Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

[XAPA]

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΎΜΝΟΣ: Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΎΜΝΟΥ ΜΕ ΤΑ 144 ΧΑΙΡΕ

ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ


*Είναι η πιο λαμπρή ακολουθία πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026, ψάλλεται ολόκληρος ο ύμνος (Ακάθιστος Ύμνος) σε όλους τους ναούς της χώρας.


Ο Ακάθιστος ύμνος ή όπως αλλιώς είναι γνωστός σε πιο λαϊκή γλώσσα οι Χαιρετισμοί της Παναγίας ψάλθηκε για πρώτη φορά

στον ναό των Βλαχερνών στην Κωνσταντινούπολη τον 7ο μ.Χ. αιώνα και αποτελεί ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας.

Κατά την διάρκεια του όλοι οι πιστοί στέκονταν όρθιοι από χαρά αλλά και για να αποδώσουν τιμή στην Παναγία στην οποία

αναφέρεται ο ύμνος, εξού και ονομάσθηκε Ακάθιστος Ύμνος.


Εξυμνεί την Παναγία και μέσα Αυτής τον Πανάγαθο Θεό πράγμα που γίνεται με πολλές εκφράσεις χαράς με θριαμβευτικό τόνο

με την χρήση πολλών κολακευτικών επιθέτων και σχημάτων λόγου με μεταφορές και αντιθέσεις για να τονίσει τα χαρίσματα

της Παναγίας.


Αποτελείται από 24 οίκους δηλαδή στροφές που ο καθένας ξεκινάει από ένα από τα αντίστοιχα 24 γράμματα της ελληνικής

αλφαβήτου και όλοι αυτοί οι οίκοι είναι κατά απόλυτη αλφαβητική σειρά από το Α έως το Ω ενώ παράλληλα είναι γραμμένοι

με κανόνες ισοσυλλαβίας και ομοφονίας και σε πολλές περιπτώσεις και ομοιοκαταληξίας.


Οι πρώτοι 12 οίκοι του (δηλαδή από το Α έως και το Μ) αποτελούν τρόπον τινά το ιστορικό μέρος του ύμνου μιας και αναφέρεται

στα γεγονότα του Ευαγγελισμού, της επίσκεψης της Παναγίας στην Ελισάβετ κατά σάρκα εξαδέλφη της και μητέρας του Τιμίου

Προδρόμου, της αμφιβολίας του Ιωσήφ, την προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων, την Υπαπαντή του Χριστού στον ναό

του Σολομώντα από τον Δίκαιο και άγιο Συμεών καθώς και την φυγή της Αγίας οικογένειας στην Αίγυπτο.


Ενώ οι 12 τελευταίοι οίκοι (δηλαδή από το Ν έως και το Ω) αποτελούν το δογματικό-θρησκευτικό-θεολογικό μέρος των οίκων αυτών

που εξυμνούν τον σκοπό της ενανθρωπήσεως του Χριστού μέσα από την πραγματική προέκταση της έκθεσης και της ενσαρκώσεως

του Υιού και Λόγου του Θεού.


Ανάμεσα στους μονούς οίκους αυτούς (δηλαδή Α,Γ,Ε κλπ) υπάρχουν 144 Χαίρε προς την Αειπάρθενο τα οποία αποτελούν συνέχεια

ποιητική του χαιρετισμού του Αρχαγγέλου Γαβριήλ κατά τον Ευαγγελισμό της Παναγίας (Χαίρε Κεχαριτωμένη…).


Ψάλθηκε όπως είπαμε και παραπάνω για πρώτη φορά στον ναό των Βλαχερνών για αυτό έως και σήμερα την 3η Παρασκευή

της Μεγάλης Τεσσαρακοστης ο εκάστοτε Πατριάρχης του Οικουμενικού Θρόνου μεταβαίνει στον ναό των Βλαχερνών όπου

ψάλλει ο ίδιος τιμητικά προς το πρόσωπο της Παναγίας τους οίκους της Γ’ Στάσης του Ακαθίστου Ύμνου, εις ανάμνησιν εκείνης

της πρώτης φοράς που με ευγνωμοσύνη ψάλθηκε στον ναό αυτών αιώνες πριν ολόκληρος ο Ύμνος αυτός.


Για πρώτη φορά ψάλθηκε στις 8 Αυγούστου του 626 μ.Χ. όπου οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης συνέρρεαν στον ναό

των Βλαχερνών και μέσω του ύμνου αυτού απέδωσαν ευγνωμοσύνη προς την Υπέρμαχο της Πόλης των πόλεων μέσα από

τον μέσα από τον εμβληματικό, δοξαστικό και χαρούμενο ύφος της ψαλμωδίας των οίκων αυτών για την σωτηρία τους από την

υποδούλωση τους στους πολιορκητές.


Εκείνη την εποχή αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ηράκλειος ο οποίος έλειπε από την Πόλη διότι είχε εκστρατεύσει

κατά των Περσών.

Η πόλη σχεδόν ήταν αφύλακτη μιας και μεγάλο τμήμα του στρατού είχε όπως είναι δύσκολος ακολουθήσει των αυτοκράτορα

στην εκστρατεία.


Οι Άβαροι βρίσκουν τότε την ευκαιρία και αιφνίδια πλέουν προς την Κωνσταντινούπολη προκειμένου να την καταλάβουν.

Οι κάτοικοι της Πόλεως μαζί με τον ελάχιστο στρατό οχυρώνουν τα τείχη της Πόλεως έχοντας όμως τον φόβο της απειλής των

πολιορκητών και την απουσία του συνόλου του στρατού.

Προσπαθούν να έλθουν σε συμφωνία εκεχειρίας με τους Αβάρους αλλά ήτο γνωστό σε αυτούς πως απουσίαζε μεγάλο τμήμα

του στρατού οπότε κάθε πρόταση ήταν αποριπτέα αποτέλεσμα στις 6 Αυγούστου να καταλάβουν την τοποθεσία που βρισκόταν

ο ναός της Παναγίας των Βλαχερνών ενώ συμπράττουν με τους Πέρσες και την νύχτα της 7ης προς 8ης Αυγούστου ετοίμαζαν

την τελική τους επίθεση.

Οι Κωνσταντινουπολίτες είχαν βρεθεί στην πιο δυσχερή έως τότε θέση τους στην ιστορία.


Τότε ο Πατριάρχης Σέργιος ο οποίος είχε περισώσει την εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών περιδιαβαίνει όλα

τα τείχη της Πόλεως με την Αγία Εικόνα αυτή αγκαλιά ενθαρρύνοντας τον λαό να αντισταθούν και λέγοντας πως στο πλάι του

έχουν την Παναγία.

Πράγματι εκείνο το βράδυ τα τείχη περιφρουρούνταν εσωτερικά από τους κατοίκους της Πόλεως αλλά ολόκληρη η Πόλη

από την Παναγία.


Ξαφνικά φοβερός ανεμοστρόβιλος ξέσπασε σε μια εποχή που σχεδόν υπήρχε άπνοια και δημιούργησε μια τρικυμία που κατέστρεψε

τον στόλο των πολιορκιτών μα και τα στρατεύματα τους και τότε άρπαξαν την ευκαιρία οι υπερασπιστές της Πόλεως και

με ολομέτωπη επίθεση έλυσαν την πολιορκία τρέποντας σε φυγή τους πολιορκητές.


Οι Κωνσταντινουπολίτες είδαν αυτόν τον ανεμοστρόβιλο ως θεϊκό σημάδι το οποίο συνέδεσαν με την εικόνα της Παναγίας

των Βλαχερνών η οποία με τον άτυπο τρόπο που περιγράψαμε νωρίτερα λιτανεύθηκε σε όλη την Πόλη.

Κάποιοι ερευνητές συνδέουν τον Ακάθιστο Ύμνο με άλλα παρόμοια ιστορικά γεγονότα πολιορκιών της Πόλεως αλλά όλοι

περιγράφουν πέραν των χρονολογιών και των εμπλεκομένων εθνών ως πολιορκητών τα άλλα γεγονότα της άτυπης λιτανείας κλπ

τα περιγράφουν ακριβώς ίδια.


Κατά την παράδοση ο Ύμνος αυτός ήταν αυθόρμητος και πήγαζε από τις καρδιές των Κωνσταντινουπολιτών χωρίς να έχει

συνταχθεί από κάποιον συγκεκριμένο.

Όμως οι μελετητές αν και ενστερνίζονται κατά μία έννοια την παράδοση αυτή ως προς τον αυθορμητισμό και την εκ καρδίας

χαρμόσυνη ψαλμωδία έχουν άλλη άποψη, διότι θα ήταν δύσκολο να συνταχθεί εν μια νυκτί και να έχει τέτοιο γλαφυρό ύφος

καθώς και να είναι άριστα συντεταγμένος ως προς την σύνταξη των συλλαβών και την απόδοση τους στο «βυζαντινό» ύφος

ψαλμωδίας της μουσικής μέσα από τα στόματα των πιστών.


Μεταξύ των απόψεων αυτών αναφέρονται ως επικρατέστερες αυτές που αναφέρουν ως συντάκτη τον Ρωμανό τον Μελωδό

που έζησε εκείνη την περίοδο και πολλά σημεία του Ύμνου αυτού ταιριάζουν στον χαρακτήρα που απέδιδε τους Ύμνους που

συνέταζε ο Ρωμανός ενώ άλλοι αναφέρουν ως συντάκτη τον πατριάρχη Κων/λεως Γερμανό τον Α’ και βέβαια υπάρχουν άλλες

λιγότερο επικρατέστερες απόψεις ενώ αναφέρεται επίσης ότι πιθανόν να υπήρξαν στο διάβα του χρόνου κάποιες προσθήκες

στο λεκτικό του Ύμνου αυτού.


Στην ιστορία πάντως πέρασε πως ο Ύμνος δεν έχει συντάκτη ή ο συντάκτης του είναι μάλλον άγνωστος ή επέλεξε να μείνει

ανώνυμος διότι πιθανόν δεν ήθελε ο ίδιος ο συντάκτης να φανερωθεί διότι σκοπός του ήταν να τιμηθεί μέσα από αυτό

το αριστούργημα η ίδια η Παναγία και όχι να επισκιασθεί αυτό από το να ασχοληθούν με το όνομα και την καταγωγή

του συντάκτη του.


Βέβαια μπορεί απλά να μην το διέσωσε ο χρόνος μιας και εκείνη την εποχή μαστίζονταν η αυτοκρατορία από την εικονομαχία

και πολλά χάθηκαν μέσα σε αυτήν την δυσαλέα μάχη.

Το σίγουρο πάντως είναι πως δεν συντάχθηκε πριν την Γ’ Οικουμενική Σύνοδο (432 μ.Χ.) διότι μέσα από τον Ύμνο εκφράζονται

δογματικές θέσεις που επεξηγήθηκαν στην Σύνοδο αυτή.


Επίσης είναι γνωστό ότι ψάλθηκε για πρώτη φορά μήνα Αύγουστο ενώ πλέον μεταφέρθηκε και ψέλνεται εντός της μεγάλης

τεσσαρακοστής πράγμα λίγο παράδοξο μιας και η μεγάλη τεσσαρακοστή έχει ένα πιο κατανυκτικό ύφος και μάλιστα και πιο πένθιμο

ενώ ο Ύμνος αυτός έχει χαρμόσυνο ύφος και γιορτινό.


Όμως και αυτό έχει εξήγηση μιας και πάντοτε εντός της περιόδου αυτής συμπέφτει και ο εορτασμός του Ευαγγελισμού

ο οποίος λόγω του χαρακτήρα της Τεσσαρακοστής δεν έχει ούτε προεόρτια ούτε μεθεόρτια και με αυτήν την μεταφορά στον χρόνο

τέλεσης της ακολουθίας που εμπεριέχει τον Ακάθιστο Ύμνο καλύπτεται η «έλλειψης» αυτή.


Μάλιστα τοποθετείται στο βράδυ της Παρασκευής όταν ξεκινά δηλαδή ο πιο πανυγηρικός τρόπος εορτασμού μιας και πλησιάζει

η αναστάσιμη Θεία Λειτουργία της Κυριακής η οποία πάντοτε έχει χαρμόσυνο χαρακτήρα και πολλές φορές μεταφέρονται εορτές

εντός του σαββατοκύριακου ώστε να τις τιμήσουν με πιο λαμπρό χαρακτήρα οι πιστοί.


Τις 4 πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής σε ορισμένες περιοχές της ορθόδοξης χριστιανοσύνης μεταξύ

των οποίων και η Ελλάδα ψάλλονται τμηματικά αντίστοιχα οι 4 Στάσεις του Ακαθίστου Ύμνου, ενώ σε απαντά τον ορθόδοξο

κόσμο την 5η Παρασκευή ψάλλονται και οι 4 οίκοι.


Η «εορτή» του Ακαθίστου Ύμνου τελείται ακριβώς 16 μέρες πριν το Άγιο Πάσχα.

Τέλος να αναφέρω και μια παράδοση που έχει να κάνει με τους χαιρετισμούς της Παναγίας όπως έχει επικρατήσει

να αναφέρονται οι οίκοι αυτοί.

Στην παράδοση αυτή αναφέρεται πως σε εμφάνιση της Παναγίας η Ίδια είπε πως όποιος διαβάζει καθημερινά

τους χαιρετισμούς προς Αυτήν, η Ίδια θα παραστεί δίπλα του κατά την ημέρα κρίσεως του από τον Υιό Της και Σωτήρα μας

για να τον υπερασπισθεί.


Και τι ποιο καλό αδελφοί μου να μας υπερασπισθεί στον Θρόνο του Χριστού η Ίδια η Παναγία.

Χαίρε δι ης η χαρά εκλάμψει

Χαίρε ανόρθωσις των ανθρώπων

Χαίρε αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα

Χαίρε η τον φθορέα των φρένων καταργούσα

ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ


Του Σπύρου Συμεών για την Romfea.gr

[XAPA]

Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω συγχώρηση και σε

σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.



Ένας αδελφός έκανε συνεχώς αυτή την προσευχή στο Θεό:

– Κύριε, δεν έχω φόβο Θεού! Στείλε μου λοιπόν κεραυνό ή καμιάν άλλη τιμωρία ή αρρώστια ή δαιμόνιο,

μήπως κι έτσι έρθει σε φόβο η πωρωμένη μου ψυχή.


Άλλοτε πάλι παρακαλούσε κι έλεγε:

– Ξέρω πώς έχω πολύ αμαρτήσει ενώπιόν Σου, Δέσποτα, και πώς είναι αναρίθμητα τα σφάλματά μου.

Γι΄ αυτό και δεν τολμώ να Σου ζητήσω να με συγχωρέσεις.

Αν όμως είναι δυνατόν, συγχώρεσέ με για την ευσπλαγχνία Σου.


Αν πάλι είναι αδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στη ζωή αυτή και μη με κολάσεις στην άλλη.

Κι αν είναι και τούτο ακόμη αδύνατον, στείλε μου εδώ ένα μέρος της τιμωρίας

και αλάφρωσέ μου εκεί την κόλαση.

Άρχισε μόνο από τώρα να με τιμωρείς. Αλλά τιμώρησέ με σπλαχνικά, όχι με την οργή Σου, Δέσποτα.


Έτσι λοιπόν μετανοούσε έναν ολόκληρο χρόνο κι αυτά έλεγε με δάκρυα ικετευτικά, ολόθερμα και ολόψυχα,

λιώνοντας και τσακίζοντας σώμα και ψυχή με νηστεία και αγρυπνία και άλλες κακουχίες.


Μια μέρα καθώς καθόταν καταγής, όπως συνήθιζε, θρηνώντας και φωνάζοντας σπαραχτικά,

από την πολλή του λύπη, νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.

Και να! Παρουσιάζεται μπροστά του ο Χριστός και του λέει με φωνή γεμάτη ιλαρότητα:

– Τι έχεις, άνθρωπέ μου; Γιατί κλαις έτσι;


Ο αδελφός Τον αναγνώρισε και αποκρίθηκε έντρομος:

– Γιατί έπεσα, Κύριε!

– Έ, σήκω!

– Δεν μπορώ, Δέσποτα, αν δεν μου δώσεις το χέρι Σου!


Τότε Εκείνος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον αδελφό και τον σήκωσε.

Μά κι όταν αυτός σηκώθηκε, συνέχισε να θρηνεί.

– Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου; Γιατί είσαι λυπημένος; του ξαναλέει ο Κύριος με απαλή και ιλαρή πάλι φωνή.


– Δεν θέλεις, Κύριε, να κλαίω και να λυπάμαι, απάντησε ο αδελφός,

πού τόσο πολύ Σε πίκρανα, αν και απόλαυσα τόσα αγαθά από Σένα;

Εκείνος άπλωσε ξανά το χέρι Του, τ΄ ακούμπησε στο κεφάλι του αδελφού και του είπε:

– Μη λυπάσαι πιά.

Γιατί αν έδωσα το αίμα μου για σένα, πολύ περισσότερο θα δώσω

συγχώρηση και σε σένα και σε κάθε άλλη ψυχή που γνήσια μετανοεί.


Μόλις συνήλθε ο αδελφός από την οπτασία, ένιωσε την καρδιά του γεμάτη χαρά.

Έτσι πληροφορήθηκε πώς ο Θεός τον ελέησε.

Κι από τότε ζούσε με πολλή ταπείνωση, ευχαριστώντας Τον.



Γεροντικό

dakriametanoias

[XAPA]

Προβλήματα ...


" Μερικοί βασανίζονται από τριών ειδών προβλήματα.

Από εκείνα που είχαν κάποτε.

Από εκείνα που έχουν τώρα

και από εκείνα που περιμένουν ότι θα έχουν.


Οι λύπες, βέβαια, θα έρθουν, αλλά τι θα κερδίσουμε, αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προϋπαντήσουμε;

Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε, όταν έρθουν.

Στο μεταξύ ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος.

Άφησε το παρελθόν στο έλεος του Θεού,

το παρόν στην αγάπη Του

και το μέλλον στην Πρόνοιά Του. "



( (γέροντας Ησύχιος )

odevontas

[XAPA]

“Έτσι με κατάντησαν τα δάκρυα της μάνας μου!”


Αυτό το γεγονός το εδιηγείτο η Γερόντισσα Ξένη, η οσία πρώτη Ηγουμένη της Μονής του αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα,

η οποία ήταν τυφλή.

Τυφλή κατά την σωματική όραση, αλλά φωτισμένη και με οξεία πνευματική όραση.

Αποδεικνύει δε ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων λυπούνται όταν οι συγγενείς αντί να δοξολογούν τον Θεό, σκληρύνονται

και λυπούνται υπερβολικά.


Αυτή λοιπόν η αγιασμένη μοναχή είχε μια αδελφή στην Αθήνα, η οποία είχε έξι κορίτσια και ένα αγόρι, που την εποχή εκείνη

ήταν οκτώ περίπου ετών. Η μητέρα του αλλά και όλοι οι συγγενείς το υπεραγαπούσαν και διότι ήταν μονάκριβο αλλά και γιατί

ήταν πολύ καλό παιδάκι. Ένα σωστό αγγελάκι.


Με τον εμφύλιο πόλεμο (1948) και τα λεγόμενα Δεκεμβριανά, όπου εγίνοντο μάχες και μέσα στις πόλεις, σ’ έναν βομβαρδισμό

το αγοράκι, ενώ γύριζε από το σχολείο, σκοτώθηκε. Έτσι αυτό το επίγειο αγγελούδι διάνυσε γρήγορα την επίγεια ζωή του

για να βρεθεί κοντά στον Θεό σαν ουράνιο πλέον αγγελούδι.

Η μητέρα πόνεσε πολύ. Αφήνοντας δε τον εαυτό της έρμαιο του πόνου, έπεσε στην εφάμαρτη υπερβολή και στην απελπισία,

ενώ σαν χριστιανή Ορθόδοξη ήξερε ότι το παιδάκι της ήταν στην χαρά του Ουρανού.


Αυτή η συμπεριφορά των συγγενών έχει πολλές φορές αποδειχθεί πως ενοχλεί τις ψυχές που βρίσκονται κοντά στον Θεό,

οι οποίες χαίρονται μόνον όταν οι επίγειοι συγγενείς δοξολογούν τον Ουράνιο Πατέρα, τον χορηγό της αιώνιας μακαριότητας

και Ευεργέτη των ανθρώπων, είτε βρίσκονται στον πρόσκαιρο κόσμο είτε στον αληθινό.


Έτσι λοιπόν και σ’ αυτή την περίπτωση το αγοράκι εμφανίστηκε στον ύπνο της μεγαλύτερης αδελφής του, η οποία ήταν πράγματι

μία ενάρετη και πιστή κοπελίτσα. Είδε λοιπόν το αγοράκι στον τάφο μέσα σε νερά.

- Αδελφούλη μου, του είπε με λαχτάρα, γιατί είσαι μέσα στα νερά;

Κι εκείνο με παράπονο αλλά και με κάποια αγανάκτηση της είπε:

- Έτσι με κατάντησαν τα δάκρυα της μάννας μου!


Όταν πληροφορήθηκε βέβαια αυτά η μητέρα του, συναισθάνθηκε το λάθος της, ζήτησε συγχώρηση από τον Θεό και γαλήνεψε.

Δεν ήθελε επ’ ουδενί να πικραίνει το αγγελάκι της αλλά προ πάντων τον Θεό.

Συνέβη όμως και το εξής, το οποίο καλό είναι να το έχουμε υπ’ όψιν μας.


Στο παιδάκι αυτό δεν έκαναν τα καθιερωμένα από την Εκκλησία μας μνημόσυνα, γιατί πίστευαν ότι δεν εχρειάζοντο,

επειδή ήταν μικρό. Η σκέψη αυτή όμως είναι λανθασμένη.

Η κάθε ψυχούλα, ανεξαρτήτως ηλικίας, θέλει τις προσφορές της ενώπιον του Θεού και τις προσευχές. Κυρίως όμως μερίδιο από

την Θεϊκή Βασιλική Τράπεζα του Χριστού, όταν γίνεται η Θεία Λειτουργία, όταν γίνεται η μνημόνευσή της στην αγία Πρόθεση.


Φάνηκε λοιπόν πάλι ο μικρούλης σ’ αυτή την καλή του αδελφούλα, η οποία τον είδε ότι βρισκόταν σε μία λαμπρή ουράνια τράπεζα

μαζί με άλλα παιδάκια, αλλά δεν είχε εκείνος μπροστά του πιάτο με φαγητό! Η αδελφή του τον ρώτησε το γιατί και τότε της είπε:

- Εσείς δεν μου στείλατε φαγητό και μ’ αφήσατε νηστικό!


Η κοπέλας το είπε στην μητέρα της και έκαναν τα απαραίτητα μνημόσυνα.

Τότε η αδελφή του τον ξαναείδε σ’ εκείνη την τράπεζα, αλλά αυτή τη φορά να τρώει ευχαριστημένος από ένα πλούσιο πιάτο

με φαγητό που είχε μπροστά του.

Έτσι, για μια ακόμη φορά βγαίνει το συμπέρασμα πως και τα μικρά κεκοιμημένα παιδάκια θέλουν τα μνημόσυνά τους.


Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - Ουράνια μηνύματα - Θαυμαστά γεγονότα»


ekklisiaonline

[XAPA]

ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΦΥΓΕΙ Η ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ


Κάποτε μία υποψήφια μοναχή επισκέφθηκε τον άγιο Πορφύριο στο Ησυχαστήριό του.

Ο άγιος άρχισε να της περιγράφει προβλήματα υγείας που είχε και να της τα εξηγεί με ιατρικούς όρους.

Την ρωτούσε εάν συνέβαιναν όπως της τα έλεγε.

Η κοπέλα είχε προβλήματα με το στομάχι της.


Ο άγιος της λέει:

«Το πρόβλημά σου δεν είναι στο στομάχι, αλλά στο έντερο.

Όλα αυτά σου συμβαίνουν από την στενοχώρια.

Είσαι πολύ ευαίσθητη.

Πιστεύεις ότι κανείς δεν σε αγαπά.


Θα σου πώ όμως ένα μυστικό.

Μην ζητάς να σ’ αγαπούν, αλλά προσπάθησε εσύ να αγαπάς τους άλλους και τότε όλοι θα σε αγαπούν.

Αυτό είναι το μυστικό.

Αν το κάνεις, θα δεις ότι θα σου φύγει και η στενοχώρια».

Η υποψήφια μοναχή έφυγε άλλος άνθρωπος.


Πηγή: «Ο Όσιος Πορφύριος (μαρτυρίες-διηγήσεις-νουθεσίες)», Ενωμένη Ρωμιοσύνη, Ορθόδοξο Βίωμα 6, Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 88.

agiotopia.gr

[XAPA]

“ΠΑΤΕΡ ΣΙΜΩΝ, ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΟΥ. ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ; ΕΙΜΑΙ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ, ΠΟΥ ΦΟΒΟΜΟΥΝΑ ΝΑ

ΝΗΣΤΕΨΩ. ΈΚΑΝΑ ΌΠΩΣ ΜΕ ΣΥΜΒΟΎΛΕΨΕΣ”


Είχε έλθη στον Γέροντα Σίμωνα, θυμάται ο π. Ζωσιμάς, ένας κηπουρός – εργάτης στην αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

και εξομολογήθηκε.

Στο τέλος του είπε ο Γέροντας:

«Να νηστέψης όλες τις ημέρες από λάδι, σαρανταεννέα ημέρες, και θα καταλύης Σάββατο και Κυριακή.

Τότε μόνο επιτρέπεται το λάδι. Τις άλλες ημέρες το φαγητό θα είναι αλάδωτο».


Ο εργάτης, μόλις άκουσε από τον Γέροντα αυτή τη μεγάλη νηστεία, φοβήθηκε και είπε:

«Πάτερ Σίμων, μ’ αυτά τα δύο χέρια ζω την οικογένειά μου, έχω έξι παιδιά. Εάν κάνω αυτή τη νηστεία και δεν φάω λάδι,

θα πέσω κάτω και θα αρρωστήσω, και τότε θα πεθάνουμε όλοι από την πείνα…».


Ο Γέροντας τον ενθάρρυνε και του είπε:

«Όχι, παιδί μου, δεν θα πεθάνετε!

Αντίθετα, θα είσαι πιο υγιής!


Διότι αυτή την εποχή περιστρέφεται το αίμα του ανθρώπου τετρακόσιες φορές περισσότερο από τις άλλες εποχές

και η νηστεία ωφελεί. Δεν παθαίνει ο άνθρωπος τίποτε, έχει την υγεία του και τρώει το φαγητό του με όρεξι.

Όλοι οι άλλοι που δεν τηρούν τη νηστεία, όπως λέει η Εκκλησία μας, αρρωσταίνουν από πολλές αρρώστιες και καταλήγουν στα

Νοσοκομεία και κατόπιν τους “τρώνε” τα μαχαίρια.


Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, που εθέσπισαν αυτή την ευλογημένη νηστεία, τα πρόβλεψαν όλα.

Πρώτον,από σεβασμό στα Πάθη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, οφείλομε ως Χριστιανοί να αγωνισθούμε και να καθαρισθούμε

με τη νηστεία, την προσευχή και την ιερά εξομολόγησι, γιά να αναστηθούμε και εμείς μαζί με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,

το Πάσχα εις την Ανάσταση!

Και δεύτερον, αυτή την εποχή η νηστεία ωφελεί, όπως αναφέραμε.

Οι Άγιοι Πατέρες λένε: “Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, Ουράνια χαρίσματα λαβών! Διά της νηστείας εύρον την ψυχήν μου!”.


Να ξέρης ακόμη κάτι. Να ζυγισθής τώρα πόσο είσαι και θα δης ότι, μέχρι το Πάσχα, θα βάλης και δύο επιπλέον κιλά»!!

Ο εργάτης αναπαύθηκε από τα λόγια του Γέροντα, πήρε θάρρος, δύναμι και υποσχέθηκε ότι θα κάνη υπακοή σ’ όλα αυτά

που του είπε. Πήρε την ευχή του Γέροντα και έφυγε χαρούμενος.


Ο εργάτης ήλθε ξανά στον Γέροντα τη Μεγάλη Εβδομάδα, γιά να εξομολογηθή, και του είπε:

«Πάτερ Σίμων, την ευχή σου. Με γνωρίζεις; Είμαι ο κηπουρός, που φοβόμουνα να νηστέψω. Έκανα όπως με συμβούλεψες.

Φοβόμουνα, πώς θα ζαλισθώ και θα πέσω κάτω.


Όμως, όχι μόνο δεν ζαλίσθηκα, αλλά είχα και πιό πολλή δύναμη από πριν, που δεν νήστευα! Και στην υγεία μου έγινα καλά!

Πριν είχα πονοκεφάλους, με πονούσαν τα πόδια μου και όλο μου το σώμα, ήμουν ένα ερείπιο. Με τη νηστεία που έκανα,

μου έφυγαν όλα αυτά, δεν έχω τίποτε! Είμαι υγιέστατος! Έτρωγα δύο πιάτα γεμάτα.

Μάλιστα σήμερα, πάτερ Σίμων, πήγα και ζυγίσθηκα και έγινε όπως μου είπες. Πήρα δύο κιλά!

Ευχαριστώ τον Θεό και εσάς, πάτερ Σίμων, που με κάνατε καλά και με βάλατε στον δρόμο του Θεού!»!


πηγή: dromokirix/simeiakairwn

[XAPA]

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ:

ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΜΟΥΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ Μ’ ΕΛΟΥΖΕ ΜΕ ΤΗ ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ
ΤΟ ΓΛΥΚΥ ΕΚΕΙΝΟ ΦΩΣ!


Τότε της λέει ο Ζωσιμάς· «Πόσα χρόνια έχουν περάσει, κυρία μου, αφ’ ότου κατοικείς σ’ αυτήν την έρημο;».

Εκείνη απάντησε· «Έχουν περάσει σαρανταεπτά χρόνια, καθώς υποθέτω, από τότε που βγήκα από την αγία πόλη».


«Και τι βρήκες ή είχες για τροφή, κυρία μου;», ρώτησε ο Ζωσιμάς.

Του λέει· «Δυόμισι ψωμιά είχα μαζί μου όταν πέρασα τον Ιορδάνη, που σιγά-σιγά ξεράθηκαν και έγιναν σκληρά σαν πέτρα·

τρώγοντάς τα λοιπόν από λίγο πέρασα με αυτά χρόνια».


«Κι έτσι χωρίς κόπο», ρώτησε πάλι ο Ζωσιμάς, «πέρασες τόσα χρόνια, χωρίς καθόλου να σε πειράξει η ξαφνική μεταβολή

της ζωής σου;».

«Με ρώτησες τώρα, αββά Ζωσιμά», του απάντησε, «για πράγμα που και μόνο που το αναφέρω με πιάνει φρίκη, γιατί αν θυμηθώ

τώρα τους πολλούς κινδύνους που υπέμεινα και τους λογισμούς που σκληρά με ενόχλησαν, φοβάμαι μήπως προσβληθώ

και πάλι από δαύτους».


«Μην παραλείψεις τίποτα, κυρία μου», λέει ο Ζωσιμάς, «που να μη μου το ανακοινώσεις, γιατί από την αρχή πολύ σε παρακάλεσα

γι’ αυτό, ώστε να μου τα διηγηθείς όλα χωρίς καμιά παράλειψη».


«Πίστεψέ με, αββά», συνέχισε, «δεκαεπτά χρόνια γύριζα σ’ αυτήν την έρημο παλεύοντας σαν με ανήμερα θηρία ενάντια στις

παράλογες επιθυμίες. Όσες φορές έτρωγα η προσπαθούσα να λάβω κάποια τροφή, επιθυμούσα τα κρέατα και τα ψάρια που έχει

η Αίγυπτος· επιθυμούσα το κρασί, που πολύ το αγαπούσα, γιατί έπινα πολύ κρασί όταν ζούσα στον κόσμο, ενώ εδώ,

μην μπορώντας ούτε νερό καλά-καλά να γευθώ, φλεγόμουνα πολύ και δεν μπορούσα να υποφέρω τη στέρηση.


Μου ερχόταν και η παράλογη επιθυμία των πορνικών τραγουδιών, που πάντοτε με τάραζε δυνατά και προσπαθούσε να με πείσει

να τραγουδήσω πάλι τα τραγούδια των δαιμόνων που είχα μάθει. Αμέσως τότε κλαίγοντας και κτυπώντας το στήθος μου

με τα χέρια, θύμιζα στον εαυτό μου τη συμφωνία που έκανα καθώς έφευγα στην έρημο.


Τοποθετούσα ακόμη με τη σκέψη μου τον εαυτό μου μπροστά στην εικόνα της παναγίας Θεοτόκου, της αναδόχου μου,

και έκλαιγα μπροστά της ζητώντας να διώξει τους λογισμούς αυτούς, που καταταλαιπωρούσαν έτσι την άθλια ψυχή μου.

Όταν είχα κλάψει αρκετά και είχα κτυπήσει το στήθος μου, όσο μου ήταν δυνατόν, τότε έβλεπα φως να λάμπει γύρω μου

από όλες τις μεριές και από τότε κι ύστερα, μετά την τρικυμία, επικρατούσε μέσα μου κάποια σταθερή γαλήνη.


Πώς όμως να σου διηγηθώ, αββά, τους λογισμούς που πάλι με έσπρωχναν στην πορνεία;

Φωτιά άναβε μέσα στη δύστυχη καρδιά μου και την κατάφλεγε τελείως ολόκληρη, προσκαλώντας την σε επιθυμία της αμαρτίας.

Αμέσως λοιπόν, μόλις μου ερχόταν τέτοιος λογισμός, έπεφτα στη γη βρέχοντας με δάκρυα το έδαφος, νομίζοντας ότι βρίσκεται

μπροστά μου αυτή που εγγυήθηκε για μένα, επιβάλλοντάς μου ποινές για την παράβασή μου.


Δεν σηκωνόμουνα λοιπόν από τη γη κι αν ακόμη συνέβαινε να περνώ κι ολόκληρο εικοσιτετράωρο σ’ αυτήν τη στάση,

μέχρις ότου μ’ έλουζε με τη λάμψη του το γλυκύ εκείνο φως κι έδιωχνε τελείως τους λογισμούς που με ενοχλούσαν.


Λοιπόν πάντοτε το νοερό μάτι της σκέψης μου ακατάπαυστα κατεύθυνα σ’ αυτήν που εγγυήθηκε για μένα, ζητώντας να με βοηθήσει,

που κινδύνευα μέσα στο πέλαγος της ερήμου· και πράγματι την είχα βοηθό και συνεργάτη της μετανοίας μου.

Και έτσι πέρασα το διάστημα των δεκαεπτά χρόνων, αφού πάλεψα με μύριους κινδύνους.

Από τότε και μέχρι σήμερα μου συμπαραστέκεται βοηθός σε όλα και μέσα από όλες τις δυσκολίες με χειραγωγεί».


Από το βιβλίο του Δημητρίου Γ. Τσάμη, «Μητερικόν», τόμος α’, των εκδόσεων της Αδελφότητας «Η Αγία Μακρίνα», Θεσσαλονίκη 1990.


pemptousia

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΣ: “ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ. ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ”


Σας λέω υπεύθυνα, διότι ασχολήθηκα με την εσχατολογία. Εντός ολίγου, θα ξεκινήσει παγκοσμίως αυτό.

Και σαν είδος κατακλυσμού, από τη δικαιοσύνη του Θεού, θα επιβληθεί παγκοσμίως να ξεριζώσει όλους τους αιτίους

της παγκοσμίου διαστροφής. Θα γίνει τώρα αυτό! Θα το ψηλαφήσουμε με τα χέρια μας.


Θα μείνουν μόνον όσοι έχουν σχέση πραγματική με τον Θεό. Όσοι δεν έχουν σχέση πραγματική με τον Θεό,

και άρα δεν τους ανήκει η αιωνιότης, η αιώνια ζωή, κατ’ ανάγκην θα σαρωθούν.

Διότι, τώρα, ο Θεός θα δημιουργήσει νέα γενιά, οπότε δε θα υπάρχει προζύμι διαστροφής.

Και, γι’ αυτό, τώρα θα δείτε αυτήν την παγκόσμιο σύρραξη που θα γίνει, εντός ολίγου, και να μην τρομάξετε.


Να είστε έτοιμοι. Θα γίνουν αυτά. Εγώ δεν παρακολουθώ ραδιόφωνα και εφημερίδες, να μου πουν οι ψεύτες την αλήθεια.

Αυτοί θα πουν αλήθεια; Τι έγινε και τι θα γίνει; Αφού αυτοί είναι δημιουργοί…


*****

Σκέψου ότι δεν θα γίνονται Θείες Λειτουργίες σε Εκκλησίες, λόγω έλλειψης κόκκινου κρασιού. Τέτοια πείνα θα έρθει στην Ελλάδα…


Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

isychastis7

[XAPA]

“ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΟΥΜΕ ΓΕΡΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ..”

Στάρετς Θεοδόσιος Ορλώφ του Ποτσαέβ, ο προφήτης των εσχάτων (2003)


~ Όταν ρωτούσαν τον Στάρετς για το τέλος του κόσμου, σε όλους απαντούσε το ίδιο:

«Μόνο λίγοι θα σωθούν, καθώς όλα θα καούν από τη φωτιά».

Ρώτησα τον πατέρα μου τι να κάνω και μου απάντησε: «Πρέπει να προσπαθήσουμε και θα μας ελεήσει ο Κύριος.

Είναι ελεήμων, μας αγαπά όλους».


Συνειδητοποιώντας πόσο λίγη ελπίδα έχουμε για να σωθούμε, και βασιζόμενοι στις προσευχές των πατέρων μας, του είπαμε:

«Πατέρα, είμαστε τόσο αμαρτωλοί, αμαρτωλοί…» Σε απάντηση, ο πατέρας μας παρηγόρησε:

«Μην ανησυχείτε, να έχετε μετάνοια, γιατί υπάρχει η χάρις του Θεού – αυτή είναι Θάλασσα.

Έχεις δει θάλασσα; Το έλεος του Θεού είναι η θάλασσα και οι αμαρτίες μας είναι σαν ένα βότσαλο στη θάλασσα.

Τι είναι ένα βότσαλο ενάντια στη θάλασσα;»


Ακούγοντας τα λόγια του, καταλάβαμε ότι ακόμη και στους έσχατους καιρούς ο Κύριος μας δίνει την ελπίδα της σωτηρίας:

τι είναι οι αμαρτίες μας μπροστά στην αγάπη του Θεού;

Θυμάμαι όταν γίνονταν φασαρία για τους γραμμωτούς κώδικες και τα διαβατήρια, ο πατέρας είπε σταθερά στα παιδιά του:

«Πρέπει να απέχουμε από αυτό, να μην το δεχθούμε». Και εμείς, σκεπτόμασταν πώς να κρατήσουμε ανέγγιχτη την ψυχή μας

από τις σύγχρονες συνθήκες, και συνεχώς τον ρωτούσαμε:

«Πάτερ, ποιος θα σωθεί, άλλωστε τώρα παντού έχουν το barcode;».

Κι ο γέροντας απάντησε: «Αν υπάρχει ψωμί και νερό, τότε δεν θα ‘χουμε πείνα, και όσοι την υπομείνουν θα σωθούν».

Μοναχή Ρουφίνα


*****


Κάποτε ρώτησα τον γέροντα: «Πότε θα έρθει ο Αντίχριστος;».

«Ο Αντίχριστος, λες; Ήρθε ήδη η ώρα του. Οι προετοιμασίες για την αποδοχή της σφραγίδας του αντίχριστου

βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Ο κόσμος παρασύρεται με πονηριά… Όποιος από τους ανθρώπους αποδεχτεί αυτή τη σφραγίδα

του διαβόλου θα χαθεί. Ο Θεός δεν θα τον συγχωρήσει ούτε σε αυτόν ούτε στον μέλλοντα αιώνα».


Τον ρώτησα ποιος θα σωθεί κι ο πατέρας απάντησε: «Θα σωθούν, αλλά πολύ λίγοι άνθρωποι».

Κοίταξε προς τη γωνία των εικόνων και έμεινε σιωπηλός για πέντε λεπτά. Κατάλαβα ότι προσευχόταν.

Μετά με κοίταξε με δακρυσμένα μάτια και μου είπε: «Δεν θα ζήσω μέχρι τότε, αλλά εσύ θα ζήσεις.

Θα ήθελα να ζήσω, αλλά το θέλημα του Θεού είναι άλλο. Οι άνθρωποι των οποίων οι καρδιές φλέγονται από αγάπη για τον Θεό

και τη Μητέρα Του θα καταλάβουν την πονηριά του διαβόλου.

Η σωτηρία θα εξαρτάται από το να μείνουμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό και να καταφεύγουμε με δάκρυα στην Προστασία της Μητέρας του Θεού,

ως μεσίτρια μας και πρέσβειρα ενώπιον του Θεού για τις ψυχές μας.

Εμείς ζητάμε από την Παναγία και αυτή ζητά για εμάς από τον Υιό της, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό,

και έτσι λαμβάνουμε τη σωτηρία».


Όταν ρωτήθηκε: «Τι πρέπει να κάνουμε;». Ο γέροντας απάντησε: «Ή στα βουνά, ή αντέξτε, αν δεν έχετε δύναμη για τα βουνά,

τότε να υπομείνετε εκεί που μένετε ». Προέβλεψε ότι όλα αυτά θα συμβούν κι οι περισσότεροι θα τα δεχτούν όλα.

Εξήγησε ότι αυτή δεν είναι ακόμη η σφραγίδα του αντίχριστου, αλλά είναι προετοιμασία για την αποδοχή της.


Έρχονται οι έσχατοι καιροί, ζούμε στους έσχατους καιρούς γι’ αυτό χρειάζεται να αγαπήσουμε τον Θεό,

να κρατηθούμε γερά στην Ορθόδοξη Εκκλησία και κυρίως να καταφύγουμε στην Υπεραγία Θεοτόκο.


Χτίστε τη Βασιλεία του Θεού μέσα σας και τότε οι πλησίον σας θα τραφούν από αυτήν.



πηγή: iconandlight