Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Μεγάλη Τρίτη – Η παραβολή των 10 παρθένων


Σήμερα, δεύτερη ημέρα του Νυμφίου, μας θυμίζει η Εκκλησία την παραβολή των δέκα παρθένων.

Είπε ο Χριστός στην παραβολή, ότι ο Νυμφίος, έρχεται «εν τω μέσω της νυκτός». Και γι’ αυτό πρέπει,

όσοι θέλουν να πάνε στο γάμο Του, να ετοιμάζονται.


Επειδή δεν ξέρουμε πότε θα έρθει η ώρα που θα φύγουμε από εδώ, για να πάμε στο γάμο του Χριστού,

γι’ αυτό πρέπει να πηγαίνουμε και να περιμένουμε έξω από την πόρτα, ώστε όταν θα έρθει, να προλάβουμε να μπούμε

μαζί Του μέσα.



Πώς ό άνθρωπος πηγαίνει σωστά έξω από την πόρτα του Νυμφίου;



Όπως ξεκίνησαν και πήγαν οι πέντε φρόνιμες παρθένες. Από τις δέκα οι πέντε ήταν φρόνιμες και οι πέντε

ήταν μωρές. Οι πέντε φρόνιμες εφοδιάστηκαν καλά. Είπε η καθεμιά: «Μπορεί και ν’ αργήσει, μπορεί και να

έρθει στην ώρα του. Εγώ όμως πρέπει να είμαι έτοιμη». Γιατί; Γιατί ο γάμος με τον Νυμφίο της Εκκλησίας

δεν είναι αστεία πράγματα. Η Αιώνια Ζωή δεν είναι αστεία πράγματα.


Τί σημαίνει αυτό στην καθημερινή μας πράξη;


Έρχεται ημέρα Κυριακή ή μεγάλη γιορτή. Δεν μπορώ εγώ να γυρίζω από το άλλο πλευρό και να κοιμάμαι.

Πρέπει να ξεκινήσω να πάω και να Τον «περιμένω».

Μακάρι να περιμέναμε και έξω από την πόρτα της Εκκλησίας ν’ ανοίξει! Μακάρι να είχαμε τέτοια αγωνία!

Όμως πρέπει να την έχουμε! Να έχουμε αγωνία πως θα κάνουμε το κάθε μας έργο καλό και ευάρεστο στον

Νυμφίο μας Χριστό. Πως θα είμαστε πάντοτε εύσπλαχνοι, γεμάτοι από τον πόθο να τηρούμε την πρώτη εντολή

που λέει: «Να αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου». Και την δεύτερη μεγάλη εντολή, που λέει:

«Να αγαπάς και τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου».


Αυτό είναι το «λάδι» που πήραν μαζί τους οι έξυπνες παρθένες. Και επειδή είχαν πλούσια έργα αγάπης και

ευσπλαχνίας, όταν σώθηκε εκείνο το «λάδι» που είχαν, βάλανε άλλο. Οι μωρές δυστυχώς δεν είχαν.


Προφανώς όλες οι παρθένες, και οι δέκα ψάχνανε. Αλλά οι πέντε έκαναν το λάθος να μη ψάχνουν,

όπως έπρεπε και όσο έπρεπε, να βρουν τον Νυμφίο.


Αλλοίμονο, υπάρχουν μερικοί, που δεν ψάχνουν καθόλου και δεν ενδιαφέρονται να πάνε στην Εκκλησία καθόλου.

Δεν τους καίγεται καρφί, για το έλεος του Θεού, για την ένωση με τον Χριστό, για την ευαρέστηση του Χριστού!

Για τέτοιους ανθρώπους πρέπει να προσευχόμαστε και να κλαίμε. Πρέπει να πενθούμε.

Γιατί άμα τους βρει το τέλος σε τέτοια κατάσταση, θα είναι πολύ θλιβερό πράγμα γι’ αυτούς.


Ξύπνημα και δουλειά


Να φιλοτιμούμεθα να κάνουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε, για να βρεθούμε κοντά στον Χριστό.

Μακάριος ο άνθρωπος, που θα τον βρει ο Νυμφίος όχι «ραθυμούντα» αλλά «γρηγορούντα».

Και μακάριος εκείνος που «ξυπνάει» όχι μόνο νωρίς, αλλά που «ξυπνάει» δυναμικά και ουσιαστικά.

Γιατί μερικοί λένε πως ξυπνήσανε, αλλά δεν ξυπνήσανε. Στην πραγματικότητα κοιμούνται·

και απλώς την υπόλοιπη μέρα, τρίβουν τα μάτια τους, χωρίς να τα ανοίγουν για να δουν κατάματα την

Αλήθεια: τον Νυμφίο Χριστό!


Αυτό είναι το μυστικό νόημα της παραβολής των δέκα παρθένων. Ξύπνημα και δουλειά. Νήψη και εργασία.

Το τελευταίο τροπάριο της σημερινής ακολουθίας λέει:


«Ο Χριστός μάς δίνει ένα τάλαντο. Και μας λέει: Δούλεψε!»

Το «τάλαντο» είναι η καλή διάθεση μέσα μας, ο νόμος του Θεού που μας φωτίζει,

και ο χρόνος - ευκαιρία στη ζωή μας, για να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.

Σου έδωσε τέτοιο «τάλαντο»; Δούλεψε! Για το συμφέρον σου δουλεύεις! Για τη ζωή την αιώνια δουλεύεις!



( Η χαρά διά του Σταυρού, εκδ. Ι. Μ. Προφήτου Ηλιού, Πρέβεζα 2014, σ. 134-136)


pemptousia.gr

[XAPA]

«Αυτή η εποχή είναι η καλύτερη. Ποτέ ο Χριστός δεν είχε τόσους ανθρώπους δικούς Του»


.. Νά σᾶς πῶ καί κάτι πολύ παρηγορητικό πού τό ἔλεγε ὁ Παπαζάχος, ὁ προσωπικός γιατρός τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.

Ρώτησε κάποτε τόν Ἅγιο γιά τήν ἐποχή μας, πού ὅλοι κάνουμε παράπονα, ὅτι εἶναι ἡ χειρότερη κλπ.

Ξέρετε τί εἶπε ὁ Ἅγιος Πορφύριος; «Αὐτή ἡ ἐποχή εἶναι ἡ καλύτερη.

Ποτέ ὁ Χριστός δέν εἶχε τόσους ἀνθρώπους δικούς Του». Εἶναι πολύ παρήγορο αὐτό.

Γιατί ναί μέν ἐμεῖς βλέπουμε τό γενικό κακό ὅτι ἔχει φουντώσει, ἀλλά αὐτό εἶναι ψεύτικη εἰκόνα.

Θυμηθεῖτε καί τόν προφήτη Ἡλία πού λέει «Κύριε μόνος μου ἔμεινα» καί τοῦ λέει

«εἶναι ἑπτά χιλιάδες πού δέν ἔκαμψαν γόνυ τῷ Βάαλ» (Ρωμ. 11,3-4), δέν προσκύνησαν τά εἴδωλα.

Καί σήμερα ἔχει ἡ πατρίδα μας ἀνθρώπους πού δέν προσκύνησαν τά εἴδωλα

κι ἐμεῖς νά παίρνουμε δύναμη ἀπ’ αὐτό καί νά μείνουμε σταθεροί καί νά προοδεύσουμε.



paraklisi.blogspot.gr

[XAPA]

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ


Αγάπη - Προδοσία.


Οι δύο πόλοι της καρδιάς.

Ή θα αγαπάς τον Ιησούν, ή θα τον προδίδης.

Τρίτη κατάστασις δεν υπάρχει. Κανείς δεν στάθηκε αδιάφορος μέσα στην Ιστορία απέναντι στον Ιησούν.

Κάποια οπωσδήποτε στάση θα έχης πάρει απέναντί Του.

Ή θα του πλένης τα πόδια με τα μύρα της αγάπης σου ή θα τον προδίδης με την ικανοποίησι του εγωισμού σου.


Αμαρτωλή Γυναίκα - Ιούδας


Η πρώτη, αμαρτωλή και μακρυά απ' το Θεό, φθάνει μέχρι τα πόδια του Ιησού αδειάζοντας σ' αυτά το

αλάβαστρο της καρδιάς της.

Ο δεύτερος, μαθητής και κοντινός του Ιησού, ανοίγει το χέρι να δεχθή τα αργύρια της προδοσίας του.


Αδελφή ψυχή, σε ποιο πόλο του συναισθηματικού σου άξονα, στάθηκες;

Ο Λόγος, από αγάπη ντύνεται την ανθρώπινη φύση, για να μάθη εσένα να ντύνεσαι το ένδυμα του Θεού, την αγάπη.

Ο Θεός είναι Φως.

Ο Θεός είναι Αγάπη.

Η Αγάπη είναι Φως. Αυτός που αγαπά, είναι Φως.

Στη Βασιλεία του Θεού ένας Νόμος μόνον θα υπάρχη: ο Νόμος της Αγάπης.

Ή μάλλον δεν θα υπάρχη κανένας Νόμος. Γιατί ό,τι γίνεται βίωμα, παύει να υπακούη σε Νόμο. Τον ξεπερνά.

Αυτός που αγάπησε εδώ στη γη πολύ τον Ιησούν, εκεί θα συναντήση ολοκάθαρα το αιώνιο πρόσωπο της

Σαρκωμένης Αγάπης.

Η ψυχή μου, Κύριε, θέλει πολύ να σε αγαπήση.

«Ότι ηγάπησε πολύ...». Τα λόγια σου αυτά με πυρώνουν.


Όσο στον κόσμο αυτόν θα ζω, θέλω κεράκι ευλαβικό στην άκρη της άγιας Σου Εικόνος να φωτίζω, λυώνοντας

από δάκρυα αγάπης...







Αγία και Μεγάλη Εβδομάς
Σκέψεις και Πόθοι
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη"

impantokratoros

[XAPA]

Η προσευχή του αδικημένου και ο άγγελος που κατέβαινε κάθε μέρα



Ο πνευματικός άνθρωπος έχει την εμπειρία να διακρίνει πως πίσω από κάθε επίθεση,

από κάθε συκοφαντία και από κάθε αδικία που περνά υπάρχουν αιτίες που οι κοσμικοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται.

Διαβάζουμε στο βίο του Όσιου Νήφωνα:


Πες μου, πάτερ, σέ παρακαλῶ, καί κάτι ἄλλο: Γιά ποιό λόγο οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μισοῦν τούς δικαίους;

Γιατί τούς περιφρονοῦν; Γιατί σκανδαλίζονται μαζί τους; Ἀντίθετα, λίγοι εἶν’ ἐκεῖνοι πού τούς τιμοῦν….

–Πολύ συμφέρει τούς δικαίους, παιδί μου, ἡ περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων.

Τούς ταιριάζει, θά ’λεγα, ὅπως ταιριάζουν στόν οὐρανό τ’ ἀστέρια.

Εἶδα μάλιστα ἐνάρετο, πού κέρδισε πενήντα στεφάνια σέ μιά μέρα ἀπό τίς κακολογίες τῶν ἄλλων.

-Καί μέ ποιό τρόπο τά κέρδισε; Ρώτησε ἀπορημένα ὁ ἀδελφός.


-Ἄκουσε: Ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἔμενε στά Βούκολα. Ἦταν ἐπιφανής καί ἀξιοσέβαστος.

Ἔκανε πολλά καλά ἔργα στούς συνανθρώπους του καί ὅλους τούς ἀγαποῦσε σάν ἄγγελος τοῦ Θεοῦ.

Ἐκεῖνοι, ὡστόσο, πλανέθηκαν ἀπό τόν πονηρό κι ἄρχισαν ν’ ἀντιπαθοῦν τόν εὐεργέτη τους σά νά ἦταν κακοῦργος.

Ἄλλοι ἔλεγαν πώς εἶναι δολερός, ἄλλοι ἀκόλαστος, ἄλλοι κλέφτης καί ἄλλοι αἱρετικός!

Ἔχει, βλέπεις, τή συνήθεια ὁ διάβολος νά διασύρει τούς ἁγίους μέ τό στόμα τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων.


Ὁ ἄνθρωπος ὅμως γιά τόν ὁποῖο μιλάω, ἀκούγοντας τίς συκοφαντίες αὐτές χαιρόταν εἰλικρινά καί

εὐχαριστοῦσε τό Θεό.

‟Κύριε’’, ἔλεγε, ‟δεῖξε τό ἔλεός Σου σ’ ὅσους μέ μισοῦν, μέ συκοφαντοῦν, μέ διασύρουν.

Κανένας ἀπ’ τούς ἀδελφούς νά μήν πάθει κακό γιά μένα τόν ἁμαρτωλό, οὔτε στήν παρούσα ζωή οὔτε στήν ἄλλη.

Σύντριψε ὅμως καί ἀφάνισε τούς πονηρούς δαίμονες, πού τούς ξεσηκώνουν ἐναντίον μου.

Σέ παρακαλῶ, Θεέ μου, ὅπως δέν ἀποστράφηκες ἐμένα τόν βέβηλο, ὅσες φορές ἁμάρτησα καί πρόστρεξα

στήν εὐσπαλχνία Σου ζητώντας συγχώρηση, ἔτσι καί νά μήν ἀποστραφεῖς τώρα κι αὐτούς, πού κατηγοροῦν

τόν ἀχρεῖο δοῦλο Σου. Ἀντίθετα, ἁγίασέ τους μέ τό ἔλεός Σου καί σκέπασέ τους μέ τήν ἀγαθότητά Σου’’.


Ἔτσι προσευχόταν, ἀγαπητέ, ὁ δίκαιος ἐκεῖνος, γι’ αὐτούς πού τόν μισοῦσαν καί τόν κακολογοῦσαν!

Καί κοίταξε τί θαυμαστό γινόταν: Ὅσες φορές τή μέρα βίαζε τόν ἑαυτό του καί προσευχόταν γιά τούς ἐχθρούς του,

τόσες φορές κατέβαινε ἄγγελος Κυρίου καί τοποθετοῦσε στό κεφάλι του οὐράνιο διαμαντοστόλιστο στεφάνι.

Ευλογια θεου αὐτό, βέβαια, δέν τό καταλάβαινε ὁ ἴδιος, γιατί ὁ Θεός τόν στεφάνωσε ἀόρατα….

Γι’ αὐτό λοιπόν, παιδί μου, ἐπιτρέπει πολλές φορές ὁ ἀγαθός Θεός νά κακολογοῦνται καί νά ἐξουθενώνονται

οἱ ἐνάρετοι, γιά ν’ αὐξήσουν ἔτσι τά στεφάνια τους καί τά βραβεῖα τους καί τούς οὐράνιους μισθούς τους.


-Ὡστόσο, ὅπως εἶπα καί πρίν, πάτερ, δέν μπορῶ νά καταλάβω γιατί οἱ δίκαιοι σ’ ἄλλους ἀνθρώπους ἀρέσκουν

καί σ’ ἄλλους ὄχι.

-Πρόσεξε, παιδί μου, καί θά σοῦ τό ἐξηγήσω μέ μερικά παραδείγματα:

Δέν βλέπεις πού ὁ Θεός στέλνει βροχή, καί δέν ἀρέσει σέ ὅλους;

Ὅπως συνήθως, ἄλλοι λένε τό ἕνα καί ἄλλοι τό ἄλλο. Ὁ ἕνας λέει:‟Δόξα σοι ὁ Θεός! Θά ποτιστεῖ ἡ γῆ!’’.

Ὁ ἄλλος ἀντίθετα: ‟Κακό πού μᾶς βρῆκε! Πάει ἡ σοδειά!’’.


Ἄν πάλι ὁ Θεός στείλει βαρύ χειμώνα, οἱ φτωχοί, τρέμοντας ἀπό τή παγωνιά, λένε μέ παράπονο:

Ἄχ, γιατί νά κάνει ὁ Θεός τόσο κρύο;’’. Οἱ πλούσιοι, ἀπεναντίας, τότε ἀκριβῶς ἀπολαμβάνουν περισσότερο

τή θαλπωρή, γιατί ἔχουν ὅλα ὅσα χρειάζονται –καί θέρμανση καί χοντρά ροῦχα καί κρασί καί ζεστό ψωμί καί

κρέατα καί καθετί πού ἀναπαύει τό σῶμα.

Τέλος πάντων, φεύγει ὁ χειμώνας, ἔρχεται ἡ ἄνοιξη καί ἀκολουθεῖ τό καλοκαίρι μέ τήν πολλή ζέστη.

Τότε λένει μερικοί: ‟Ὁ χειμώνας εἶναι πολύ καλύτερος. Οὔτε μύγες ἔχει, οὔτε ψύλλους οὔτε κοριούς’’.


Καί, κοντολογῆς, ἄλλοι προτιμοῦν τό χειμώνα σάν ὑγιεινόετρο, ἄλλοι τήν ἄνοιξη σάν γλυκύτερη,

ἄλλοι τό καλοκαίρι σάν θερμότερο…. Ἀλλά γιατί στά λέω ὅλ’ αὐτά; Φτάνει μόνο νά σκεφτεῖς, ὅτι ὁ Χριστός,

ὁ Κύριος καί Θεός μας, ἔγινε ἄνθρωπος, συναναστράφηκε μέ τούς ἀχάριστους Ἑβραίους καί τούς εὐεργέτησε

μέ μύρια καλά –δαιμόνια ἔδιωξε, λεπρούς καθάρισε, τυφλούς φώτισε, κουτσούς στήριξε, παράλυτους σήκωσε,

νεκρούς ἀνέστησε, τελῶνες διόρθωσε,πόρνες συνέτισε, μέ λίγα ψωμιά πλήθη χόρτασε καί τόσα ἄλλα ἔκανε,

γιά τά ὁποῖα φθαρτός ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά μιλήσει. Καί γιά ὅλα τοῦτα ποιά ἦταν ἡ ἀνταμοιβή τοῦ Κυρίου μας;

Ὁ φθόνος, ἡ συκοφαντία, οἱ ἐξευτελισμοί, τά ραπίσματα, ἡ μαστίγωση, τά φτυσίματα καί στό τέλος ἡ σταύρωση!


Ἄν λοιπόν ὁ Πλάστης μας δέν ἄρεσε σ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, πῶς θά τούς ἀρέσει ὁ δίκαιος συνάνθρωπός τους;

Ξέρεις, παιδί μου, ὅτι ὁ ἐνάρετος Ἄβελ ἔζησε τότε πού ἐλάχιστοι ἄνθρωποι ὑπῆρχαν πάνω στή γῆ.

Καί παρόλο πού δέν ἔκανε τό παραμικρό κακό στόν ἀδελφό του Κάιν, αὐτός σκοτισμένος ἀπό τόν πονηρό,

τόν φθόνησε καί τόν σκότωσε. Σκέψου λοιπόν, ἄν τότε, πού ὑπῆρχαν μονάχα δυό ἀδέλφια στή γῆ,

ὁ δίκαιος Ἄβελ δέν μπόρεσε νά ξεφύγει ἀπ’ τόν ἀνθρώπινο φθόνο, θά μπορέσει κανείς σήμερα ζώντας

ἀνάμεσα σέ τόσο κόσμο; Ἀδύνατον!

Εἶναι γραμμένο ἄλλωστε:

«Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν». Σειράχ 2:1



Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς (σελ.91-94)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

[XAPA]

Η μεταστροφή μίας βουδίστριας στην Ορθοδοξία μετά από Θαύμα του Χριστού

(τη Mεγάλη Πέμπτη)



Ι. Μ. Αγίας Μαρίνης καί Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Ειρήνης, στήν Κωμόπολη Ξυλοτύμπου τής Ιεράς Μητροπόλεως Κιτίου.



Πήγα καί στήν Κύπρο. Οι αναμνήσεις μου πολλές, τά διδάγματά μου αρκετά, θά τά καταγράψω εν συντομία.

Πρώτον μέν, ένας κλέφτης μου έκλεψε τήν φωτογραφική μου μηχανή.

Τήν είχα βάλει στίς αποσκευές πού έδωσα στό αεροπλάνο καί κάποιος υπάλληλος άνοιξε τό σακίδιό μου καί τήν πήρε.

Εύχομαι νά φωτογραφίζει καλά τοπία καί καλές στιγμές τής ζωής του.

Τό δεύτερο δέ, πού θέλω νά καταγράψω είναι ότι ό κύριος πού κάθισε στό διπλανό κάθισμα στήν πτήση από Αθήνα γιά

Λάρνακά μου εξομολογήθηκε δύο τινά:


Όταν ήτο φοιτητής μέ αθέμιτο τρόπο έβαλε στό πορτοφόλι τού 500 δραχμές. Όμως τήν ίδια ήμερα έσπασε τό τζάμι από

τήν πόρτα τού εξώστη τού διαμερίσματός του, τό όποιο στοίχισε 500 δραχμές.

Τό δεύτερο τό έπαθε όταν γέρασε. Υπηρέτησε γιά μία τριετία ως επίτροπος στόν ενοριακό του Ιερό Ναό.

Κάποια μέρα τον έστειλε ό εφημέριος στήν Ιερά Μονή τού Αγίου Γεωργίου γιά νά αγοράσει ένα κανδήλι, τό

όποιο στοίχιζε 280 ευρώ.


Ό ηγούμενος τής εν λόγω Ιεράς Μονής τού δώρισε τό κανδήλι καί…στόν επίτροπο τού ήλθε ό εξής λογισμός:

Τά 280 ευρώ θά τα ρίψη στό παγκάρι τού Καθολικού.

Όμως όταν αποχαιρέτησε καί ευχαρίστησε τόν Καθηγούμενο, όταν πέρασε δίπλα από τό παγκάρι τού Αγίου Γεωργίου,

άλλαξε σκέψη καί τά χρήματα τά κράτησε.

Λίγα λεπτά αργότερα τού επιτέθηκε ένας αβάπτιστος, τού πήρε τά 280 ευρώ – ευτυχώς πού δέν τού πήρε καί τά

άλλα χρήματα πού είχε στήν άλλη τσέπη – καί τού έσπασε 2 πλευρά.

Τά διδάγματα τά καταλαβαίνει μόνος του κάθε αναγνώστης.


Από τήν πενθήμερη παραμονή μου στήν Κύπρο θά καταγράψω λόγω συντομίας μόνο ότι διδάγματα πήρα από τήν

Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνης καί Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου καί Ειρήνης, στήν Κωμόπολι Ξυλοτύμπου τής Ιεράς

Μητροπόλεως Κιτίου.

Πνευματικός, εφημέριος, ιδρυτής καί κτήτωρ τής εν λόγω Περάς Μονής είναι ό πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Παναγιώτου,

όστις μεταξύ τών άλλων είναι καί καλλίφωνος.

Λόγω τής καλλιφωνίας του, τού πρότεινε ό μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος, νά τόν χειροτόνηση Διάκονό του,

άλλ’ αυτός ηρνήθη, λέγοντας ότι θέλει νά υπηρέτηση ως ιερεύς στό χωριό του.


Τοιουτοτρόπως, όταν χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, τό χωριό τού είχε 3 Ιερούς Ναούς, καί τώρα, δηλαδή 30 χρόνια

αργότερα ή Κωμόπολης Ξυλοτύμπου έχει 25 Ιερούς Ναούς καί τήν Ιερά Μονή τών Αγίων Μαρίνης καί ‘Ραφαήλ εις τήν

όποια μονάζουν εξ οσιότατες Μοναχές, εκ τών οποίων οι πέντε είναι εκ χηρείας.


Ό πατήρ Κυριάκος, αγαπητέ αναγνώστα, όστις είναι έγγαμος καί πατήρ τριών παίδων, ενώ θά μπορούσε νά ζεί μέ

οικογενειακό φρόνημα, ενώ θά μπορούσε νά διοργανώνει ενοριακές εκδρομές, στίς όποιες θά συμμετείχαν γυναίκες

πού ευρίσκονται εν χηρεία, δέν τό έκαμε, δέν τό κάμνει.

Ό πατήρ Κυριάκος, δέν διοργανώνει εκδρομές γιά τίς χήρες, αλλά έκτισε οίκον Θεού γιά τίς όντως χήρες.

Οι όντως χήρες δέν πηγαίνουν από Μοναστήρι σέ Μοναστήρι γιά νά προσκυνήσουν.


Οι όντως χήρες πηγαίνουν σέ Μοναστήρι, όπου γίνονται μοναχές καί ζούν εν ταπεινώσει, προσευχή καί νηστεία.

Ή όντως χήρα κάμνει κομποσκοίνι γιά τήν ψυχή τού συζύγου της, κάμνει κομποσκοίνι γιά τά παιδιά της καί τά

εγγόνια της.

Αυτές οι εξ μοναχές, δηλαδή ή καθηγούμενη Μαρίνα κ σύν αύτη μοναχές Μαρία, Αθανασία, ‘Ραφαηλία, Έφραιμια καί

Νεκταρία, έκτος τών άλλων διακονημάτων πού έχουν, ζυμώνουν τά πρόσφορα καί τίς αρτοκλασίες γιά όποια γυναίκα

τού χωριού τών δέν μπορεί νά ζυμώσει.

Τοιουτοτρόπως τά πρόσφορα φθάνουν στήν Προσκομιδή, είναι ζυμωμένα από χέρια καθαρά καί όχι από χέρια νεαρών

αρτοποιών.


Ό σεβαστός πατήρ Κυριάκος δέν ασχολήθηκε μόνο μέ τό χωριό τού αλλά οι δραστηριότητες τού έφθασαν μέχρι τήν Αφρική.

Έκτισε μία πολυκλινική στήν Μαδαγασκάρη, έναν Ιερό Ναό καί τήν οικία τού Ιερέως στήν Τανζανία καί ετοιμάζεται νά

κτίση τώρα έναν Ιερό Ναό στήν Κένυα.

Τώρα δέ τελευταία δίπλα από τήν Ιερά Μονή τών Αγίων Μαρίνης καί ‘Ραφαήλ, ανήγειρε καί δημιούργησε ένα μεγάλο

Μουσείο κόστους 1.400.000 ευρώ.



Σ’ αυτό τό Μοναστήρι γνώρισα καί τήν Ελένη πού κατάγεται από τήν Σρί Λάνκα, δηλαδή τήν Κεϋλάνη.

Ή Ελένη, βουδίστρια στό θρήσκευμα, πήγε στήν Κύπρο γιά νά γηροκομήσει μία γιαγιά, καί ήσπασθη τόν Χριστιανισμό

διότι βίωσε τό έξης υπερφυσικό καί θαυμαστό γεγονός:

Τήν Μεγάλη Πέμπτη συνόδευσε τήν γιαγιά στήν Ακολουθία τών Παθών, όπου εκεί είδε νά επαναλαμβάνεται

εμπρός της ή Σταύρωση τού Κυρίου.

Δηλαδή είδε ζωντανά όσα διαδραματίσθηκαν πάνω στόν Γολγοθά τήν ώρα πού σταύρωσαν οι εβραίοι τόν Κύριο.

Ή Ελένη δέν γνώριζε τίποτε από τόν χριστιανισμό καί όταν είδε αυτό τό θέαμα, λυπήθηκε αφ’ ενός καί απορούσε

αφ’ έτερου γιατί εκείνοι οι κακοί άνθρωποι κτυπούσαν, χλεύαζαν καί τελικά σταύρωσαν Αυτόν τόν Άνθρωπο.

Έμεινε άφωνη καί δάκρυα πόνου κύλισαν από τά μάτια της.

Λίγο αργότερα, όταν επέστρεψαν στό σπίτι, συγκλονισμένη από τό θέαμα, μίλησε, καί ρώτησε τήν γιαγιά νά τής

εξήγηση γιά όλα εκείνα πού είδε αυτή ζωντανά.

Ή γιαγιά βέβαια της είπε τά πρέποντα καί ως εκ τούτου ή Ελένη – πού τό όνομα τής ήτο άλλο – αφού είδε τόν Ίδιο

τόν Χριστό εμπρός της καί μάλιστα τήν στιγμή πού τόν σταύρωναν απαρνήθηκε τόν βουδισμό.

Τηλεφώνησε στήν μητέρα της καί εκείνη τής είπε ότι άν γίνει χριστιανή δέν θά τήν δεχθούν ποτέ στό

πατρικό της σπίτι.

Φυσικά ή απειλή τής μητέρας της δέν φόβισε τήν Ελένη καί τοιουτοτρόπως βαπτίσθηκε καί ζεί χριστιανικά στήν

Κύπρο, μακριά από τήν μητέρα της καί τήν πατρίδα της.



Κ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ ΘΕΡΜΟΝ ΑΙΤΩΛΙΑ
ΒΙΒΛΙΟΓ. ΕΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑ- ΑΙΤΩΝ 50

[XAPA]

Ας ληστέψουμε και εμείς τον Παράδεισο...



Οφείλουμε κι εμείς με ταπείνωση, με ευγνωμοσύνη, με φόβο και δέος να ζούμε το μαρτύριό μας, ενθυμούμενοι πάντοτε

τον ληστή. Ο οποίος ληστής την έσχατη στιγμή της ζωής του είδε τα πράγματα αλλιώς. Τον αξίωσε ο Θεός να

συμπάσχει και αυτός εκεί με τον Χριστό.


Αν βέβαια θέλεις να μην χάσεις την ζωή σου, αλλιώς είναι τα πράγματα.

Αν όμως θέλεις να είσαι του Χριστού, θα μαρτυρήσεις, θα έρθουν πειρασμοί και πόνοι που θα σε δοκιμάσουν,

καθαρίζοντας την ψυχή σου από τους ρύπους της εμπάθειας.

Με τη χάρη του θεού θα μαρτυρήσει κανείς, με τη χάρη του Θεού θα αγωνιστεί.


Η χάρη φώτισε τον ληστή να δει τα πράγματα όπως τα είδε, να τα καταλάβει όπως τα κατάλαβε, να πάρει τη

στάση που πήρε και να μην επηρεαστεί καθόλου από τον άλλο ληστή. Όμως προηγήθηκε του φωτισμού η μετάνοια,

προηγήθηκε η αποδοχή της αμαρτωλότητάς του.

Πέρασε σε άλλο πνεύμα ο ληστής, και ήξερε τί να πει. Δύο λόγια είπε στον Χριστό, αλλά είπε αυτά που χρειάζονταν:

«Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου».


Δύο λόγια άκουσε από τον Χριστό: «Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’εμού έση εν τω παραδείσων».

Χρειάζεται αδελφοί μου να γίνουμε γενναίοι.

Να έχουμε μια πνευματική γενναιότητα, η οποία πηγάζει από την αγάπη μας στον Χριστό.

Τελικά εκείνο που θέλει ο Θεός είναι να ανταποκριθείς, να Τον εμπιστευθείς.

Εκείνο που θέλει ο Θεός είναι να πάρεις τέτοια στάση στην ζωή σου ώστε το Πανάγιο Πνεύμα να μπορεί να έρθει και

να σε οδηγήσει «εις πάσαν την αλήθειαν».


Μπορεί να περάσεις μέσα από πόνο, μαρτύρια, μέσα από φωτιές όπως λέγει ο ψαλμωδός:

«Διήλθον δια πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχή».

Κάθε δοκιμασία, κάθε πειρασμός εάν τον εκμεταλλευτούμε θα μας οδηγήσει τελικά εις αναψυχήν.

Ο ληστής λυτρώθηκε, ελευθερώθηκε γιατί αποδέχτηκε την κατάστασή του και αφέθηκε με εμπιστοσύνη στον Χριστό.

Ας τον μιμηθούμε. Ας ληστέψουμε και εμείς τον Παράδεισο.



imverias

[XAPA]

Η ΘΛΙΒΕΡΟΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ


Μεγάλη Παρασκευή


-Τα Άγια και Σωτήρια και Φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, επιτελούμεν



Το μεγαλύτερο έγκλημα της Ιστορίας. Ο άνθρωπος σταυρώνει τον Θεό του, αφού προηγουμένως τον γελοιοποίησε.

«Ίδε ο Άνθρωπος».

Ο άνθρωπος ο ξεπεσμένος, όπως τον κατήντησε η αμαρτία.

Δείχνοντας ο Πιλάτος τον Ιησούν, έδειχνε στην πραγματικότητα την ξεπεσμένη ανθρωπότητα όπως την ανέλαβε

ο Θεός Λόγος.

Φτωχέ άνθρωπε!

Η ιστορία του Ιησού, δείχνει την απύθμενη φτώχεια σου μπροστά στον απύθμενο δικό του πλούτο.

Και ο Θεός επιμένει.

Θέλει να σε ανεβάση. Θέλει να σου παρουσιάση το μέγεθος του εγκλήματός σου για να φανή ο πλούτος της δικής του

αγαθότητος στη συγχώρησι.

Απ' αυτά ακριβώς τα φλογισμένα στο σταυρό χείλη του, δόθηκε η άφεσις.

Και από την λογχισμένη του πλευρά, βγήκε η «καινή» του ανθρώπου «κτίσις».

Εμείς τον σταυρώσαμε, κι απ' τις ωδίνες που του προκαλέσαμε γέννησε τη σωτηρία μας.


Ένας διάσημος ζωγράφος σ' ένα πίνακά του με θέμα την Αποκαθήλωσι του Ιησού, ανάμεσα στα πρόσωπα που

αποκαθηλώνουν το νεκρό σώμα του Κυρίου, έβαλε και το δικό του.

Όταν ρωτήθηκε, απήντησε ότι και αυτός με τον τρόπο της ζωής του είχε πολλά καρφιά μπήξει στο Σώμα του Χριστού.

Φτωχή ψυχή!, Ήσουν και συ εκεί όταν σταύρωναν τον Χριστό.

Τα μάτια σου τώρα γέμισαν δάκρυα. Ζήτησες ταπεινά συγνώμην.

Έλα λοιπόν και συ να νεκρωθής μαζί με τον Ιησούν.

«Απεθάνετε, και η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ...

Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης...»

(προς Κολοσσαείς επιστολή, 3,3 και 3,5)


Να νεκρωθώ, Κύριε, στην αμαρτία, αυτό λαχτάρησε η θεϊκή Σου Καρδιά!



impantokratoros

[XAPA]

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης:

«Για να καταλάβετε την αρχοντιά, σκεφθείτε τον Χριστό∙ τι κράτησε ο Χριστός για τον Εαυτό Του; Τίποτε. Όλα τα έδωσε»



-Γέροντα, πως θα αποκτήσω αρχοντιά;

-Να κινήσαι ταπεινά με καθαρό φιλότιμο και πάντα να θυσιάζεσαι. Να καλλιεργήσης την πνευματική ευαισθησία.

Να δέχεσαι ήρεμα την ενόχληση του άλλου και να χαίρεσαι που ενοχλείσαι και δεν ενοχλείς.

Γιατί είναι μερικοί που δεν τους απασχολεί αν ενοχλούν∙ τους απασχολεί μόνο να μην τους ενοχλούν.

Άλλοι δεν θέλουν ούτε αυτοί να ενοχλούν, αλλά ούτε και να τους ενοχλούν.

Άλλοι πάλι λένε: «Είμαι ευαίσθητος, δεν μπορώ ούτε μια κουβέντα να σηκώσω»,

αυτοί όμως στους άλλους λένε κουβέντες.

Τι ευαισθησία είναι αυτή; Η λαμπικαρισμένη ευαισθησία έχει αρχοντιά.


-Αν κάποιος , Γέροντα, έχη ελαττώματα, αλλά αγωνίζεται να αποκτήση την αρχοντιά, θα βοηθηθή;

-Η αρχοντιά θα διώξη τα ελαττώματα.


-Γέροντα, η πνευματική ελευθερία είναι η απαλλαγή από τα πάθη;

-Η πνευματική ελευθερία είναι η αρχοντιά που λέω ότι πρέπει να έχετε.

Και για να έχη ο άνθρωπος αρχοντιά, πρέπει να μην υπάρχουν μέσα του κατώτερα πάθη, μικρότητες κ.λπ.

Στις μικρότητες δεν βρίσκεται ο Θεός, γιατί ο Θεός είναι φύσει αγαθός.


-Για να αγαπήσω, Γέροντα, την κακοπάθεια, πάλι στην αρχοντιά πρέπει να δουλέψω;

-Αχ, ακόμη δεν έχετε καταλάβει τι θα πη αρχοντιά!

Η αρχοντιά έχει και λεβεντιά μέσα, γιατί τότε δουλεύει η καρδιά.

Για να καταλάβετε την αρχοντιά, σκεφθήτε τον Χριστό∙ τί κράτησε ο Χριστός για τον Εαυτό Του; Τίποτε.

Όλα τα έδωσε. Θυσιάστηκε και όλο θυσιάζεται για όλους μας.

Μας δίνει την αγάπη Του, μας παίρνει τις αμαρτίες μας.

Εμείς, αντίθετα, θέλουμε να μαζεύουμε αγάπη.

Σκεφθήτε ακόμη τι κάνουν οι καλοί γονείς∙ θυσιάζονται συνέχεια για τα παιδιά τους,

παρόλο που μπορεί να φάνε και κλωτσιές από τα παιδιά τους.

Και να ξέρουν τι τους περιμένει, πάλι θυσιάζονται.

Το ίδιο κάνουν και τα ζώα και τα πουλιά.

Το χελιδόνι φροντίζει τα μικρά του, αλλά και τα χελιδονάκια, όταν μεγαλώσουν, θα φροντίσουν τα μικρά τους∙

έτσι τα δημιούργησε η αρχοντική αγάπη του Θεού.



ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 2007

eisdoxantheou

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης:

Ανάσταση, η απαρχή μιας άλλης βιωτής…


Eμπειρίες από τον Άγιο Πορφύριο:



Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα

Πορφυρίου, όπως τα έζησα μια Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του.

Πήγα να τον δω σαν γιατρός.

Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα με παρεκάλεσε να μη φύγω.

Κάθισα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε:

- Ξέρεις το τροπάριο που λέει:

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»;

- Ναι γέροντα, το ξέρω.

- Πες το.

Άρχισα γρήγορα-γρήγορα.

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου τήν καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν. Καί σκιρτώντες

υμνούμεν τόν αίτιον, τόν μόνον ευλογητόν των πατέρων καί υπερένδοξον».

- Το κατάλαβες;

- Ασφαλώς το κατάλαβα. Νόμισα πως με ρωτάει για τη ερμηνεία του.

Έκανε μια απότομη κίνηση του χεριού του και μου είπε:

-Τίποτε δεν κατάλαβες, βρε Γιωργάκη! Εσύ το είπες σαν βιαστικός ψάλτης…

Άκου τι φοβερά πράγματα λέει αυτό το τροπάριο:

Ο Χριστός με την Ανάστασή Του δεν μας πέρασε απέναντι από ένα ποτάμι, από ένα ρήγμα γης, από μια διώρυγα,

από μια λίμνη ή από την Ερυθρά θάλασσα.

Μας πέρασε απέναντι από ένα χάος, από μια άβυσσο, που ήταν αδύνατο

να την περάσει ο άνθρωπος μόνος.

Αιώνες περίμενε αυτό το πέρασμα, αυτό το Πάσχα.

Ο Χριστός μας πέρασε από το θάνατο στη ζωή. Γι’ αυτό σήμερα «Θανάτου

εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου τήν καθαίρεσιν».

Χάθηκε ο θάνατος. Το κατάλαβες;

Σήμερα γιορτάζουμε την «απαρχή» της «άλλης βιωτής,

της αιωνίου» ζωής κοντά Του.


Μίλαγε με ενθουσιασμό και βεβαιότητα. Συγκινήθηκε. Σιώπησε για λίγο και συνέχισε πιο δυνατά:

Τώρα δεν υπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Άδης.

Τώρα όλα χαρά, χάρις στην Ανάσταση του Χριστού μας. Αναστήθηκε μαζί Του η ανθρώπινη φύση.

Τώρα μπορούμε κι εμείς να αναστηθούμε, να ζήσουμε αιώνια κοντά Του… Τί ευτυχία η ανάσταση!

«Καί σκιρτώντες υμνούμεν τόν αίτιον».

Έχεις δει τα κατσικάκια τώρα την άνοιξη να χοροπηδούν πάνω στο γρασίδι. Να τρώνε λίγο από τη μάνα τους και

να χοροπηδούν ξανά;

Αυτό είναι το σκίρτημα, το χοροπήδημα. Έτσι έπρεπε κι εμείς να χοροπηδούμε από χαρά ανείπωτη για την Ανάσταση

του Κυρίου μας και τη δική μας.

-Διέκοψε πάλι το λόγο του. Ανέπνεα μια ευφρόσυνη ατμόσφαιρα.

-Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; συνέχισε.

Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στον εαυτό σου και να λες αργά-αργά

αυτό το τροπάριο.

Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου - και στη ζωή του κόσμου όλου - έγινε.

Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας.

Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου.

Μου έσφιξε το χέρι λέγοντας:

-Σου εύχομαι να σκιρτάς από χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου το χάος από το οποίο σε πέρασε ο Αναστάς Κύριος,

«ο μόνος ευλογητός των πατέρων»…

Ψάλλε τώρα και το «Χριστός Ανέστη».



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Περιοδικό Ευροκλύδων, τεύχος 7



diakonima

[XAPA]

Η ζωή μας όλη μια Μεγαλοβδομάδα



Αν η ζωή μας όλη μπορούσε να συμπυκνωθεί σε μία μόνο βδομάδα,

αυτή δεν θα ήταν άλλη από τη Μεγάλη Εβδομάδα, αρχής γενομένης

από την Κυριακή των Βαϊων ως ημέρα της γέννησής μας,

της εισόδου μας στον κόσμο και της υποδοχής μας απ' αυτόν μετά βαϊων και κλάδων.

Αν πράγματι αυτή είναι η αρχή, τότε το τέλος μας συμπίπτει με τη Σταύρωση και την εις Άδου κάθοδον.



Τέλος προσωρινό και πρόσκαιρο μέχρι της των πάντων Αναστάσεως, άρα και της δικής μας.

Ό,τι μεσολαβεί από την αρχή της ζωής μας μέχρι το τέλος της είναι αυτή καθεαυτή

η πλήρης περιπέτεια της ζωής που η Μεγάλη Εβδομάδα συμπυκνώνει με τόση αξιοθαύμαστη οικονομία.



Θα μας πουλήσει η οικογένειά μας στους εμπόρους, μεταφορικώς ή κυριολεκτικώς, όπως τον Ιωσήφ τ' αδέρφια του.

Θα βυθιστούμε σε θλίψη που θα ρουφήξει κάθε ρανίδα δημιουργικότητάς μας, και παραδινόμενοι στην απραγία

δε θα πάρουμε είδηση για πότε μεταμορφωθήκαμε σε άκαρπη συκή άξια για κατάρα.



Θα ξεμωραθούμε σαν τις μωρές Παρθένες σπαταλώντας ασυλλόγιστα όλο το λάδι του είναι μας,

μέχρι να στεγνώσουμε και ν’ απομείνουμε άδειοι από ευπλασχνία προς τον εαυτό μας και τους άλλους,

για ν' απαιτήσουμε ύστερα με θράσος και σκληρότητα από τους άλλους αυτό για το οποίο ποτέ δε φροντίσαμε.



Θα εκπορνέψουμε και θα εκπορνευτούμε σε πράγματα και ανθρώπους μέχρι να έρθει, -και μακάρι πάντα να έρχεται-,

η ευλογημένη ώρα που στον πάτο του πηγαδιού της απληστίας μας θα μας επισκεφτεί μια μεγάλη δυσκολία,

αρρώστεια ή θάνατος, ένας χωρισμός, κάτι που κόβοντάς μας στα δυο θα κάνει το αίμα μας επιτέλους να τρέξει

λύνοντας τις θρομβώσεις που το πέτρωσαν στις φλέβες μας, και σαν την αμαρτωλή γυναίκα της Μεγάλης Τετάρτης

θα πέσουμε στα πόδια του Κυρίου με τ' ακριβότερα μύρα της καρδιάς μας, δάκρυα πολύτιμα, να ζητήσουμε το έλεος.



Θα μας καλέσει στο Μυστικό Δείπνο της Μεγάλης Πέμπτης ο Δεσπότης Χριστός.

Θα μας φιλοξενήσει στο τραπέζι Του, - που πεινάσαμε περισσότερο κι από τα σκυλιά του δρόμου.

Θα μας ψιθυρίσει μυστικά την προσευχή της Γεθσημανής, προσευχή στον Ποιητή Πατέρα που περιμένει

πώς και πώς πίσω το πονεμένο σπλάχνο του, όσο άμυαλο και ανάξιο κι αν στάθηκε.



Θα προδώσουμε και θα προδοθούμε,

θ' αγαπήσουμε, θα φοβηθούμε μα και θ’ αρνηθούμε σαν τον Πέτρο, την αγάπη μας.

Θα μας καταδικάσουν και θα καταδικάσουμε,

θα νύψουμε τα χέρια μας νομίζοντας πως έτσι απαλασσόμαστε από την ευθύνη.

Θα σταυρωθούμε και θα σταυρώσουμε.



Στα Τάρταρα θα κατεβούμε.

Κι εκεί στα σκοτεινά πηγάδια τους, θα ευχηθούμε κανένας να μην τα αξιωθεί,

ούτε κι αυτός ο χειρότερος εχθρός μας,

- που 'ναι φαρμάκι η γεύση τους και σε κανέναν τόση πίκρα δεν αξίζει.



Μέχρι τη στιγμή που μια αιχμή δόρατος Φωτός θ' αγγίξει τα μαραμένα φύλλα της καρδιάς μας

και θα ζωντανέψουμε απ' την αρχή.

Το χείλι θα γελάσει, το αχάιδευτο κεφαλάκι μας θα βρει την αγκαλιά που αποζητά.

Και θ' αναστηθούμε από τον Κύριο των ζώντων που μας προορίζει για την αιώνια Άνοιξη της δικής Του Αγάπης.



Μεγάλη Εβδομάδα απ' των Βαϊων ίσαμε την Κυριακή του Πάσχα όλη η ζωή μας

κι η ιστορία του κόσμου ολόκληρου από αρχής του.

Ό,τι γεννήθηκε μέσα στον χρόνο κι ό,τι θα γεννηθεί.

Απ' όλα θα περάσουμε και θα τα ζήσουμε όλα.

Μα αν στο τέλος του δρόμου μένει άσβηστο το φως της Αναστάσεως,

τότε για όλα συγνώμη ζητούμε και για όλα λέμε ξανά και ξανά, χαλάλι.

Αν ό,τι ζήσαμε, όσο πονέσαμε κι όσο αποτύχαμε,

έγινε για να φτάσουμε να γίνουμε στο τέλος

όλοι ένα μεταξύ μας και με τον φίλο μας Θεό,

χαλάλι και ξανά χαλάλι όλα.



proskynitis