θεό, και όχι να βρίσκουν διάφορους τρόπους να τα ζορίζουν.

Να πη η μητέρα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν μ᾿ ακούν τα παιδιά μου. Εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Φρόντισέ τα Εσύ».

Μου έκανε εντύπωση προχθές στην αγρυπνία μια μητέρα που την γνώριζα από παλιά.

Ήρθε να με χαιρετήση. Βλέπω, είχε μαζί της μόνον τα μεγαλύτερα παιδιά.

«Που είναι τα μικρά;», την ρωτάω. «Στο σπίτι, Γέροντα, μου λέει.


Τέτοια μέρα θέλαμε να ᾿ρθούμε στην αγρυπνία και είπαμε με τον σύζυγο:

"Αφού σε αγρυπνία πάμε, δεν πάμε κάπου για διασκέδαση, ο Θεός θα διαθέση έναν Άγγελο να φυλάξη τα μικρά μας"».

Σπάνια συναντάς σήμερα τέτοια εμπιστοσύνη, γιατί τώρα, όπως έλειψε η εμπιστοσύνη των παιδιών στους γονείς,

έλειψε και η εμπιστοσύνη των γονέων στον Θεό.

Και ακούς συχνά πολλούς γονείς να λένε: «Γιατί το δικό μας παιδί να πάρη κακό δρόμο; Εμείς εκκλησιαζόμαστε».


Δεν δίνουν το κατσαβίδι στον Χριστό να σφίξη στα παιδιά λίγο καμμιά ...βίδα· θέλουν να τα κάνουν όλα μόνοι τους.

Και ενώ υπάρχει ο Θεός, που προστατεύει τα παιδιά, και ο Φύλακας Άγγελος είναι συνέχεια κοντά τους

και τα προστατεύει και αυτός, αυτοί αγωνιούν, μέχρι που αρρωσταίνουν.

Και παρόλο που είναι πιστοί άνθρωποι, φέρονται σαν να μην υπάρχη Θεός,

σαν να μην υπάρχη Φύλακας Άγγελος, οπότε εμποδίζουν την θεία επέμβαση.

Ενώ πρέπει να ταπεινώνωνται και να ζητούν βοήθεια από τον Θεό και ο Καλός Θεός θα προστατέψη τα παιδιά.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Η πνευματική αναγέννηση των παιδιών



– Γέροντα, για την ανατροφή των παιδιών ευθύνονται μόνον οι γονείς;

– Κυρίως οι γονείς ευθύνονται, γιατί, ανάλογα με την ανατροφή που θα δώσουν στα παιδιά,

θα γίνουν καλοί κληρικοί, καλοί εκπαιδευτικοί κ.λπ., και θα βοηθούν και αυτά

με την σειρά τους τα παιδιά, και τα δικά τους και του κόσμου.

Η μητέρα μάλιστα έχει περισσότερη ευθύνη από τον πατέρα για την ανατροφή των παιδιών.

Αν οι γονείς, κατά το διάστημα που το παιδάκι είναι ακόμη στην κοιλιά της μητέρας, προσεύχωνται,

ζουν πνευματικά, το παιδάκι θα γεννηθή αγιασμένο.


Και στην συνέχεια, αν το βοηθήσουν πνευματικά, θα γίνη αγιασμένος άνθρωπος και θα βοηθάη την κοινωνία,

είτε στην Εκκλησία θα διακονή είτε στην εξουσία θα ανεβή κ.λπ.

Πρέπει όλοι να βοηθούμε τα παιδιά, ώστε να γίνουν σωστοί άνθρωποι

και να μείνη λίγο προζύμι για τις επόμενες γενιές.

Γιατί τώρα, όπως πάνε τα πράγματα, πάει να χαθή και το προζύμι. Και αν χαθή το προζύμι, μετά τί θα γίνη;

Οι γονείς που γεννούν τα παιδιά και τους δίνουν το σώμα πρέπει να συντελέσουν, όσο μπορούν,

και στην πνευματική αναγέννησή τους.


Γιατί ο άνθρωπος, εάν δεν αναγεννηθή πνευματικά, είναι για την κόλαση.

Ύστερα οι γονείς, ό,τι δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους, θα το αναθέσουν σε δασκάλους.

Γι᾿ αυτό λέει και η Εκκλησία μας «τούς γονείς ημών και διδασκάλους»(1) .

Υπάρχουν όμως και οι πνευματικοί Πατέρες, που μπορεί να μην έχουν παιδιά, αλλά βοηθούν πιο θετικά

στην αγωγή των παιδιών, γιατί εργάζονται για την πνευματική τους αναγέννηση.


Θέλω να πώ, όλοι πρέπει να βοηθούν, καθένας με τον τρόπο του, με το παράδειγμά του,

για να αναγεννηθούν τα παιδιά, ώστε να ζήσουν ειρηνικά σ᾿ αυτήν την ζωή και να πάνε στον Παράδεισο.

Όταν τα παιδιά γίνουν πνευματικοί άνθρωποι, ούτε νόμους χρειάζονται ούτε τίποτε. «Δικαίοις νόμος ου κείται»(2) .

Ο νόμος είναι για τους παρανόμους.

Η πνευματική εξουσία είναι ανώτερη από τις ανθρώπινες εξουσίες.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Βλ. Ωρολόγιον το Μέγα, Ακολουθία του Μεσονυκτικού, Μικράν Απόλυσιν, έκδ. «Αποστολικής Διακονίας», Αθήναι 1991, σ. 24.
(2) Βλ. Α´ Τιμ. 1, 9.

[XAPA]

Το παράδειγμα των γονέων



– Γέροντα, όταν το παιδί δεν υπακούη και αντιδρά, πώς πρέπει να φερθούν οι γονείς;

– Για να μην υπακούη το παιδί και να φέρεται άσχημα, κάτι θα φταίη.

Μπορεί να βλέπη άσχημες σκηνές ή να ακούη άσχημα λόγια μέσα στο σπίτι ή έξω από αυτό.

Πάντως τα παιδιά στα πνευματικά θέματα τα βοηθούμε κυρίως με το παράδειγμά μας, όχι με το ζόρισμα.

Περισσότερο μάλιστα τα βοηθάει η μητέρα με το παράδειγμά της, με την υπακοή της και τον σεβασμό της προς τον σύζυγο.

Αν σε κάποιο θέμα έχη διαφορετική γνώμη από εκείνον, ποτέ να μην την εκφράζη μπροστά στα παιδιά,

για να μην το εκμεταλλεύεται ο πονηρός.


Ποτέ να μη χαλνάη τον λογισμό των παιδιών για τον πατέρα.

Ακόμη και αν φταίη ο πατέρας, να τον δικαιολογή.

Αν λ.χ. φερθή άσχημα, να πη στα παιδιά: « Ο μπαμπάς είναι κουρασμένος, γιατί ξενύχτησε,

για να τελειώση μια επείγουσα δουλειά. Και αυτό για σας το κάνει».

Πολλοί γονείς μαλώνουν μπροστά στα παιδιά και τους δίνουν άσχημα μαθήματα.

Τα καημένα τα παιδιά θλίβονται.


Αρχίζουν μετά οι γονείς, για να τα παρηγορήσουν, να τους κάνουν όλα τα χατίρια.

Πηγαίνει ο πατέρας και καλοπιάνει το παιδί: «Τί θέλεις, χρυσό μου, να σού πάρω;».

Πηγαίνει και η μάνα, το καλοπιάνει κι εκείνη, και τελικά τα παιδιά μεγαλώνουν με νάζια

και καμώματα και ύστερα, αν δεν μπορούν οι γονείς να τους δώσουν ό,τι τους ζητούν,

τους απειλούν ότι θα αυτοκτονήσουν.

Και βλέπω πόσο βοηθάει τα παιδιά το καλό παράδειγμα των γονέων.


Ήρθαν σήμερα δυο κοριτσάκια – το ένα θα ήταν τριών χρονών και το άλλο τεσσάρων

– με τους γονείς τους που ήταν πολύ ευλαβείς.

Πόσο τα χάρηκα! Σαν αγγελούδια ήταν.

Κάθονταν και σκέπαζαν με τα φορεματάκια τους τα γονατάκια τους.

Είχαν μια συστολή, έναν σεβασμό! Και όλο αυτό προερχόταν από την συμπεριφορά των γονέων.

Όταν τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να έχουν αγάπη μεταξύ τους, να έχουν σεβασμό,

να φέρωνται με σύνεση, να προσεύχωνται κ.λπ., τότε αυτά τα τυπώνουν στην ψυχή τους.


Γι᾿ αυτό λέω ότι η καλύτερη κληρονομιά που μπορούν να αφήσουν οι γονείς στα παιδιά τους

είναι να τους μεταδώσουν την δική τους ευλάβεια.

Να βλέπατε ένα κοριτσάκι στην Αυστραλία͵ τί αρχοντιά είχε!

Ήμασταν στην Κανμπέρα. Είχα δει τους τελευταίους ανθρώπους που είχαν έρθει εκεί και σε λίγο θα φεύγαμε.

Βλέπω, σταματάει ένα αυτοκίνητο και κατεβαίνει ένα ανδρόγυνο με το κοριτσάκι τους.

«Γέροντα, σάς προλάβαμε», μου λένε. «Ναί, τους λέω, σε λίγο φεύγουμε».

«Γέροντα, λέει ο άνδρας, εγώ ας μην έρθω· δεν πειράζει·

μόνον η σύζυγος να σάς δη λίγο, για να αναπαυθή, γιατί είναι ευαίσθητη».

Πήγαμε λίγο πιο πέρα με την μάνα, για να μου πη τί ήθελε.

Το κοριτσάκι έτρεχε από πίσω της.


«Κάθησε, του λέω, θα έρθη η μαμά».

«Εσύ έχεις μαμά;», με ρωτάει. «Δεν έχω», του λέω.

Βλέπω, τα ματάκια του βούρκωσαν.

«Θέλεις να σου δώσω την δική μου μαμά;», μου λέει.

Το ρωτάω τότε κι εγώ: «Εσύ έχεις παππού;».

«Όχι», μου λέει.

«Θέλεις παππού;». «Θέλουμε, μου λέει.

Θέλεις να καθήσης στο σπίτι το δικό μας ή θέλεις να καθήσουμε εμείς στο δικό σου;

Όπως θέλεις», μου λέει.

Τέτοια αρχοντιά!

Μικρό παιδί να θυσιάση την μάνα του!

Και να δήτε, είχε αντιγράψει τους γονείς του.

Ο πατέρας είχε πολλή αρχοντιά.

Τον αγκάλιασα, τον φίλησα, τον συνεχάρηκα. Πόσες ευχές του έδωσα!

Τέτοιοι άνθρωποι συγκινούν και τον πιο σκληρόκαρδο άνθρωπο, πόσο μάλλον τον Θεό!



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Τα παιδιά πρέπει να χορτάσουν στο σπίτι στοργή και αγάπη



Το παιδί έχει ανάγκη από πολλή αγάπη και στοργή και από πολλή καθοδήγηση.

Θέλει να καθήσης κοντά του, να σου πη τα προβλήματά του, να το χαϊδέψης, να το φιλήσης.

Όταν το μικρό παιδί είναι καμμιά φορά ανήσυχο και κάνη σκανταλιές, αν το πάρη η μάνα στην αγκαλιά,

το χαϊδέψη και το φιλήση, ηρεμεί, γαληνεύει.

Αν χορτάση στοργή και αγάπη, όταν είναι μικρό, ύστερα έχει δύναμη να αντιμετωπίση τα προβλήματα της ζωής.

Σήμερα όμως τα περισσότερα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους για λίγο το βράδυ και δεν χορταίνουν αγάπη.

Πολλές φορές οι γονείς που είναι εκπαιδευτικοί ή γιατροί και ασχολούνται στην δουλειά τους με παιδιά

δίνουν την στοργή τους στα ξένα παιδιά καί, όταν γυρίζουν στο σπίτι, δεν έχουν στοργή για τα δικά τους παιδιά.

Είναι κουρασμένοι. Έχει τελειώσει πια η μπαταρία.

Ο πατέρας από την μια μεριά ξαπλώνει στην πολυθρόνα, παίρνει και την εφημερίδα να διαβάση κανένα νέο

και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά· πάει κοντά του το παιδάκι καί, αντί να του μιλήση,

αντί να το χαϊδέψη λίγο, το διώχνει.

Η μάνα από την άλλη πάει να ετοιμάση κάτι για φαγητό, οπότε ούτε αυτή δεν ευκαιρεί να ασχοληθή με τα παιδιά,

κι έτσι τα καημένα μεγαλώνουν στερημένα από αγάπη.

Ή μερικοί δικαστικοί, όταν το παιδί κάνη καμμιά ζημιά, κάνουν και στο σπίτι δικαστήριο.

Δεν φέρονται στα παιδιά με στοργή και αγάπη, γι᾿ αυτό μετά και αυτά έχουν ψυχολογικά προβλήματα.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Η ταλαιπωρία των παιδιών εξ αιτίας των γονέων



– Γέροντα, μια μητέρα μας ρώτησε τί να κάνη που η κόρη της βρίζει την Παναγία.

– Να εξετάση από που ξεκινάει το κακό.

Μερικές φορές σε τέτοιες περιπτώσεις φταίνε οι γονείς.

Όταν οι ίδιοι δεν συμπεριφέρωνται καλά, δεν βοηθούν τα παιδιά και εκείνα μιλούν με αναίδεια.

Τότε δέχονται μια επήρεια δαιμονική και αντιδρούν άσχημα.

Άλλοτε πάλι οι γονείς νομίζουν ότι με το ζόρι θα κάνουν καλά παιδιά.

Μπαίνει και ο εγωισμός και τους μιλούν με αγανάκτηση, ενώ πρέπει να τους φέρωνται πάντα με το καλό.


Σήμερα μια γυναίκα με έσκασε! Έχει ένα παιδάκι και το δέρνει αλύπητα.

Από την φοβία το κακόμοιρο τρέμει· δεν μπορεί να μιλήση· έπαθαν τα νεύρα του.

«Έχει δαιμόνιο», της λένε και αυτή το αφήνει νηστικό, για να φύγη δήθεν το δαιμόνιο.

«Δεν του δίνω να φάη, μου είπε, για να φύγη το δαιμόνιο».

«Βρέ, είσαι στα καλά σου; της λέω. Δώσε στο παιδί να φάη.

Κοίταξε, τα δικά σου δαιμόνια να φύγουν.

Εσύ έγινες αφορμή και σακατεύτηκε το παιδί.

Το παιδί δεν έχει δαιμόνιο· τρέμει, γιατί φοβάται εσένα που το δέρνεις!

Το κοινωνάς τακτικά;». «Όχι», μου λέει. Άντε να συνεννοηθής!


– Γέροντα, μήπως, επειδή μερικές φορές βρίζει, γι᾿ αυτό λένε ότι έχει δαιμόνιο;

– Βρίζει! Όταν με το ζόρισμα που του κάνει η μάνα πάη να το πνίξη, δεν ξέρει κι εκείνο τί κάνει μετά.

Κρίμα το καημένο! Δαιμονισμένη είναι η μάνα του, δεν είναι το παιδί.

Πάντως θα δούμε παράξενα πράγματα την ημέρα της Κρίσεως!

Στα χρόνια της ειδωλολατρίας οι μητέρες έκαιγαν τα παιδιά τους μπροστά στο άγαλμα του Μολόχ (1),

για να συμμετάσχουν στην δοξολογία προς τον θεό (2)!


Αν γνώριζαν τον πραγματικό Θεό, τί θυσίες θα έκαναν!

Αυτές θα έχουν ελαφρυντικά την ημέρα της Κρίσεως, γιατί παρασύρθηκαν.

Οι σημερινές όμως μητέρες με την αδιαφορία που έχουν για τα παιδιά τους τί ελαφρυντικά θα έχουν;

Θα τις πη ο Θεός: «Εσείς γνωρίζατε τον αληθινό Θεό, βαπτιστήκατε, τόσα ακούσατε, τόσα μάθατε,

ο Ίδιος ο Θεός σταυρώθηκε για να σάς σώση, και τί κάνατε;

Βαριόσασταν να πάτε τα παιδιά σας να τα κοινωνήσετε στην εκκλησία!


Εκείνες νόμιζαν ότι ο Μολόχ είναι ο αληθινός Θεός και πρόσφεραν θυσία ακόμη και τα παιδιά τους. Εσείς τί κάνατε;».

Τα σφάλματα των γονέων τα πληρώνουν τα παιδιά!

Μερικοί γονείς καταστρέφουν τα παιδιά τους, αλλά ο Θεός δεν είναι άδικος·

έχει μεγάλη και ιδιαίτερη αγάπη για τα παιδιά που έχουν αδικηθή στον κόσμο αυτόν

είτε από τους γονείς τους είτε από άλλους ανθρώπους.

Όταν οι γονείς γίνωνται αιτία να πάρη το παιδί στραβό δρόμο, ο Θεός δεν θα το αφήση, γιατί δικαιούται την θεία βοήθεια.

Θα οικονομήση έτσι τα πράγματα, ώστε να βοηθηθή.

Να, βλέπουμε μερικούς νέους, αλλά και ηλικιωμένους ακόμη, πώς κάποια στιγμή παίρνουν απότομα μια καλή στροφή.


Θυμάμαι μια περίπτωση: Σε μια οικογένεια με δυο παιδιά, ο πατέρας, η μάνα και η κόρη ήταν άθεοι.

Το αγόρι έμπλεξε πρώτα με τον μαρξισμό.

Δεν αναπαύθηκε, πήγε στον Ινδουισμό.

Δεν αναπαύθηκε κι εκεί, και ήρθε στο Άγιον Όρος.

Ερχόταν συχνά στο Καλύβι, πήγαινε και σε άλλα Κελλιά.

Οι γονείς του όλον αυτόν τον καιρό «Χριστέ μου, Παναγία μου, φύλαξε το παιδί μας», έλεγαν.

Αφού κάθησε ένα διάστημα στο Όρος και κάπως συνήλθε και δυνάμωσε πνευματικά, γύρισε στο σπίτι του

– γιατί δεν ήταν για τον Μοναχισμό -, και βοήθησε πνευματικά και τον πατέρα και την μάνα του.


Τώρα, βλέπω, ο πατέρας του πρώτος-πρώτος στέκεται στην αγρυπνία.

Λέει τον Προοιμιακό (3) στην εκκλησία, διαβάζει στο σπίτι τον εσπερινό, το απόδειπνο, την παράκληση.

Πώς τα οικονόμησε ο Θεός!

Πήγε ο διάβολος να κάνη κακό, αλλά ο Θεός τα ᾿φερε από ᾿δώ-από ᾿κεί και τους έφερε όλους σε λογαριασμό.


– Και το κορίτσι, Γέροντα;

– Κι αυτό σιγά-σιγά έρχεται σε λογαριασμό. Δίνει ευκαιρίες ο Θεός.


– Γέροντα, μερικοί γονείς που αρχίζουν να ζουν πνευματικά σε μεγάλη ηλικία στενοχωριούνται που δεν έδωσαν χριστιανική αγωγή στα παιδιά τους, όταν ήταν μικρά.

– Αν έχουν ειλικρινή μετάνοια και παρακαλέσουν τον Θεό να βοηθήση τα παιδιά τους, ο Θεός κάτι θα κάνη γι᾿ αυτά·

θα τους ρίξη κανένα σωσίβιο, για να σωθούν από την φουρτούνα στην οποία βρίσκονται.

Ακόμη και αν δεν παρουσιασθούν άνθρωποι, για να τα βοηθήσουν, μπορεί και κάτι που θα δούν να συντελέση,

ώστε να πάρουν μια καλή στροφή.

Να ξέρετε, αυτοί οι γονείς είχαν καλή διάθεση, αλλά δεν βοηθήθηκαν μικροί

από την οικογένειά τους και δικαιούνται την θεία βοήθεια.


– Καμμιά φορά, Γέροντα, τα παιδιά ζουν πνευματική ζωή, αλλά συναντούν πολλές δυσκολίες από τους γονείς τους που είναι αδιάφοροι.

– Γι᾿ αυτά τα παιδιά ο Θεός φροντίζει περισσότερο από τα άλλα που έχουν γονείς που ζουν πνευματικά,

όπως φροντίζει και για τα ορφανά.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Ο Μολόχ ήταν σημιτική θεότητα. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται πάντοτε σε σχέση με τις ανθρωποθυσίες, ιδίως μικρών παιδιών, τα οποία έσφαζαν και στην συνέχεια έκαιγαν επάνω σε σχάρες και τα πρόσφεραν θυσία στο άγαλμα του Μολόχ.
(2) Βλ. Λευϊτ. 18, 21 και 20, 2-4· Δ´ Βασ. 23, 10 και 13, Ιερ. 39, 35.
(3) Ο 103ος Ψαλμός ο οποίος διαβάζεται στην αρχή του Εσπερινού.

[XAPA]

Επιδράσεις που δέχονται τα παιδιά από το περιβάλλον



– Από ποιά ηλικία, Γέροντα, τα παιδιά επηρεάζονται από το περιβάλλον;

– Τα παιδιά από την κούνια ακόμη αντιγράφουν τους γονείς.

Ξεσηκώνουν ό,τι βλέπουν να κάνουν οι μεγάλοι και τα γράφουν όλα στην άδεια κασέτα τους.

Γι᾿ αυτό οι γονείς πρέπει να αγωνισθούν να κόψουν τα πάθη τους.

Άσχετα αν μερικά τα κληρονόμησαν από τους δικούς τους γονείς, θα δώσουν λόγο στον Θεό,

όχι μόνο γιατί δεν αγωνίσθηκαν να τα κόψουν, αλλά και γιατί έχουν ευθύνη που τα μεταδίδουν στα παιδιά τους.


– Γέροντα, παιδάκια που έχουν την ίδια αγωγή από το σπίτι τους, πώς γίνεται μερικές φορές να μη μοιάζουν καθόλου;

– Συχνά το παιδί δέχεται και πολλές επιδράσεις από το εξωτερικό περιβάλλον.

Αλλά, όταν μεγαλώση, αν έχη καλή διάθεση, ο Θεός θα του δώση περισσότερη φώτιση,

για να καταλάβη τις αρνητικές επιδράσεις που έχει δεχθή και να αγωνισθή να τις αποβάλη.

Σήμερα υπάρχει στον κόσμο μια κακότητα.

Πάνε να καταστρέψουν τα παιδιά από μικρά.


Αντί να τα φρενάρουν από το κακό, μέχρι να ενηλικιωθούν, τα εμποδίζουν και από το καλό.

Και ύστερα, τα κακόμοιρα, όταν πέφτουν στην αμαρτία και ταλαιπωρούνται, θέλουν να σηκωθούν και δεν ξέρουν πώς να σηκωθούν.

Γιατί, άμα πάρουν τον γλυκό κατήφορο, δύσκολα μπορούν να σταματήσουν.

Έρχονται στο Καλύβι παιδιά είκοσι πέντε, είκοσι επτά χρονών, που παίρνουν ναρκωτικά κ.λπ., και τα καημένα ζητούν βοήθεια.

Έτυχε μια φορά να βοηθήσω ένα-δυό παιδιά να πάρουν μια καλή στροφή, και τώρα φέρνουν τον φίλο τους,

τον φίλο του φίλου τους, για να βοηθηθούν.


Σου σπαράζουν την καρδιά.

Ένα παιδί, το καημένο, έπαιρνε βαριά ναρκωτικά και ήταν τελείως για πεθαμό. Τα χέρια του, τα δόντια του ήταν χάλια.

Ύστερα τα σταμάτησε και βοήθησε και άλλους νέους.

Κάπου δεκαπέντε παιδιά ήταν στην συντροφιά του και όποιο ερχόταν μετά έλεγε: «Είμαι του τάδε».

Τον είχαν για ...Γέροντα!

Πολλά όμως έχουν φθάσει στον γκρεμό, κάνουν ενέσεις, πουλούν το αίμα τους...

Καταστρέφουν και τον εαυτό τους, καταστρέφουν και τους γονείς τους.

Και βλέπεις, ο πατέρας να πεθαίνη από εγκεφαλικό, η μητέρα από καρδιά, από συκώτι...



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Η αγάπη μεταξύ των αδελφών


Οι γονείς πρέπει να καλλιεργούν την αγάπη μεταξύ των παιδιών καί, όταν θέλουν να ενισχύσουν το πιο αδύνατο,

να προετοιμάζουν το έδαφος παίρνοντας την συγκατάθεση του δυνατώτερου αδελφού.

Να τον βοηθήσουν δηλαδή να καταλάβη ότι πράγματι το άλλο παιδί έχει ανάγκη.

Η δικαιοσύνη είναι του Θεού και πρέπει να απονέμεται και στον μεγάλο και στον μικρό εξίσου.

Στον μεγάλο με σεβασμό, στον μικρό με αγάπη, χωρίς να βλαφθή.

Αυτό το αναφέρει και το Δευτερονόμιο (1) .

Αν λ.χ. φταίη ο μεγάλος, θα δικαιώσουμε τον μικρό, χωρίς να θίξουμε τον μεγάλο μπροστά στον μικρό,

αλλά θα συζητήσουμε μαζί του ιδιαίτερα, ώστε να του δώσουμε να καταλάβη το σφάλμα του.


– Γέροντα, η ζήλεια που παρουσιάζεται συνήθως στα μεγαλύτερα αδέλφια προς τα μικρότερα πώς αντιμετωπίζεται;

– Η ζήλεια είναι πάθος.

Όταν όμως ένα παιδάκι είναι τριών ετών και η μάνα του θηλάζη το νεογέννητο αδελφάκι του,

είναι κάπως δικαιολογημένο να το ζηλεύη, γιατί πριν από λίγο καιρό θήλαζε και αυτό.

Τώρα βλέπει το αδελφάκι του στην αγκαλιά της μάνας του, και λέει: «

Μέχρι χθές η μαμά μου με είχε στην αγκαλιά της, τώρα με έβαλε στην άκρη!».

Και αν έχη και γιαγιά, κάτι γίνεται.

Όταν όμως γίνη τεσσάρων ετών, πρέπει να ζηλεύη λιγώτερο.

Όταν γίνη έξι, πρέπει να του πη η μητέρα του: «Ολόκληρο παιδί είσαι τώρα.

Ποιά μητέρα κρατάει στην αγκαλιά της ένα τόσο μεγάλο παιδί;».

Αν το βοηθήση να το αντιμετωπίση έτσι, τότε θα θυμάται την μάνα του, μόνον όταν υπάρχη λόγος.

Αν θέλη να κρατάη την μάνα του συνέχεια από το φουστάνι, αυτό είναι κάτι αρρωστημένο.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Βλ. Δευτ. 1, 17.

[XAPA]

Οι παρέες πολύ επηρεάζουν τα παιδιά



– Γέροντα, πώς συμβαίνει ένας νέος, ενώ από παιδί ζούσε πνευματικά και είχε φιλότιμο, να φθάση σε σημείο να παραστρατήση τελείως;

– Ας μην κρίνη κανείς.

Είναι πολλοί παράγοντες που επιδρούν.

Τα παιδιά που ζουν κοσμικά, απρόσεκτα, ελέγχονται, όταν βλέπουν τα άλλα που ζουν αγνά,

πνευματικά, και θέλουν να τα παρασύρουν.


Μια φορά προχωρούσαν στον δρόμο δυο παιδιά.

Το ένα κάποια στιγμή σκόνταψε και έπεσε μέσα σε έναν λάκκο με λασπόνερα και έγιναν τα ρούχα του όλο λάσπες.

Μόλις πήγαν παραπέρα, έσπρωξε τον φίλο του και τον έρριξε σε έναν λάκκο, για να λασπωθή,

γιατί ένιωθε άσχημα να είναι αυτός λασπωμένος και εκείνος καθαρός.

Οι παρέες πολύ επηρεάζουν τα παιδιά.


Εγώ, όταν ήμουν μικρός, είχα μέσα στην φύση μου την αγάπη.

Ξεκινούσα να πάω κάπου με τα ζώα και κοίταζα να βάλω και τον έναν επάνω στο ζώο,

να βάλω και τον άλλον, να πάρω και τον μικρό αδελφό μου στον ώμο.

Μια φορά ο ένας αδελφός μου σκότωσε ένα πουλάκι κι εγώ στενοχωρέθηκα πολύ και τον μάλωσα.

Πήρα μετά το πουλάκι και το έθαψα με κλάματα.

Εκείνο το διάστημα έκανα παρέα με παιδιά της ηλικίας μου.

Πηγαίναμε στο δάσος, προσευχόμασταν, διαβάζαμε Συναξάρια, νηστεύαμε.

Μετά οι μητέρες τους άρχισαν να μην τα αφήνουν να έρχωνται μαζί μου.

«Μην κάνετε παρέα μ᾿ αυτόν, τους έλεγαν, θα σας χτικιάση».

Οπότε με άφησαν και ένιωθα μόνος.

Με κορόιδευαν κιόλας, «καλόγερο από εδώ, με έλεγαν, καλόγερο από εκεί», μου είχαν κάνει την ζωή μαρτύριο.

Έφθασα κάποτε σε σημείο που δεν μπορούσα να αντέξω την κοροϊδία.

Τότε είπα κι εγώ: «Θα πάω με τα μεγαλύτερα παιδιά και θα υποκρίνωμαι».

Άρχισα λοιπόν να κάνω συντροφιά με μεγαλύτερα παιδιά.

Πήρα λάστιχα και έκανα σφενδόνα.

Πρώτα έβαζα δήθεν σημάδι μόνο με την σφενδόνα.

Ύστερα πήρα σκάγια και είχα γίνει ο καλύτερος σκοπευτής.

Μια φορά, μόλις σκότωσα ένα πουλάκι και το είδα σκοτωμένο, συνήλθα.

Πέταξα και τα λάστιχα, και τα σκάγια.

«Εσύ έκλαιγες, είπα, όταν ο αδελφός σου σκότωσε ένα πουλάκι, και τον μάλωσες, που το σκότωσε, και τώρα που έφθασες;

Σκοτώνεις πουλιά και σιγά-σιγά θα φθάσης να σκοτώνης και ζώα».

Πράγματι, αν συνέχιζα έτσι, θα προχωρούσα στο κυνήγι ζώων και μετά θα τα έγδερνα κιόλας.

Από μία ευαισθησία σε τί κακότητα μπορεί να φθάση κανείς, αν δεν προσέξη και παρασυρθή από κακές παρέες!

Ενώ, οι καλές συντροφιές πολύ βοηθούν.

Ο Θεός γέμισε τους ανθρώπους με διάφορα χαρίσματα.

Ο άνθρωπος, όπως βλέπει την διαστροφή των άλλων, έτσι μπορεί να δη και την αρετή τους και να την μιμηθή.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Βοήθεια στα παραστρατημένα παιδιά


Στο σπίτι είναι απαραίτητο να υπάρχη ατμόσφαιρα αγάπης και ειρήνης.

Το παιδί, αν πάρη λίγη αγάπη από το σπίτι, και να ξεφύγη κάποια στιγμή, θα δη ότι δεν βρίσκει αλλού αγάπη,

αλλά μόνον υποκρισία, και θα γυρίση πίσω.

Αν όμως θυμάται άσχημες σκηνές μέσα στο σπίτι, μαλώματα και αντιδικίες, πώς να του κάνη καρδιά να γυρίση πίσω;


– Γέροντα, όταν το παιδί φύγη από το σπίτι, τί πρέπει να κάνουν οι γονείς;

– Να προσπαθήσουν να διατηρήσουν μια επαφή μαζί του, ώστε, όταν συνέλθη, να μπορέση να επιστρέψη στο σπίτι.

Να του μιλήσουν με το καλό, να το προβληματίσουν, για να το βοηθήσουν.

Αν λ.χ. το παιδί ξενυχτάη, να του πη η μητέρα: «Έλα εδώ, παιδάκι μου.

Αν ήσουν εσύ στην θέση μου και αργούσαν τα παιδιά σου να γυρίσουν το βράδυ στο σπίτι,

θα μπορούσες να μην ανησυχής;».


Και η πιο σοβαρή πτώση των παιδιών δεν πρέπει να φέρνη σε απόγνωση τους γονείς,

γιατί στην εποχή μας η αμαρτία έγινε μόδα.

Να έχουν δε πάντοτε υπ᾿ όψιν τους και το εξής:

Τα παιδιά της εποχής μας θα έχουν και ελαφρυντικά για τις αταξίες που κάνουν.

Το επτά – βαθμός διαγωγής της σημερινής εποχής – έχει την αξία του δέκα, του άριστα, της δικής μας εποχής.

Φυσικά οι γονείς θα προσπαθούν να βοηθούν τα παιδιά τους, αλλά να μην ανησυχούν υπερβολικά.

Τα παιδιά θα βάλουν μυαλό αργότερα.


Τώρα μπορεί να μην καταλαβαίνουν το καλό, γιατί το μυαλό τους δεν ωρίμασε.

Είναι θολό και δεν έχουν την διαύγεια να διακρίνουν τον κίνδυνο που διατρέχουν

και την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορούν να πάθουν.

Καλό είναι οι γονείς να δείχνουν στο παιδί ότι στενοχωριούνται για τις αταξίες που κάνει,

αλλά να μην το πιέζουν και να προσεύχωνται.

Η προσευχή που γίνεται με πόνο φέρνει θετικά αποτελέσματα.

Αν πάλι το παιδί κάνη κάποιο σφάλμα πολύ σοβαρό, τότε οι γονείς να επέμβουν με τρόπο.

Αν δεν είναι σοβαρό, ας το παραβλέψουν λίγο, για να μην ερεθίσουν το παιδί και

χειροτερέψουν την κατάστασή του, με αποτέλεσμα να απομακρυνθή από κοντά τους.


Μόνο να προσεύχωνται στον Χριστό και στην Παναγία να το προστατεύη.

Η προσευχή των γονέων, ιδίως της μάνας, επειδή είναι καρδιακή και έχει πόνο, πολύ εισακούεται.

Όταν ήμουν στην Σκήτη των Ιβήρων, ήρθε τυχαίως ένας νεαρός και με βρήκε.

Γύριζε στην Χαλκιδική, βρήκε μια παρέα με προσκυνητές που έρχονταν στο Άγιον Όρος

και ήρθε και αυτός μαζί τους στο Κελλί. Πά-πά, ήταν άθεος, βλάσφημος, αναιδέστατος!

Είχε μια δαιμονική εξυπνάδα και δεν πίστευε τίποτε.

Τους έβριζε όλους, μικρούς-μεγάλους.


Από ᾿δώ-από ᾿κεί τον έφερα, ήρθε σε έναν λογαριασμό· τον κούρεψα κιόλας, γιατί είχε κάτι μακριά μαλλιά!...

«Κοίταξε, του λέω, ας είναι καλά η μάνα σου.

Οι προσευχές της σε κουβάλησαν εδώ».

«Ναί, Πάτερ, μου λέει. Γύριζα στην Χαλκιδική και ούτε κι εγώ δεν κατάλαβα πώς ήρθα εδώ».

«Αν το μάθη η μάνα σου που ήρθες στο Άγιον Όρος, του λέω, και σε δη έτσι κουρεμένο, τι χαρά θα κάνη!».

«Που το κατάλαβες, Πάτερ; μου λέει. Πράγματι, χαρά που θα κάνη η μάνα μου να με δη έτσι αλλαγμένο!».

Ο Θεός τον τύλιξε από ᾿δώ, τον τύλιξε από ᾿κεί και τον πήγε στον ...μάστορα! Πόση προσευχή θα έκανε η καημένη η μάνα του!



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού



Οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ να μη μαλώνουν τα παιδιά τους το βράδυ,

γιατί το βράδυ τα παιδιά δεν έχουν με τί να διασκεδάσουν την στενοχώρια τους

και η μαυρίλα της νύχτας την μαυρίζει πιο πολύ.

Αρχίζουν να σκέφτωνται πώς να αντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις,

μπαίνει στην μέση και ο διάβολος, και μπορεί να φθάσουν στην απελπισία.

Την ημέρα, και να πούν τα παιδιά: «θά κάνω αυτό ή εκείνο»,

θα βγουν έξω, θα ξεχαστούν, οπότε διασκεδάζεται η στενοχώρια.


– Γέροντα, το ξύλο βοηθάει τα παιδιά να διορθωθούν;

– Όσο γίνεται, οι γονείς να το αποφεύγουν.

Να προσπαθούν με το καλό και με υπομονή να δώσουν στο παιδί να καταλάβη ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό.

Μόνον όταν είναι μικρό το παιδί και δεν καταλαβαίνη ότι αυτό που πάει να κάνη είναι επικίνδυνο, βοηθιέται,

αν φάη κανένα σκαμπίλι, για να προσέχη άλλη φορά.

Ο φόβος, μήπως φάη πάλι σκαμπίλι, γίνεται φρένο και το προστατεύει.


Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου.

Και οι δύο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου.

Καθένας όμως με βοηθούσε με τον δικό του τρόπο.

Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός.

Όταν κάναμε σαν παιδιά καμμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια.

Εγώ πονούσα λίγο από το ξύλο, μαζευόμουν, όταν όμως περνούσε ο πόνος,

ξεχνούσα και τον πόνο και τις συμβουλές του.

Όχι ότι δεν με αγαπούσε ο πατέρας μου· από αγάπη με έδερνε.


Μια φορά, θυμάμαι – τριών χρονών ήμουν –, που μου έδωσε ο πατέρας μου ένα σκαμπίλι, με τίναξε πέρα!

Τί είχε γίνει; Δίπλα από το σπίτι μας ήταν ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο.

Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει στην Αμερική και είχε ρημάξει.

Στην αυλή είχε μια συκιά που τα κλαδιά της έβγαιναν στον δρόμο.

Ήταν καλοκαίρι και ήταν γεμάτη σύκα.

Εκεί που έπαιζα με άλλα παιδιά, ήρθε ένας γείτονας και με σήκωσε, για να του κόψω μερικά σύκα,

γιατί δεν έφθανε μόνος του να κόψη.


Του έκοψα πέντε-έξι και μου έδωσε κι εμένα δύο.

Όταν το έμαθε ο πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ.

Μου έδωσε ένα σκαμπίλι!... Εγώ έβαλα τα κλάματα.

Η μάνα μου που ήταν μπροστά, γύρισε και του είπε: «Τί το χτυπάς το παιδί;

Τί ήξερε αυτό; μικρό παιδί είναι. Πώς μπορείς να το ακούς να κλαίη;».

«Άμα έκλαιγε τότε που το σήκωσε ο άλλος, για να κόψη τα σύκα, δεν θα έκλαιγε τώρα, είπε ο πατέρας μου.

Αλλά, φαίνεται, ήθελε να φάη και αυτό σύκα. Ας κλαίη λοιπόν τώρα».

Που να τολμήσω να το ξανακάνω!


Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά.

Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι της από την άλλη μεριά και έκανε πώς δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήση.

Εμένα όμως αυτή η συμπεριφορά της μου ράγιζε την καρδιά.

«Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πώς δεν με βλέπει!

Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;».


Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε σκαμπίλι.

Κι εγώ όμως δεν το εκμεταλλευόμουν, να πώ: «Έ, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία».

Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τάκ, σκαμπίλι.

Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο όμως που με διόρθωνε περισσότερο

ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.


– Γέροντα, μερικά παιδιά όμως είναι πολύ άτακτα· φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πώς να αποφύγουν οι γονείς το ξύλο;

– Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά.

Τα παιδιά, για να μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αυλή, για να μπορούν να παίξουν.

Τώρα τα κακόμοιρα είναι κλεισμένα μέσα στις πολυκατοικίες και ζορίζονται.

Δεν μπορούν να τρέξουν ελεύθερα, να παίξουν, να χαρούν.

Δεν πρέπει να στενοχωριούνται οι γονείς, όταν το παιδάκι είναι ζωηρό.

Ένα ζωηρό παιδί έχει δυνάμεις μέσα του και μπορεί να προκόψη πολύ στην ζωή του, αν τις αξιοποιήση.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002