Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Προφητεία Οσίου Νείλου του Μυροβλήτου (1601-1651)


...Κατά το 1900 έτος, βαδίζοντες πρός τον μεσασμό του 8ου αιώνος, άρχεται ο κόσμος του καιρού εκείνου να

γίνεται αγνώριστος.


Όταν πλησιάσει ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου, θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της

σάρκας, και θα πληθυνθεί σφόδρα η ασέβεια και η ανομία.


Τότε άρχεται ο κόσμος να γίνεται αγνώριστος...

Θα μετασχηματίζονται οι μορφές των ανθρώπων και δεν θα γνωρίζονται οι άνδρες από τις γυναίκες δια της

αναισχύντου ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής...

Οι τότε άνθρωποι θα αγριέψουν και θα γίνουν ωσάν θηρία από την πλάνην του Αντιχρίστου.


Δεν θα υπάρχει σεβασμός εις τους γονείς και γεροντοτέρους, η αγάπη θα εκλείψει, οι δε Ποιμένες των

Χριστιανών Αρχιερείς και Ιερείς θα είναι ως επί το πλείστον, άνδρες κενόδοξοι, παντελώς μη γνωρίζοντες την

δεξιάν οδόν από την αριστεράν.


Τότε θα αλλάξουν ήθη και παραδόσεις των Χριστιανών και της Εκκλησίας.

Η σωφροσύνη θα χαθεί από τους ανθρώπους και θα βασιλεύσει η ασωτία.

Το ψεύδος και η φιλαργυρία θα φθάσουν εις τον μέγιστο βαθμό και αλλοίμονο εις τους θησαυρίζοντας αργύρια.


Οί πορνείες, μοιχείες, αρσενοκοιτίες, κλοπές και φόνοι θα πολιτεύονται εν τώ καιρώ εκείνω και διά την

ενέργειαν της μέγιστης αμαρτίας και ασελγείας οι άνθρωποι θέλουν στερηθεί την χάριν του Αγίου Πνεύματος όπου

έλαβαν εις το Άγιον Βάπτισμα καθώς και την τύψιν και τον έλεγχο της συνειδήσεως...


Οι Εκκλησίες του Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονο τότε εις τους εν τώ κόσμω

ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότι δεν θα βλέπουν από κανένα φώς

επιγνώσεως.


Τότε θα αναχωρούν από τον κόσμον εις τα ιερά καταφύγια διά να εύρουν ψυχική ανακούφιση των θλιψεών τους και

παντού θα ευρίσκουν εμπόδια και στενοχώριες.


Και όλα αυτά θα γίνονται διά το ότι ο Αντίχριστος θέλει κυριεύσει τα πάντα και γεννήσεται εξουσιαστής πάσης της

Οικουμένης κάνοντας τέρατα και σημεία κατά φαντασία...


Θέλει δε δώσει πονηρά σοφία είς τον ταλαίπωρο άνθρωπο να εφεύρει νά ομιλεί ο ένας πρός τον άλλον από την μίαν

άκρη της γης εως την άλλη.

Τότε οι άνθρωποι θα πετούν στον αέρα όπως τα πουλιά, και θα διασχίζουν τον βυθό της θάλασσας όπως τα ψάρια...


Και κάνοντας όλα αυτά, οι δυστυχείς άνθρωποι, θα περνούν την ζωή τους με άνεση, μη γνωρίζοντες οι ταλαίπωροι

ότι όλα αυτά, είναι μιά πλάνη του Αντιχρίστου.

Και τόσον θα προοδεύσει την Επιστήμη κατά φαντασία, ο πονηρός, ώστε θα προσπαθήσει να ξεγελάσει τους

ανθρώπους να μη πιστεύουν εις την ύπαρξη του Τρισυπόστατου Θεού.


Τότε βλέπων ο Πανάγαθος Θεός την απώλεια του ανθρώπινου γένους θέλει κολοβώσει ( περικόψει ) τις ημέρες διά

τους ολίγους σωζόμενους, διότι θέλει να πλανήσει εάν είναι δυνατόν ακόμη και τους εκλεκτούς.

Τότε αιφνιδίως θέλει έλθη η δίστομος ρομφαία ( εκ Θεού ), και θα θανατώσει τον πλάνο Αντίχριστο και

τους οπαδούς αυτού....



( από πιστό αντίγραφο τής Προφητείας, πού βρέθηκε σέ κώδικα τής Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου τής Κύπρου )

iellada.gr

[XAPA]

Είναι μεγάλο όπλο στους πειρασμούς η ανεξικακία

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου


«Να επιδιώκετε την ειρήνη με όλους και τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανείς δεν θα δη τον Κύριο».

Διότι τίποτε δεν μας κάνει τόσο ευάλωτους στους πειρασμούς και δεν συμβάλλει τόσο στην ήττα μας, όσο η διάσπασις.

Και πρόσεχε πώς.


Διάσπασε τη φάλαγγα στον πόλεμο και οι εχθροί δεν θα χρειασθούν κόπο να τους νικήσουν, αλλά θα τους αιχμαλωτίσουν,

επειδή τους βρήκαν μόνους και ασθενέστερους εξ αιτίας τής διασπάσεως.

«Να επιδιώκετε την ειρήνη με όλους», λέγει· άρα και μ’ αυτούς που μας κάνουν κακό.

Αυτό και αλλού το αναφέρει· «εάν είναι δυνατόν, όσο εξαρτάται από εσάς, να έχετε ειρηνικές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους».


Όσο εξαρτάται από σένα, λέγει, να ζης ειρηνικά, χωρίς να προσβάλλης την ευσέβεια, αλλά και όταν κακοποιήσαι,

να το υπομένης με γενναιότητα· διότι είναι μεγάλο όπλο στους πειρασμούς η ανεξικακία.

Έτσι και ο Χριστός ενδυνάμωνε τους μαθητές του μ’ αυτά τα λόγια·

«Να, σας στέλνω σαν πρόβατα μέσα στους λύκους· να είσθε φρόνιμοι σαν τα φίδια και άκακοι σαν τα περιστέρια».


Τί λές; βρισκόμαστε ανάμεσα σε λύκους, και μας προτρέπεις να είμαστε σαν τα πρόβατα και σαν τα περιστέρια;

Ναι, λέγει· διότι τίποτε δεν γελοιοποιεί τόσο τον κακοποιό, όσο το να υπομένετε με γενναιότητα αυτά που σας κάνουν,

και να μην αμύνεσθε ούτε με λόγια, ούτε με έργα.


Αυτό και εμάς μας κάνει περισσότερο ενάρετους και μας ετοιμάζει μεγαλύτερο μισθό, και εκείνους τους ωφελεί.

Αλλά σε ύβρισε ο τάδε; εσύ ευλόγησέ τον.

Πρόσεχε πόσα από αυτό κερδίζεις· έσβησες το κακό, ετοίμασες μισθό για σένα,

εκείνον τον καταντρόπιασες, και εσύ δεν έπαθες κανένα κακό.



hellas-orthodoxy

[XAPA]

Η Παναγία στον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή:

«Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα;»



…Την ημέρα αυτή βρίσκομαι στην Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου και στο μυαλό μου ήρθε κάτι που είχα διαβάσει προ ετών,

από τον βίο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή.

Αφορούσε ένα θαυμαστό γεγονός όταν ο Γέροντας Ιωσήφ βίωνε ένα μεγάλο πειρασμό, που είχε ως αποτέλεσμα να εξαντληθεί

η υπομονή του.


Συγκεκριμένα στο εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου στην Σκήτη της Μικρής Αγίας Άννας, εμφανίστηκε

στον γέροντα Ιωσήφ η Παναγία κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά της.

Μεταξύ άλλων η Παναγία που εορτάζουμε, του είχε πει χαρακτηριστικά:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι;”.


Σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων βιώνουν καθημερινά δυσκολίες, θλίψεις, πειρασμούς,

ενώ και η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.

Το θαυμαστό γεγονός του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή με την Παναγία είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού τα λόγια της

πρέπει να μας παραδειγματίσουν και να σκεφτούμε που πρέπει να έχουμε στραμμένη την ελπίδα μας….


Με αφορμή την ημέρα των Εισοδίων στο Άγιον Όρος, παραθέτω το σχετικό γεγονός με την εμφάνιση της Παναγίας

στον Άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή.


*****


«Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς.

Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ.

Κάποτε, όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα, πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις και η μόνη μου παρηγοριά

ήταν η Παναγία μας.


Πήγαινα στο εκκλησάκι μας, όπου είχα αυτή την εικόνα στο τέμπλο.

Εκεί μπροστά Της προσευχόμουν και Την παρακαλούσα, καθώς μόνη Της μου είχε υποσχεθεί να έχω την ελπίδα μου σε Αυτήν.

Όταν κατά την διάρκεια των πειρασμών κρύψει η Χάρις την αισθητή παρουσία Της, τότε αυξάνει η αγωνία και ο άνθρωπος

με περισσότερο δέος παρακαλεί· “τάχυνον ως οικτίρμων και σπεύσον ως ελεήμων εις την βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλομένη”

έκραζα “και που λοιπόν εύροιμεν άλλην αντίληψιν, ει μη προς Σε την εύσπλαγχνον, την ψυχών και σωμάτων ιατρόν;”.


Και ενώ βρισκόμουν συγκεντρωμένος και έκλαια μπροστά στην εικόνα Της αυτή, αισθάνθηκα όπως και άλλοτε την παρουσία της

αντιλήψεώς Της.

Ο χώρος στο εσωτερικό της εκκλησίτσας εκείνης ήταν στενός (η απόσταση από το τέμπλο ως το στασίδι που στεκόμουν

ήταν μόλις ένα μέτρο).


Τότε είδα την εικόνα Της που άστραψε φως και η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις.

Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρφωτη, ηλιόμορφη, με την διπλή Της πάντοτε ιδιότητα:

Μητροπαρθενική.


Είδα δε ο ταπεινός τόσο, όσο επέτρεπε η θνητότητά μου και με σεβασμό γύρισα το πρόσωπό μου προς την γη.

Δεν μπορούσα άλλο να κοιτάξω, γιατί το πανάγιο Βρέφος Της, ο γλυκύτατος Ιησούς μας τον οποίο κρατούσε στην αγκαλιά Της,

άστραφτε περισσότερο από τον ήλιο, κατά το θεοπρεπές μεγαλείο Του.

Γέμισε τόσο την ευτέλειά μου με την αγάπη Του, ώστε αγνοούσα εντελώς τον εαυτό μου και μόνο θαύμαζα.


Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; γιατί αποθαρρύνεσαι;

Να, πάρε τον Χριστό!”.

Άπλωσε την μακαρία αγκαλιά Της προς εμένα και το πανάγιο Βρέφος με πλησίασε,

όσο που να μπορεί ο άνθρωπος να το φτάσει!

Εγώ επειδή από την έκπληξή μου δεν τολμούσα να κάνω καμία κίνηση, άπλωσε ο πανάγαθος Ιησούς μας το χεράκι Του

και με χάιδεψε τρεις φορές στο μέτωπο και στο κεφάλι!


Γέμισε η ψυχή μου αγάπη αμέτρητη και φως, που δεν μπορούσα να σταθώ πλέον στα πόδια μου.

Έπεσα κάτω και με πόθο και δάκρυα φιλούσα το μέρος, όπου στεκόταν η Βασίλισσα των όλων, γιατί επανήλθε πάλι πίσω

στην εικόνα Της και άφησε σε μένα την παρηγοριά και την ευωδία Της.

Ευωδίαζε για πολύ καιρό το μέρος αυτό που είχε πατήσει, θυμίζοντας συνεχώς την μακαρία υπόσχεσή Της!


Να, αυτά τώρα Της ενθυμίζω και ότι δεν ξέχασα την επαγγελία Της, που δεν είναι άλλη πιά παρά να με πάρει από αυτή την ζωή

στην βασιλεία του Υιού της Αγάπης Της!».




*Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, έκδ. Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 112016, σσ. 155-157.


romfea.gr

[XAPA]

Ο κεκοιμημένος π. Ευμένιος Σαριδάκης καθόταν στον καναπέ και μίλησε στην εγκυμονούσα!


Κάποια κυρία μάς διηγήθηκε το παρακάτω θαυμαστό γεγονός, που συνέβη αφού είχε κοιμηθή ο Γέροντας

(πατήρ Ευμένιος Σαριδάκης 1931-1999 ).


Μόλις μάθαμε ότι η νύφη μου περίμενε παιδί, και παρ’ όλο που η ώρα ήταν 10:30, Σάββατο βράδυ,

αποφασίσαμε να πάμε να προσκυνήσουμε, έστω και έξω από την πόρτα, στο κελάκι του πατρός Ευμενίου.

Μόλις πλησιάσαμε, είδαμε φως κάτω από την πόρτα και, ενώ πήγαμε να χτυπήσουμε, μας άνοιξε μια κοπέλλα,

γεμάτη χαρά, και μας είπε:


– Α, εσάς περίμενε και με έστειλε ν’ ανοίξω το κελλάκι του; Εγώ ποτέ δεν έρχομαι τέτοιες ώρες, και ιδίως το Σάββατο,

γιατί είναι σκοτεινά και ερημικά.

Όταν μπήκαμε μέσα, γυρίζει η ίδια κοπέλλα και μας λέει:

– Τι πρόβλημα υπάρχει;

– Να, λέω εγώ, η νύφη μου είναι έγκυος και ήρθαμε να προσευχηθούμε, να πάνε όλα καλά.


– Να ξέρης, λέει η κοπέλλα, απευθυνόμενη στην νύφη μου, η όποια έκλαιγε με λυγμούς, θα παρουσιάσης κάποιο πρόβλημα,

αλλά ο Παππούλης μας θα σε βοηθήση και όλα θα πάνε κατ’ ευχήν.

Αφού προσκυνήσαμε το πετραχήλι του και το κρεββάτι του, φύγαμε. Όταν βγήκαμε έξω, νύφη μου συνέχισε να κλαίη

-ας σημειωθή ότι δεν τον είχε γνωρίσει ποτέ της τον πατέρα Ευμένιο- κι εγώ την ρώτησα γιατί αυτοί οι λυγμοί. Μου απάντησε:


– Γιατί, όταν μπήκαμε μέσα, ήταν στον καναπέ και καθόταν και, όταν κάθησα δίπλα του, μου είπε:

“Θα κάνης αγόρι, όλα θα είναι καλά και να βγάλης το όνομά μου”.


Η εγκυμοσύνη συνεχιζόταν, αλλά, κάποια στιγμή, οι γιατροί ανακοίνωσαν στην εγκυμονούσα, ότι το έμβρυο ήταν υδροκέφαλο

και της πρότειναν να της το πάρουν, γιατί είχαν περάσει οι μήνες και το πρόβλημα, νοητικό και κινητικό, που θα υπήρχε στο νεογνό,

θα συνεχιζόταν σε όλη του την ζωή και θα καταστραφόταν και η δική της η ζωή πλάι του.


Σημειωτέον, υπήρχε και άλλο παιδί, δεκαοκτώ ετών ήδη, υγιέστατο. Όμως εκείνη αρνήθηκε, γιατί είχε πίστι στον πατέρα Εύμένιο

και σε όσα της είχε πει εκείνο το βράδυ.

Υπέγραψε στους γιατρούς για την απόφασί της να κρατήση το υδροκέφαλο έμβρυο και οι μήνες πέρναγαν.

Εμείς όλοι ήμαστε με το άγχος και την στενοχώρια, εκείνη με την ηρεμία που της χάρισε η συνομιλία με τον Παππούλη.


Πράγματι, όταν πήγε για τον καθιερωμένο υπέρηχο στον έβδομο μήνα, -ω του θαύματος!- το έμβρυο ήταν φυσιολογικώτατο,

χωρίς ίχνος υδροκεφαλίας. Όλοι οι γιατροί δεν μπορούσαν να το πιστέψουν και μιλούσαν για θαύμα.

Το παιδί μέχρι σήμερα χαίρει άκρας υγείας και ονομάζεται Ευμένιος, προς χάριν του Γέροντά μας,

στον όποιο οφείλουμε την ύπαρξη του.



Από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, “Πατήρ Ευμένιος, Ο ποιμήν ο καλός και θαυματουργός”, έκδοση Ιεράς Καλύβης Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Ιερά Σκήτη Κουτλουμουσίου, Ιαννουάριος 2013.


pemptousia.gr

[XAPA]

Όταν η Αγία Αικατερίνη επισκέφτηκε την Γερόντισσα Λαμπρινή!



Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου της Άρτας:

«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω».


Μια φορά είχα πάει στην Αγία Αικατερίνη.

Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα.

Το πρωΐ υστέρα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά.

Στενοχωρήθηκα και είπα:

«Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».

Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (αγία Αικατερίνη) και μου είπε:

«Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».

Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί.

Μου το έδειξε.

Είδα ότι ήταν το χαρτί που είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή



simeiakairwn

[XAPA]

Δοκίμασε…


Δοκίμασε να κάμεις την όποια εργασία σου διακόνημα – προσφορά και υπηρεσία στους άλλους, και θα δεις ότι η κούραση σου έχει γλυκύτητα και ανάπαυση.

Δοκίμασε να ασχοληθείς με τα προβλήματα των άλλων, και θα δεις τα δικά σου να μικραίνουν.


Δοκίμασε να μπεις στη θέση αυτού που υποφέρει σωματικά ή ψυχικά, και θα καταλάβεις ότι ανακουφίστηκε από τον πόνο, γιατί τον πήρες απάνω σου «πνευματικώ τω τρόπω».

Δοκίμασε να μην κατακρίνεις κανένα και για τίποτε, και θα αισθανθείς τη Χάρη του Θεού να σε πλησιάζει.


Δοκίμασε να συγχωρέσεις από την καρδιά σου όσους σε πλήγωσαν, και θα νιώσεις την ελευθερία να πηγάζει από μέσα σου.

Δοκίμασε να αναφέρεις σε άλλους τα θετικά αυτών που σε υποτιμούν ή σε απορρίπτουν ή νιώθεις πως δεν σε θέλουν, και θα αισθανθείς να γκρεμίζεται η απόσταση που σε χωρίζει.


Δοκίμασε να απαριθμήσεις τα καλά που έχεις, και θα ανακαλύψεις ότι δεν τελειώνεις.

Δοκίμασε να ανακαλύψεις τα θετικά των δοκιμασιών και των προβλημάτων σου, και θα νιώσεις να βγαίνει αυθόρμητα προς το Θεό το «ευχαριστώ».


Δοκίμασε να εκκλησιαστείς όσο μπορείς πιο νωρίς, και θα συνειδητοποιήσεις ότι ο χρόνος μέσα στο ναό περνά γρήγορα και η παρουσία σου εκεί αυξάνει την εσωτερική ειρήνη.

Δοκίμασε να δεχτείς την αδικία, όταν δεν μπορείς να αποδείξεις το δίκαιό σου, και θα νιώσεις οικείος με το Χριστό και τους αγίους Του.


Δοκίμασε να προσέξεις όλη μέρα να μην αργολογήσεις, και θα καταλάβεις τη διαφορά της βραδινής προσευχής.

Δοκίμασε μόλις ξυπνήσεις να πεις «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», και θα δεις πως αρχίζει η μέρα σου με δύναμη κι ελπίδα.


Δοκίμασε να μείνεις μόνος σου, χωρίς παρουσία ανθρώπου και χωρίς τηλέφωνα, και θα καταλάβεις πόση δυσκολία αλλά και πόση ομορφιά κρύβει.

Δοκίμασε να δεχτείς ότι σήμερα είναι η τελευταία μέρα της ζωής σου, και θ’ αρχίσεις να εκτιμάς τις επόμενες μέρες ως δώρα Θεού και θα τις χαίρεσαι.


Δοκίμασε, τέλος, να ζήσεις την καθημερινότητα ως τον πρόλογο της αιωνιότητας, αγωνιζόμενος να μην αμαρτήσεις,

«το κατά δύναμιν», να εφαρμόζεις τις εντολές του Κυρίου και Θεού σου – δηλαδή την αγάπη καθέτως και οριζοντίως –

να προσεύχεσαι και να λειτουργείσαι, και θα καταλάβεις με όλη την ύπαρξη σου ότι δεν υπάρχει πιο δυνατή ελευθερία

και πιο μεγάλη χαρά.



π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

πηγη: pemptousia.gr

[XAPA]

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ – ΤΡΟΜΕΡΗ ΔΙΗΓΗΣΗ!



Ένας γέρος με άθλια ρούχα ερχόταν τακτικά σε μια εκκλησία.

Ο κόσμος, προφανώς, ντυμένος όμορφα για την εκκλησία, πηγαινε με τα κυριακάτικα ρούχα του.

Ο γέρος, από την άλλη, δεν φαινόταν να τον ενδιαφέρει. Το βρώμικο, σκονισμένο παλτό, το λεκιασμένο παντελόνι…

Έτσι οι άνθρωποι άρχισαν να ενοχλούνται από αυτό το πράγμα και να του λένε ότι δεν τόν αντέχουν.

Ο Πάτερ υποσχέθηκε να φροντίσει το πρόβλημα, έτσι πήρε τον γέρο στην άκρη και είπε:


«Ξέρετε πώς πρέπει να έρχονται ντυμένοι άνθρωποι στην εκκλησία μας;»

«Δεν ξέρω πατέρα».

«Λοιπόν, απόψε, όταν κάνετε την προσευχή σας, ρωτήστε τον Θεό πώς πρέπει να είναι ντυμένοι οι άνθρωποι

που μπαίνουν σε αυτή την εκκλησία»

“καλώς πατέρα απάντησε”


Την επόμενη μέρα, ο γέρος εμφανίζεται στην εκκλησία με τα ίδια ρούχα.

«Ρώτησες τον Θεό πώς να ντυθείς;»

«Τον ρώτησα, πατέρα».

«Και τι είπε ο Θεός;»

“Είπε ότι δεν είχε ιδέα. Δεν έχει πάει ποτέ σε αυτήν την εκκλησία.”



πηγή: romioitispolis.gr

[XAPA]

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Θα ζουν σαν να μην υπάρχει Θεός»


«Βροχή ποτάμι! Μαζεύτηκαν γύρω από την κιβωτό και φώναζαν:

-Νώε, λυπήσου μας! Πάρε μας στην κιβωτό!

Τους απάντησε ο Νώε:

– Πού ήσασταν τόσα χρόνια, που σας το έλεγα; Αργά το θυμηθήκατε!

Η βροχή συνεχίστηκε σαράντα μέρες. Και πνίγηκαν όλοι.


Τί έκαναν οι άνθρωποι την εποχή του Νώε λίγο πριν από τον κατακλυσμό;

Έτρωγαν, έπιναν, γλεντούσαν.

Και όταν άκουγαν λόγο Θεού, γέλαγαν. Περιγελούσαν και το Θεό και τον λόγο του.

Και ήρθε πάνω τους η οργή του Θεού.

Λέγει ο Χριστός: Στους έσχατους χρόνους οι άνθρωποι θα κάνουν τα ίδια.

Θα ζουν σαν να μην υπάρχει Θεός. Και όταν κανείς τους μιλάει για το Θεό και το θέλημά Του, θα τον περιγελούν..


Τα λόγια αυτά, αδελφοί μου, δεν είναι δικά μου! Είναι λόγια του Θεού.

Όποιος θέλει ας πιστέψει. Εγώ το χρέος μου το έκαμα.»


Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, Διδαχή Γ'


ΠΗΓΗ
proskynitis

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Πρέπει να βλέπουμε το κάθε τι με αγαθό τρόπο.


Πρέπει να βλέπουμε το κάθε τι με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μην σκεπτόμαστε για τους άλλους.

Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας.

Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό.

Να έχουμε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη· αυτά να μεταδίδουμε.


Να προσέχουμε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν,

μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη.

Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπός μας, ποτέ να μην σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν.

Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό.

Βλέπετε τον πρωτομάρτυρα Στέφανο.

Ευχόταν: «Κύριε, μὴ στήσης αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην». Το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς.


από το βιβλίο: Βίος και Λόγοι γέροντος Πορφυρίου, Ι. Μ. Χρυσοπηγής, σελ. 489.



iconandlight

[XAPA]

Το Άγιο Πνεύμα


Όπως ακριβώς, όταν κάποιος βρίσκεται προηγουμένως στο σκοτάδι, ξαφνικά, μόλις δει τον ήλιο,

φωτίζονται τα σωματικά του μάτια και βλέπει εκείνα, που πριν δεν τα έβλεπε καθαρά,

έτσι και αυτός που αξιώνεται να λάβει το Άγιο Πνεύμα φωτίζεται στην ψυχή

και βλέπει πράγματα που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα, τα οποία δεν τα είχε γνωρίσει πριν.



Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων.


ekklisiaonline