Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Γέροντα, είμαι ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο μάρτυρας και σε προσέχω εδώ και πολλά χρόνια…!


Ο π. Γαβριήλ Μάϊνας, αγιορείτης από την Σαντορίνη, ζούσε σε ένα κελάκι μέσα στην χαράδρα της Καψάλας

λίγο πιο κάτω από το ιερό κελί του ”Άξιον Εστίν”.

Ήταν ένας γέροντας παραδοσιακός με σπλαχνική καρδιά.

Τα τελευταία χρόνια φιλοξενήθηκε στο ιερό κελί του Αγίου Νικολάου στο Μπουραζέρι στο Άγιον Όρος,

έως την τελευτή του στις 22 Ιανουαρίου 2021.


Πριν χρόνια και πριν τον γηροκομήσουν οι Πατέρες μας έστειλαν στο κελλάκι του γιατί ο Γέροντας τότε είχε πολλά ιατρικά

προβλήματα που τα βάσταζε με καρτερία..

Αφού μιλήσαμε για την διαδρομή του στο Άγιον Όρος (συγκινηθήκαμε όταν μας είπε, ότι προερχόταν από τα δικά μας μέρη κοντά),

μας έδειξε τον όμορφο λαχανόκηπο και ανθόκηπο που καλλιεργούσε στο αίθριο της καλύβας του.

Μιλήσαμε για λίγο όσο αφορά το θέμα της υγείας του που δεν τον απασχολούσε και τόσο καθότι αφέθηκε στα χέρια του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ.

ΚΑΙ μετά μας κέρασε γλυκό κολοκύθι. Γέροντα, του είπαμε ” μην μπαίνεις σε κόπο”


ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΑΣ ΕΙΠΕ:

–“εδώ που κάθεσαι εσύ, κάθισε ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ και τον κέρασα γλυκό του κουταλιού που φτιάχνω μόνος μου”

Αποσβολωθήκαμε και τον παρακαλέσαμε να μας πει περισσότερα.

– ” να παιδί μου μια περίοδο δύσκολη για μένα, χτύπησε η πόρτα της καλύβας μου

και όταν την άνοιξα είδα ένα όμορφο νέο αξιωματικό “

-” είπα μέσα μου ..να κάποιος προσκυνητής είναι και φοράει την στολή του”


– ” μπήκε μέσα και σαν να γνώριζε καλά τον χώρο πήγε και κάθισε εκεί που κάθισες και εσύ “

– ” ήταν στην αρχή αμίλητος, τον κέρασα δροσερό νερό και γλυκό του κουταλιού που φτιάχνω από τις κολοκύθες μου”

– ” μετά άρχισε να μιλάει και να μου περιγράφει όσα προβλήματα είχα και πως θα έλυνα όλες αυτές τις δυσκολίες “

– ” τον άκουγα αμίλητος γιατί το μυαλό μου είχε σταματήσει “

– ” όταν σηκώθηκε να φύγει ψέλλισα

“Ποιος είσαι αδελφέ;

Και αυτός μου απάντησε:

–Γέροντα, είμαι ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο μάρτυρας και σε προσέχω εδώ και πολλά χρόνια

-” λέγοντας αυτά εξαφανίστηκε από μπροστά μου, ενώ η Εικόνα του ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ που έχω..

να εκεί στο εικονοστάσι, κρότισε με δυνατό ήχο”

-” ζωντανός ο ΘΕΟΣ παιδί μου μέσω των Αγίων Του”



ΠΗΓΗ

simeiakairwn

[XAPA]

ΤΟ ΚΟΥΤΣΟ ΠΟΤHΡΙ


Υποστήριζέ με, και θέλω σωθή .
και θέλω προσέχει
διαπαντός εις τα διατάγματά Σου.”

(Ψαλμός ριθ΄ 117)


Διηγούνται, πως κάποιος χριστιανός είχε στο σπίτι του και χρησιμοποιούσε, για την ατομική του χρήση,

ένα ποτήρι με σπασμένο το πόδι του, που με κανένα τρόπο δεν μπορούσε να σταθεί

και ήτανε υποχρεωμένος πάντοτε να το κρατάει στο χέρι του.


Όταν τον ρωτούσαν γιατί το έκανε αυτό, ενώ υπήρχαν και άλλα ποτήρια,

απαντούσε πως αυτό του χρειαζόταν να του θυμίζει πως μόνος του,

ήτανε αδύνατο να σταθεί στην πνευματική θέση που ο Θεός είχε ετοιμάσει γι' αυτόν

και πως έπρεπε να έχει διαρκώς τη συναίσθηση πως, όπως αυτός κρατούσε το ποτήρι στα χέρια του,

έτσι και ο Θεός τον κρατούσε διαρκώς στα χέρια Του, γιατί μονάχος του δεν μπορούσε να σταθεί.


Πάντοτε ο Θεός χρησιμοποιεί αυτούς που φαίνονται πολύ μικροί στα μάτια τους.

Αυτοί διαθέτουν περισσότερο χώρο για να εργασθεί ο Θεός.

Οι "πτωχοί τω πνεύματι" του κόσμου τούτου, θα είναι εκατομμυριούχοι στην αιωνιότητα.

Το μυστικό της πνευματικής δύναμης είναι να ομολογείς την αδυναμία σου.


Αυτοί που με χαρά εμπιστεύονται τα πάντα στα χέρια του Θεού, βλέπουν το χέρι του Θεού σε όλα τα πράγματα της ζωής.

Είναι μεγάλο δώρο, θεϊκό, να έχει ο άνθρωπος συναίσθηση με ταπείνωση

του πόσο εξαρτημένος απόλυτα είναι από το Θεό και να μην κάνει βήμα,

χωρίς τέλεια πίστη στο πρόσωπό Του, με το θέλημά Του πάντοτε πάνω απ' όλα και να λέει:


“Κύριέ μου, είμαι ένα κουτσό ποτήρι, όμως στα χέρια Σου τα δοξασμένα μπορώ κι εγώ να αναφωνήσω

"τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού".

Μη με αφήσεις από κοντά Σου να φύγω μακριά!”



otheosagapiesti

[XAPA]

Η δυσπιστία του Θωμά και οι αναλλοίωτοι μαθητές

(† Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

Κυριακή του Αποστόλου Θωμά. [1]


Πολύ συχνά τον θεωρούμε δύσπιστο και όντως είναι εκείνος ο οποίος αμφισβήτησε το μήνυμα των Αποστόλων,

όταν του είπαν: «Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον» – Τον είδαμε ζωντανό!

Ο Θωμάς όμως δεν παρέμεινε δύσπιστος σε όλη του τη ζωή ούτε άπιστος προς το πλήρωμα της θείας αποκαλύψεως του Χριστού.

Μην ξεχνάμε ότι όταν οι Απόστολοι και ο Κύριος έμαθαν για την ασθένεια του Λαζάρου,

ο Χριστός είπε: «Ας επιστρέψουμε στην Ιερουσαλήμ».

Οι άλλοι είπαν: «Μα οι Ιουδαίοι σε αναζητούν για να σου κάνουν κακό. Γιατί πρέπει να επιστρέψουμε;».

Και μόνον ο Απόστολος Θωμάς απάντησε: «Ας πάμε μαζί Του και ας πεθάνουμε μαζί μ’ Αυτόν» (Ιωάν. 11, 1-44).


Ήταν προετοιμασμένος όχι μόνο να είναι μαθητής Του στα λόγια, όχι μόνο να Τον ακολουθεί όπως ακολουθεί κανείς

ένα δάσκαλο, αλλά και να πεθάνει μαζί Του, όπως πεθαίνει κανείς με ένα φίλο ή και για χάρη ενός φίλου, αν χρειαστεί.

Ας θυμόμαστε λοιπόν το μεγαλείο του, την πιστότητα και την ακεραιότητά του.

Τι συνέβη όμως όταν, μετά την Ανάσταση του Χριστού, οι Απόστολοι είπαν στον Θωμά που ήταν απών από τη συντροφιά τους,

ότι είχαν δει τον Αναστημένο Χριστό; Γιατί δεν δέχθηκε τη μαρτυρία τους; Γιατί την αμφισβήτησε;


Γιατί είπε ότι ήθελε χειροπιαστές, απτές αποδείξεις; Επειδή κοιτάζοντάς τους, τους είδε μεν χαρούμενους γι’ αυτό που είχε συμβεί,

χαρούμενους που ο Χριστός δεν ήταν νεκρός, που ο Χριστός ήταν ζωντανός, χαρούμενους που η νίκη είχε κερδηθεί,

αλλά δεν είδε καμία διαφορά σ’ αυτούς, καμία αλλοίωση… Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι, μόνο που ήταν χαρούμενοι και όχι φοβισμένοι.

Και ο Θωμάς είπε: «Αν δεν το δω, αν δεν πιστοποιήσω την Ανάσταση, δεν μπορώ να σας πιστέψω».


Μα το ίδιο δεν θα έλεγε και σε μας καθένας που θα μας συναντούσε;

Πριν από λίγες μέρες διακηρύξαμε την Ανάσταση του Χριστού με πάθος, με ειλικρίνεια, με βεβαιότητα.

Πιστεύουμε σ’ Αυτήν με όλο μας το είναι· όταν όμως συναντούμε τους ανθρώπους στο σπίτι μας, στον δρόμο, στη δουλειά,

οπουδήποτε, άραγε λένε όταν μας βλέπουν· Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι τους έχει συμβεί;

Οι Απόστολοι είχαν δει τον Αναστημένο, αλλά η Ανάσταση δεν είχε γίνει μέρος της δικής τους εμπειρίας.

Δεν είχαν περάσει από τον θάνατο στην αιώνια ζωή.

Το ίδιο κι εμείς· εκτός από τους αγίους, τους οποίους όταν τους βλέπουμε, ξέρουμε ότι το μήνυμά τους είναι αληθινό.


Τι υπάρχει στο μήνυμά μας που δεν ακούγεται; Είναι ότι μιλάμε, αλλά δεν είμαστε.

Θα έπρεπε να είμαστε τόσο διαφορετικοί από τους ανθρώπους που δεν έχουν γευθεί την εμπειρία του ζωντανού Χριστού,

του αναστημένου, που μοιράστηκε τη ζωή Του μαζί μας, που μας έστειλε το Άγιο Πνεύμα! Όπως έλεγε ο C. S. Lewis,

ένας ζωντανός άνθρωπος διαφέρει από ένα άγαλμα. Το άγαλμα μπορεί να είναι όμορφο, μεγαλόπρεπο, λαμπρό, αλλά είναι πέτρα.

Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι λιγότερο εντυπωσιακός εξωτερικά, αλλά είναι ζωντανός, αποτελεί μαρτυρία ζωής.


Ας εξετάσουμε λοιπόν τον εαυτό μας και ας τον ρωτήσουμε πού βρίσκεται.

Πώς γίνεται και οι άνθρωποι που μας συναντούν δεν αισθάνονται ποτέ ότι είμαστε μέλη του Αναστημένου Χριστού,

ναοί του Αγίου Του Πνεύματος; Γιατί άραγε;

Ο καθένας μας πρέπει να δώσει τη δική του απάντηση στο ερώτημα.

Ας αναρωτηθούμε όμως και ας είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε ενώπιον της συνειδήσεώς μας

και ας κάνουμε αυτό που χρειάζεται,

ώστε η ζωή μας να αλλάξει με τέτοιο τρόπο, ώστε όποιος μας συναντά, να μπορεί να μας βλέπει και να λέει:

Τέτοιους ανθρώπους δεν έχουμε ξαναδεί. Υπάρχει κάτι σ’ αυτούς που δεν το έχουμε δει σε κανέναν. Τι είναι αυτό;

Και να μπορούμε να απαντήσουμε. Είναι η ζωή του Χριστού που την απολαμβάνουμε άφθονη. Είμαστε μέλη Του.

Είναι η ζωή του Πνεύματος μέσα μας. Είμαστε ναός Του!

___________________________


[1] Ομιλία που εκφωνήθηκε στις 30 Απριλίου του 1995.

(Anthony Bloom, “Στο φως της κρίσης του Θεού: Πορεία από το Τριώδιο στην Ανάσταση”, 1η έκδοση, εκδ. “Εν πλω”, Αθήνα, 2009)

alopsis.gr

[XAPA]

«Πρέπει να μάθετε ν’ αγαπάτε τα μικρά πράγματα.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα



«Πρέπει να μάθετε ν’ αγαπάτε τα μικρά πράγματα.

Να προσπαθείτε πάντοτε να είστε λιτοί και απέριττοι σε όλα.

Όταν η ψυχή είναι ώριμη, ο Θεός θα της δώσει ειρήνη.

Ο Κύριος προσβλέπει σε μας και ευαρεστείται όταν λαχταρούμε την ειρήνη Του.

Μέχρι να έρθει η ώρα που η ψυχή θα είναι αρκούντως ώριμη ώστε να δεχτεί τον Κύριο.


Εκείνος μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις θα της επιτρέπει να δει και να νοιώσει

την πανταχού παρουσία Του και το πλήρωμά Του σε κάθε τι. Αυτές είναι στιγμές απερίγραπτης χαράς.

Αλλά κατόπιν ο Κύριος αποκρύπτεται από μας και πάλι, προκειμένου να Τον ποθήσουμε

και να Τον αναζητήσουμε με όλη μας την καρδιά».


«Ο,τιδήποτε και εάν κάνεις, πάντοτε σιωπηλά να επαναλαμβάνεις τα λόγια,

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλόν!».

«Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, λόγω της ολοκληρωτικής παράδοσής μου στο θέλημα του Θεού

και του ειλικρινούς πόθου μου για Εκείνον, με φώτισε η χάρις του Θεού γεννώντας μέσα μου ένα απερίγραπτο αίσθημα χαράς

και ειρήνης. Άκουγα εντός της καρδιάς μου τον λόγο, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν».

Προσπάθησα να θυμηθώ κάποια περιστατικά του παρελθόντος, και δεν μπορούσα.

Όλοι μου οι λογισμοί ήταν σε κατάσταση ειρήνης, και ένα αίσθημα άφατης χαράς και πόθου βασίλευε σ᾿ όλο μου το είναι.

Αυτή είναι η κατάσταση των αγγέλων και των αγίων, κατάσταση πλήρους και τέλειας Χάριτος.

Γίνε σαν τα πουλιά….



Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Βίος και Διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Περί λογισμών, εκδόσεις Εν πλω, 2012


iconandlight

[XAPA]

Φοβερό πνευματικό μυστικό!


Ό,τι κι αν σας συμβεί, μην δείξετε κανένα σημάδι θλίψης ή απόγνωση.

Ο εχθρός δεν γνωρίζει τι κρύβεται βαθιά στην ψυχή ενός χριστιανού,

αλλά το μαθαίνει μόνο από το πώς συμπεριφέρεται ένας άνθρωπος.

Αναζητώντας μόνο έναν λόγο να «ξεγελάσει» έναν άνθρωπο,

παρατηρώντας ότι αρχίζει να απογοητεύεται για κάτι,

ο εχθρός του φέρνει όλο και περισσότερο κάτι βαρύ, προσβλητικό, για να αυξήσει τη θλίψη

και να τον φέρει ανεπαίσθητα σε πλήρη αδράνεια, απόγνωση και θάνατο,

όταν κάποιος, όπως λένε, χάνει τον κόπο και δεν θέλει να βρει βοήθεια.


Γέροντας Νικολάι (Τσαρικόφσκι), εξομολογητής της Λαύρας Κιέβου-Πετσέρσκ (1829–1899)


ΠΗΓΗ

apantaortodoxias

[XAPA]

Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;



Ο άρρωστος Εζεκίας ούτε όρθιος ούτε γονατιστός, αλλά πεσμένος στο κρεβάτι παρακάλεσε για τη θεραπεία του το Θεό,

που με τον προφήτη Ησαΐα του είχε προαναγγείλει το θάνατό του.

Και κατόρθωσε με την καθαρότητα και τη θερμότητα της καρδιάς του να μεταβάλει τη θεϊκή απόφαση.


Ο ληστής, πάλι, καρφωμένος πάνω στο σταυρό, με λίγα λόγια κέρδισε τη βασιλεία των ουρανών.

Και ο Ιερεμίας μέσα στο λάκκο με τη λάσπη και ο Δανιήλ μέσα στο λάκκο με τα θηρία

και ο Ιωνάς μέσα στην κοιλιά του κήτους, όταν προσευχήθηκαν θερμά, απομάκρυναν τις συμφορές,

που τους είχαν βρει, και βοηθήθηκαν από το Θεό.


"Και τί θα λέω, όταν προσεύχομαι;", θα με ρωτήσεις.

Θα λες ό,τι και η Χαναναία του Ευαγγελίου. «Ελέησέ με, Κύριε!», παρακαλούσε εκείνη.

«Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο».

"Ελέησέ με, Κύριε!", θα παρακαλάς κι εσύ. "Η ψυχή μου βασανίζεται από δαιμόνιο".

Γιατί η αμαρτία είναι μεγάλος δαίμονας.Ο δαιμονισμένος ελεείται, ενώ ο αμαρτωλός αποδοκιμάζεται.

"Ελέησέ με!". Μικρή είναι η φράση.

Και όμως, γίνεται πέλαγος φιλανθρωπίας, καθώς, όπου υπάρχει έλεος, εκεί υπάρχουν όλα τα αγαθά.



Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος


psigmataorthodoxias

[XAPA]

Γέροντα Ιάκωβε όπως όταν ζούσες έτρεχες με την Αγία Κάρα και πρόσφερες

την ευλογία σου στους πιστούς, έτσι έλα και σε μένα!



Ὁ ἀστυνομικὸς Ἀνδρέας Βοσκοῦ, πνευματικὸ παιδὶ τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, εἶχε βγάλει ἕνα σπυρὶ

στὸ μέτωπο, τὸ ὁποῖο μάζευε πύον. Μὲ γιατρούς, φάρμακα δὲν ἐπέρχονταν ἴαση.

Διαβάζοντας τὸ βιβλίο του π. Ἰακώβου τὸν παρακάλεσε, δὲν τὸν εἶχε γνωρίσει, ἐν ζωῇ, καὶ τοῦ εἶπε:

«Γέροντα Ἰάκωβε ὅπως ὅταν ζοῦσες ἔτρεχες μὲ τὴν Ἁγία Κάρα καὶ πρόσφερες τὴν εὐλογία σου στοὺς πιστούς,

ἔτσι ἔλα καὶ σὲ μένα μὲ τὴν Ἁγία Κάρα κι εὐλόγησέ με».


Ἕνα βράδυ ποὺ ἦταν ξαπλωμένος, πρὶν κοιμηθεῖ, βλέπει ὁλοζώντανο τὸν Γέροντα Ἰάκωβο μὲ ἕναν σταυρὸ στὸ χέρι.

Τὴν ὥρα ποὺ πάει νὰ τὸν σταυρώσει, δαίμονας ἐμφανίζεται καὶ λέει «ἄστον αὐτὸν μὴν τὸν σταυρώνεις εἶναι δικός μας.»

«Δὲν εἶναι δικός σας» λέει ὁ π. Ἰάκωβος.

«Εἶναι δικός μας γιατί ἔκανε αὐτές … αὐτές… καὶ αὐτὲς τὶς ἁμαρτίες»

«Μπορεῖ νὰ τὶς ἔκανε αὐτὲς τὶς ἁμαρτίες» ἀπήντησε ὁ πατὴρ Ἰάκωβος «ἀλλὰ τὶς ἐξομολογήθηκε καὶ διεγράφησαν».


«Ναί, αὐτὲς τὶς ἐξομολογήθηκε» ἀπάντησε ὁ διάβολος, «ἀλλὰ ἔχει καὶ κάτι πιὸ μικρὲς ποὺ δὲν τὶς ἐξομολογήθηκε».

«Ἔ! Αὐτὲς εἶναι τέτοιας φύσεως ποὺ μὲ τὰ καλά του ἔργα τὶς ἐξαργύρωσε» ἀνταπάντησε ὁ Γέροντας Ἰάκωβος

και στὴ συνέχεια ἀπευθύνεται στὸν ἀστυνομικὸ καὶ τοῦ λέει:

«Πὲς στὸ δαίμονα ὅτι εἶσαι σεσωσμένος».


Ἐκεῖνος ὅμως φοβήθηκε, δείλιασε, ἔτρεμε ὁλόκληρος, δὲν μποροῦσε νὰ πεῖ τίποτα, «πὲς στοὺς δαίμονες ὅτι εἶμαι σεσωσμένος».

Καὶ πάλι τίποτα.

Τρίτη φορὰ τὸν πιέζει πίσω στὴν πλάτη μὲ δύναμη, μὲ μεγάλη πίεση.

Συλλαβιστὰ εἶπε «εἶμαι σεσωσμένος» ὁ ἀστυνομικός, τέτοια τρομάρα εἶχε πάρει καὶ ὁ διάβολος ἔγινε ἄφαντος.

Τὸ πρωὶ σηκώθηκε πῆγε στὸν καθρέπτη, εἶδε ὅτι εἶχε σπάσει τὸ σπυρὶ κι ἔβγαζε πύον μεγέθους, μήκους καὶ πάχους

ἑνὸς τσιγάρου.

Πῆγε διηγήθηκε τὸ ὅλο γεγονὸς στὴ γυναῖκα του καὶ τῆς εἶπε καὶ γιὰ τὴν πίεση πίσω στὴν πλάτη του

ἀπὸ τὸ χέρι του π. Ἰακώβου.

Σήκωσε ἐκείνη τὴ φανέλα του καὶ βλέπει ἀποτυπωμένη στὴν πλάτη του, τὴν παλάμη τοῦ χεριοῦ του π. Ἰακώβου.!



Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ι.Μ. Ὁσίου Δαυίδ, Γέροντος Γαβριὴλ γιὰ τὸν Ἅγιο Ἰάκωβο


ΠΗΓΗ simeiakairwn

[XAPA]

«Μελετώντας τους Ψαλμούς ευχόμαστε για τον εαυτό μας

και καταριέμαστε τους δαίμονες»



Εἶπε γέροντας:

Πιστέψτε με, τέκνα μου· τίποτα ἄλλο δὲν ταράσσει καὶ διαγείρει καὶ παροξύνει και τραυματίζει καὶ καταστρέφει

καὶ στεναχωρεῖ καὶ φέρνει ἐναντίον μας τοὺς δαίμονες καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἀρχέκακο Σατανᾶ,

ὅσο ἡ διαρκής μελέτη ἐκ μέρους μας τῶν Ψαλμῶν.

Ολη βέβαια ἡ ἁγία Γραφὴ εἶναι ὠφέλιμη καὶ στεναχωρεῖ ὄχι καὶ λίγο τοὺς δαίμονες· ἀλλὰ δὲν τοὺς λυπεῖ τόσο, ὅσο τὸ ψαλτήρι.


Γιατί, ὅπως ἀκριβῶς στὴν περίπτωση τῶν δημοτῶν, ἂν τὸ ἕνα μέρος ἀπὸ αὐτοὺς ἐπευφημεῖ τὸν βασιλιά,

τὸ ἄλλο μέρος δὲν λυπᾶται οὔτε καὶ κινεῖται ἐναντίον τους, ὅταν ὅμως ἐκτραποῦν σὲ ὕβρεις, τότε ξεσηκώνονται ἐναντίον τους,

ἔτσι καὶ οἱ δαίμονες δὲν λυποῦνται οὔτε ταράσσονται τόσο μὲ τὴν ἄλλη Γραφή, ὅσο μὲ τοὺς Ψαλμούς.

Γιατὶ μελετώντας τοὺς Ψαλμοὺς εὐχόμαστε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ καταριέμαστε τοὺς δαίμονες.


Από το βιβλίο: Πνευματικός Λειμών, Ιωάννου Μόσχου από την σειρά – ΕΠΕ Φιλοκαλία, σελ. 301


simeiakairwn

[XAPA]

Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό.

Υπομονή να χαρίσει.


Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης



Oι θλίψεις, καλά είναι τα βάσανα, καλά είναι οι στενοχώριες, ξέρει ο Θεός γιατί τις δίνει. Γιατί έτσι περισσότερο

πλησιάζουμε στον Θεό, με τις θλίψεις, με τα βάσανα.

«Κύριε, εν θλίψει εμνήσθημέν Σου», λέει (Ησ. 26,16).

Με τις θλίψεις πλησιάζουμε. Ο Θεός μας αφαιρεί τις θλίψεις; «Ο φεύγων πειρασμόν επωφελή, φεύγει ζωήν αιώνιον»,

λέει. Έτσι είναι.


Γι' αυτό ο άνθρωπος να μην απελπίζεται, να μην έρχεται σε απόγνωση για τη μια αποτυχία. Διότι δεν γνωρίζεις ποιο

είναι το θέλημα του Θεού. Όταν το γνωρίσεις το θέλημα του Θεού, κάνεις υπομονή, αλλά το θέλημα του Θεού δεν

είναι πάντοτε γλυκό, είναι και πικρό, είναι και πικρό!


«Το ποτήριον, ου μη πίω αυτό;» λέει. «Δεν θα το πιω το ποτήρι, Πέτρο;» λέει. «Θα το πιω το ποτήρι», και

τον ονόμασε και σατανά, «ύπαγε οπίσω μου, σατανά, το ποτήριον ο δέδωκε ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. 18,11).

Έτσι είναι. Ναι, αλλά διά μέσου του Σταυρού ήρθε η Ανάστασις.

«Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω»· διά μέσου του Σταυρού.


Και ο άγιος Χρυσόστομος επαινεί τον Ιώβ όχι στον πρότερό του βίο, που ήταν ελεήμων. οικτίρμων,

που ήταν φιλόξενος, που ήταν της προσευχής άνθρωπος, όχι.

Την υπομονή που έκανε στη μεγάλη δοκιμασία που του παρεχώρησε ο Θεός, στον πειρασμό, στην ασθένειά του.

Η ασθένεια αυτή έκζεμα ήταν, όλο το σώμα του τό 'ξυνε κι έβγαζε ιχώρα, πύον έβγαζε.

Εκεί επαινεί περισσότερο ο άγιος Χρυσόστομος τον Ιώβ.

Αλλά «την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε» (Ιακ. 5,11).


Εγώ σας έχω πει ότι κάποτε με πλησίασε μια Γερόντισσα εκεί και λέει:

-Θέλω να εξομολογηθώ.

-Μα εγώ δεν εξομολογώ τους καλογήρους, θα εξομολογήσω καλογριές;

-Όχι, θέλω να πω τον λογισμό μου, λέει.

-Ε, πες τον λογισμό σου.


Αφού είπε κι εκείνη τα βάσανά της -γιατί πάντα βάσανα θα σου πει, δεν θα σου πει χαρές- λέει:

«Είδα σαν ένα όραμα, ότι πάνω σ' ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχαι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και λέω:

-Οι Πατριάρχαι είσαστε;

-Ναι, λένε, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ.

-Νά 'ρθω κι εγώ εκεί;

-Έλα.

-Από πού νά 'ρθω;

-Να, από ΄κει, απ' τον δρόμο.

-Δεν βλέπω κανέναν δρόμο.

-Εκεί είναι, ψάξε να τον βρεις.

-Μα, δεν βλέπω δρόμο.

-Ψαξε, βρε ευλογημένη, ψάξε και θα τον βρεις.

-Μα, αυτός ο δρόμος είναι δεκαπέντε πόντους, πώς θα περάσω; Όλο αγριοπούρναρα και αγκάθια.

Θα σχίσω τα φορέματά μου, θα ματώσω τα ποδάρια μου.

-Α, κι εμείς από 'κει περάσαμε και ήρθαμε εδώ πάνω.»

Το πράγμα θέλει να πει ότι διά μέσου των θλίψεων, δια μέσου των στενοχωριών, διά μέσου του αίματος, ο

άνθρωπος θ' ανέβει στον ουρανό.


Με αμεριμνία και με άνεση, με αυτοκίνητο δεν πάμε, πάτερ, στον Παράδεισο. Θα δώσεις αίμα, να πάρεις πνεύμα.

Έξω αυτή η Γερόντισσα, να πούμε, δεν αναφέρω τ' όνομά της. Καρκίνο, εγχειρήσεις, τούτο, εκείνο, αυτό κι όμως

προσευχομένη είδε την Παναγία στο θρόνο της. «Περάστε οι όσιοι», λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά

σαν παρέλαση, στην Παναγία. «Περάστε οι μεγαλομάρτυρες».


Αυτή καθότανε εκεί, Γερόντισσα ήταν, Ηγουμένη. Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας,

ήταν ένα βελούδο! Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή», και ξύπνησε, να πούμε.


Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού, θ' ανέβεις κι εσύ απάνω στο Σταυρό.

Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό. Υπομονή να χαρίσει. Αν κάνεις υπομονή θά 'χεις και λιγάκι μισθό,

αν θά 'χεις απαλλαγή, δεν έχεις τίποτες, μισθό δεν έχεις.



proskynitis

[XAPA]

Κάποιος νέος που έκανε άσωτη ζωή, μπήκε μια μέρα από περιέργεια σε μία Εκκλησία…


Κάποιος νέος που έκανε άσωτη ζωή, μπήκε μια μέρα από περιέργεια σε μία Εκκλησία,

που ήταν φημισμένη για την ωραία της εικονογράφηση.

Εκεί είδε μια πολύ παράξενη εικόνα, που κίνησε την προσοχή του: Παρατήρησε μια αγιογραφία που παρίστανε

τον Προφητάναξ Δαβίδ, βυθισμένο στον πόνο της μετανοίας και με τα δάκρυα στα μάτια.


Δίπλα στον Δαβίδ βρισκόταν ένας Άγγελος, που κρατούσε ένα ποτήρι και μάζευε τα δάκρυα και τα πρόσφερνε ψηλά

στον Ύψιστο Παντοδύναμο.

Κάτω από τον «πίνακα», υπήρχε η επιγραφή με τα λόγια παρμένα από τον Ιερό Αυγουστίνο:

«Ο Δαβίδ αμάρτησε μια φορά και έκλαψε όλη του τη ζωή και εσύ αμάρτησες τόσες φορές και δεν έκλαψες ποτέ…».

Ο νέος συγκινήθηκε από τον »πίνακα» και την επιγραφή και έκανε τη σκέψη:

«Αλήθεια, εγώ αμάρτησα τόσες φορές στη ζωή μου και μέχρι σήμερα, δεν έχυσα ούτε ένα δάκρυ.

Ως πότε θα πάει έτσι η ζωή μου;»

Και μη μπορώντας τη συγκίνησή του, έπεσε στα γόνατα και έκλαψε πικρά την περασμένη του ζωή..

*****

– Τί είναι τα δάκρυα; ρώτησαν ένα γιατρό.

– Πόνοι της καρδιάς που υγροποιούνται, είπε.

– Τί είναι τα δάκρυα; ρώτησαν και ένα μοναχό.

– Το χάδι του Θεού στον άνθρωπο, απάντησε εκείνος..



simeiakairwn