Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Γέροντα, είναι διαπίστωση πολλών πνευματικών ανθρώπων, ότι ο κόσμος συνεχώς χειροτερεύει…

Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;


π. Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος


–Γέροντα, εἶναι διαπίστωσις πολλῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων, ὅτι ὁ κόσμος συνεχῶς χειροτερεύει.

Αὐτό τό ἀπότομο κατρακύλισμα κάπου μᾶς φοβίζει. Ἐμεῖς τί μποροῦμε νά κάνουμε;

–Νά παραμένουμε κοντά στόν Θεό. Ὅσο εἴμεθα κοντά Του, ἰσχύει τό:

«Παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβούμενων αὐτόν καί ρύσεται αὐτούς» (ψαλμ 33, 8).


Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας εἶχε στείλει στρατό νά συλλάβουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο, ὁ προφήτης βρισκόταν

μέ τόν ὑποτακτικό του. Μόλις ὁ ὑποτακτικός του εἶδε νά ἀνεβαίνουν οἱ στρατιῶτες γιά νά τούς συλλάβουν, τρομοκρατήθηκε,

τόν ἔπιασε πανικός. Καί στράφηκε στόν Ἐλισσαῖο καί τοῦ λέγει:

«Γιά κοίτα κύριε, τί γίνεται. Πόσοι ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν, πῶς θά γλιτώσουμε;».


Ὁ προφήτης τοῦ ἀπάντησε νά μήν φοβᾶται, διότι «πλείους οἱ μεθ` ἡμῶν ὑπέρ τούς μετ’ αὐτῶν» (Δ΄ Βασ. 6, 16).

Εἶναι πολύ περισσότεροι ἐκεῖνοι πού εἶναι μαζί μας, παρά οἱ ἐχθροί μας πού ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν.

Καί προσευχήθηκε ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος στό Θεό καί εἶπε:

«Κύριε, ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ παιδιοῦ γιά νά δεῖ πῶς Ἐσύ μέ ὑπερασπίζεις».


Καί πράγματι ὁ Θεός ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ ὑποτακτικοῦ καί εἶδε γύρω ἀπό τόν προφήτη νά εἶναι μιὰ στρατιά

ὁλόκληρη ἀγγέλων, πού κρατοῦσαν πύρινα σπαθιά στά χέρια τους. Ἀμέσως ἡ ψυχή του γέμισε ἀπό ἱκανοποίηση, ἀπό ἀγαλλίαση,

καί τοῦ ἔφυγε ὁ φόβος. Καί φυσικά δέν κατώρθωσαν νά συλλάβουν καί νά θανατώσουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο.

Πύρινα τάγματα ἀγγέλων, στρατιές ἀγγέλων εἶχαν σταλῆ ἀπό τόν Θεό γιά νά ὑπερασπιστοῦν τόν προφήτη Του.


Αὐτά δέν ἐγίνοντο μόνο τότε. Γίνονται στή ζωή κάθε ἀνθρώπου, ὅταν εἴμεθα ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ.

Ἡ πίστις μας εἶναι στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Δέν ἦταν μόνο γιά ἐκείνη τήν ἐποχή. Οὔτε γιά τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων

καί τῶν Πατέρων. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά εἴμεθα σάν αὐτούς. Ὁ Θεός εἶναι ὁ ἴδιος «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας».

Ἡ ζωή μας, ἡ ὕπαρξίς μας στά χέρια Του. Μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη ὄχι μόνον νά ἀναφωνοῦμε, ἀλλά καί νά ζοῦμε τό,

«Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ παραθώμεθα».


Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος (Πρεσβύτερος, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα, Ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον Κεχαριτωμένης


ΠΗΓΗ
iconandlight

[XAPA]

«ΞΥΠΝΑ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»! (ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ)


Το 1969 κάποιος νέος, δικηγόρος 25-30 ετών, ήρθε στην Αίγινα για να πάει στον Άγιο.

Ο νέος αυτός υπέφερε σοβαρά από την καρδιά του. Ήταν πολύ βαρειά άρρωστος.


Ερχόμενος στο Μοναστήρι, το βρήκε κλειστό. Είχε δύσει ο ήλιος. Δεν μπορούσε να μπει.

Κατέβηκε εδώ που βρισκόμαστε τώρα (σ.σ. η συνέντευξη πάρθηκε στο εξοχικό της κ. Πετρούλας Γιαννακοπούλου, που βρίσκεται

απέναντι από τη στάση «Μονή Αγίου Νεκταρίου» του αστικού λεωφορείου, δίπλα στο καφεστιατόριο. Τότε ήταν να μικρό σπιτάκι

όπου κατοικούσε η μητέρα της κυρίας Πετρούλας, αείμνηστη Μαρία Βότση). Ήταν ένα κέντρο απέναντι, του Ρόδη.


Πήγε το παλληκάρι εκεί και ρώτησε μήπως υπάρχει κανένα διαθέσιμο δωμάτιο γιατί ήθελε να εκκλησιαστεί από την αρχή-αρχή του

Όρθρου, την επομένη στο Μοναστήρι.

Το αντιλήφθηκε η μητέρα μου.

– Παιδί μου, του λέει, εδώ μένω εγώ. Θα σ’ αφήσω το κλειδί κι εγώ θα πάω να μείνω στην κόρη μου την Ευφημία. Θα κοιμηθείς

στο κρεβάτι μου.

– Ευχαριστώ πολύ. Μήπως υπάρχει κανένα ρολόι; Πώς θα ξυπνήσω στις 4 το πρωί για να πάω στον Όρθρο;

– Αυτό, παιδί μου, δεν το ‘χω.


Όλα όμως έγιναν μια χαρά. Το παλληκάρι ξύπνησε κι ανέβηκε στον Άγιο. Το πρωί που ήρθε η μητέρα μου δεν το βρήκε.

Ήταν στο Μοναστήρι.

Πέρασε κανένας χρόνος. Ταξιδεύαμε με τον «Πορτοκαλή Ήλιο» [πλοίο της γραμμής] για τον Πειραιά. Το προηγούμενο βράδυ κατά

τις 2, ακούσαμε ωραιότατους ύμνους να ψέλνονται από καμιά δεκαπενταριά παλληκάρια και κοπέλες. Τι ομορφιά ήταν αυτή!

Στάθηκαν εδώ έξω από το καμαράκι που λέμε κι έψελναν.


Ήταν νύχτα Σαββάτου προς Κυριακή. Το πρωί έψαλλαν στην Λειτουργία στο Μοναστήρι. Ύστερα μπήκαν στον «Πορτοκαλή Ήλιο»,

όπως κι εμείς, με προορισμό τον Πειραιά. Άρχισαν σιγά-σιγά να ψέλνουν στο σαλόνι.

Αμέσως καταλάβαμε πως πρόκειται για τα ίδια παιδιά που το προηγούμενο βράδυ έψελναν έξω από το σπιτάκι μας.

Τους πλησιάσαμε. Στην απορία που τους διατύπωσα για το μεταμεσονύκτιο ψάλσιμο, μου απάντησαν:


– Χτες βράδυ αποδίδαμε φόρο τιμής κι ευχαριστίας για το θαύμα που έκανε ο Άγιος Νεκτάριος!

– Ποιο θαύμα; ρώτησα.

– Μέσα στο καμαράκι, έξω από το οποίο ψέλναμε, έγινε μεγάλο θαύμα.

Εγώ είμαι ο νέος που φιλοξενήθηκα από την ηλικιωμένη κυρία πέρυσι, στο καμαράκι.

Τους είπα πως ήταν η μητέρα μου. Πέταξαν από τη χαρά τους. Το παλληκάρι συνέχισε:


– Εκείνο το βράδυ αγωνιούσα μήπως και δεν καταφέρω να ξυπνήσω στίς 4 για τον Όρθρο, επειδή δεν είχα ρολόι.

Μόλις χτύπησε η καμπάνα του Μοναστηριού, την οποία δεν άκουσα,

παρουσιάστηκε ο Άγιος Νεκτάριος και με κούνησε λέγοντάς μου

«ξύπνα, παιδί μου, είναι ώρα να πας στην εκκλησία»!

Χάθηκε. Από τη στιγμή αυτή έγινα απολύτως καλά! Μέχρι τότε τα καρδιογραφήματά μου ήταν σχεδόν ίσια γραμμή.

Από τότε αποκαταστάθηκε πλήρως η υγεία μου.



Από το βιβλίο του Μανώλη Μελινού «Μίλησα με τον Άγιο Νεκτάριο, 30+1 συνεντεύξεις με ανθρώπους που τον γνώρισαν».

πηγή: proskynitis

[XAPA]

“Θα διαβάζεις μια σελίδα από την Καινή Διαθήκη κάθε μέρα. Αλλά κάθε μέρα!”


Ρώτησε μία κυρία τον Άγιο Πορφύριο:

– Γέροντα, είναι εύκολο να αγιάσεις;

– Ου, λέει, πάρα πολύ εύκολο!

– Και τι να κάνω; λέει

– Θα διαβάζεις μια σελίδα από την Καινή Διαθήκη κάθε μέρα. Αλλά κάθε μέρα!


Και στο βιβλίο του το γράφει αυτό, στο “Βίος και λόγοι” ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να διαβάζουμε την Καινή Διαθήκη.

Οι περισσότεροι είμαστε Χριστιανοί, διαβάζουμε τις οδηγίες του καινούργιου μας αυτοκινήτου, του καινούργιου μας πλυντηρίου

αλλά την Καινή Διαθήκη δεν την έχουμε διαβάσει.


Έλεγε λοιπόν ο Άγιος Πορφύριος: “Μία σελιδούλα κάθε μέρα! Κάθε μέρα να διαβάζουμε”.

Μπορεί κάποια μέρα να έχει όρεξη κανείς να διαβάσει 10 σελίδες. Να διαβάσει 10 σελίδες αλλά την άλλη μέρα πάλι μία.

Όχι διάβασα 10 σελίδες και για 10 μέρες δε διαβάζω.


Το θεωρούσε ο Άγιος πάρα πολύ σπουδαίο γι’ αυτό και στο βιβλίο του “Βίος και λόγοι” λέει ότι αν διαβάζουμε μία σελίδα

από την Καινή Διαθήκη κάθε μέρα, σε ένα χρόνο θα δούμε αλλαγές στην ψυχή μας που ούτε τις φανταζόμαστε.

Είναι ο ευκολότερος τρόπος να μπει ο Χριστός στην καρδιά μας.



π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, ιατρός του Αγίου Πορφυρίου.

(Από την ομιλία στις 2/12/2021 στην αίθουσα της Μητροπόλεως Λεμεσού)


simeiakairwn

[XAPA]

Διδακτική ιστορία: Και ο Άγγελος με μιας χάθηκε στα ουράνια…


«…Ο Ηγούμενος κάποιου Κοινοβίου, πολύ ευλαβής και ενάρετος άνθρωπος, έκανε κάθε μέρα αυτή την προσευχή:

-Σε παρακαλώ Κύριε, μη με χωρίσεις από τα πνευματικά μου παιδιά στην άλλη ζωή, αλλά αξίωσέ μας να απολαύσομε

όλοι μαζί την Ουράνια μακαριότητα.


Κάποτε όμως τον πληροφόρησε ο Θεός, με τον ακόλουθο τρόπο, πως ο καθένας ετοιμάζει μόνος, με τα έργα του,

τη μελλοντική του αποκατάσταση.

Πλησίαζε η εορτή ενός Αγίου, που πανηγύριζε το γειτονικό τους Μοναστήρι. Οι Αδελφοί του Μοναστηριού εκείνου

προσκαλέσανε τον Αββά του Κοινοβίου και ολόκληρη την συνοδεία του να πάρουν μέρος στην πανήγυρη.


Εκείνος όμως αποφάσισε να μην πάει, αποφεύγοντας έτσι τις τιμές που συνήθως του έκαναν εκεί. Την παραμονή ακριβώς,

άκουσε μυστηριώδη φωνή στον ύπνο του να τον διατάζει να πάει οπωσδήποτε στο πανηγύρι, αφού στείλει νωρίτερα

τους υποτακτικούς του. Ο Ηγούμενος υπάκουσε στην θεία προσταγή…

Μόλις ξημέρωσε, πρόσταξε τους μαθητές του να ξεκινήσουν παρευθύς για το γειτονικό Κοινόβιο.


Στο δρόμο τους συνάντησαν πεσμένο χάμω ένα δυστυχισμένο γέρο να βογκά. Τον ρώτησαν, τι του συνέβαινε.

-Είμαι άρρωστος, τους αποκρίθηκε με κόπο, και δεν έπαψε ν’ αναστενάζει. Πήγαινα στο γιατρό με το ζώο μου,

μα σαν έφτασα σε τούτο το μονοπάτι, μ’ έριξε κάτω κι’ έφυγε. Τι έγινε, κι’ εγώ δεν ξέρω. Ούτε άνθρωπος βρέθηκε

να με βοηθήσει να σηκωθώ.

Τα τελευταία λόγια τα πρόφερε με πολύ παράπονο.


-Τι να σου κάνουμε γέροντα, του είπαν οι Καλόγεροι. Είμαστε κι εμείς πεζοί και βιαστικοί.

Συνέχισαν έτσι το δρόμο τους για να φτάσουν στην ώρα τους στο πανηγύρι, αφήνοντας στη μέση του δρόμου αβοήθητο

το φτωχό γέρο. Σε λίγο να κι’ ο Ηγούμενος. Είδε τον άνθρωπο σε κακή κατάσταση. Έσκυψε πάνω του με συμπόνια.

Άκουσε τα βάσανά του και τον ρώτησε με καταφανή έκπληξη:


-Καλά, δεν πέρασαν από δω πριν από λίγο κάτι νέοι Καλόγεροι. Γιατί δεν τους σταμάτησες να σε βοηθήσουν; θα έπρεπε,

χωρίς άλλο, να σε είδαν.

-Με είδαν και με ρώτησαν, Αββά, είπε με λύπη ο Γέρος. Μου είπαν όμως πως ήσαν πεζοί και βιαστικοί και δεν μπορούσαν

να μου κάνουν τίποτε.


Ο Ηγούμενος αναστέναξε βαθιά, ντροπιασμένος από την συμπεριφορά των μαθητών του.

-Αν στηριχτείς πάνω μου, θα μπορέσεις να περπατήσεις λίγο;

-Αδύνατο να κινηθώ, Πάτερ.

-Έλα λοιπόν να σε ανεβάσω στους ώμους μου, είπε αποφασιστικά ο γέρο Ηγούμενος, κι ο Θεός θα βοηθήσει να φτάσουμε

εκεί που πηγαίνεις.


-Δεν μπορείς να με κουβαλήσεις τόσο δρόμο πάνω στους ώμους σου. Μήπως είσαι κι’ εσύ νέος; Πήγαινε, Αββά, στη δουλειά σου

και μη χασομεράς άδικα για μένα. Ευχήσου μόνο να μ’ ελεήσει ο Θεός.

-Δε σ’ αφήνω έτσι, σε τέτοια κατάσταση, διαμαρτυρήθηκε ο άνθρωπος του Θεού. Θα σε πάω στην πόλη.

Με πολύ κόπο ανέβασε τον άρρωστο στους αδύνατους ώμους του ο γέρο Ηγούμενος. Το βάρος στην αρχή του φάνηκε ασήκωτο.

Με μεγάλη δυσκολία κατόρθωσε να σέρνει τα πόδια του. Παράδοξο πράγμα! Σιγά-σιγά αλάφραινε, ώσπου σε μια στιγμή

του φάνηκε πως του έφυγε από την πλάτη το φορτίο.


Σήκωσε το κεφάλι να ιδεί τι συνέβαινε. Αντί του φτωχού γέρου, που είχε πάρει στους ώμους του, στεκόταν μπροστά του

ένας πανέμορφος Άγγελος.

-Μ’ έστειλε ο Κύριος να σε πληροφορήσω, του είπε με τη γλυκιά φωνή του που έμοιαζε με υπερκόσμια μουσική, πως τότε μόνο

θ’ αξιωθούν οι μαθητές σου να βρεθούν μαζί σου στη Βασιλεία Του, όταν ακολουθήσουν τα ίχνη σου. Διαφορετικά, άδικα

κοπιάζεις και προσεύχεσαι γι’ αυτούς. Ο Θεός δίνει στον καθένα την αμοιβή των έργων του.

Ο Άγγελος με μιας χάθηκε στα ουράνια. Ο γέρο Ηγούμενος, συλλογισμένος, γύρισε πίσω στο Μοναστήρι του για ν’ αρχίσει

καινούργιο αγώνα. Χρειαζόταν ακόμη κοπιαστική δουλειά για να μορφώσει χαρακτήρες».




Πηγή: Από το Γεροντικό, stratisandriotis

synaxipalaiochoriou

[XAPA]

ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΌΡΟΥΣ!


«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης

προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.


Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε

ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος.

Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί,

και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη

τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.


Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα

του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. Το σώμα πεινά,

αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα

της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.


Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει

για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του.

Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι.

Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.


Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα

σαν μικρός ήλιος.

Το πήρε στα χέρια του. Η ευωδία του απλώθηκε στον αέρα. Το σώμα του, κουρασμένο από τη νηστεία, ένιωσε έντονα την επιθυμία.

Για μια στιγμή η σκέψη ψιθύρισε πως θα μπορούσε να το φάει. Θα του έδινε δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης.


Ο γέροντας όμως χαμογέλασε με εκείνη την ειρηνική σοφία που γεννά η άσκηση. Κοίταξε το πορτοκάλι και είπε χαμηλόφωνα.

Ωραίο είσαι, κτίσμα του Θεού, αλλά πιο γλυκός είναι ο Χριστός που πεινά επάνω στον Σταυρό.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από τροφές, αλλά κυρίως η άσκηση

της αγάπης.

Όποιος στερείται για να δώσει στον αδελφό του, εκείνος προσφέρει θυσία ευάρεστη στον Θεό.

Ο γέροντας Αρσένιος το γνώριζε αυτό όχι ως θεωρία, αλλά ως ζωή.


Έτσι, όταν έπεσε η νύχτα και τα Καρούλια βυθίστηκαν στη σιωπή, πήρε το κομποσχοίνι του και βγήκε από τη σπηλιά.

Το μονοπάτι ήταν στενό και επικίνδυνο, κρεμασμένο επάνω από τη θάλασσα. Περπάτησε αργά μέχρι την καλύβη ενός άλλου ασκητή,

του παπα Νικόλα, ο οποίος ήταν άρρωστος και κατάκοιτος.

Άφησε το πορτοκάλι στο μικρό παράθυρο και έφυγε χωρίς να τον δει κανείς.


Το επόμενο πρωί ο παπα Νικόλας βρήκε το δώρο. Δάκρυσε. Κατάλαβε ότι κάποιος αδελφός τον θυμήθηκε μέσα στη σιωπή

της Σαρακοστής. Όμως και εκείνος σκέφθηκε με ταπείνωση ότι ο γέροντας Αρσένιος ήταν πιο ηλικιωμένος και πιο εξαντλημένος.

Έτσι το πήρε κρυφά και το άφησε πάλι κοντά στη σπηλιά του.


Λένε πως εκείνο το πορτοκάλι ταξίδεψε όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα από κελί σε κελί. Από σπηλιά σε σπηλιά. Από παράθυρο σε

παράθυρο. Κανείς δεν το κράτησε για τον εαυτό του. Ο καθένας πίστευε πως ο άλλος το είχε μεγαλύτερη ανάγκη.

Έτσι η έρημος των Καρουλίων, που συνήθως γνωρίζει μόνο τη σιωπή των βράχων και τον ήχο του ανέμου, γέμισε εκείνες

τις ημέρες από μια αόρατη χαρά.

Δεν ήταν η χαρά της τροφής, αλλά της θυσίας.

Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η καρδιά που ελεεί ολόκληρη την κτίση γίνεται θρόνος της χάριτος.


Την Κυριακή της Αναστάσεως, μετά την αγρυπνία, οι ασκητές συγκεντρώθηκαν για την κοινή τράπεζα.

Στο κέντρο του τραπεζιού βρέθηκε το ίδιο πορτοκάλι, άθικτο ακόμη, μοσχοβολώντας.

Ο γέροντας Αρσένιος το πήρε στα χέρια του, το καθάρισε αργά και μοίρασε από μια μικρή φέτα σε όλους.

Τότε είπε με απλότητα λόγια που έμειναν στην μνήμη των πατέρων των Καρουλίων.

Αυτό το πορτοκάλι δεν είναι απλώς φρούτο. Είναι μάθημα.

Η Σαρακοστή δεν υπάρχει για να μετράμε τι δεν φάγαμε, αλλά για να μάθουμε να χορταίνουμε τον αδελφό μας με αγάπη.


Όποιος κρατά για τον εαυτό του ακόμη και τα λίγα, μένει φτωχός.

Όποιος όμως δίνει, ακόμη κι όταν έχει ελάχιστα, γίνεται πλούσιος ενώπιον του Θεού.

Εκείνη την ημέρα το πορτοκάλι μοιράστηκε σε μικρά κομμάτια, όμως η χαρά που γεννήθηκε μέσα στις καρδιές των ασκητών

ήταν απείρως μεγαλύτερη από τον καρπό.

Ένα απλό πορτοκάλι δεν χόρτασε το σώμα κανενός. Μα χόρτασε ολόκληρη την έρημο των Καρουλίων με αγάπη.

Στα βράχια των Καρουλίων ένα απλό πορτοκάλι έγινε μάθημα αδελφικής αγάπης και αληθινής νηστείας.


ΠΗΓΗ

proskynitis

[XAPA]

Γερόντισσα Γαλακτία: «Έρχεται μπόρα αλλά και δόξα…»


Οἱ Ἅγιοι ξερίζωναν καὶ μετὰ φύτευαν. Ἂν φυτέψεις μέσα στὰ ζιζάνια, θὰ πνιγεῖ τὸ φυτό, δὲν θὰ εὐδοκιμήσει…

Θὰ ἔρθει μεγάλη δυσκολία στὴν ἀνθρωπότητα! Αἰτία ἡ ἁμαρτία!

Ἂν δὲν ἐπιτρέψει αὐτὸν τὸν πόλεμο ὁ Θεός, τὸ εἶδος μας δὲν θὰ ἔχει λόγο ὑπάρξεως στὴ γῆ, ἐκεῖ ποὺ κατήντησε…»


«Πολλά… Νά… Χθές ήρθαν οι Όσιοι Παρθένιος και Ευμένιος του Κουδουμά. Μου είπαν:

“Θεία Κοινωνία να λες στον κόσμο… Να παίρνει δύναμη… Να αντέξουν αυτά που έρχονται… Όχι, όμως ξεκάρφωτα”.

Έδειξαν ένα πετραχήλι. “Μεγάλη εξομολόγηση” είπαν. Και ό,τι πει το πετραχήλι”. Και ένα κομβοσχοίνι έδειξαν. “Να λες έτσι.

Με αυτά θα αντέξει ο κόσμος. Να μην κατακρίνουν οι άλλοι αυτούς που θα βλέπουν να κοινωνούν συχνά”. Το είπαν κι αυτό».


– π. Αντώνιος: «Είδες δυσκολίες;»

– Γερόντισσα: «Μεγάλες! Αναστατώσεις, πολέμους, πείνα. Δεν ξέρω να τα πω. Δεν ξέρω να τα εκφράσω.

Δεν με βοηθά πια η κεφαλή μου. Πέφτω κάθε μέρα.

Όλα όμως θα είναι υπέρ της Ελλάδος. Υπέρ της πίστεως. Δόξα μεγάλη.

Έρχεται μπόρα αλλά και δόξα. Όλα υπέρ της Ελλάδος. Αυτό να το τονίζεις». (σελ.147)



Πηγή: «Ἡ ὁσία Γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης» ἐκδόσεις «Θεομόρφου» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου Σελ.108

ΠΗΓΗ iconandlight

[XAPA]

Κί ἀν γίνει δική μας ὅλη ἡ οἰκουμένη…


Εάν είσαι χριστιανός, πόλη δεν εχεις επάνω στη γη.

Και αν γίνει δική μας όλη η οικουμένη, ξένοι και παρεπίδημοι είμαστε.

Στον ουρανό έχουμε πολιτογραφηθεί, εκεί ζούμε·

μη παραμερίζουμε σαν τα μικρά παιδιά τα μεγάλα και θαυμάζουμε τα μικρά.


Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[XAPA]

“ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ, ΚΟΡΗ ΜΟΥ, ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΣΕ ΟΠΟΙΟ

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!”


*Η Πρώτη στάση των Χαιρετισμών στην Παναγία διαβάζεται στην Εκκλησία κατά την πρώτη εβδομάδα των νηστειών της Αγίας

και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.


~ Ένας εν Χριστώ αδελφός θα συναντούσε την Κυρία Μαρία δίπλα στο Μετρό Συγγρού. Η κυρία Μαρία έχει ιδιαίτερο ενθουσιασμό

ως σύγχρονη Ιεραπόστολος.

Δίνει Χαιρετισμούς και Καινές Διαθήκες κυρίως σε Νοσηλευτικά Ιδρύματα σε νέους και νέες (γιατρούς, νοσηλεύτριες και ασθενείς)

που πολλές φορές δεν έχουν ακούσει τίποτα για την εν Χριστώ ζωή!


Με αφορμή μία προσωπική του περιπέτεια, και στην προσπάθεια της να τον παρηγορήσει, κάθισαν για ένα ρόφημα και έτσι με

την συζήτηση που είχαν η κ. Μαρία του ανέφερε την αιτία για την ενασχόληση της με την διάδοση των Χαιρετισμών!


Ήταν σίγουρα την εποχή της δραχμής και μάλιστα όταν ακόμη τα κινητά τηλέφωνα δεν ήταν σε τόσο ευρεία χρήση, δηλαδή

μεταξύ 1990 με 1993 , όταν γνώρισε έναν Αγιορείτη Γέροντα που είχε βρεθεί στην Αθήνα !

Ούσα η ίδια πνευματική θυγατέρα του αειμνήστου π. Μάρκου Μανώλη, και έμπειρη στα πνευματικά, ήξερε ότι δεν έπρεπε να

ενοχλήσει τον Γέροντα με διερευνητικές ή αδιάκριτες ερωτήσεις, αλλά αρκέστηκε να του ζητήσει ρήμα ωφελείας για την πνευματική

της ζωή!


“Οι Χαιρετισμοί, κόρη μου, οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι η λύση σε όποιο πρόβλημα και αν αντιμετωπίζει ο άνθρωπος!”

ήταν η προτροπή του σεβάσμιου Αγιορείτη!

«Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι η λύση σε όποιο πρόβλημα και αν αντιμετωπίζει ο άνθρωπος»


Η κα Μαρία παραξενεύτηκε και τον ρώτησε τι εννοεί!

“Να διαβάζετε καθημερινά τους Χαιρετισμούς ως ασπίδα και προστασία από τις επιφορές του Πονηρού!

Και όταν μάλιστα ανακύψει πολύ σοβαρό πειρασμικό πρόβλημα, είτε εγχείρηση, είτε δικαστήριο, ή αν γενικά επιθυμείτε

να δώσει λύση η Παναγία σε σοβαρά σας προσωπικά ζητήματα τότε να νηστέψετε μια ημέρα λέγοντας 24 φορές

τους Χαιρετισμούς!

Πρόσεξε όμως! Με πίστη και μέχρι να κυλήσει μια σταγόνα δάκρυ! Όχι απλή απαγγελία!!”


Η κα Μαρία κράτησε στην καρδιά της τα λόγια αυτά του Αγιορείτη Γέροντα, χωρίς ωστόσο να πιστέψει καλά καλά

στην αποτελεσματικότητα τους!

Είχαν περάσει κάποιες εβδομάδες όταν επισκέφτηκε μια οικογενειακή της φίλη, μητέρα δύο παιδιών, ενος αγοριού

κι ενός κοριτσιού, που είχαν σπουδάσει Οικονομικά και εργαζόντουσαν και τα δύο ως λογιστές σε διαφορετικά όμως

φοροτεχνικά γραφεία!


Η κόρη ήταν απόλυτα ικανοποιημένη τόσο από τις συνθήκες εργασίας, όσο κι από τον μισθό, που και καλός ήταν και πάντα

στην ώρα του! Όχι όμως και ο γιος της που δεν είχε σταθεί τυχερός και είχε τύχει σε προϊστάμενο που του καθυστερούσε

αδικαιολόγητα τα δεδουλευμένα του!


Μια μέρα γύρισε τόσο απογοητευμένος από την δουλειά, μιας και για πολλοστή φορά δεν είχε πληρωθεί, που δήλωσε

στην μητέρα του, ότι παρατάει την δουλειά αυτή! Η μητέρα στεναχωρήθηκε πολύ, όχι μόνο για τα χρήματα που έχασε το παιδί της,

αλλά κυρίως επειδή η αεργία μπορεί να οδηγούσαν το παιδί της σε εφάμαρτες ενασχολήσεις, κάτι που ασφαλώς

φοβόταν κι απευχόταν!


Η κυρία Μαρία σκέφτηκε την συμβουλή του Αγιορείτη Γέροντα για τους Χαιρετισμούς της Παναγίας

Σε μια τέτοια κατάσταση έντονης δυσθυμίας την συνάντησε εκείνη την Τρίτη η κυρια Μαρία, που με το που άκουσε τα γεγονότα,

λες και φωτίστηκε από Πνεύμα Θεού, και είπε στην στεναχωρημένη μητέρα!

Λοιπόν στο υπογράφω ότι μέχρι την Πέμπτη (σε δυο δηλαδή μέρες) ο γιός σου θα βρει δουλειά!


Νευρικά γέλια μαζί με πνιχτούς λυγμούς έπιασαν την γυναίκα, που εκτίμησε ασφαλώς την διάθεση και την προσπάθεια

της κυρίας Μαρίας να της αναπτερώσει το ηθικό, αλλά της φαινόταν αδύνατον, όπως τελικά και της είπε!

«Κοίτα!» της απάντησε η κα Μαρία.

«Την λύση θα μας την δώσει η Παναγία με τους Χαιρετισμούς Της!». «Θα κάνεις κι εσύ σπίτι σου Χαιρετισμούς, το κατά δύναμη,

αλλά κι εγώ θα σε βοηθήσω» της υποσχέθηκε η κυρία Μαρία , κι έφυγε βιαστικά για το σπίτι της στην Ραφήνα!


Την επόμενη κιόλας ημέρα, Τετάρτη ήταν, η κυρια Μαρία σηκώθηκε πρωί και πήρε το μηδέν στο τηλέφωνο της, ώστε να δείχνει

κατειλημμένο, έβαλε και στην εξώπορτα ένα σημείωμα “Θα επιστρέψω αργότερα” για να μην την διακόψει κανείς και ξεκίνησε να

διαβάζει τους Χαιρετισμούς!


Και όσο προχωρούσε η ανάγνωση που έκανε με πίστη ακράδαντη ότι η Υπεραγία Θεοτόκος που τόσο την ευφραίνουν

οι Χαιρετισμοί Της, θα συνδράμει και θα μεσιτεύσει, τόσο θερμαινόταν και η καρδιά της και παρακαλούσε με δάκρυα, όπως

εξάλλου την είχε συμβουλεύσει και ο καλός Αγιορείτης!


Ήταν Πέμπτη πρωί! Η επόμενη δηλαδή ημέρα! Το τηλέφωνο κτυπάει στο τηλέφωνο της μητέρας με τα δύο παιδιά !

Μία γυναικεία φωνή ζητάει το γιό της! Ο νεαρός πάει στο τηλέφωνο και η γυναίκα του ανακοινώνει ότι η αίτηση που είχε κάνει μήνες

πριν για να προσληφθεί στο Αεροδρόμιο, σε μία ξένη αεροπορική εταιρεία, είχε εγκριθεί και αν μπορούσε να πάει αυτοπροσώπως

για τα περαιτέρω!


Περιττό να αναφέρουμε το τι έγινε στη συνέχεια! Δάκρυα και φωνές χαράς, μαζί με μία αγωνία αν αυτό ήταν όντως πραγματικότητα!

Ο νεαρός πήγε στο Αεροδρόμιο, υπέγραψε την σύμβαση και γύρισε ενθουσιασμένος σπίτι του! Και όμως το θαύμα της Θεοτόκου

με την ανάγνωση των Χαιρετισμών Της ΔΕΝ τελειώνει εδώ! Ακούστε!


Το μεσημέρι η μητέρα δεν προλάβαινε να λέει τα καλά νέα! Πρώτη κάλεσε την καλή κυρία Μαρία, η οποία αμέσως δόξασε τον Θεό

που εισάκουσε την μεσιτεία της Μητρός Του και χάρισε αυτήν την εργασία στο παλικάρι!

Το θαύμα της Παναγίας αποκατέστησε τον νεαρό


Η μητέρα μέσα στην χαρά της, καλεί το παιδί της και του λέει “Πάρε αγόρι μου αυτά τα χρήματα, τηλεφώνησε στους φίλους σου,

να βγείτε σήμερα έξω, να φάτε, να τους κεράσεις, να σου ευχηθούν! Στο νέο σου ξεκίνημα είναι καλό να έχεις τις ευχές από όσο

το δυνατόν πιο πολύ κόσμο!” Ο νέος με χαρά πήρε τα χρήματα και κάλεσε φίλους και γνωστούς να βγουν έξω, να τους κεράσει

και να του ευχηθούν!


Όπως κι έγινε. Μαζεύτηκαν όλοι του οι φίλοι! Και μαζί τους κάποια φίλη του έφερε και μία αδελφική της φίλη! Όταν ο νέος

την αντίκρισε, την ερωτεύτηκε αμέσως! Όπως κι εκείνη! Και τα παιδιά προχώρησαν και σύντομα παντρεύτηκαν και ζουν έως σήμερα

ευτυχισμένοι και στεριωμένοι!


Διπλό λοιπόν το θαύμα της Παναγίας μας! Αποκατέστησε διττώς το παλικάρι!! Και επαγγελματικά και οικογενειακά!

Έτσι και εμείς οι ταπεινοί κι αχρείοι συντάκτες αυτού του ιστολογίου, ΔΕΝ θα πάψουμε να το επαναλαμβάνουμε!

Οι Χαιρετισμοι της Παναγιας μας ενέχουν ανυπέρβλητη προσευχητική αξία!


i-diakopes.gr

[XAPA]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: Με τους Αγίους να μην τα βάζει κανείς!


Ένας από τους καταπατητές του κτήματος της Μονής έφτιαξε παράνομα κτίσματα, άλλος μας επιτέθηκε με ψευδορκίες

και πολλά άλλα, άλλος πάλι, με συγχωρείτε, έκοψε τριάντα τρεις ρίζες ελιές μια μέρα με ένα μηχανάκι του

και τα έκανε κάρβουνα.


Πού να ξέρω εγώ, εγώ ήμουνα στο Μοναστήρι, ευκαιρώ να πάω να δω τα κτήματα; Εγώ έχω τα διακονήματα.

– Τι να κάνω τώρα εγώ, Άγιέ μου Δαυίδ; Λέω:

«Εσύ, καλά κάθεσαι εδώ στο Μοναστήρι, αλλά για σκέψου και μένα, εγώ άφησα τα δικά μου κτήματα, την περιουσία μου,

τους γονείς μου, τα αδέρφια μου, τα πάντα. Θυσιάστηκα και ήρθα για σένα Τώρα, ήρθα να τρέχω για αυτές τις υποθέσεις στα

δικαστήρια, να έχω καυγάδες και φασαρίες; Τι είναι αυτά, Άγιέ μου Δαυίδ»;


Στενοχωρήθηκα.

Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ και βλέπω τον Άγιο ζωντανό, κατέβηκε από την εικόνα Του και έμεινε κενή η θέση.

Μου λέει:

– Μη στενοχωριέσαι, πάτερ μου, μου λέγει, διότι η μεγαλύτερη αρρώστια στον άνθρωπο είναι η στενοχώρια.

Μην έχεις στενοχώρια, τον καθένα θα τον βάλω εγώ στη θέση του.

Ένας δε εξ αυτών των ανθρώπων που κυνηγούσε το Μoναστήρι, ήρχετο καθημερινώς και με ενοχλούσε και μας πήγε

στο δικαστήριο και έλεγε ψέματα, ψευδορκίες και με ενοχλούσε καθημερινώς και λέω του Αγίου:


– Άγιέ μου, για κοίταξε, έρχεται αυτός ο άνθρωπος να με στενοχωρήσει.

Και ω του θαύματος! Ο Άγιος με το ραβδί του στο χέρι, τον καταδίωξε και του λέγει:

«Φύγε από δω, κακέ άνθρωπε, μην έρχεσαι να ενοχλείς τον υπηρέτη μου».

Αυτός ο άνθρωπος ζει, αλλά τρελάθηκε όμως.

Αυτά είναι ζωντανά θαύματα!


Τρελάθηκε αυτός ο άνθρωπος, αλλά εγώ παρακάλεσα τον Άγιο να τον συγχωρήσει.

Και ο άνθρωπος μου τα εκμυστηρεύτηκε και του είπα να μη χάσει την ψυχή του. Είναι καλύτερα αυτός ο άνθρωπος τώρα.

Άλλος πάλι, με συγχωρείτε, που ενήργησε εναντίον της Μονής, έπεσε μέσα στο κτήμα της Μονής και έσπασε το πόδι του.

Με τους Αγίους να μην τα βάζει κανείς, διότι ο Θεός είναι δίκαιος και Άγιος.



Απόσπασμα από το βιβλίο του Στυλιανού Παπαδόπουλου, ο «Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης, Ηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Δαβίδ του Γέροντος», Αθήνα 1983, έκδοση των πατέρων της Ι.Μ. Οσίου Δαβίδ του Γέροντος.

pemptousia

[XAPA]

Η γιαγιά με τους Χαιρετισμούς


π. Εφραίμ


Ήτανε Μεγάλη Σαρακοστή. Μα δε θυμάμαι του πότε... Τρίτοι Χαιρετισμοί.

Στο μοναστήρι τους κάναμε αργά τους Χαιρετισμούς.

Οι Παρασκευές της Σαρακοστής όπως και να το κάνεις είναι οι πιο χαρούμενες μέρες .


Στη μέση του ναού η εικόνα της Παναγιάς με τα κεριά της και τις κεντημένες ποδιές.

Και το ᾽χαμε τυπικό κάθε φορά να βγάζουμε κι άλλη Παναγιά στο προσκυνητάρι να ακούσει τους Χαιρετισμούς.


Τη μια το "'Αξιον εστί" και μετά την Γλυκοφιλούσα και την Παναγία του Πάθους, εκείνη την εβδομάδα της

Σταυροπροσκύνησης. Τούτες οι μικρές αλλαγές ομόρφαιναν τη ζωή.


Το Πάσχα ήταν τότε νωρίς και η Σαρακοστή έπεφτε μεσ᾽ το χειμώνα. Κρύο πολύ.

Είχαμε στη λιτή ξυλόσομπα και ο εκκλησιαστικός ο π. Νήφωνας έβαζε κούτσουρα μεγάλα.

Ατμόσφαιρα Παπαδιαμαντική. Τώρα τα αναπολώ με γλυκασμό και νοσταλγία.


Τέλειωσε ο κανόνας και ο δεξιός ψάλτης πήρε να λέει αργά το τη Υπερμάχω.

Και ο παπάς αργά βγήκε από την ωραία πύλη με το βιβλίο του και το θυματό να διαβάσει τους Χαιρετισμούς.

Θύμιασε με σέβας έκανε τις μετάνοιες και πήρε τη θέση του μπροστά στο προσκυνητάρι.


Ησυχία ...

Ξεκινάει ο εφημέριος τους Χαιρετισμούς... και μέσα στη σιγαλιά της ακολουθίας μια φωνή μιας

μικροκαμωμένης γιαγιάς ακουγόταν στο βάθος να επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια!!!

Οι πιο θερμοί πήραν νωρίς φωτιά. Σσσσσ


Η φωνή όμως δεν σταματούσε. Σα να το βαζε πείσμα μάλιστα να ξεπεράσει τον παπά σε δύναμη.

Ακόμα και οι πιο μακρόθυμοι έφτασαν να δυσφορήσουν .

- Μα ποιος μιλά φώναξε κάποιος. Ο μόνος που δεν μίλησε ήτανε ο παπάς.


Τελειώσανε οι χαιρετισμοί, ξανά τη Υπερμάχω και μετά το Άσπιλε.

Άμα απόλυσε ο παπάς και βγαίναμε από το Καθολικό πήρα παράμερα τη γιαγιά που μας τάραξε με τη

φωνή της να τη "συνετίσω".


- Κυρία ξέρετε... τα λόγια του παπά τα διαβάζει μοναχά εκείνος. Πως να σας το πω... Είναι τα δικά του. '

Εχει άλλους ψαλμούς που τους λέμε όλοι μαζί.


Μα η γιαγιά έμοιαζε να μην το καταλαβαίνει και μου είπε... την ευχή σας.

- Λέω, για αυτό που έγινε σήμερα. Δεν πρέπει να δημιουργούμε αταξία στην εκκλησία.


Μια νεαρή γυναίκα που τη συνόδευε τη γιαγιά, κάτι της φώναξε δυνατά στο αυτί και το μυστήριο της καλής

γιαγιάς λύθηκε. Η γιαγιά κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της και έδειξε λυπημένη...


- Συμπάθαμε αδελφέ μου λέει, μα δεν ακούω καθόλου!!!

Τους λέω τους Χαιρετισμούς και ᾽γω αφού δεν μπορώ να τους ακούσω από τον παππούλη.

Συμπάθαμε αν σε πίκρανα...


Έμεινα να την κυττώ όμοια μορφή βγαλμένη από συναξάρι.

- Να τους λες γιαγιά, και λέγε και για μένα ένα "Κύριε ελέησον" εμένα που δεν τους ξέρω ούτε από μέσα.



synodoiporia.gr