Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Μακαριστή γερόντισσα Χαριθέα - Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου -


ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ


" Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου! Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου. "


Μετά από αυτές τις διηγήσεις, πήραμε αφορμή και επιμείναμε να μας εξιστορήσει,

έστω κάτι από τις πολλές εμπειρίες της θείας χάριτος που γεύθηκε από πολύ νωρίς.

Με πολλή δυσκολία η Γερόντισσα υπεχώρησε στις παρακλήσεις μας.

«Τούτα τά πράγματα δεν βγαίνουν στην δημοπρασία.

είναι του καθενός μια παρηγοριά, ένα στήριγμα, μια επίσκεψη,

πού υπηρετεί την ψυχή και δυναμώνει τον πόθο.

Πάντα, μετά από κάθε δυνατό πειρασμό, ο καλός Θεός φρόντιζε να με παρηγορήσει,

γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ μόνη μου να βαστάξω τόσο σταυρό.[...]



Μια φορά, ενώ προσευχόμουν, κοίταζα μια μικρή εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό,

ξαφνικά είδα την μορφή του Χριστού, που βρισκόταν πάνω στην εικόνα, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει

και να παίρνει ανθρώπινες διαστάσεις. Τα έχασα!


Ένα φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο και η καρδία μου γέμισε από μια ανέκφραστη αγαλλίαση.

Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου!

Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου.

Έσκυψε το θείο Του πρόσωπο και το ακούμπησε στο δικό μου και με χάιδεψε πατρικά,

σαν ένα δείγμα Αγάπης και παρηγοριάς.

Όπως δηλαδή αγαπάς ένα πλάσμα και θέλεις να του δείξεις την Αγάπη σου; Έτσι!


Με έπιασε μια τρεμούλα και στενοχωρήθηκα συνάμα,

επειδή ήμουν τόσο ανάξια και δεν μπορούσα να αντέξω την Αγάπη Του.


Ένιωσα τόση πατρική Αγάπη, τόση δύναμη και τόση παρηγοριά..., αν και δεν μου είπε τίποτε.

Ή παρουσία Του όμως κατέλυσε κάθε λόγο.

Ήμουν ανάξια και αδύνατη, για να δεχθώ τον πλούτο της χρηστότητός Του.

Εγώ, το ανάξιο πλάσμα, να γίνω μέτοχος της θείας Του Αγάπης!

Βλέπετε, αδελφές, εχρειάζετο μια τέτοια παρηγοριά, γιατί ποιος άλλος θα με στήριζε;

Όλοι ήσαν ενάντιοι και έτσι έχρειάσθη ο μέγας Θεός να μου δείξει έμπρακτα οτι δεν θα με αφήσει μόνη μου.

Αν ό Θεός δεν βοηθούσε, πώς θα μπορούσα εγώ να αντέξω τόση δοκιμασία εκείνους τούς καιρούς;


Έμνήσθην ημερών αρχαίων Επιλείψεί γάρ με ό χρόνος διηγούμενουν, αναφέρει και στον Απόστολο, αδελφές.

Μην τά σκέφτεστε αυτά πού είπαμε τώρα. Είναι προσωπικά βιώματα και εμπειρίες τού καθενός.

Εσείς πήρατε την απόφαση, να ξέρετε ότι πρέπει να ευαρεστήσετε τον Κύριο. Να τον νιώσετε μέσα σας, δικό σας.


Εγώ θέλω να είμαι σύμφωνη με την δική σας προσευχή και ελπίζω να βοηθήσω σύμφωνα με τις ευχές σας.

Έχω την εντύπωση ότι είσαστε νούσιμες, κόρη μου. Όταν είσαι νούσιμος, θα διάλεξης την αρετή.

Λέει και ή ακολουθία τού Σχήματος: Όντως καλόν έργον έξελέξω, άλλ ’ άν και τελείωσης.

Την απόφαση πού πήραμε, την πραγματοποιήσαμε, αλλά αυτό πού μακαρίζεται είναι το τέλος.


Τά λέω, αδελφές, και πιστεύω ότι ο καλός Θεός είναι μαζί μας,

στην καθε μιά βοηθός, στον καθένα που ζητά πνευματική ζωή.

Για να πάρετε θάρρος, τόλμησα και τα είπα.

Τόσα χρόνια, ποτέ μου, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω τέτοιες ιστορίες,

όμως τώρα, η Αγάπη για την προκοπή σας με παρεκίνησε».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ. 2015

Proskynitis

[XAPA]

Η ευτυχία


ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ποθεί την ευτυχία αλλά δεν μπορεί να φανταστεί πόσο κοντά του βρίσκεται.

Η ευτυχία κρύβεται εκεί που δεν το περιμένει.

Η ευτυχία μας αυξάνεται όσο αυξάνεται η προσφορά μας και ελαττώνεται η προσδοκία μας.

Δεν υπάρχει πιο ευτυχισμένος άνθρωπος από τον ανιδιοτελή.

Συγγενεύει με την πανέμορφη φύση , που όλο δίνει και ελάχιστα λαμβάνει.

Τι όμορφο να ανακουφίζεις ανθρώπους χωρίς να ζητάς τίποτα από αυτούς!

Το λαμπερό τους πρόσωπο, το ευχαριστώ τους, η αγαλλίασή τους είναι τα καλύτερα δώρα που μπορούν

να προσφέρουν στον ευεργέτη τους.

Και πόσο χαίρεται ο ευεργέτης όταν νιώθει πως έδωσε χαρά σε έναν βασανισμένο!

Αν ήμουν ψυχίατρος μία συνταγή θα έδινα στους καταθλιπτικούς ασθενείς μου:

Λειτουργήστε ανιδιοτελώς, δημιουργήστε με μεράκι, προσφέρετε χωρίς ανταλλάγματα

και η ψυχή σας θα ζει την παραδείσια μακαριότητα.



Από το βιβλίο: «ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
Από το χάος στο φως
Στα ίχνη ενός σπουδαίου ανθρώπου του Θεού»
ΑΘΗΝΑ 2012[/b]


eisdoxantheou-gk

[XAPA]

Καλύτερα να γίνεται το θέλημα του Θεού

Αγίου Νείλου του Ασκητού


Μήν προσεύχεσαι νά γίνουν τά θελήματά σου, γιατί ὁπωσδήποτε δέν συμφωνοῦν μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ·

ἀλλά μᾶλλον καθώς διδάχθηκες λέγε στήν προσευχή σου:«Γενηθήτω τό θέλημά Σου ἐν ἐμοί».

Καί σέ κάθε πράγμα ἔτσι νά ζητᾶς ἀπό Αὐτόν, νά γίνει τό θέλημά Του,

γιατί ὁ Θεός θέλει τό ἀγαθό καί συμφέρον τῆς ψυχῆς σου.

Ἐνῶ ἐσύ ὁπωσδήποτε δέν ζητεῖς πάντοτε τό συμφέρον σου.


Πολλές φορές ζήτησα μέ τήν προσευχή ἀπό τό Θεό, νά μοῦ γίνει κάτι πού τό νόμιζα καλό,

καί ἐπέμενα παράλογα νά τό ζητῶ βιάζοντας τό θέλημα τοῦ Θεού,

καί δέν Τόν ἄφηνα νά οἰκονομήσει Ἐκεῖνος ὅτι γνωρίζει ὡς συμφέρον δικό μου.

Καί λοιπόν ἀφοῦ ἔλαβα ὅτι ζήτησα, στενοχωρήθηκα ὕστερα πολύ πού δέν εἶχα ζητήσει μᾶλλον νά γίνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Γιατί δέν μοῦ ἦρθε τό πράγμα ἔτσι ὅπως τό νόμιζα.



simeiakairwn

[XAPA]

Μην κοιτάς να ικανοποιήσεις όλους τους ανθρώπους….

Γέροντος Ιερωνύμου της Αιγίνης


«Μην κοιτάς να ικανοποιήσης όλους τους ανθρώπους. Ότι και να κάνης δεν ικανοποιούνται.

Να κάνης μόνον ότι θεωρείς αναγκαίο ή καθήκον σου.

Από τους ανθρώπους να μη απογοητεύεσαι. Μη περιμένεις να είναι τέλειοι. Κανένας δεν είναι τέλειος.

Όλοι παλεύουμε με τα πάθη μας. Δεν πρέπει να έχει κανείς εμπιστοσύνη ούτε εις τον εαυτόν του. Πόσον μάλλον εις τους άλλους.

Άς φαίνονται καλοί, ας φαίνονται δυνατοί, ας φαίνονται σοφοί!

Ποιος περίμενε, ο σοφός Σολομών να πέσει! Στα λέγω αυτά, όχι διά να περιφρονάς τους ανθρώπους.

Είμεθα όλοι αδελφοί και οφείλομαι σεβασμό και αγάπη, αλλά διά να σε προφυλάξω, διά να προλάβω.

Ή μπορεί και αργότερα, αυτά που τώρα σε λέγω, να σε βοηθήσουν. Εγώ δεν θα ‘μαι πάντα έδώ, διά να στα λέγω».


simeiakairwn

[XAPA]

Άγιος Αντώνιος: Ο αληθινά λογικός άνθρωπος και τι κάνει



Ο αληθινά λογικός άνθρωπος ένα μόνο ζήλο έχει: να πείθεται και να αρέσει στο Θεό των όλων.

Σ’ αυτό και μόνον πρέπει να εκπαιδεύει την ψυχή του, ώστε ν’ αρέσει στο Θεό,

ευχαριστώντας για την τόσο μεγάλη Του πρόνοια και ρύθμιση των όλων, οτιδήποτε κι’ αν του τύχη στη ζωή του.

Γιατί είναι άτοπο, τους μεν Ιατρούς, που μας δίδουν και πικρά και δυσάρεστα φάρμακα,

να τους ευχαριστούμε για την υγεία του σώματός μας, προς τον Θεόν δε να είμαστε αχάριστοι,

για τα πράγματα που μας φαίνονται δυσάρεστα και δύσκολα και να μην ξέρομε ότι όλα γίνονται

όπως πρέπει και προς το συμφέρον μας κατά την Πρόνοιά Του.

Η γνώσις (του θελήματος του Θεού) και η πίστη στο Θεό, είναι η σωτηρία και η τελειότης της ψυχής.


ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ


Ο λογικός άνθρωπος εξετάζοντας τον εαυτό του, δοκιμάζει ποια πράγματα του πρέπουν και τον συμφέρουν,

ποια είναι ζητήματα της ψυχής και ωφέλιμα και ποια ξένα προς την ψυχή.

Έτσι αποφεύγει όσα βλάπτουν την ψυχή, διότι του είναι ξένα και τον χωρίζουν από την αθανασία.


ΛΟΓΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ


Ο άνθρωπος, κατά το λογικό μέρος, συνδέεται με την ανείπωτη (την ανέκφραστη) και θεία δύναμη

και κατά το σωματικό συγγενεύει προς τα ζώα.

Κάτι λίγοι όμως, όσοι είναι τέλειοι άνθρωποι και λογικοί, επιδιώκουν σοβαρά

νάχουν και την γνώμη και την (παραπάνω) συγγένεια προς τον Θεό και Σωτήρα.

Κι αυτό το δείχνουν με τα έργα και την ενάρετη πολιτεία (τους).


Η ΑΛΟΓΗ ΨΥΧΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΟΥΛΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑ


Η ψυχή, της οποίας το λογικό (η ορθή σκέψης) νικήθηκε και παρεσύρθη (από τις ηδονές),

ενώ είναι αθάνατη και (πρέπει να είναι) κυρία του σώματος, γίνεται δούλη στο σώμα της με τις ηδονές,

χωρίς να καταλαβαίνει ότι η καλοπέραση και η πολλή φροντίδα του σώματος, βλάπτει (θανάσιμα) την ψυχή.

Αναίσθητη τότε (στο καλό) και σαν μωρή (πλέον) φροντίζει (μόνον) για την τροφή του σώματος.



απόσπασμα από: «ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ»


simeiakairwn

[XAPA]

O Μέγας Αντώνιος († 17 Ιανουαρίου)

και ο μπαλωματής


Χρόνια κράτησε ο διωγμός των χριστιανών. Ποτάμια χύθηκε το τίμιο αίμα των Μαρτύρων.

Κι ήρθε κάποια στιγμή που η ειδωλολατρική μανία του αυτοκράτορα κορέστηκε, αφού είχε πια τελειωθεί

μαρτυρικά και ο άγιος Επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, ο Πέτρος.


— Δεν με έκρινε άξιο ο Κύριος να μαρτυρήσω για την πίστη, δίπλα στους αδελφούς μου, σκεπτόταν ο Αντώνιος.

Θα πορευτώ λοιπόν στη βαθιά έρημο για να δώσω την τελική μάχη με τον πονηρό μονολόγησε αποφασιστικά

και κάτι σαν κρυμμένη υπερηφάνεια πήγε να σκιάσει της απόφασης του τούτης τη χάρη.


Σαν να ‘νιωσε κείνη την ώρα ο ασκητής πως ξεχωρίζει ο ερημίτης από τους πολλούς - σαν να ήταν η παλαίστρα

της ερήμου ανώτερη μορφή χριστιανικής ζωής.


Τον πείραξε τούτος ο λογισμός, σαν αγκαθιών κάρφωμα βαθύ κι όρμησε τούτη η σκέψη να του πνίξει όλα τα

λουλούδια που η μαρτυρική του προαίρεση είχε συλλέξει όλα τα χρόνια του διωγμού.


Έμπειρος όμως πια αγωνιστής γρήγορα κατανόησε πως είχε πάλι να κάνει με παγίδα του αντίδικου·

Γι’ αυτό έπεσε σε βαθιά προσευχή.


— Κύριε, φανέρωσε μου, αν μέσα στην πόλη με τους θορύβους της μπορεί να φτάσει ο πιστός τα μέτρα τα

πνευματικά που κατακτάει στη βαθιά έρημο ο ασκητής…


Δεν είχε ακόμα αποτελειώσει τούτο το αίτημα στον Πανάγαθο και φωνή ακούστηκε να του λέει:


— Το Ευαγγέλιο είναι ένα για όλους τους ανθρώπους, Αντώνιε.

Κι αν θέλεις να βεβαιωθείς, πως αν κανείς κάνει το θέλημα του Θεού σώζεται και αγιάζεται όπου και να ‘ναι,

πέρασε, καθώς φεύγεις από την Αλεξάνδρεια, από το μαγαζάκι του μπαλωματή, που είναι άσημο και φτωχικό.

Είναι εκεί κάτω στο τελευταίο της πόλης παραδρόμι.


— Στο μαγαζάκι του μπαλωματή, Κύριε; Και ποιος μπορεί εκεί να με βοηθήσει, να ρίξει φως στο λογισμό;

απάντησε απορημένος ο Αντώνιος.


— Θα σου εξηγήσει ο μπαλωματής, ξανάκουσε την ίδια φωνή.

— Ο μπαλωματής; Τι ξέρει αυτός ο άνθρωπος από αγώνες και πειρασμούς;

Τί γνώρισε ο πτωχός βιοπαλαιστής, από της πίστης τις κορυφές κι απ” την αλήθεια; αναρωτήθηκε.


Αντίρρηση όμως δεν μπόρεσε να ορθώσει στη θεία υπόδειξη. Γι αυτό μόλις ξημέρωσε πήρε το δρόμο που

έβγαζε από την πόλη.

Όπως του είχε υποδείξει ο Θεός, στάθηκε, καθώς συνάντησε το τελευταίο παραδρόμι, και βρήκε το μαγαζάκι

του μπαλωματή.


Χαρούμενα και σεβαστικά ο απλός άνθρωπος τον υποδέχτηκε και τον ρώτησε:

— Σε τί μπορώ να σου φανώ χρήσιμος, Αββά; Αγράμματος κι άξεστος χωρικός είμαι, μα για το ξένο, όποιος και

‘ναι, ο ντόπιος χρήσιμος πάντα είναι.


— Ο Κύριος με έχει στείλει να με διδάξεις, είπε ταπεινά ο ασκητής.

Πετάχτηκε επάνω απορημένος ο φτωχός βιοπαλαιστής.

— Εγώ; Τι μπορώ εγώ ο αγράμματος να διδάξω την αγιοσύνη σου;

Δεν ξέρω να ‘χω κάνει στη ζωή μου τίποτα το καλό και το αξιόλογο, κάτι που να μπορεί να σταθεί

αψεγάδιαστο, μπροστά στα μάτια του Θεού.


— Πες μου τί κάνεις, πώς περνάς την ήμερα σου; Ξέρει ο Θεός, αλλιώς Εκείνος ζυγίζει και κρίνει τα πράγματα,

επέμενε ο Αντώνιος.


— Εγώ, Αββά, ποτέ δεν έκανα ποτέ τίποτα το καλό, μονάχα που αγωνίζομαι σύμφωνα με τις άγιες εντολές του

Ευαγγελίου. Κι ακόμα προσπαθώ ποτέ να μην ξεχνώ και να μην παραβλέπω τις ελλείψεις και την πνευματική

ακαρπία μου.


Καθώς λοιπόν δουλεύω ολημερίς σκέπτομαι και λέω στον εαυτό μου: Ταλαίπωρε άνθρωπε, όλοι θα σωθούν και

μόνο εσύ άκαρπος μένεις. Εξαιτίας της αμαρτίας σου, το Άγιο Πρόσωπο Του ποτέ δεν θα αξιωθείς να δεις.


— Σ’ ευχαριστώ Κύριε, είπε υψώνοντας τα δακρυσμένα μάτια του προς τον ουρανό ο ασκητής.

Κι ενώ ο μπαλωματής στεκόταν απορημένος για τούτο το φέρσιμο, ο ασκητής τον αγκάλιασε στοργικά και τον

αποχαιρέτησε λέγοντας:


— Σ’ ευχαριστώ και σένα, άγιε άνθρωπε. Σ’ ευχαριστώ, γιατί με δίδαξες πώς τόσο εύκολα, μονάχα με τον

ταπεινό λογισμό, μπορεί ο καθένας να ζει στη χάρη του Παραδείσου.



Κι ενώ ο φτωχός μπαλωματής συνέχιζε να κοιτάζει αμήχανα, χωρίς τίποτα απ’ όλα αυτά να καταλαβαίνει,

ο Αντώνιος πήρε το ραβδί κι ωφελημένος τράβηξε το μονοπάτι που οδηγούσε στη βαθιά έρημο.


Βάδιζε με μόνη συντροφιά του ραβδιού του το χτύπημα. Βάδιζε κι η προσευχή του καυτή σαν της έρημης γης τη

λάβα υψωνόταν ολόισια στον ουρανό.


Πορευόταν ολημερίς και προσευχητικά αναλογιζόταν το μάθημα που είχε πάρει εκείνη την ήμερα από το φτωχό

μπαλωματή.


— Η ταπεινοφροσύνη!

Αυτό λοιπόν είναι το γρήγορο στρατί για του Παράδεισου την πόρτα, έλεγε με το λογισμό.

Η ταπεινοφροσύνη είναι η στολή που ντύθηκε ο Θεός κι ήρθε στη γη σαν άνθρωπος, μονολογούσε ο Αντώνιος

κι αγωνιζόταν να συλλάβει το μεγαλείο τούτης της άγιας αρετής.


Βάδιζε, προσευχόταν και στο νου του έφερνε όσα τον είχε διδάξει ο Θεός, ώσπου έξαφνα μπροστά του

αντίκρισε ριγμένο καταγής πλήθος αναρίθμητο από πρωτόγνωρες παγίδες. Παγίδες κάθε είδους,

επινοήσεις φοβερές, πανούργου νου πρωτότυπα εφευρήματα.


— Θεέ μου, αναφώνησε κι έστρεψε τρομαγμένο το βλέμμα και τη ψυχή του στον ουρανό.

Ποιος θα μπορούσε, Κύριε, να ξεφύγει ποτέ, από τέτοια εφευρήματα και πανουργίες;


Η ταπεινοφροσύνη, Αντώνιε.

Αυτή μπορεί με μιας όλες αυτές να τις διαλύσει, ακούστηκε πάλι η γλυκιά,

η γνώριμη φωνή βαθιά μέσ’ την καρδιά του.


Κι ήταν αυτή η απάντηση που έχυσε μέσα του φως και που του ‘δωσε κουράγιο για τις καινούργιες μάχες,

που έμελλε βαθιά στην έρημο να δώσει, με του ανθρώπου τον προαιώνιο εχθρό.



(«Ο Μέγας Αντώνιος». Εκδ. «Ετοιμασία». Αθήνα 2002)

gerontesmas

[XAPA]

Ή εξομολόγηση του κήπου



-Μέ την εξομολόγηση πετάει ό άνθρωπος από μέσα του ό,τι άχρηστο έχει καί καρποφορεί πνευματικά.

Μια μέρα έσκαβα τόν κήπο μου, γιά νά φυτέψω λίγες ντοματιές.

Εκείνη τήν ώρα ήρθε κάποιος καί μού λέει: "Τί κάνεις, Γέροντα;"

"Τί νά κάνω; του λέω, εξομολογώ τόν κήπο μου".

Καλά, Γέροντα, μου λέει, χρειάζεται καί ό κήπος εξομολόγηση;".

"Ασφαλώς χρειάζεται.

"Εχω διαπιστώσει πώς, όταν τόν εξομολογώ, βγάζω δηλαδή εξω τίς πέτρες, αγριάδες, αγκάθια κ.λ.π.,

τότε βγάζει επίσημα κηπευτικά, αλλιώς οι ντομάτες γίνονται κιτρινιάρικες, καχεκτικές!"...



(Χαριτωμένες Διδαχές-Γερ.Παϊσίου εκδ.Βρυέννιος»)
* * *

[XAPA]

“ Άμα μας ξεχνάτε, πέφτουμε χαμηλά”



Πόσο απαραίτητο είναι να προσευχόμαστε και να κάνουμε στην Εκκλησία τα μνημόσυνα για τις ψυχές των κεκοιμημένων,

το αποδεικνύουν και τα ακόλουθα δύο περιστατικά.

Τα διηγήθηκαν δυο ευσεβείς και καλλιεργημένες προσκυνήτριες από γειτονικό χωριό. Η μία είπε:


“Πάνω στον χρόνο που κοιμήθηκε η μητέρα μου, λησμόνησα την ημέρα που έπρεπε να γίνει το μνημόσυνο.

Το βράδυ την είδε στον ύπνο της η κόρη μου ( η εγγονή της ) και της είπε με παράπονο και στενοχωρημένη:

- Πες στην μάνα σου, γιατί με ξέχασε; Ούτε ένα κερί; Εγώ την άφησα στο πόδι μου. Όταν μας ξεχνάτε , πέφτουμε χαμηλά!

Πράγματι, η μητέρα μου φρόντιζε πολύ τα καθήκοντά της έναντι των κεκοιμημένων.

Την άλλη μέρα, όταν άκουσα το μήνυμά της από το στόμα της κόρης μου, αμέσως έβρασα σιτάρι

και το πήγα στην Εκκλησία να μνημονευθή”.


Η άλλη κυρία είπε κάτι σχετικό:

“Λησμόνησα να κάνω τα χρυσά κόλλυβα για την μητέρα μου. ( Στην Ρούμελη “χρυσά κόλλυβα” λένε τα κόλλυβα που γίνονται το

Σάββατο της εβδομάδας της Πεντηκοστής, όπου τελειώνει η αναστάσιμη χάρι που δίδεται στις ψυχές των κεκοιμημένων,

σύμφωνα με παράδοση της Εκκλησίας μας. ) .

Το βράδυ την βλέπω στον ύπνο μου ότι στεκόταν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και μ’ ένα κουτάλι έτρωγε κόλλυβα

από ξένα πιάτα που ήσαν τοποθετημένα εκεί.

- Καλέ μητέρα, τρως ξένα κόλλυβα; Την ρώτησα .

Κι εκείνη απάντησε:

- Τι να κάνω, κόρη μου, αφού δεν μου έφτιαξες εσύ;

Το παράπονό της μ’ άγγιξε στην καρδιά. Από τότε ποτέ δεν παρέλειψα τα καθήκοντά μου έναντι των κεκοιμημένων.”


“Τι να κάνω θειά; Ψάχνω να βρω δυό σπυριά σιτάρι να φάω!”


Σ’ ένα χωριό της Ρούμελης έφυγε για τον Ουρανό ένας αρκετά νέος άνθρωπος.

Όταν ήρθε ο καιρός να γίνει το μνημόσυνο των σαράντα ημερών, για να τιμήσουν, όπως νόμιζαν τον νεκρό,

παρήγγειλαν οι συγγενείς τον δίσκο των κολλύβων σ’ ένα καλό ζαχαροπλαστείο της γειτονικής πόλεως.

Κι εκεί, για να ευχαριστήσουν τους πελάτες τους, και τι δεν έβαλαν επάνω στον δίσκο!

Ζαχαρένια στολίδια και λουλούδια, ζάχαρες, κρέμες κ.λ.π. Όλα, εκτός από σιτάρι!

Έγινε το μνημόσυνο και το βράδυ μία θεία του κεκοιμημένου τον είδε στον ύπνο της να πετάει με αγανάκτηση

επάνω απ’ τον δίσκο όλα αυτά τα περιττά στολίδια.

- Κώστα μου! Του είπε, γιατί πετάς τα στολίδια από τον δίσκο σου;

Τότε εκείνος την κοίταξε αυστηρά και της είπε:

- Τι να κάνω, καημένη θειά; Ψάχνω να βρω δυο σπυριά σιτάρι να φάω!

Ας το λάβουμε υπ’ όψιν μας αυτό, διότι τα κόλλυβα πρέπει να γίνονται με σιτάρι. Ο στολισμός ας είναι λιτός.

Ο Κύριος είπε: “ ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει,

ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ πολὺν καρπὸν φέρει” (Ιωάν. 12,24 ) .



Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
ΔΩΡΙΔΑ 2009

talantoblog

[XAPA]

Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις..


Τρία τα τελούμενα…

Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις

Το κατά φύσιν, το παρά φύσιν και το υπέρ φύσιν.


Και κατά φύσιν μεν εστίν ο γάμος

Παρά φύσιν ο σοδομισμός

Και υπέρ φύσιν η παρθενία.


Και πάλιν, κατά φύσιν ο δικαίως συναγόμενος πλούτος

Παρά φύσιν η πλεονεξία

Υπέρ φύσιν η ακτημοσύνη.


Ομοίως, κατά φύσιν η ειρήνη

Παρά φύσιν το μίσος

Υπέρ φύσιν η συγχώρησις και η ευεργεσία.



Μέγας Αθανάσιος

simeiakairwn.

[XAPA]

Ἀναζητώντας τὸν Θεὸ στὴ σιωπὴ τοῦ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Μέσα στὸ ἄπειρο δίκτυο τοῦ ψηφιακοῦ κόσμου, ἐκεῖ ποὺ οἱ σχέσεις μοιάζουν πιὸ κοντινὲς ἀλλὰ οἱ καρδιὲς παραμένουν ἀπόμακρες,

μιὰ βαθύτερη ἀνάγκη ἀναδύεται: Ἡ ἀνάγκη γιὰ νόημα, γιὰ ἀλήθεια, γιὰ ζωντανὴ παρουσία.

Ἡ ψηφιακὴ μοναξιὰ δὲν εἶναι ΑΠΛΑ ἡ ἀπουσία ἀνθρώπων· εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν καθημερινότητά μας.

Κυνηγοῦμε τὴν ἀποδοχὴ μέσα ἀπὸ τὰ likes, ἐπιβεβαιώνουμε τὴν ἀξία μας μὲ σχόλια καὶ ἀναρτήσεις,

ἀλλὰ μέσα μας συχνὰ παραμένουμε ἄδειοι.


Ὁ ἄνθρωπος δὲν πλάστηκε γιὰ νὰ ζεῖ μόνος, καὶ ὅμως ἡ μοναξιὰ ἔχει γίνει σύγχρονη ἐπιδημία.

Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ λείπει;

Ἡ ζεστασιὰ τῆς ἀληθινῆς κοινωνίας· ὄχι μόνο μὲ τοὺς γύρω μας, ἀλλὰ κυρίως μὲ Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς δημιούργησε.

Ὁ Θεός δέν εἶναι μιά ἀόριστη συμπαντική δύναμη, εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, τῆς ἀγάπης, τῆς πληρότητας.

Ὅταν ἡ ψυχὴ ἀποκόβεται ἀπὸ τὸν Θεό, ψάχνει νὰ γεμίσει τὸ κενὸ μὲ ὁτιδήποτε φευγαλέο: εἰκόνες, λέξεις, μηνύματα.

Καὶ ὅμως, τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ γεμίσει τὴ δίψα ποὺ ὑπάρχει μέσα στίς ψυχές μας γιὰ τὸ ἀπόλυτο,

γιὰ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη, ποὺ μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ προσφέρει.

Ἡ ψηφιακὴ μοναξιὰ εἶναι μιὰ κραυγὴ τῆς ψυχῆς ποὺ ἔχει χάσει τὸν δρόμο της πρὸς τὸ Φῶς.

Στὸν θόρυβο τῶν εἰδοποιήσεων, στὶς ἀναρτήσεις ποὺ γεμίζουν τὶς ὁθόνες, ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ μένει σιωπηλή,

ὄχι γιατὶ δὲν μιλᾶ, ἀλλὰ γιατὶ ἐμεῖς ἔχουμε κλείσει τὴν καρδιά μας.


Ἐκεῖνος, ὅμως, περιμένει.

Περιμένει νὰ κάνουμε μιὰ παύση.

Μιά παύση πού νά γεμίσει ἀπό προσευχή.

Νὰ κλείσουμε γιὰ λίγο τὶς συσκευές μας καὶ νὰ Τὸν ἀναζητήσουμε.

Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀπάντηση στὴ μοναξιά μας.

Μέσα στὴν προσευχή, ἡ ψυχὴ βρίσκει τὴν ἀληθινὴ κοινωνία.

Στὴ σιωπὴ Του, πού τή συναντᾶμε στήν ἤρεμη καί καρδιακή προσευχή, ἀνακαλύπτουμε τὴν εἰρήνη

ποὺ καμία ὁθόνη δὲν μπορεῖ νὰ προσφέρει.


Ὅταν στρέφουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ τὴν εἰκονικὴ πραγματικότητα πρὸς Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἡ Ἀλήθεια,

κάτι βαθύ μέσα μας ἀλλάζει!

Ἡ μοναξιά μας γίνεται συνάντηση.

Τὸ κενὸ μας γεμίζει ἀπὸ τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του.

Ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ: «Δεῦτε πρὸς με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, καὶ ἐγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11:28).

Δὲν μᾶς ζητᾶ νὰ φέρουμε μαζὶ μας τὴν τελειότητα, ἀλλὰ τὴν ἀλήθεια μας, ἀκόμα καὶ τὴ μοναξιά μας.


Ἡ ἀγκαλιά Του εἶναι ἀνοιχτὴ γιὰ κάθε ψυχὴ ποὺ Τὸν ἀναζητᾶ.

Ἄς κάνουμε, λοιπὸν, τὴν ψηφιακὴ μας πραγματικότητα ἕναν χῶρο ποὺ δείχνει πρὸς τὸν Θεό.

Ἄς γεμίσουμε τὶς ὁθόνες μας ὄχι μὲ κενὲς λέξεις, ἀλλὰ μὲ μηνύματα ἐλπίδας, ἀγάπης καὶ προσευχῆς.

Ἄς θυμηθοῦμε ὅτι ἡ ἀληθινὴ σύνδεση ξεκινᾶ ὅταν ἀνοίγουμε τὴν καρδιὰ μας στὸν Δημιουργό καὶ στούς ἀδελφούς μας.

Στὴν ἐποχὴ τῆς ψηφιακῆς μοναξιᾶς, ὁ Θεὸς γίνεται ὁ ζωντανὸς δεσμὸς ποὺ μᾶς ἐνώνει.

Ἀς Τὸν ἀναζητήσουμε!

Γιατὶ μόνο μέσα ἀπὸ Ἐκεῖνον ἡ μοναξιά μας γίνεται συντροφιά, καὶ ἡ σιωπή μας γίνεται τραγούδι!

Καί τότε χῶρος γιά ἀπελπισία ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!


Γερόντισσα Σωφρονία


– euxh.gr