Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει…

Δημήτριος Παναγόπουλος



Εμπιστεύομαι τον Θεό θα πει:

α) Κάνω τόσα παιδιά όσα μου δώσει ο Θεός και όχι όσα θέλω εγώ, παίρνοντας μέτρα αποφυγής τεκνογονίας, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός όσα και αν μου δώσει, θα μου δώσει και τη δύναμη και τον τρόπο να τα μεγαλώσω.

β) Όταν ο Θεός πάρει κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο, δεν βάζω μαύρα ρούχα, δεν βάζω μαύρα περιβραχιόνια, δεν γυρίζω τα κάδρα ανάποδα κ.λπ. και δεν λέω ότι «έχασα τον άνθρωπό μου» ή ότι «έφυγε νωρίς ο άνθρωπός μου», αλλά πιστεύω στην κοινή ανάσταση των νεκρών και ότι ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθος και ότι πήρε τον άνθρωπό μου, την ώρα που έπρεπε να τον πάρει.

γ) Όταν με βρίζουν και με αδικούν, δεν αντιδρώ και δεν εκδικούμαι, αλλά πιστεύω ότι ο Θεός επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία, για να μου λειάνει τις «εξοχές» του χαρακτήρα μου και ότι πληρώνω και ξεχρεώνω βερεσέδια του παρελθόντος.

δ) Στις θλίψεις που επιτρέπει ο Θεός – όχι αυτές που δημιούργησα μόνος μου, με τα χέρια μου – δεν γογγύζω και δεν τα βάζω με τον Θεό, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι το συμφέρον της ψυχής μου και ότι ο Θεός δεν επιτρέπει πειρασμό και θλίψη μεγαλύτερη από τις δυνάμεις μου.

ε) Κάνω ζωή ήρεμη και παραμένω πράος, χωρίς να αγχώνομαι και να μεριμνώ για το αύριο, γιατί πιστεύω, ότι ο Θεός που Σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για μένα, θα μεριμνήσει και για μένα.

στ) Δεν παίζω »τυχερά παιχνίδια», δεν αγοράζω λαχεία, δεν γυρίζω τα φλυτζάνια, δεν πηγαίνω στα μέντιουμ, δεν πιστεύω στα ζώδια κ.λπ. διότι πιστεύω μόνο στον Θεό και στην Πρόνοιά Του.

ζ) Εφαρμόζω τις εντολές του Θεού και δεν πιστεύω με τον τρόπο μου.

Εμείς εμπιστευόμαστε τον Θεό;



simeiakairwn

[XAPA]

Λίγες «χρήσιμες» συμβουλές ! ! !


Μάθε ὅτι:


Ὁ μεγαλύτερος καί καλύτερος φίλος εἶναι: Ὁ Θεός.

Οἱ καλύτεροι σύντροφοι εἶναι: Οἱ γονεῖς.


Τό καλύτερο σπίτι εἶναι: Τό σπίτι σου.

Ἡ καλύτερη εὐτυχία εἶναι: Ἡ καλή συνείδηση.


Ἡ ὡραιότερη ἡμέρα εἶναι: Ἡ σημερινή.

Ὁ καλύτερος χρόνος εἶναι: Τώρα.


Ἡ καλύτερη μέθοδος γιά νά νικήσεις εἶναι: Ἡ πειθαρχία.

Ἡ καλύτερη ἀσχολία εἶναι: Ἡ ἐργασία.


Ἡ καλύτερη διασκέδαση εἶναι: Ἡ μελέτη.

Ἡ πλουσιότερη συλλογή εἶναι: Ἡ συλλογή τῶν καλῶν πράξεων.


Ὁ πιό εὔκολος δρόμος γιά νά εἶσαι εὐτυχής εἶναι: Ἡ εὐθεία ὁδός.

Ἡ μεγαλύτερη χαρά εἶναι: Τό ἐκπληρωθέν καθῆκον.


Ἡ μεγαλύτερη δύναμη εἶναι: Τό καλό.

Ἡ καλύτερη συμπεριφορά εἶναι: Ἡ φιλοφροσύνη.


Ὁ μεγαλύτερος ἡρωισμός εἶναι: Τό θάρρος νά εἶσαι καλός.

Τό μεγαλύτερο σφάλμα εἶναι: Τό ψέμα.


Ἡ χειρότερη φτώχεια εἶναι: Ἡ τεμπελιά.

Ἡ μεγαλύτερη καταστροφή εἶναι: Ἡ ἀποθάρρυνση.


Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός εἶναι: Τό κακό.

Τό καλύτερο σπόρ εἶναι: Νά κάνεις τό καλό.


Καί ἄν ...

θέλεις ἀκόμα μιά συμβουλή, θέτε στόν ἑαυτόν σου, κάθε βράδυ, ἔπειτα ἀπό τήν προσευχή σου,

αὐτή τήν ἐρώτηση:Τί καλό ἔκαμα σήμερα;


Μακάριο τό σπίτι, πού ὅλοι προσεύχονται.

Μακάριο τό σπίτι, ὅπου ὁ ἕνας ὑποχωρεῖ γιά τό χατίρι τοῦ ἄλλου.

Μακάριο τό σπίτι, πού ἔχει ἀόρατο οἰκοδεσπότη τό Χριστό.

Μακάριο τό σπίτι, ὅπου ἡ μητέρα ξέρει τήν ἀποστολή της κι ἀγωνίζεται νά τήν πραγματοποιήσει.



Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

Ἁγία Ἄννα
Τριμηνιαῖο περιοδικό Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Ἄννης Κατερίνης
Ἔτος 15ο † Α΄ – Β΄ Τρίμηνο 2012 – Τεῦχος 106ο

[XAPA]

Ἔξω ἀπό τή Χάρι τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι “νεκρός



«Κορόιδευε ένας άθεος έναν ἱεροκήρυκα μιά μέρα, λέγοντάς του:

—Μας μιλᾶτε κάθε τόσο γιά φορτίο ἁμαρτιῶν καί τά παρόμοια.

Πιστέψτε με, ὅμως, ὅτι προσωπικά δέν νοιώθω κανένα τέτοιο βάρος.

Ἀλήθεια, πόσο ζυγίζει ἡ ἁμαρτία;

Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ πολύ ψύχραιμα, ἀπάντησε τότε:

—Δέν μου λέτε, ἄν βάλετε πάνω σ’ ἕνα νεκρό μιά πέτρα ἑκατό κιλῶν, θά τή νοιώση;

—Ὄχι, ἀπάντησε ἀπορημένος ὁ ἄθεος, γιατί εἶναι νεκρός.

—Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ σᾶς, κατέληξε ὁ ἱεροκήρυκας.

Ἔξω ἀπό τή Χάρι τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι “νεκρός στίς παραβάσεις καί τά παραπτώματα”(Ἐφ 2, 1).

Γι’ αὐτό δέν νοιώθετε τό βάρος τῆς ἁμαρτίας».

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με !



apantaortodoxias

[XAPA]

Είπε Γέρων:

Να μην κάθεσαι μέσα, να φεύγεις έξω στη φύση.

Οι ομορφιές της φύσεως είναι οι μικρές αγάπες

που μας οδηγούν στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό...



***

[XAPA]

Η αγάπη της μάνας ενεργεί και απο τον παράδεισο…


Δημητρίου Ντούντκο


~ Βρισκόμαστε στη Μόσχα, στη δεκαετία του 1980.

Στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, χτύπησαν την πόρτα στην Εκκλησία.

Ήταν μια γριούλα. Και ζητούσε παπά, να πάει να κοινωνήσει έναν άρρωστο.

Ο παπάς ετοιμάστηκε και βγήκε αμέσως μαζί της. Πλησιάζουν σε ένα φτωχό σπιτάκι, τύπου παράγκας…

Η γριούλα ανοίγει την πόρτα και μπάζει τον ιερέα σε ένα δωμάτιο.

Καί να ξαφνικά ο παπάς ευρίσκεται εκεί μόνος με μόνο τον άρρωστο.

Ο άρρωστος του δείχνει με χειρονομίες την πόρτα και σκούζει.

– Φύγε από εδώ! Ποιος σε εκάλεσε; Εγώ είμαι άθεος. Και άθεος θα πεθάνω.

Ο παπάς τα έχασε…

– Μα δεν ήλθα από μόνος μου! Με εκάλεσε η γριά..!

– Ποια γριά; Εγώ δεν ξέρω καμμιά γριά..!

Ο παπάς, καθώς στέκει απέναντί του, βλέπει επάνω από το κεφάλι του άρρωστου, μια φωτογραφία με την γυναίκα που τον εκάλεσε.

Του λέει, ενώ του δείχνει το πορτραίτο.

– Να αυτή!

– Ποια αυτή, Ξέρεις, τί λες, παπά;

– Αυτή είναι η μάνα μου. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα!

Για μια στιγμή πάγωσαν και οι δύο. Αισθάνθηκαν δέος. Ο άρρωστος άρχισε να κλαίει…

Καί αφού έκλαψε, ζήτησε να εξομολογηθεί.

και μετά, εκοινώνησε…

Η μητέρα του είχε φροντίσει από τον ουρανό, να του δείξει τον δρόμο της σωτηρίας…



Από το βιβλίο »Στο σταυροδρόμι», Δημητρίου Ντούντκο, Μόσχα 1994


Πηγή: Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου
(Υπεύθυνος Αντιαιρετικού Γραφείου Ι. Μητρ. Πατρών Ἀντιαιρετική Δρᾶσις: Ὁμάς κληρικῶν καί λαϊκῶν.)

pneumatoskoinwnia

[XAPA]

Ο Θεός δίνει σε πολλούς ανθρώπους ένα σταυρό για τους λόγους που εμείς δεν θα γνωρίσουμε ποτέ


ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ...


Θυμάμαι όταν ήμουν 18 ετών, έναν (φίλος μου) τον συμπαθούσε μια κοπελίτσα και προσπαθούσε να τον πλησιάσει.

Αυτός όμως την κορόιδευε γιατί το ένα ματάκι της ήταν ελαφρώς λοξό και την προσφωνούσε (η γκαβή).

Του έλεγα, αφού δεν την θέλεις μην την κορόιδευες είναι κρίμα, αυτός όμως συνέχιζε να την κοροϊδεύει όλο και πιο πολύ.

Εγώ έφυγα στο μοναστήρι και μετά από 10 έτη ήρθε να με βρει.

Μετά το καθιερωμένο αγιορείτικο κέρασμα αφού μείναμε μόνοι μας μου λέει,

παντρεύτηκα με την τάδε έχουμε δυο κοριτσάκια άλλα το πρώτο το ματάκι του είναι είναι ελαφρώς λοξό.


Αυτόματως το μυαλό μου γύρισε 10 έτη πίσω και του λέω, θυμάσαι που κορόιδευες εκείνη την κοπελίτσα,

όχι μου λέει δεν την θυμάμαι.

Την θυμόταν άλλα δεν ήθελε να το παραδεχτεί ότι αυτός ήταν η αιτία

που ο Θεός του ανταπέδωσε στην κόρη του αυτό που κορόιδευε.

Ο Θεός δίνει σε πολλούς ανθρώπους ένα σταυρό για τους λόγους που εμείς δεν θα γνωρίσουμε ποτέ,

ας μην χλευάζουμε τον σταυρό τους για να μην τους λουστούμε δίκαια και εμείς.



yiorgosthalassis

[XAPA]

«Όταν αναρωτιέσαι και σε πιάνει τρέλα για το τι θα πει ο κόσμος μην ξεχνάς ότι ο κόσμος είσαι εσύ»


Όταν αναρωτιέσαι και σε πιάνει τρέλα για το τι θα πει ο κόσμος μην ξεχνάς ότι ο κόσμος είσαι εσύ.

Ότι κάποια στιγμή αυτός που έλεγε ότι “Δεν αντέχω τι θα πει ο κόσμος” κάποιες φορές το έλεγε και για σένα.

Λειτούργησες και εσύ σαν τον όχλο , παρασύρθηκες. Έχεις ρίξει βάγια αλλά και καρφιά.

Έχεις φωνάξει Ωσαvνά αλλά και σταυρωθήτω για κάποιους. Να τα λέμε και αυτά.

Η δική σου όμως θέση ως κομμάτι του κόσμου ποια είναι ;

Η δική σου θέση στην πόλη σου , την γειτονιά σου, το χωριό σου ποια είναι ;

Ειναι προδοτική , κουτσομπολίστικη; Ή είναι αληθινή και σταράτη ; Με ένδυμα αληθείας και χάριτος ;


Όταν λέμε ότι φταίει ο κόσμος και η κοινωνία καλύτερα να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Εμείς είμαστε ο κόσμος και η κοινωνία. Είμαστε μέλη αυτού του κόσμου αλλά και μέλη του Σώματος του Χριστού.

Είμαστε παρανοϊκοί, κατηγορούμε τον κόσμο ενώ είμαστε κομμάτι του. Τι ειρωνεία Θεέ μου!

Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας .

΄Ασε τον κόσμο και πιάσε τον εαυτό σου…


Οπότε μετά άσε τον κόσμο να λέει για την Αγιότητα σου και τότε θα έχεις κάνει την καλύτερη αλλαγή.

Και το κλισέ “Τι θα πει ο Κόσμος” θα είναι να μην χορταίνει να λέει τι άνθρωπος αγάπης είσαι .

Και άσε τον κόσμο να λέει …Κάθε κουβέντα θα μυρίζει λιβάνι.

Aυτό έκαναν οι Άγιοι ήταν μέρος του κόσμου, αλλά ζούσαν ήδη στον άλλο κόσμο στην κόσμο της χάριτος και προσπαθούσαν

αυτον τον κόσμο να τον καλέσουν εκεί με την προσευχή τους.

Γίνε αυτό που εισαι προορισμένος να γίνεις…Άγιος..και άσε τον κόσμο να λέει και τα συναξάρια να γράφουν το όνομα σου.


Καλό αγώνα.


π. Σπυρίδων Σκουτής

– euxh.gr

[XAPA]

Τρομερές δονήσεις στην Αμερική.


ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ


Ὑπάρχει ἐπικοινωνία τῶν μελῶν, μέσα στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό ἐπιβεβαιώνει τό ἀκόλουθο θαυμαστό περιστατικό ἀπό τόν βίο τοῦ Γέροντος Πορφυρίου, ὅπως τό διηγεῖται πνευματικό του παιδί:

«Εἶχα, παιδί μου, Ἀνάργυρε, μοῦ εἶπε ὁ Παππούλης μιά ἡμέρα, ἕναν πολύ καλό μου φίλο ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος ἔλαβε ἐντολή νά πάει στήν Ἀμερική νά κηρύξει τόν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Στενοχωρηθήκαμε καί οἱ δύο γι’ αὐτόν τόν χωρισμό. Ὅμως ἡ ἀρχιεπισκοπή ἦταν ἀνένδοτη. Ἔπρεπε νά φύγει ἀμέσως. Ἔτσι ἔγινε.

Τήν ἡμέρα πού ἀποχαιρετιστήκαμε, δώσαμε ὑπόσχεση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἕνας νά προσεύχεται γιά τόν ἄλλον σέ ὅλη μας τή ζωή.

Από τήν πρώτη κι’ ὅλας βραδιά, ἐγώ ἄρχισα νά προσεύχομαι γιά τόν φίλον μου. Καί ἐκεῖνος μοῦ ἔγραφε πώς ἔκανε τό ἴδιο γιά μένα.


Ὅμως, στά ἐπόμενα γράμματά του, ἔκανε λόγο γιά τρομερές δονήσεις, πού αἰσθανόταν κατά τήν ὥρα τοῦ ὕπνου.

Νόμιζε πώς ἡλεκτρικό ρεῦμα, μεγάλης ἐντάσεως, διαπερνοῦσε τό σῶμα του ἀπ ΄τά νύχια ἔως τήν κορυφή. Ἤταν δέ τόσο μεγάλη ἡ ἔνταση αὐτή, ὤστε δέν τόν ἄφηνε νά κοιμηθεῖ.

Τό φαινόμενο αὐτό παρουσιάζετο κάθε βράδυ καί ὁ ὕπνος τοῦ εἶχε γίνει δύσκολος.

Στήν ἀρχή ὑπέθεσε, ὅτι οἱ ταραχές αὐτές ὀφείλονταν στίς κλιματολογικές διαφορές, πού ὑφίστανται μεταξύ τοῦ κλίματος τῆς χώρας μας καί τῆς Ἀμερικῆς.


Ἀλλά, ὅταν εἶδε, ὅτι, προϊόντος τοῦ χρόνου, ἀντί νά μειώνονται αὔξαναν, ἄρχισε νά ἀνησυχεῖ. Γι’ αὐτό ἀναγκάστηκε νά ἐνημερώσει τηλεφωνικῶς τόν Παππούλη καί νά ζητήσει τή γνώμη του.

Ὁ Παππούλης, ὅμως, τόν καθησύχασε ἀμέσως. Δέν εἶναι τίποτε τοῦ εἶπε. Ἁπλῶς ξέχασες τήν ὑπόσχεση πού δώσαμε, ὅταν χωρίσαμε, ὅτι ὁ ἕνας θά προσεύχεται γιά τόν ἄλλον.

Τί ὥρα αἰσθάνεσαι αὐτά πού λές; Τόν ρώτησε, Καί ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: τό βράδυ πού κοιμᾶμαι, τήν τάδε ὥρα.

Ἔ, αὐτή τήν ὥρα πού ἐσεῖς ἔχετε νύχτα ἐκεῖ, ἐμεῖς ἐδῶ ἔχουμε πρωῒ καί εἶναι ἡ ὥρα πού ἐγώ, ὁ ταπεινός προσεύχομαι γιά σένα.

Ἄς εἶναι δοξασμένο τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, πού κάνει τήν προσευχή μου νά φθάνει μέχρις ἐσένα στή Ἀμερική! Κάνε καί ἐσύ τό ἴδιο γιά μένα, γιατί εἶμαι πολύ ἁμαρτωλός, τοῦ εἶπε καί ἔκλεισαν τό τηλέφωνο.»[1].


«Μιά νύχτα ὁ ἱερομόναχος αὐτός αἰσθάνθηκε νά κρυώνει καί ξύπνησε καί βρῆκε τήν πόρτα τοῦ δωματίου του ἀνοικτή. Παραξενεύτηκε, γιατί ἦταν βέβαιος ὅτι τήν εἶχε κλείσει, ὅπως συνήθιζε καί, ἀφοῦ τήν ξανάκλεισε, ξανακοιμήθηκε.

Ὅταν μετά μερικές ἡμέρες τηλεφωνήθηκε μέ τον παππούλη, ὁ παππούλης τοῦ εἶπε ὅτι πάει καί τόν βλέπει πού κοιμᾶται καί δέν προσεύχεται.

Ὁ ἱερομόναχος δυσπίστησε, σκεπτόμενος ὅτι ἦταν ἀδύνατο νά πηγαίνει ὁ παππούλης στήν Ἀμερική νά τόν βλέπει καί τότε ὁ παππούλης τοῦ εἶπε ἁπλᾶ: Ναί ἦρθα καί σέ εἶδα καί σοῦ ἄφησα καί τήν πόρτα ἀνοικτή»[2].


Πράγματι, «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ».

Ἄς δοξάσουμε καί ἄς εὐχαριστήσουμε τόν Κύριο πού μᾶς χαρίζει τέτοιους Ἁγίους, οἱ Ὁποῖοι μᾶς σκεπάζουν

μέ τήν ἀγάπη Τους καί τίς προσευχές Τους καί τίς θαυμαστές μεταβάσεις Τους.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Μας εἶναι τό ζωντανό σῶμα τοῦ Χριστοῦ Μας.

Τά κύτταρα αὐτοῦ τοῦ σώματος ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, ἀλληλοβοηθοῦνται, ἀλληλοστηρίζονται καί σώζονται,

ἄν παραμείνουν ὀργανικά συνδεδεμένα μαζί Του μέχρι τέλους τῆς παρούσας ζωῆς.

Ὁ Θεός νά τό δώσει ἀλλά καί ἐμεῖς νά τό ἐπιδιώξουμε δι' «ἑαυτούς καί ἀλλήλους».


Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης



[1] Ἀναργύρου Καλλιάτσου, Ὁ πατήρ Πορφύριος, ΣΤ΄ἔκδοσις, Ἐκδόσεις : Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου, Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Ἀθῆναι 2005, σελ. 24-25.
[2] Ἀναργύρου Καλλιάτσου, Ὁ πατήρ Πορφύριος, ΣΤ΄ἔκδοσις, Ἐκδόσεις : Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου, Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Ἀθῆναι 2005, σελ. 25-26.


HristosPanagia

[XAPA]

Οι προσευχές και οι δεήσεις από μόνες τους δεν μας οδηγούν στην τελειότητα



Οι προσευχές και οι δεήσεις από μόνες τους δεν μας οδηγούν στην τελειότητα.

Στην τελείωση οδηγεί ο Κύριος που έρχεται και κατοικεί μέσα μας, όταν εμείς εκτελούμε τις εντολές Του.

Και μία από τις πρώτες εντολές είναι να γίνεται στη ζωή μας το θέλημα όχι το δικό μας, αλλά του Θεού.

Και να γίνεται με την ακρίβεια που γίνεται στον ουρανό από τους αγγέλους.

Για να μπορούμε κι εμείς να λέμε: «Κύριε, όχι όπως εγώ θέλω, αλλ' όπως Εσύ·

"γενηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης"».

Χωρίς λοιπόν το Χριστό μέσα μας, οι προσευχές και οι δεήσεις οδηγούν στην πλάνη.


Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως


inpantanassis

[XAPA]

Οι γλυκύτερες λέξεις !



« Κύριε

Ιησού

Χριστέ

Ελέησον

Με ! »


Πέντε λεξούλες χρειάζεται

να πούμε να να πλημμυρίσει

η ψυχή μας με Φως !


Για να γλυκάνει όλο το είναι μας !

Για να ζεσταθεί η καρδιά μας !

Για να Τον αισθανθούμε δίπλα μας !

Για να καταλάβουμε ότι δεν

είμαστε μόνοι !


« Μεθ΄ ημών Ο Θεός ! »

Καλή Δύναμη !



odevontas