Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος: «Τα ζώα σου να μην τα »χαλάσεις» ποτέ… Θα έρθουν δύσκολες μέρες γι’ αυτό να τα κρατήσεις …»


*Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης – Μαρτυρίες» – Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων – Άγιον Όρος»



~ Δεν ήμουν καθόλου άνθρωπος θρησκευόμενος και δεν είχα καμία σχέση με την Εκκλησία.

Το 1987 άκουσα σε κάποιες συζητήσεις να μιλάνε με ενθουσιασμό για έναν Γέροντα φωτισμένο, σπουδαίο και άλλα διάφορα.

Από περιέργεια σκέφτηκα να πάω να τον γνωρίσω, για να έχω προσωπική γνώμη.


Όταν πήγα στο Μήλεσι, όλα μου φάνηκαν παράξενα, διότι πρώτη φορά πήγαινα σε Μοναστήρι και σε Γέροντα.

Στο αρχονταρίκι είδα αρκετό κόσμο να περιμένει και έναν ιερέα. Ο ένας έλεγε ότι θα ζητήσει από τον Γέροντα να τους βοηθήσει

να αποκτήσουνε παιδιά, ο άλλος έλεγε ότι θα του ζητήσει να θεραπευτεί από την τάδε ασθένεια… κτλ.

Εγώ σκέφτηκα πως αυτά δεν ήταν και τόσο σημαντικά, αλλά δεν ήξερα και τι να του πω, όταν θα ερχότανε η σειρά μου.


Όταν πέρασα στο Κελλάκι, του φίλησα το χέρι και του είπα: «Γέροντα, όλοι θέλουνε να τους θεραπεύσεις τις αρρώστιες,

να τους λύσεις τα προβλήματα, το ένα, το άλλο… Εγώ δεν θέλω τέτοια πράγματα, δεν θέλω να σώσω το κορμί μου,

θέλω να σώσω την ψυχή μου!».


Αμέσως έβγαλε μια δυνατή φωνή σαν ένα μικρό παιδί και μαζεύτηκε και έγινε ένα κουβαράκι

επάνω στο κρεβάτι του, στη γωνιά. Και να λέει απανωτά:

«Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ, ο Θεός ιλάσθητί μοι τωαμαρτωλώ…».

Εγώ φοβήθηκα πολύ και σκέφτηκα πως είδε όλες μου τις αμαρτίες και τρόμαξε.


Την ίδια στιγμή, από τις φωνές, μπήκε μέσα ανήσυχη η ανιψιά του, η γερόντισσα Φεβρωνία, και με ρωτάει:

-Τι του έκανες;

-Τίποτα, τίποτα…, δεν έκανα τίποτα… Και βγήκα έξω.


Καθώς έφευγα, με πρόλαβε η ανιψιά του και μου είπε: «Κυρία Χρυσούλα, είπε ο Γέροντας να έρθετε επάνω».

Παραξενεύτηκα που ξέρανε το όνομά μου και μάλιστα το χαϊδευτικό.

Ξαναμπήκα στο Κελλί του, με σταύρωσε, πήρα την ευλογία του και έφυγα…


*****

Ένα πρωινό, μου τηλεφώνησαν από το Μοναστήρι και μου είπανε: «Έλα, έλα, σε θέλει ο Γέροντας, γιατί φεύγει σήμερα

για το Άγιον Όρος και δεν θα ξανάρθει. Έλα να πάρεις την ευχή του!».

Αμέσως πήρα μαζί μου ένα φιλικό ζευγάρι και πήγαμε.


Συγκινημένη πήρα την ευχή του, μου ευχήθηκε, με σταύρωσε και τον αποχαιρέτησα.

Τον άντρα αυτού του ζευγαριού, τον κύριο Λάζαρο, τον κράτησε μισή ώρα μέσα στο Κελλί του και τον συμβούλευε.

Επειδή είχανε κατσίκια, κουνέλια, κότες και βάζανε κηπευτικά, του έλεγε πως να τα προσέχει και πως να τα φροντίζει.

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων του είπε:


«Τα ζώα σου να μην τα »χαλάσεις» ποτέ. Να τα κρατήσεις και να κάνεις και άλλο μαντρί, γιατί έρχονται δύσκολα χρόνια.

Θα έρθουν δύσκολες μέρες, γι’ αυτό να τα κρατήσεις, να έχεις το κρέας σου και το γάλα σου. Μετά έχει ο Θεός.

Αυτά τα δύσκολα χρόνια δεν θα κρατήσουνε για πολύ.

Θα έρθουνε καλύτερες μέρες, καλύτερη ζωή και θα περάσετε πολύ καλά».



simeiakairwn

[XAPA]

Σ’ ένα μικρό μοναστήρι πάνω στο βουνό ζούσε ένας νέος μοναχός, ο αδελφός Μιχαήλ…

είχε έναν βαθύ φόβο: φοβόταν το σκοτάδι



Σ’ ένα μικρό μοναστήρι πάνω στο βουνό ζούσε ένας νέος μοναχός, ο αδελφός Μιχαήλ.

Παρ’ όλη τη ζέση του για προσευχή και υπακοή, είχε έναν βαθύ φόβο: φοβόταν το σκοτάδι.


Κάθε βράδυ, όταν οι άλλοι μοναχοί έμπαιναν στα κελιά τους, εκείνος στεκόταν στο κατώφλι του κελιού του και άκουγε

τους ήχους της νύχτας με σφιγμένη καρδιά.

Ένα βράδυ ξέσπασε μεγάλη θύελλα. Άνεμοι σφύριζαν, οι πόρτες έτριζαν, τα φώτα τρεμόσβηναν.

Ο ηγούμενος χτύπησε το σήμαντρο και είπε:

– «Αδελφοί, κάποιος πρέπει να πάει στην αποθήκη να δέσει τα παράθυρα, αλλιώς θα τα πάρει ο αέρας.»


Κανείς δεν μίλησε. Ο αδελφός Μιχαήλ ένιωσε την καρδιά του να παγώνει.

Η αποθήκη ήταν μακριά, έξω από τα τείχη, μέσα στο σκοτάδι. Κι όμως, κάτι μέσα του είπε:

«Γιατί φοβάσαι, αφού ο Κύριος είναι μαζί σου;»


Με τρεμάμενα πόδια πήρε το φανάρι και βγήκε στο αγριεμένο βράδυ. Ο άνεμος σχεδόν του το έσβησε.

Το μονοπάτι φαινόταν ατελείωτο. Κάθε θρόισμα φύλλου φάνταζε σαν απειλή.

Μα όταν έφτασε στην αποθήκη, συνέβη κάτι απλό αλλά βαθύ:

Καθώς έδενε τα παράθυρα, το φανάρι του έσβησε.

Ο αδελφός πάγωσε από τον φόβο.

Και τότε, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, άκουσε έναν ψίθυρο στην καρδιά του:

«Εγώ είμαι το φως σου. Δεν σε εγκατέλειψα ποτέ.»


Ο φόβος του έλιωσε σαν χιόνι στον ήλιο. Δεν είχε αλλάξει τίποτε γύρω του η θύελλα ήταν η ίδια, το σκοτάδι το ίδιο.

Αλλά κάτι είχε αλλάξει μέσα του.

Όταν γύρισε στο μοναστήρι, ο ηγούμενος τον κοίταξε με απορία:

– «Παιδί μου, πώς τα κατάφερες;»


Ο Μιχαήλ χαμογέλασε.

-«Δεν τα κατάφερα μόνος. Όταν έσβησε το μικρό μου φως, γνώρισα το μεγάλο.

Ο φόβος δεν φεύγει όταν αλλάζουν τα γύρω μας, αλλά όταν αφήνουμε τον Χριστό να φωτίσει τα μέσα μας.

«Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι;» (Ψαλμός 26:1)



simeiakairwn

[XAPA]

Τρομερές δονήσεις στην Αμερική.


ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ


Ὑπάρχει ἐπικοινωνία τῶν μελῶν, μέσα στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό ἐπιβεβαιώνει τό ἀκόλουθο θαυμαστό περιστατικό ἀπό τόν βίο τοῦ Γέροντος Πορφυρίου, ὅπως τό διηγεῖται πνευματικό του παιδί:

«Εἶχα, παιδί μου, Ἀνάργυρε, μοῦ εἶπε ὁ Παππούλης μιά ἡμέρα, ἕναν πολύ καλό μου φίλο ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος ἔλαβε ἐντολή νά πάει στήν Ἀμερική νά κηρύξει τόν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Στενοχωρηθήκαμε καί οἱ δύο γι’ αὐτόν τόν χωρισμό. Ὅμως ἡ ἀρχιεπισκοπή ἦταν ἀνένδοτη. Ἔπρεπε νά φύγει ἀμέσως. Ἔτσι ἔγινε.

Τήν ἡμέρα πού ἀποχαιρετιστήκαμε, δώσαμε ὑπόσχεση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἕνας νά προσεύχεται γιά τόν ἄλλον σέ ὅλη μας τή ζωή.

Από τήν πρώτη κι’ ὅλας βραδιά, ἐγώ ἄρχισα νά προσεύχομαι γιά τόν φίλον μου. Καί ἐκεῖνος μοῦ ἔγραφε πώς ἔκανε τό ἴδιο γιά μένα.


Ὅμως, στά ἐπόμενα γράμματά του, ἔκανε λόγο γιά τρομερές δονήσεις, πού αἰσθανόταν κατά τήν ὥρα τοῦ ὕπνου.

Νόμιζε πώς ἡλεκτρικό ρεῦμα, μεγάλης ἐντάσεως, διαπερνοῦσε τό σῶμα του ἀπ ΄τά νύχια ἔως τήν κορυφή. Ἤταν δέ τόσο μεγάλη ἡ ἔνταση αὐτή, ὤστε δέν τόν ἄφηνε νά κοιμηθεῖ.

Τό φαινόμενο αὐτό παρουσιάζετο κάθε βράδυ καί ὁ ὕπνος τοῦ εἶχε γίνει δύσκολος.

Στήν ἀρχή ὑπέθεσε, ὅτι οἱ ταραχές αὐτές ὀφείλονταν στίς κλιματολογικές διαφορές, πού ὑφίστανται μεταξύ τοῦ κλίματος τῆς χώρας μας καί τῆς Ἀμερικῆς.


Ἀλλά, ὅταν εἶδε, ὅτι, προϊόντος τοῦ χρόνου, ἀντί νά μειώνονται αὔξαναν, ἄρχισε νά ἀνησυχεῖ. Γι’ αὐτό ἀναγκάστηκε νά ἐνημερώσει τηλεφωνικῶς τόν Παππούλη καί νά ζητήσει τή γνώμη του.

Ὁ Παππούλης, ὅμως, τόν καθησύχασε ἀμέσως. Δέν εἶναι τίποτε τοῦ εἶπε. Ἁπλῶς ξέχασες τήν ὑπόσχεση πού δώσαμε, ὅταν χωρίσαμε, ὅτι ὁ ἕνας θά προσεύχεται γιά τόν ἄλλον.

Τί ὥρα αἰσθάνεσαι αὐτά πού λές; Τόν ρώτησε, Καί ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε: τό βράδυ πού κοιμᾶμαι, τήν τάδε ὥρα.

Ἔ, αὐτή τήν ὥρα πού ἐσεῖς ἔχετε νύχτα ἐκεῖ, ἐμεῖς ἐδῶ ἔχουμε πρωῒ καί εἶναι ἡ ὥρα πού ἐγώ, ὁ ταπεινός προσεύχομαι γιά σένα.

Ἄς εἶναι δοξασμένο τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, πού κάνει τήν προσευχή μου νά φθάνει μέχρις ἐσένα στή Ἀμερική! Κάνε καί ἐσύ τό ἴδιο γιά μένα, γιατί εἶμαι πολύ ἁμαρτωλός, τοῦ εἶπε καί ἔκλεισαν τό τηλέφωνο.»[1].


«Μιά νύχτα ὁ ἱερομόναχος αὐτός αἰσθάνθηκε νά κρυώνει καί ξύπνησε καί βρῆκε τήν πόρτα τοῦ δωματίου του ἀνοικτή. Παραξενεύτηκε, γιατί ἦταν βέβαιος ὅτι τήν εἶχε κλείσει, ὅπως συνήθιζε καί, ἀφοῦ τήν ξανάκλεισε, ξανακοιμήθηκε.

Ὅταν μετά μερικές ἡμέρες τηλεφωνήθηκε μέ τον παππούλη, ὁ παππούλης τοῦ εἶπε ὅτι πάει καί τόν βλέπει πού κοιμᾶται καί δέν προσεύχεται.

Ὁ ἱερομόναχος δυσπίστησε, σκεπτόμενος ὅτι ἦταν ἀδύνατο νά πηγαίνει ὁ παππούλης στήν Ἀμερική νά τόν βλέπει καί τότε ὁ παππούλης τοῦ εἶπε ἁπλᾶ: Ναί ἦρθα καί σέ εἶδα καί σοῦ ἄφησα καί τήν πόρτα ἀνοικτή»[2].


Πράγματι, «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ».

Ἄς δοξάσουμε καί ἄς εὐχαριστήσουμε τόν Κύριο πού μᾶς χαρίζει τέτοιους Ἁγίους, οἱ Ὁποῖοι μᾶς σκεπάζουν

μέ τήν ἀγάπη Τους καί τίς προσευχές Τους καί τίς θαυμαστές μεταβάσεις Τους.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Μας εἶναι τό ζωντανό σῶμα τοῦ Χριστοῦ Μας.

Τά κύτταρα αὐτοῦ τοῦ σώματος ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, ἀλληλοβοηθοῦνται, ἀλληλοστηρίζονται καί σώζονται,

ἄν παραμείνουν ὀργανικά συνδεδεμένα μαζί Του μέχρι τέλους τῆς παρούσας ζωῆς.

Ὁ Θεός νά τό δώσει ἀλλά καί ἐμεῖς νά τό ἐπιδιώξουμε δι' «ἑαυτούς καί ἀλλήλους».


Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης



[1] Ἀναργύρου Καλλιάτσου, Ὁ πατήρ Πορφύριος, ΣΤ΄ἔκδοσις, Ἐκδόσεις : Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου, Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Ἀθῆναι 2005, σελ. 24-25.
[2] Ἀναργύρου Καλλιάτσου, Ὁ πατήρ Πορφύριος, ΣΤ΄ἔκδοσις, Ἐκδόσεις : Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου, Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Ἀθῆναι 2005, σελ. 25-26.


HristosPanagia

[XAPA]

Κάποιος σου μιλά . . . αφουγκράσου ...



" Σε κοίταξα όταν ξύπνησες το πρωί.

Περίμενα να μου πεις δύο-τρεις λέξεις,
ευχαριστώντας με για όσα σου συνέβαιναν,
ζητώντας τη γνώμη μου για ό,τι πρόκειται να κάνεις σήμερα.

Παρατήρησα ότι ήσουν πολύ απασχολημένος
προσπαθώντας να βρεις τα κατάλληλα ρούχα
για να πας στη δουλειά σου.

Ήλπιζα να βρεις κάποιες στιγμές να μου πεις μια καλημέρα!
Αλλά ήσουν πολύ απασχολημένος.

Για να δεις ότι είμαι κοντά σου,
έφτιαξα για σένα τον πολύχρωμο ουρανό
και το κελάηδημα των πουλιών.

Κρίμα όμως που δεν παρατήρησες ούτε τότε την Παρουσία μου.

Σε ατένιζα όταν έφευγες βιαστικός προς τη δουλειά σου
και πάλι περίμενα. . .

Υποθέτω ότι εξαιτίας της απασχόλησης σου,
δεν είχες χρόνο ούτε τότε να μου πεις δύο λόγια.

Όταν γυρνούσες από τη δουλειά
είδα τη κούραση και το στρες σου
και σου έστειλα ένα ψιλόβροχο
για να σε απαλλάξει από την πίεση της ημέρας.

Νόμιζα ότι κάνοντας σου αυτή τη χάρη θα με θυμηθείς.
Ως αντάλλαγμα όμως στενοχωρημένος, με έβρισες.

Επιθυμούσα τόσο πολύ να μου μιλήσεις.
Οπωσδήποτε η ημέρα ήταν ακόμα μεγάλη.

Άνοιξες μετά την τηλεόραση,
και όταν παρακολουθούσες την αγαπημένη σου εκπομπή,
εγώ περίμενα . . .

Έπειτα δείπνησες με τους δικούς σου
και για άλλη μια φορά δεν με θυμήθηκες.

Βλέποντας σε τόσο κουρασμένο
κατάλαβα τη σιωπή σου
και έσβησα τη λαμπρότητα του ουρανού
για να μπορείς να ξεκουραστείς,

αλλά δεν σε άφησα σε σκοτάδι πίσσα ,
άφησα ξάγρυπνα για σένα πλήθος από αστέρια.

Ήταν τόσο όμορφα, κρίμα που δεν τα παρατήρησες...
αλλά δεν πειράζει!

Μήπως πράγματι συνειδητοποίησες ότι Εγώ είμαι εδώ για σένα ;
Έχω περισσότερη υπομονή από ότι εσύ μπορείς ποτέ να φανταστείς.
Θέλω να σου το δείξω αυτό, για να το δείξεις και εσύ με τη σειρά σου στους γύρω σου.

Σ' αγαπώ τόσο πολύ ώστε θα σε ανέχομαι , όσο χρειαστεί , για να με αισθανθείς ότι είμαι δίπλα σου .

Τώρα από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσεις πάλι.
Δεν Μου μένει παρά να σ' αγαπώ και να ελπίζω
ότι τουλάχιστον σήμερα θα Μου χαρίσεις λίγο χρόνο από το χρόνο σου ,
και θα μιλήσεις λίγο μαζί μου . . . "



Πηγή : Ψήγματα Ορθοδοξίας

[XAPA]

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΝΑΙ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ…



Υπάρχουν άνθρωποι, που λένε ‘’Δόξα τω Θεώ’’ στον πόνο τους.

Υπάρχουν άνθρωποι, που λένε ‘’Έχει ο Θεός’’, τη στιγμή, που αυτοί δεν έχουν.

Υπάρχουν και άνθρωποι, που βάζουν πίσω το δικό τους θέλημα, και αφήνουν τον Θεό να ενεργήσει το δικό Του…


Και ξέρεις, ένα πράγμα παράξενο, με έναν τρόπο μυστικό, όλοι οι άνθρωποι αυτοί, στο τέλος, δεν μένουνε ποτέ ξεκρέμαστοι…

Εκεί που μοιάζουν όλα να είναι χαμένα, εκεί στο έσχατο σημείο της αδυναμίας τους,

θαρρείς και έρχεται ένα Χέρι και τους σηκώνει επάνω.

Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Ναι. Υπάρχουν δίπλα μας.


Άνθρωποι του ‘’Δόξα τω Θεώ’’, άνθρωποι του ‘’Έχει ο Θεός’’ και άνθρωποι του ‘’Ο Θεός αν θέλει πρώτα’’.


Και όχι.

Δεν είμαι ένας από αυτούς.

Δεν θα στο κρύψω όμως. Τους ζηλεύω.

Τους ζηλεύω όλους τους πολύ.

Και εύχομαι και εγώ και εσύ, μια μέρα να καταφέρουμε να μοιάσουμε έστω και λίγο, σε τούτους τους ανθρώπους.



Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος


simeiakairwn

[XAPA]

Για όταν θα έρθει η πείνα...


[…] Μου είχε διηγηθή ο Γερο-Σάββας, ο Φιλοθεΐτης, ότι με την μεγάλη πείνα του 1917 οι Ιβηρίτες,

βλέποντας τις αποθήκες της Μονής να αδειάζουν, είχαν ελαττώσει την φιλοξενία.

Μάλιστα, ένας Προϊστάμενος τσιγκούνης επέμενε, και την έκοψαν τελείως.

Επόμενο ήταν και ο Χριστός να σταματήση κάθε ευλογία Του.


Τότε άρχισαν να πεινάνε οι Πατέρες και να παραπονιούνται στον Χριστό και στην Παναγία, που δεν φρόντιζαν

την Μονή τους. Δυστυχώς, δεν είχαν καταλάβει το σφάλμα τους.


Μια μέρα, λοιπόν, παρουσιάσθηκε ο Χριστός στον Πορτάρη της Μονής, σαν φτωχός, και του ζήτησε λίγο ψωμί.

Ο Πορτάρης λυπημένος του λέει:

– Δεν έχουμε, αδελφέ μου, γι’ αυτό και κόψαμε την φιλοξενία.

Περίμενε όμως λίγο να σου φέρω αυτό το κομματάκι που έχω στο κελλί μου για τον εαυτό μου.

Έτρεξε, πήγε στο κελλί του και του έφερε το ψωμί που είχε για τον εαυτό του και του το έδωσε.

Έβλεπε όμως το πρόσωπο του Φτωχού να λάμπη.


Αφού λοιπόν πήρε ο Φτωχός εκείνος το ψωμί, λέει στον Πορτάρη:

– Ξέρετε γιατί ήρθε αυτή η δυστυχία στην Μονή;

Επειδή διώξατε από το Μοναστήρι δύο: τον «δότε» και τον «δοθήσεται».

Μετά από αυτά τα λόγια έγινε άφαντος, σκορπίζοντας μια λάμψη που θάμπωσε τον Πορτάρη.


Τάχασε τότε ο Πορτάρης και φοβισμένος έτρεξε στους Προϊσταμένους της Μονής και διηγήθηκε το γεγονός.

Οι Πατέρες στην αρχή βασάνιζαν το μυαλό τους να θυμηθούν ποιους ανθρώπους έδιωξαν.

Μετά όμως κατάλαβαν ότι εκείνος ο φτωχός ήταν ο Χριστός και εννόησαν και τα Ευαγγελικά Του λόγια:

δότε και δοθήσεται υμίν.

Μετανόησαν αμέσως για το σφάλμα τους, και, μόλις άρχισαν να δίνουν από το υστέρημα τους στους φτωχούς,

κατέφθασαν και οι πλούσιες ευλογίες του Θεού.



Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

«Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»


saintpanteleimonchania

[XAPA]

“ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΕΧΟΥΝ ΞΕΧΥΘΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΥΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ
ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ”


Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης


~ Θα τα βρείτε μπροστά σας αυτά πού σας λέω. Θα τα δείτε από τώρα και μπρος.

– Να μας δίνει δύναμη ο Θεός, φώτιση, κουράγιο, να μπορέσουμε να αντέξουμε αυτά τα πράγματα.

Θα δίνει ο Κύριος. Εδώ θα είναι και θα δίνει.


Ο Θεός έθρεψε τους Εβραίους σαράντα χρόνια με το μάννα.

Ούτε έσπερναν, ούτε θέριζαν, ούτε όργωναν, ούτε είχαν τίποτα, κανένα ζώο.

Και κάθε πρωί πήγαιναν έξω, άνοιγαν την πόρτα τους και έβρισκαν στο κατώφλι μια κατσαρόλα με το μάννα,

πού είχε όλες τις ουσίες όλων των φαγητών.

Και ζήσανε σαράντα χρόνια, όχι έναν χρόνο και τρία χρόνια. Σαράντα!


Θ’ αφήσει τώρα, λες, ο Θεός τον άνθρωπο εκείνον πού θα Τον ακολουθήσει;

Όχι! Δεν θα τον αφήσει!

Τώρα όλα τα στρατεύματα του σατανά έχουν ξεχυθεί στον κόσμο και παρασύρουν τους ανθρώπους στην απώλεια

με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του.


Εσύ ή με τον Θεό θα είσαι ή με τον σατανά. Ο Κύριος δεν θα μας αφήσει.

Να είσθε βέβαιοι και πιστοί.

Τα πιστά παιδιά Του θα Τον κηρύξουν εκεί πού δεν περιμένεις, θα είναι μέσα στις ταπεινές οικογένειες και από εκεί

θα ξεφυτρώσουν τα διαμάντια.


Χρειάζεται μετάνοια, όπως αυτή που έδειξαν οι Νινευίτες, για ν’ αλλάξουν οι βουλές του Κυρίου.

Διαφορετικά, έρχονται πολλά δεινά στον κόσμο.

Να μην είσαι προσκολλημένος στα γήινα. Να βλέπεις ψηλά, τον Παράδεισο, κι Εκείνος θα σε περιμένει.

Και να ξέρεις ότι δεν τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Η Χάρις του Κυρίου θα μας βοηθήσει.


Ο Χριστός είναι εδώ! Γιατί δεν πιστεύεις; Πίστεψε και θα πάνε όλα καλά.

Μόνο πίστεψε. Περίμενε! Μη φοβάσαι!

Η Χάρις του Θεού σε σκεπάζει.

Περίμενε! Να ζητάς αγάπη από τον Κύριο. Μέσα στην αγάπη κρύβονται όλες οι αρετές.”



proskynitis

[XAPA]

“ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΔΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΑΠΕΙΝΩΘΟΥΜΕ”


Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.


~ Ήταν ένας ιερομόναχος ο οποίος ζούσε σε ένα νησί μόνος του. Καθημερινά τού έστελνε ο Θεός έναν άγγελο για να τον βοηθάει

στην Θεία Λειτουργία.

Κάποια μέρα, τον επισκέφτηκε ένας μοναχός. Την ημέρα εκείνη δεν έστειλε ο Θεός τον άγγελο για να τον διακονήσει.

Τον διακόνησε ο μοναχός.


Όταν ο ιερομόναχος έκανε την προσκομιδή, ο μοναχός τού είπε:

– Γέροντα, να σου κάνω μια μικρή παρατήρηση. Την μερίδα της Θεοτόκου, την βάζετε αριστερά (ως προς τη μερίδα του Χριστού

και όχι όπως κοιτά ο ιερέας), αλλά το σωστό είναι να την βάλετε δεξιά.

– Ξέρω εγώ τι κάνω, απάντησε ο ιερομόναχος.

«Εμένα με διακονεί άγγελος και θα μου έκανε την παρατήρηση αυτήν ο άγγελος. Και μου την κάνει ο μοναχός;»,

συλλογίστηκε ο ιερομόναχος.


Ο μοναχός δεν επέμενε στην παρατήρηση και υποχώρησε. Ολοκλήρωσαν την Θεία Λειτουργία και το απόγευμα έφυγε ο μοναχός

από το νησί.

Την άλλη μέρα στη Θεία Λειτουργία, ήρθε κανονικά ο άγγελος για την διακονία του. Τον έτρωγε, όμως, μέσα του

η παρατήρηση που του έκανε ο μοναχός και όταν έφτασαν στο σημείο της προσκομιδής, ρώτησε τον άγγελο:

– Σε ποιό σημείο πρέπει να πάει η μερίδα της Θεοτόκου;

– Δεξιά πρέπει να τη βάλεις.


– Καλά, του λέει τότε ο ιερομόναχος, τόσο καιρό που συλλειτουργούσαμε γιατί δεν μου το είχες πει; Γιατί δεν με διόρθωνες.

Και ο άγγελος τού απάντησε:

– Δεν με έστειλε ο Κύριος να σε διδάξω, αλλά να σε διακονήσω. Για να σε διδάξει και να ταπεινωθείς, σου έστειλε χθες

άνθρωπο!

Υπάρχει ειδικός λόγος πολλές φορές, που ο Θεός δεν μας απαντάει απευθείας, αλλά στέλνει ανθρώπους να μας καθοδηγήσουν,

ώστε να ταπεινωθούμε.


ΠΗΓΗ

simeiakairwn

[XAPA]

ΠΩΣ ΘA AΠAΛAΓOYME AΠO TO AΓXOΣ;

Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου



Δοξασμένος νάναι ο Xριστός!

Aυτός μονάχα μας απαλλάσει απ᾽ το φοβερό άγχος.


Δυό φάρμακα μας δίνει για ν᾽ απαλλαγούμε.

Tο ένα για το άγχος του παρελθόντος, το άλλο για το άγχος του μέλλοντος.


Tο πρώτο φάρμακο είναι η ειλικρινής μετάνοια.

Aνοίγεται λάκκος και θάβονται όλα τα αμαρτήματα του ανθρώπου.

Kαι πάνω στο λάκκο αυτό ο Δαβίδ με τη γλυκειά του λύρα ψάλλει:

«Mακάριοι ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι» (Ψάλμ. 31,1).


Aλλά και η ανησυχία, η αγωνία, η αδημονία, το άγχος που προκαλούνται από τη σκέψη για το άγνωστο μέλλον,

και αυτά κατευνάζονται και εξαφανίζονται με το φάρμακο που λέγεται ελπίδα•

μια ελπίδα που στηρίζεται όχι σε πρόσωπα και πράγματα αυτού του κόσμου, αλλά

στον στερεό και ακλόνητο βράχο, το βράχο των αιώνων, τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν.


O Xριστός, Αυτός είναι η ελπίδα του κόσμου.

Mακάριοι, ευτυχισμένοι, όσοι ελπίζουν στο Xριστό.

Δυστυχισμένοι όσοι στηρίζουν όλη την ελπίδα τους σε ανθρώπους.



Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου
από το βιβλιο «Eις την θ. λειτουργία B΄, σελ. 35

[XAPA]

Ας μην έχεις πάντα εσύ τον τελευταίο λόγο


Γιατί μαλώνουμε οι άνθρωποι; Γιατί μαλώνεις εσύ; Το έχεις σκεφθεί ποτέ;

Γιατί οι καβγάδες, οι ψυχραμάρες,τα προβλήματα, οι φωνές, οι παρεξηγήσεις;

Για λόγια. Όλα συμβαίνουνε για λόγια.

Για λόγια που είπες,για λόγια που άκουσες,για λόγια που σου μεταφέραν κάποιοι τρίτοι.


Για λόγια ρε φίλε. Για λόγια. Χάνεις τον ύπνο σου, χάνεις την ηρεμία σου, χάνεις την ειρήνη σου.

Για λόγια στεναχωριέσαι, για λόγια πληγώνεσαι, για λόγια θυμώνεις, για λόγια χαλάς σχέσεις. Για λόγια…

Αντί να χαίρεσαι, να ευχαριστιέσαι τη ζωή, αντί να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή, χαλάς τη ζαχαρένια σου για λόγια.

Για κάτι, που αν το καλοσκεφθείς,είναι ανύπαρκτο.

Δεν είναι τραγικό;

”Και τι να κάνω;”

Είναι απλό.


Πρώτα-πρώτα, να προσέχεις τι βγαίνει από το στόμα σου.

Να το σκέφτεσαι καλά, δυο και τρεις φορές,πριν να μιλήσεις.

Δεν πειράζει. Ας μην έχεις πάντα εσύ τον τελευταίο λόγο.

Έπειτα, να μην παίρνεις τοις μετρητοίς ό,τι ακούς από τον άλλον με τα αυτιά σου.

Δεν πειράζει. Ας σου πει και μια κουβέντα παραπάνω. Τίποτα δεν παθαίνεις.

Τέλος, να αγνοείς πλήρως, ό,τι σου λένε και ό,τι σου μεταφέρουν άνθρωποι τρίτοι.

Ποτέ κανένας δεν βγήκε κερδισμένος, ακούγοντας κουτσομπολιά και φήμες…

Για λόγια ρε φίλε…Καταστρέφουμε τις ζωές μας, απλά για λόγια…


Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.

proskynitis