Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Η στέρηση


ΟΠΟΙΟΣ ΕΞΟΙΚΕΙΩΝΕΤΑΙ με τη στέρηση είναι ο πιο ευτυχισμένος και χαρούμενος άνθρωπος του κόσμου.

Και αυτό γιατί πάντοτε η ζωή επιφυλάσσει στερήσεις.

Όταν κάποιος αρρωστήσει, στερείται ορισμένα φαγητά ή άλλες απολαύσεις.

Όταν χάσει κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο, στερείται την παρέα του.

Όταν δουλεύει, στερείται την ελευθερία του, αφού πρέπει να είναι σε όλα προσεκτικός και μετρημένος (στα λόγια , στις κινήσεις, στη διάθεση ).

Όταν παντρεύεται, στερείται τους γονείς του, οι οποίοι πολύ εύκολα συγχωρούσαν το παιδί τους.

Όταν κάνει παιδιά, στερείται και αυτού του ύπνου του από αγάπη θυσιαστική γι’ αυτά.


Η αγάπη είναι αυτή που κάνει τον άνθρωπο να μην αισθάνεται κούραση ή πλήξη όταν ζει με αρρώστους , ή ζήλια όταν άλλος ευτυχεί.

Όταν γίνεται κάτι με αγάπη, όχι μόνο καρποφορεί αλλά γίνεται και ευχάριστα.

Όπως ο ερωτευμένος που μπορεί να περπατά ώρες για να βρει την αγαπημένη του, χωρίς να κουράζεται.

Η ορμή και η φωτιά της αγάπης τον κάνει να μην έχει τον νου του στον εαυτό του, αλλά στο αγαπημένο πρόσωπο που θα συναντήσει.

Όταν αγαπάς, ξεχνάς και να φας. Και τούτο διότι ο νους βρίσκεται εκεί που αγαπάς και όχι στην κοιλιά σου.

Όταν όμως στραφεί ο νους σου στην πείνα , τότε θα σπεύσεις προς αναζήτηση τροφής.

Ο πραγματικός χριστιανός εξοικειώνεται με τη στέρηση.

Οι νηστείες της Εκκλησίας, η αποφυγή των παράλογων επιθυμιών, η επίτευξη των αρετών, προϋποθέτουν στερήσεις και θυσίες.

Όμως μέσα από αυτές μαθαίνεις να είσαι αυτάρκης και καλόβολος.

Έτσι, δεν μουγκρίζεις με το παραμικρό, ούτε είσαι ευέξαπτος ή «μυγιάγγιχτος» όταν χάσεις κάτι.

Μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι στο περιβάλλον, να μη γίνεσαι ιδιότροπος και νευρικός.



Από το βιβλίο: «εκπλήξεις χάριτος
Σύγχρονοι ήρωες του πνεύματος»
ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΘΗΝΑ 2010
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ»

eisdoxantheou

[XAPA]

Μην απελπίζεσαι ποτέ! Πάντα θα προβάλει ανέλπιστα το “υπερωκεάνιο” του Θεού


ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ: Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος.

Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα

για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών.

Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα.

Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη.


Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα.

«Γιατί Θεέ μου», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή.

Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου.

Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία. «Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε.

«Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι.

Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού..


ΠΗΓΗ simeiakairwn

[XAPA]

To κήρυγμα και το παιδί που έκανε φασαρία…


(†) Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας


~ Μιλοῦσα κάποτε στὸν ἄμβωνα καὶ μπροστὰ ὑπῆρχε μία μάνα ποὺ εἶχε ἕνα μωρό,

ποὺ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ φωνάζει, δημιουργώντας μία κατάσταση.

Οἱ γύρω της, τὴν παρακινοῦσαν νὰ βγεῖ ἔξω.


– Ἐγὼ θὰ κατέβω ἀπὸ τὸν ἄμβωνα, τοὺς εἶπα, ἂν βγεῖ τὸ μωρὸ ἔξω καὶ πάνω σας θὰ εἶναι ἡ ἁμαρτία.

Ξέρετε, ὅτι ὁ σατανᾶς τσιμπάει τὸ παιδὶ γιὰ νὰ κλάψει καὶ νὰ βγάλει ἡ μάνα ἔξω τὸ μωρό της;

Τὸ ξέρετε ἢ δὲν τὸ ξέρετε;

Καὶ ἀπευθυνόμενος στὸ παιδί, λέω:


– Ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς νὰ ἀφήσει τὸ παιδί.


Τὸ παιδὶ τότε σταμάτησε ἀμέσως νὰ κλαίει! Δὲν εἶχα ἄλλο κήρυγμα νὰ κάνω, καλύτερο ἀπὸ αὐτό.


Ἐμεῖς λόγω ἄγνοιας, δὲν γνωρίζουμε ὅτι ὁ διάβολος πειράζει κάθε πιστὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ διάφορους τρόπους.

Διότι ὅλοι οἱ διάβολοι, εἶναι συγκεντρωμένοι μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πουθενὰ ἀλλοῦ.

Οὔτε στοὺς παπικούς, οὔτε στοὺς προτεστάντες δὲν θὰ δεῖς στὶς »ἐκκλησίες» τους

νὰ κοιμοῦνται καὶ νὰ χασμουριοῦνται ἄνθρωποι.

Αὐτὸ συμβαίνει μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διότι ὁ δαίμονας γνωρίζει ποὺ βρίσκεται ἡ ἀλήθεια

καὶ βάλλει μόνο τὸν Ὀρθόδοξο πιστό.


Ξέρεις τί θὰ πεῖ, νὰ ἀφήνεις τὸ Χριστὸ καὶ νὰ φεύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, πρὶν τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία;

Ποῦ θὰ πᾶς; Ὁ ἄλλος (ὁ διάβολος) σὲ περιμένει ἂπ΄ἔξω ὡς λέων ὀρυόμενος νὰ σὲ καταπιεῖ…

Ποῦ πᾶς;;; Ὑπάρχει ἀνώτερο πράγμα ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι μαζὶ μὲ τὸ Χριστό;

Ὅσο μπορεῖς, περισσότερη ὥρα νὰ καθίσεις μαζί Του.


Ἀλλὰ ναί… ἅμα ἦταν ὁ κ. ὑπουργὸς σὲ μία ἐκδήλωση, ἢ κάποιο ἄλλο ἐπίσημο πρόσωπο,

θὰ τὸν ἄφηνες καὶ θὰ ἔφευγες ἢ θὰ κόλλαγες κοντά του;

Καὶ ἂν σὲ χτυποῦσε καὶ λίγο στὴν πλάτη σου καὶ τὸ ἔβλεπαν οἱ ἄλλοι,

ὅτι ἔχεις σχέση μὲ τὸ πρόσωπο αὐτό, ποὺ νὰ ξεκολλήσεις μετὰ ἂπ΄αὐτόν…

Καὶ ξεκολλᾶς ἀπὸ τὸ Χριστό, τὴν Παναγία καὶ τοῦ Ἁγίους καὶ φεύγεις;

Σὲ ξεγελάει τὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ σὲ ξεσηκώνει νὰ φύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία…


Νὰ μὴν φεύγουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὸ δὶ΄εὐχῶν,

διότι διαφορετικά, ὄχι ἁπλὰ ὁμοιάζουμε, ἀλλὰ εἴμαστε Ἰοῦδες.

Γιατί ὅπως ὁ Ἰούδας ἔφυγε πρὶν ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ὁλοκληρωθεῖ,

ἔτσι καὶ ἐμεῖς φεύγουμε πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ Θεία Λειτουργία.


Ὁ 9ος κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀναφέρει τὸ ἑξῆς:

»ὅσοι λαϊκοὶ προσέρχονται στὴν Ἐκκλησία καὶ φεύγουν ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία, πρὶν ὁ παπὰς πεῖ τὸ »δὶ’ εὐχῶν»,

αὐτὸ λογαριάζεται ὡς »ἀταξία» καὶ πρέπει νὰ ἀφορίζονται!»…



Ἀπὸ Πνευματικὸ Ἀνθολόγιο Ὀρθοδοξίας

πηγή: ixthis3

[XAPA]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: «Εσύ θα δέσεις την ψυχή σου στον βράχο της πίστεως…»



Ευλογείτε.»Τί με νοιάζει εμένα τι κάνει ο άλλος; Εγώ τι κάνω !!!!

Κι αν κάνει κάτι, εγώ θα τον σκεπάσω..

Μην καταλαλήτε…

Να μην κατακρίνουμε κανέναν, γιατί φεύγει η ταπείνωση.»

«Για κάθε τι πειρασμικό που σε αναστατώνει, ρίχτα πίσω (και έκανε και την ανάλογη κίνηση-χειρονομία)..

Να κυλούν οι μέρες μας με ηρεμία και πραότητα.»

«Εσύ μην στεναχωριέσαι, μην τα βάζεις μέσα σου και στεναχωριέσαι..

Οι στεναχώριες τρώνε τον άνθρωπο. Εμένα οι στεναχώριες με φάγανε, αρρώστησα από την καρδιά και τα άλλα.»

«Εσύ θα δέσεις την ψυχή σου στον βράχο της πίστεως…

Όσα κύματα κι αν έρχονται, θα σπάνε εκεί πάνω στον βράχο της πίστεως και θα κατανικώνται όλα τα εμπόδια.»

«Αγώνας, προσευχή, πίστη. Να ‘χουμε ταπείνωση, σεμνότητα, τιμιότητα.»


simeiakairwn

[XAPA]

Επειδή περνάει ο καιρός και δεν έχεις διάθεση να αλλάξεις, επιτρέπει ο Θεός να δημιουργούνται κάποια προβλήματα


Επειδή περνάει ο καιρός και δεν έχεις διάθεση να αλλάξεις, επιτρέπει ο Θεός να δημιουργούνται κάποια προβλήματα.

Καταρχήν τα δημιουργείς μόνος σου.

Εφόσον δεν πορεύεσαι με τον Χριστό, αλλά είσαι έξω από το όχημα του Χριστού,

δημιουργείς μόνος σου χίλια-δυο μη καλά πράγματα που σε τυραννούν, σε παιδεύουν και παιδεύουν και άλλους.

Αυτά όμως τα επιτρέπει ο Θεός, επειδή αλλιώς δεν καταλαβαίνεις και, μήπως, αν ταρακουνηθείς,

αν κινδυνεύσεις, ναι, μήπως τελικά ξυπνήσεις.

Διότι αμέσως θα ξυπνήσει κανείς, όταν θα πει: «Πώς γίνεται αυτό; Ο Θεός, ο Κύριος υπάρχει, δεν μπορώ να το αρνηθώ.

Η Εκκλησία του υπάρχει, τα μυστήρια του υπάρχουν.

Πώς γίνεται; Είναι αδύναμος ο Θεός και δεν μπορεί να με αναγεννήσει; Αποκλείεται!».

Και είναι ενδεχόμενο, λοιπόν, να ξυπνήσεις και να πεις:

«Όλα αυτά γίνονται, γιατί εγώ ψευτοπιστεύω, ουδέποτε σκέφτηκα να διερωτηθώ

πώς πρέπει να ζω ως άνθρωπος που βαπτίσθηκα».

Και βάζεις αρχή!


π. Συμεών Κραγιόπουλος


proskynitis

[XAPA]

Δεν σε εξασφαλίζουν τα «πνευματικά σου κατορθώματα»


Λέγει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος:

«Όσο πιο ασήμαντοι νιώθουμε, τόσο πιο κοντά στον Θεό βρισκόμαστε».

Το ήθος των αγίων δεν είναι ο φανατισμός ή οι αναθεματισμοί των απίστων·

είναι η αίσθηση πως είναι χαμένοι, πως είναι ανάξιοι της Χάριτος.

Ο χριστιανός όταν ζει μέσα στη φαναστική του «πνευματικότητα»,

τότε δεν μπορεί να αγαπήσει γνήσια τον αδελφό του,

τον εχθρό του, τον άπιστο, τον βλάσφημο, τον αιρετικό.

Πάντα θα ζει στην πλάνη ότι είναι «αρκετός» και ο άλλος είναι»λειψός».

Πάντα θα νοιώθει σιγουριά για την πίστη του.

Μια πίστη όμως που δεν είναι προς τον Θεό, αλλά προς την αρετή του.

Αυτή είναι η πλάνη του και η καταστροφή του.


———————–


Όπως ο πλούσιος νέος (Κυριακή ΙΒ’ Ματθαίου), που νόμιζε ότι οι αρετές του ήταν αρκετές.

Αρετές που δεν του στοίχιζαν πραγματικά.

Γι’αυτό και όταν ο Χριστός τον καλεί να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να απαρνηθεί τα πλούτη του

φεύγει περίλυπος.

Φεύγει γιατί τόσα χρόνια ήταν εφησυχασμένος μέσα στην ψευτοαρετή του.

Φεύγει διότι δεν θέλει να θυσιάσει το βόλεμά του.

Προτιμά αυτό που τον κρατά δέσμιο του κόσμου τούτου παρά την αιώνια ζωή.

Αρνείται να δεχθεί ότι δεν είναι αρκετά αυτά που κάνει.

Αρνείται να κάνει το κάτι παραπάνω που του ζητά ο Χριστός.

Γιατί αυτό το «κάτι» είναι αυτό που πραγματικά θα του στοιχίσει.

Άραγε, πόσο στοιχίζει και σε εμάς ο χριστιανισμός μας;

Πόσο στοιχίζει και σε εμάς η πίστη μας στον Χριστό;



Για να σωθούμε χρειάζεται να αποκτήσουμε πλατειά καρδιά.


Εάν κάθεσαι και μετράς πόσες ημέρες τον χρόνο νηστεύεις, πόση ώρα κάθεσαι και κάνεις κομποσχοίνια και

πως κατάφερες να έχεις παρθένο το σώμα σου, μάθε ότι αυτά δεν είναι τίποτα εάν τα βλέπεις ως κατορθώματά σου.

Δεν σε εξασφαλίζουν τα «πνευματικά σου κατορθώματα». Τίποτα δεν σε εξασφαλίζει.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λες «Κύριε σώσε με, κάνε με δικό Σου».

Και αυτό να μην μένει μόνο στα λόγια· να είναι η ζωή ολάκερη μια ορμή προς τον Θεό.

Μια ορμή, όχι για να Τον κατακτήσεις, αλλά να κατακτηθείς απ’Αυτόν.

Να ριψοκινδυνεύεις να χάσεις τα πάντα για χάρη Του, ακόμα και την «αρετή» σου.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτικό απ’αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα πιο χριστιανικό απ’αυτό.



αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

imverias

[XAPA]

Την υγείαν σου να την αναθέτης εις τον Θεόν.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης



Την υγείαν σου να την αναθέτης εις τον Θεόν.

Εάν κάτι το επιβάλλη η ασθένεια ή ο ιατρός, να το παίρνης

με την ελπίδα ότι ο Θεός δι’ αυτών θα συντελέση να γίνη εκείνο, που θέλει Αυτός να γίνη,

χωρίς βέβαια η αυταπάρνησις να μας οδηγήση εις την αυτοκτονίαν,

ούτε η περιποίησις εις την φιλαυτίαν,

αλλά την μέσην οδόν να βαδίσωμεν,

δηλαδή να κάμνωμεν το επιβαλλόμενον με πίστιν,

δια να μη μας λογισθή αυτοκτονία.

Το αν θα γίνω καλά με το μέσον που μεταχειρίσθηκα, αυτό το αφήνω με πίστιν εις τον Θεόν.

Έχε, παιδί μου, υπομονήν εις όλα σου τα παθήματα.

Η ασθένεια, όταν την υπομένωμεν, έχει πάρα πολύ το κέρδος εις την ψυχήν, αρκεί να κατηγορής τον εαυτόν σου,

διότι κυρίως δια τας αμαρτίας μας υποφέρομεν και κατά το πλείστον δια την υπερηφάνειαν της καρδίας μας.



Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

ekklisiaonline

[XAPA]

Στην πείνα που θα 'ρθει... από την πείνα που υπήρξε...


Μεταφέρουμε ἕνα ἀληθινὸ καὶ συγ­κλονιστικὸ περιστατικὸ καὶ συγχρόνως πολὺ διδακτικό ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἱερομάρτυρα Ἀλεξάνδρου Παρούσνικωφ ποὺ ζοῦσε στὸ χωριὸ Τρόϊτσκι τῆς Μόσχας, ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἅγιοι Κατάδικοι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου (σελ. 307-308).


Βρισκόμαστε στὰ δίσεκτα χρόνια ποὺ τὸ ἀντιεκκλησιαστικὸ μένος καὶ ὁ διωγμὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ κλήρου στὴ

Ρωσία βρίσκεται στὸ κατακόρυφο. Ἐπικρατεῖ καὶ φοβερὴ πείνα.


Οἱ ἀρχὲς στέρησαν τὰ δελτία τροφίμων ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, τὶς πρεσβυτέρες καὶ τὰ παιδιά τους.

Ἔτσι ἀδυνατοῦν νὰ προμηθευθοῦν τρόφιμα ἀπὸ τὰ κρατικὰ καταστήματα ὅπως ὅλοι, γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν.

Στὸ σχολεῖο πάλι οἱ δάσκαλοι δὲν πρόσφεραν στὰ παιδιὰ τῶν ἱερέων τὸ πρωινὸ ποὺ ἔπαιρναν οἱ ἄλλοι μαθητές.

Οἱ ἀρχὲς μάλιστα στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 δήμευσαν τὸ μισὸ σπίτι τοῦ π. Ἀλεξάνδρου, ὁ ὁποῖος,

ἂς σημειωθεῖ, εἶχε δέκα παιδιά.


«Μιὰ ἀγελάδα εἶχε ἀπομείνει στὴν ἱερατικὴ οἰκογένεια, ἡ μοναδικὴ περιουσία καὶ τὸ τελευταῖο μέσο

συντηρήσεώς της.

Ἀλ­λὰ δυστυχῶς καὶ αὐτὴν τοὺς τὴν πῆραν οἱ ἀρχὲς κάποια μέρα. Ὁ π. Ἀλέξανδρος ἦταν τότε στὸ ναό.

Ἐπιστρέφον­τας στὸ σπίτι, εἶδε τὴν πρεσβυτέρα του πολὺ ταραγμένη.

–Τί ἔγινε; τὴ ρώτησε.

–Πῆραν τὴν ἀγελάδα μέσ’ ἀπὸ τὴν αὐ­λή μας, ἀπάντησε ἐκείνη μὲ φωνὴ τρεμάμενη.


–Πῆραν τὴν ἀγελάδα;... Ἀλεξάνδρα! Παι­διά! Ἐλᾶτε ὅλοι! Γρήγορα γονατίστε! Ἂς κάνουμε εὐχαριστήρια προσευχὴ

στὸν προστάτη τῆς οἰκογενείας μας, τὸν ἅγιο Νικόλαο τὸν Θαυματουργό!

Ἡ πρεσβυτέρα τὸν κοίταξε μὲ ἀπορία.

–Πάτερ;!... ψέλλισε.

–Ἀλεξάνδρα, τῆς εἶπε, γιατί ἀπορεῖς; Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴν ἀγελάδα, ὁ Κύριος καὶ μᾶς τὴν πῆρε.

Δοξασμένο τὸ ὄνομά Του! Ἐλᾶτε νὰ κάνουμε τὴν εὐχαριστήρια προσευχή.[/b]


Ὁ καλὸς ἱερέας ἤθελε νὰ δείξει ἔτσι στὴν πρεσβυτέρα του καὶ στὰ παιδιά του ὅτι στὴν κακία πρέπει νὰ

ἀπαντοῦμε μὲ τὴν ἀκακία, καὶ ὅτι τὸν Κύριο πρέπει νὰ Τὸν εὐγνωμονοῦμε ὄχι μόνο γιὰ τὶς χαρὲς ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς

πίκρες, προκειμένου νὰ γευθοῦμε τοὺς γλυκοὺς καρποὺς τοῦ Παραδείσου».


Δεῖτε τώρα καὶ τὸ θαῦμα ποὺ προκάλεσε ἡ εὐχαριστήρια αὐτὴ προσευχή: «Ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ στερήθηκαν τὴν ἀγελάδα,

κάθε πρωὶ ἔβρισκαν στὸ κατώφλι τῆς ἐξώπορτας ἕνα καλάθι μὲ μιὰ μπουκάλα γάλα καὶ δυὸ καρβέλια ψωμί. Τὰ

μεγαλύτερα παιδιὰ γιὰ καιρὸ ἔμεναν ἄγρυπνα ὣς ἀργὰ τὴ νύχτα, παρατηρώντας τὴν ἐξώπορτα ἀπὸ ἕνα κοντινὸ

παράθυρο, προκειμένου νὰ μάθουν ποιὸς ἦταν ἐ­κεῖνος ποὺ ἔφερνε τὸ γάλα καὶ τὸ ψωμί. Δὲν κατόρθωσαν ὡστόσο νὰ

ἀνακαλύψουν τὸν εὐεργέτη τους».

Ἔτσι εἶναι, ἀναγνώστη μου· «τοῖς ἀγα­πῶσι τὸν Θεὸν πάντα» – καὶ τὰ ἐκ πρώτης ὄψεως δυσάρεστα –

«συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. η΄ 28). Ὅταν ἡ ἀγαπῶσα τὸν Θεὸ ψυχὴ ξέρει νὰ Τὸν εὐχαριστεῖ καὶ νὰ

Τὸν δοξάζει καὶ στὶς δυσκολίες, τότε ὁ Θεὸς ἐπεμβαίνει μὲ τρόπο θαυμαστό.


Ἂς θυμηθοῦμε στὸ σημεῖο αὐτὸ τοὺς ἀποστόλους Παῦλο καὶ Σίλα στὴ φυλακὴ τῶν Φιλίππων. Τὸ σῶμα τους εἶναι

γεμάτο πληγὲς ἀπὸ τοὺς ραβδισμούς, καὶ τὰ ξεσχισμένα ροῦχα τους κολλημένα σ’ αὐ­­τές. Τὰ χέρια τους ἁλυσοδεμένα

καὶ τὰ πό­δια τους μέσα στὸ βασανιστικὸ ξύλο σφι­γμένα. «Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον Παῦ­λος καὶ Σίλας προσευχόμενοι

ὕμνουν τὸν Θεόν· ἐπηκροῶντο δὲ αὐτῶν οἱ δέσμιοι» (Πράξ. ις΄ [16] 25).


Αὐτὴ ἡ μεσονύχτια δοξολογία τους ἔ­φε­ρε τὸ θαῦμα. Ξαφνικὰ ἔγινε μεγάλος σεισμός, ποὺ σάλεψε τὰ θεμέλια τῆς

φυλα­κῆς. Ἔπεσαν οἱ ἁλυσίδες, ἐλευθερώθηκαν ἀπὸ τὸ βασανιστικὸ ξύλο, ἄνοιξαν οἱ πόρτες.


Συγκλονίστηκε ὁ δεσμοφύλακας. Πίστεψε καὶ βαπτίσθηκε αὐτὸς καὶ ὅλοι οἱ δικοί του, «καὶ ἠγαλλιάσατο παν­οικὶ

πεπιστευκὼς τῷ Θεῷ» (βλ. Πράξ. ις΄ [16] 33-34).


Ἀδελφέ μου, νὰ τὸ ἐννοήσουμε καλά: Ἡ εὐχαριστία καὶ δοξολογία τοῦ Θεοῦ

στὶς θλίψεις καὶ δοκιμασίες μας κάνουν θαύματα.

«Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. η΄ 28).

Τὰ πάντα! Ἀκόμη καὶ τά, κατὰ τὴ γνώμη μας, πιὸ θλιβερά!



osotir.org

[XAPA]

Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι η στεναχώρια μας

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς



Στις δύσκολες μέρες που περνούμε, πού αλλού να στραφούμε για να λάβουμε δύναμη, πού αλλού να στηρίξουμε τις ελπίδες μας;….

Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι η στεναχώρια μας.

Μία από τις σπουδαιότερες ωφέλειες της πίστης είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από τις πολλές στεναχώριες.

Όσο το παιδί γνωρίζει πως υπάρχει ο πατέρας, που φροντίζει για το σπίτι και για όλες τις δουλειές του σπιτιού,

κάθε στεναχώρια του, τελειώνει γρήγορα με τραγούδι.

Μόλις όμως χαθεί αυτή η αίσθηση, σωπαίνει το τραγούδι!

Τότε το παιδί αισθάνεται ορφανό και μόνο, περιτριγυρισμένο από στεναχώριες,

αισθάνεται περιτριγυρισμένο από ένα σμήνος σφίγγες.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος προσπαθεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις

να «ξεφορτώσει» τις στεναχώριες του, τόσο περισσότερο μπερδεύεται στα δίχτυα τους.

Η χαρά σβήνει, τα μαλλιά ασπρίζουν, το σώμα «εξατμίζεται», ο θυμός μαζεύεται,

μέχρι που ο άνθρωπος καταλήγει σαν μία τσάντα ξηρού δέρματος γεμάτη θυμό, σκυμμένη πάνω από τον τάφο.


Για ποιο λόγο έχετε τόσες στεναχώριες;

Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει ο Σωτήρας στην ανθρωπότητα που είναι ταραγμένη

και διαμελισμένη σε κομμάτια από τις πολλές στεναχώριες.

Ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημα του; (Ματθ. 6, 27).

Για ποιο λόγο έχετε τόσες στεναχώριες;

Ενδέχεται αύριο το πρωί ο ήλιος να μην ανατείλει;

Εκείνος που φροντίζει να ανατείλει αύριο το πρωί ο ήλιος στη συγκεκριμένη ώρα και στο συγκεκριμένο δευτερόλεπτο,

θα φροντίσει όλες τις δικές σας μικρές στεναχώριες.



Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ
Μηνιαίον περιοδικόν Ιερού Ναού Αγίου Λαζάρου Λάρνακος
Ιερά Μητρόπολη Κιτίου – Οκτώβριος 2015

[XAPA]

Π. Αθανάσιος Λεμεσού:

«Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα»


Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα.

Γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος;

Συγχώρεσε, λέμε, το φονιά του αδελφού του.

Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε

το φονιά του αδελφού του; Όχι.


Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος

όχι στα χοντρά-χοντρά πράγματα.

Λένε μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν: «ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα,

ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;».

Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά. Η πνευματική ζωή φαίνεται στη λεπτομέρεια.

Σε εκείνη την ώρα που θα πεις το δηλητήριό σου στον άλλον άνθρωπο. Κυρίως αυτό το πράγμα!


Ξέρετε, θα καταλάβετε τον εαυτό σας από το στόμα σας.

Το στόμα μας είναι αυτό που εκφράζει την καρδιά μας.

Είναι το πρώτο πράγμα! Δεν θα δείρεις τον άλλον άνθρωπο, δεν θα τον κλωτσήσεις, δεν θα τον δαγκώσεις,

δεν θα τον τσιμπήσεις, τι θα του κάνεις; Θα του πεις λόγια…

Μπορεί να μην του πεις τίποτα το ιδιαίτερα προσβλητικό.

Ακόμα και ο τρόπος που θα του το πεις όμως και εκείνη η κουβέντα που είναι τόσο λεπτή αλλά είναι σαν το νυστέρι

του χειρούργου που μπήκε και ανοίγει διάπλατα το σώμα σου, έτσι μπορεί να είναι μια κουβέντα.


Και ο πνευματικός άνθρωπος, ιδίως σήμερα, φαίνεται από αυτή τη λεπτομέρεια,

από τα λόγια του και μετά από τις ενέργειές του.

Τα λόγια μας είναι αυτά που εκφράζουν το είναι μας, ό,τι έχουμε μέσα μας.

Το τι θα πεις, το πως θα το πεις είναι το πρώτο δείγμα της δουλειάς που γίνεται μέσα μας.

Η δουλειά που γίνεται στον κάθε άνθρωπο, η πνευματική εργασία, φαίνεται,

κατά την ταπεινή μου άποψη, από τα λόγια του.

Όπως λέει ο Χριστός:«Το περιεχόμενο της καρδίας βγαίνει από το στόμα».



simeiakairwn