Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ : Ποτέ δεν έχουμε δίκιο


Όταν ο άνθρωπος έχει Αγάπη, Υπομονή, Υπακοή και Ταπείνωση,

έχει κερδίσει και αυτόν τον κόσμο και τον Παράδεισο.

Αλλά ποιο είναι το δύσκολο;

Είναι πάντα αυτή η Δύναμις του Σκότους, που μας λέει ότι εμείς έχουμε Δίκιο.

-Ποτέ δεν έχουμε δίκιο;


-Ποτέ! Πάντα «έχει» ο άλλος! Εδώ είναι το σπουδαίο …

Ξέρετε γιατί;

Γιατί αυτός, με το Εγώ του έχει δίκιο.

Γιατί λοιπόν να προσπαθήσω να τον πείσω με το δικό μου Εγώ;


-Υποτασσόμεθα δηλαδή στο Εγώ του άλλου και στο δίκιο του άλλου …

-Δεν υποτασσόμεθα όπως το εννοείτε.

Κάνουμε εκείνο που εμείς θεωρούμε σωστό, αλλά δεν θα ‘χουμε μαζί του άσκοπες συζητήσεις,

δεν θα ‘χουμε κατάκριση, δεν θα έχουμε χάσιμο της γαλήνης μας.


Αυτός θα συνεχίσει τον δρόμο του και θα τον εμπιστευτούμε στο Θέλημα του Θεού.

Δεν μπορεί να μας βλάψει. Γιατί εμείς έχομε κάποια Αρχή πάνω μας που είναι σύμφωνη με την δική μας δικαιοσύνη.

Υπάρχει ο Πνευματικός μας, υπάρχει η Γερόντισσα μας, υπάρχει ο Δεσπότης μας,

υπάρχει η Εκκλησία ολόκληρη που συμφωνεί.…


Αλλά να σας πω, γι’ αυτού του είδους τις σκέψεις όλες,

εγώ έχω ένα καλάθι που το λέω το Καλάθι της Ματαιότητος,

και όπως ρίχνουμε τα άχρηστα χαρτιά,

έτσι κι αυτές τις σκέψεις εκεί μέσα τις ρίχνω και δεν με στεναχωρούν.

Γιατί δεν πρέπει να στεναχωριέται ο άνθρωπος με τέτοια. … Γι ΄αυτό προπάντων όχι θυμό!

Γιατί σου λέει ο Κύριος ΄΄Μη αντιστήναι τω Πονηρώ΄΄.

Γιατί όταν πάμε ενάντια σε κάτι, σκοτωνόμαστε στον καβγά.

Αν έρθει κάποιος μετά από λίγο και μας δει θα καταλάβει ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε άδικο;

Ποτέ!

Γινόμαστε και οι δύο πονηροί και του Πειρασμού.

Γι’ αυτό σας λέω, όταν αρχίζει μία συζήτηση που πάει να εξελιχθεί σε καβγά,

ο ένας από τους δύο, εάν είναι του Θεού άνθρωπος,

πρέπει να σωπάσει και να λέει μέσα του Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς …

Σε δύο λεπτά σταματούν όλα.



paterikiorthodoxia

[XAPA]

Ο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΑΧΗ

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ!


Οί Μοναχές τής Ιεράς Μονής τής Αγίας Τριάδας τής Αίγινας, πέντε μήνες μετά τήν κοίμηση του Γέροντά τους

καί Ιδρυτή τής Μονής, Αγίου Νεκταρίου ήθελαν νά κτίσουν πρός τιμή του ένα μαρμάρινο κενοτάφιο πάνω από τόν τάφο του.


Ή Ηγουμένη τής Ιεράς Μονής, Γερόντισσα Ξένη, δίσταζε αρχικά νά ανοίξει τόν τάφο γιατί είχε λογισμούς για την κατάσταση

στήν οποία θά έβρισκαν τό σκήνωμα τού Αγίου.

Μήπως, δηλαδή, βρισκόταν σέ σήψη καί εξέπεμπε δυσοσμία. Τούς λογισμούς της αυτούς ή Γερόντισσα δέν τούς είπε,

όμως, σέ κάποιον άλλο.


Τίς επόμενες μέρες μία μοναχή τής Μονής είδε στόν ύπνο της τόν Σεβασμιότατο ό οποίος τής είπε:

– Τί κάμνεις;

– Καλά δί ευχών σας Σεβασμιώτατε.

Καί τής λέει ό Άγιος Νεκτάριος, όπως είχε συνήθεια καί έν ζωή:

– Σκύψε νά σέ σταυρώσω.

Αφού έσκυψε ή μοναχή καί τήν σταύρωσε τής είπε:

– Μύρισέ με νά δεις, μυρίζω;


Αφού τού αποκρίθηκε ότι δέν μυρίζει, τής λέει ξεκάθαρα:

– Βρωμώ;

Εκείνη τού απάντησε:

– Ποιός λέει ότι βρωμάτε Σεβασμιότατε;

Πώς είναι δυνατόν νά βρωμάτε;

– Ή Γερόντισσα τό λέει αυτό.

– Ποία Γερόντισσα; τόν ρώτησε ή αδελφή.

– Ή Γερόντισσα Ξέννη, ή Ηγουμένη.


Κοίταξέ με λοιπόν, μού λείπει τίποτε;

Καί τής έδειξε καί τά χέρια καί τά πόδια καί τήν πλάτη του, καί τής λέει:

– Δέν είμαι ολόκληρος;

– Ολόκληρος είσαστε, τού είπε ή μοναχή.

Μετά από λίγες μέρες πού ανοίχθηκε ό τάφος, τό σώμα τού Αγίου βρέθηκε αδιάφθορο καί ακέραιο!

Καί μάλιστα ευωδίαζε!

Ό Άγιος έμοιαζε σάν νά κοιμόταν.

Τό κεφάλι, τά πόδια καί τά χέρια του ήταν ευλύγιστα καί πραγματικά τό σώμα του έμοιαζε σάν τό σώμα κάποιου πού κοιμάται!



simeiakairwn

[XAPA]

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ..........


- Γέροντα, τα παιδιά μας κοιμούνται στην Εκκλησία, μήπως να μη τα φέρνουμε;

- Στο Καράβι να είναι κι ας κοιμούνται, επέμενε ο Γέροντας Πορφύριος.


Η Εκκλησία, το Σκάφος του Χριστού!

Το Σώμα του Χριστού!

Το Στόμα του Χριστού!

Η Κιβωτός που μπαίνεις μέσα και σώζεσαι!


Αλήθεια, έχουμε βαθιά και ορθή γνώση του τι είναι η Εκκλησία;

Είναι μόνο για τις Κυριακές και τις γιορτές ή μπολιάζει όλο το βίο μας;

Είναι μόνο για ορισμένες ηλικίες ή αγκαλιάζει όλο τον άνθρωπο από τα πρώτα μέχρι τα έσχατα;


Τι περιμένουμε απ’ Αυτήν;

Τι θέλουμε να μας δώσει και τι της χρωστάμε;

Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι είναι η Εκκλησία και τι της οφείλουμε;


Οι Πατέρες λένε πως η Εκκλησία είναι ένα μεγάλο Νοσοκομείο που εφημερεύει σε εικοσιτετράωρη βάση,

εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.


Ένα Νοσοκομείο που εφημερεύει για όλους.

Για ασφαλισμένους και για ανασφάλιστους.

Για πλούσιους και για άπορους.

Για επώνυμους και για ανώνυμους και περιθωριακούς ανθρώπους.


Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νόσημα όσο βαθύ, όσο λοιμώδες και όσο

θανατηφόρο κι αν είναι.

Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο μπαίνεις άρρωστος και βγαίνεις υγιής, όπως η αιμορροούσα.

Μπαίνεις διώκτης και βγαίνεις Απόστολος, όπως ο Παύλος.


Μπαίνεις αμαρτωλός και βγαίνεις άγιος, όπως η αγία Μαρία η Αιγυπτία.

Μπαίνεις λύκος και βγαίνεις αρνί, όπως ο άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας.

Μπαίνεις πτώμα εν αποσυνθέσει και ανίστασαι τετραήμερος, όπως ο Λάζαρος!


Γιατί στην Εκκλησία δεν υπάρχει θάνατος.

Δεν υπάρχουν νεκροί.

Η Εκκλησία είναι η χώρα των Ζώντων όπου υπάρχει Ζωή και περίσσεια Ζωής, δηλαδή ο Χριστός!



Από το βιβλίο: “Αντίδωρο” τής Μαρίας Μουρζά

talantoblog

[XAPA]

Μια Μεγάλη Σαρακοστή στην έρημο του κόσμου


Χάσαμε το δρόμο. Γέμισε θόρυβο η ψυχή μας.

Τόσο θόρυβο, ώστε να μην ακούμε ούτε τον Θεό ούτε την καρδιά μας.

Θέλαμε να είμαστε μέσα σε κόσμο, σε πολύ κόσμο, ώστε να παίρνουμε χαρά, δόνηση, ζωή, παρηγοριά,από τους άλλους.

Ήρθε η ώρα της σιωπής, της αμηχανίας, της απαισιοδοξίας, του φόβου.

Ήρθε ταυτόχρονα και η ώρα της Ελπίδας, η ώρα του Φωτός μέσα στο γύρω σκοτάδι.

Σβήνουν τα φώτα για να ανάψει το Φως. Θα το δούμε όλοι, όσοι θέλουμε και όσοι δε θέλουμε.

Το βέβαιο είναι ένα: Η Σαρακοστή αυτή είναι όντως Μεγάλη Σαρακοστή. Μια Μεγάλη Σαρακοστή στην έρημο του κόσμου.

Είναι η Σαρακοστή της ενδοστρέφειας, της συνάντησης με το Πρόσωπο Του…



apantaortodoxias

[XAPA]

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος μᾶς λέει τί εἶναι οἱ ἄλλες θρησκεῖες καί τί εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία μας!



Ἡ θρησκεία μας εἶναι ἡ θρησκεία τῶν θρησκειῶν, ἡ ἐξ ἀποκαλύψεως ἡ πραγματική, ἡ ἀληθινή θρησκεία.

Οἱ ἄλλες θρησκεῖες εἶναι ἀνθρώπινες κούφιες.

Δέν γνωρίζουν τό μεγαλεῖο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Δέν γνωρίζουν ὅτι ὁ σκοπός μας, ὁ προορισμός μας, εἶναι νά γίνομε θεοί κατά χάριν, νά ὁμοιωθοῦμε μέ τόν

Τριαδικό Θεό, νά γίνομε ἕνα μέ Ἐκεῖνον καί μεταξύ μας.


Αὐτά οἱ ἄλλες θρησκεῖες δέν τά γνωρίζουν.

Ὁ ἀπώτερος σκοπός τῆς θρησκείας μας εἶναι τό "ἵνα ὦσιν ἕν". Ἐκεῖ ὁλοκληρώνεται τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ θρησκεία μας εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἔρωτας, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι τρέλα, εἶναι λαχτάρα τοῦ θείου.

Εἶναι μέσα μας ὅλ' αὐτά. Εἶναι ἀπαίτηση τῆς ψυχῆς μας ἡ ἀπόκτησή τους.


Στήν πραγματικότητα ἡ χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τόν ἄνθρωπο καί τόν θεραπεύει.

Ἡ κυριότερη, ὅμως, προϋπόθεση γιά νά ἀντιληφθεῖ καί νά διακρίνει ὁ ἄνθρωπος τήν ἀλήθεια,

εἶναι ἡ ταπείνωση.

Ὁ ἐγωισμός σκοτίζει τό νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τόν μπερδεύει, τόν ὁδηγεῖ στήν πλάνη, στήν αἵρεση.

Εἶναι σπουδαῖο νά κατανοήσει ὁ ἄνθρωπος τήν ἀλήθεια!


Ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία πρός τόν Θεό, ἡ λαχτάρα, ἡ ἕνωσις μετά τοῦ Θεοῦ, ἡ ἕνωσις μετά τῆς Ἐκκλησίας εἶναι

ὁ ἐπί γῆς Παράδεισος.

Ἄν ἀποσπάσομε τήν θεία χάρι, ὅλα εἶναι εὔκολα, χαρούμενα κι εὐλογία Θεοῦ.

Ἄντε νά μοῦ βρεῖς μιά θρησκεία νά κάνει τόν ἄνθρωπο τέλειο κι εὐτυχισμένο.

Κι αὐτό τό μεγαλεῖο κρίμα νά μήν τό καταλαβαίνομε!





"Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς

καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή•

οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι' ἐμοῦ" (Ἰωά. 14, 6)



Ἀπό τά βιβλία: "Βίος καί Λόγοι", καί "Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν".


kaiomenivatos

[XAPA]

Μακαριστή γερόντισσα Χαριθέα - Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου - Κύπρος


ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ


" Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου! Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου. "


Μετά από αυτές τις διηγήσεις, πήραμε αφορμή και επιμείναμε να μας εξιστορήσει,

έστω κάτι από τις πολλές εμπειρίες της θείας χάριτος που γεύθηκε από πολύ νωρίς.

Με πολλή δυσκολία η Γερόντισσα υπεχώρησε στις παρακλήσεις μας.

«Τούτα τά πράγματα δεν βγαίνουν στην δημοπρασία.

είναι του καθενός μια παρηγοριά, ένα στήριγμα, μια επίσκεψη,

πού υπηρετεί την ψυχή και δυναμώνει τον πόθο.

Πάντα, μετά από κάθε δυνατό πειρασμό, ο καλός Θεός φρόντιζε να με παρηγορήσει,

γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ μόνη μου να βαστάξω τόσο σταυρό.[...]


Μια φορά, ενώ προσευχόμουν, κοίταζα μια μικρή εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό,

ξαφνικά είδα την μορφή του Χριστού, που βρισκόταν πάνω στην εικόνα, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει

και να παίρνει ανθρώπινες διαστάσεις. Τα έχασα!


Ένα φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο και η καρδία μου γέμισε από μια ανέκφραστη αγαλλίαση.

Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου!

Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου.

Έσκυψε το θείο Του πρόσωπο και το ακούμπησε στο δικό μου και με χάιδεψε πατρικά,

σαν ένα δείγμα Αγάπης και παρηγοριάς.

Όπως δηλαδή αγαπάς ένα πλάσμα και θέλεις να του δείξεις την Αγάπη σου; Έτσι!


Με έπιασε μια τρεμούλα και στενοχωρήθηκα συνάμα,

επειδή ήμουν τόσο ανάξια και δεν μπορούσα να αντέξω την Αγάπη Του.


Ένιωσα τόση πατρική Αγάπη, τόση δύναμη και τόση παρηγοριά..., αν και δεν μου είπε τίποτε.

Ή παρουσία Του όμως κατέλυσε κάθε λόγο.

Ήμουν ανάξια και αδύνατη, για να δεχθώ τον πλούτο της χρηστότητός Του.

Εγώ, το ανάξιο πλάσμα, να γίνω μέτοχος της θείας Του Αγάπης!

Βλέπετε, αδελφές, εχρειάζετο μια τέτοια παρηγοριά, γιατί ποιος άλλος θα με στήριζε;

Όλοι ήσαν ενάντιοι και έτσι έχρειάσθη ο μέγας Θεός να μου δείξει έμπρακτα δεν θα με αφήσει μόνη μου.

Αν ό Θεός δεν βοηθούσε, πώς θα μπορούσα εγώ να αντέξω τόση δοκιμασία εκείνους τούς καιρούς;


Έμνήσθην ημερών αρχαίων Επιλείψεί γάρ με ό χρόνος διηγούμενουν, αναφέρει και στον Απόστολο, αδελφές.

Μην τά σκέφτεστε αυτά πού είπαμε τώρα. Είναι προσωπικά βιώματα και εμπειρίες τού καθενός.

Εσείς πήρατε την απόφαση, να ξέρετε ότι πρέπει να ευαρεστήσετε τον Κύριο. Να τον νιώσετε μέσα σας, δικό σας.


Εγώ θέλω να είμαι σύμφωνη με την δική σας προσευχή και ελπίζω να βοηθήσω σύμφωνα με τις ευχές σας.

Έχω την εντύπωση ότι είσαστε νούσιμες, κόρη μου. Όταν είσαι νούσιμος, θα διάλεξης την αρετή.

Λέει και ή ακολουθία τού Σχήματος: Όντως καλόν έργον έξελέξω, άλλ ’ άν και τελείωσης.

Την απόφαση πού πήραμε, την πραγματοποιήσαμε, αλλά αυτό πού μακαρίζεται είναι το τέλος.


Τά λέω, αδελφές, και πιστεύω ότι ό καλός Θεός είναι μαζί μας,

στην καθεμιά βοηθός, στον καθένα πού ζητά πνευματική ζωή.

Για να πάρετε θάρρος, τόλμησα και τά είπα.

Τόσα χρόνια, ποτέ μου, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω τέτοιες ιστορίες,

όμως τώρα, ή Αγάπη για την προκοπή σας με παρεκίνησε».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ. 2015

PROSKINITIS

[XAPA]

Το σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία!


~ Κάποτε, ένας χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της

σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος

όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός.

Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν.


Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού

μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε:

– Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις.

Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου.


Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα,

τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες.

Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε:


– Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια,

βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του.

Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό. Κι αυτός τους είπε:


– Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί,

ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα.

Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου,

γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού.

Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα.


Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν,

και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου

αυτού θαυμαστού γεγονότος.

Αυτή, χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!



poimin.gr

[XAPA]

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΝΤΙΜΙΤΡΙ ΤΑΡΑΜΠΙΤΣ , Ο ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ

Από το Σερβικό βιβλίο «Προφητείες από την Κρέσνα» μετάφραση απο τα Αγγλικά.



Τα ακόλουθα είναι λίγα αποσπάσματα από τις προφητείες του Δίκαιου Ντιμίτρι Τάραμπιτς (καταγράφηκαν γύρω στο 1850).

Ήταν ένας αγράμματος Σέρβος χωρικός που έζησε με έναν υπερβολικά ευσεβή ερημιτικό τρόπο στα μέσα του 19ου αιώνα,

οι περισσότερες προφητείες του καταγράφηκαν από τον νονό του, τον ιερέα Πατέρα Ζαχαρία.


Εδώ έχουμε αποσπάσματα από κείμενα που ασχολούνται με έναν μεγάλο πόλεμο μπροστά μας. Θα πρέπει να σημειωθεί

ότι πολλές από τις προφητείες του, του 20ου αιώνα, ειδικά εκείνες που περιλαμβάνουν τη Σερβία, έχουν βγει αληθινές.

«Βλέπεις νονέ μου, όταν ο κόσμος αρχίζει να ζει στην ειρήνη και στην αφθονία μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο,

όλο αυτό θα είναι ακριβώς μια πικρή ψευδαίσθηση, γιατί πολλοί θα ξεχάσουν το Θεό και θα λατρεύουν μόνο τη δική τους

ανθρώπινη εξυπνάδα….


Και ξέρεις νονέ μου, τι είναι η ανθρώπινη εξυπνάδα συγκρινόμενη με του Θεού τη θέληση και γνώση;

Ούτε ακόμη μια μόνη σταγόνα στον ωκεανό!

Οι άνθρωποι θα κατασκευάσουν ένα κουτί και μέσα του θα υπάρχει κάποιο είδος μηχανισμού με εικόνες, αλλά δεν θα είναι ικανοί

να επικοινωνήσουν μαζί μου όντας νεκροί, παρόλο που αυτός ο μηχανισμός εικόνων θα είναι τόσο κοντά στον άλλο κόσμο

όπως οι τρίχες στο ανθρώπινο κρανίο είναι κοντά η μια στην άλλη.

Με τη βοήθεια αυτού του μηχανισμού ο άνθρωπος θα είναι ικανός να δει οτιδήποτε συμβαίνει σε όλον τον κόσμο.


Οι άνθρωποι θα ανοίγουν πηγάδια βαθιά στο έδαφος και θα εξάγουν χρυσάφι (ένα άλλο όνομα για το ακατέργαστο λάδι

είναι «μαύρος χρυσός»), το οποίο θα τους δώσει φως, ταχύτητα και δύναμη, και η γη θα χύσει δάκρυα λύπης γιατί θα υπάρχει

πολύ περισσότερο χρυσάφι στην επιφάνειά της από ότι στο εσωτερικό της.


Η γη θα υποφέρει εξαιτίας αυτών των ανοιχτών πληγών. Εκτός από τη δουλειά στους αγρούς, οι άνθρωποι θα σκάβουν παντού,

σε σωστές και λάθος περιοχές, αλλά η αληθινή δύναμη θα είναι όλη γύρω τους, όντας μη ικανή να τους πει:

«Έλα, πάρε με, δεν βλέπεις ότι είμαι εδώ, όλη γύρω σου;».


Μόνο μετά από πολλά χρόνια, οι άνθρωποι θα θυμηθούν αυτήν την αληθινή δύναμη, και τότε θα αντιληφθούν πόσο ανόητο

ήταν να ανοίγουν όλες αυτές τις τρύπες.

Αυτή η δύναμη θα είναι επίσης παρούσα στους ανθρώπους αλλά θα πάρει πολύ χρόνο πριν την ανακαλύψουν

και την χρησιμοποιήσουν.

Έτσι ο άνθρωπος θα ζει για πολύ-πολύ καιρό ανίκανος να ξέρει για τον εαυτό του.


Θα υπάρχουν πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι που θα πιστεύουν εξαιτίας των βιβλίων τους ότι ξέρουν και μπορούν να κάνουν

τα πάντα.

Αυτοί θα είναι το μεγάλο εμπόδιο για αυτήν τη διαπίστωση, αλλά από τη στιγμή που οι άνθρωποι αποκτήσουν αυτή τη γνώση,

θα δουν τι είδος λάθους έκαναν όταν άκουγαν τους μορφωμένους.


Όταν αυτό συμβεί, οι άνθρωποι θα λυπούνται γιατί δεν το ανακάλυψαν πιο πριν, γιατί αυτή η γνώση είναι τόσο απλή.

Αυτοί θα πιστεύουν ότι η ψευδαίσθησή τους είναι η πραγματική αλήθεια, παρόλο που δεν θα υπάρχει αλήθεια στη σκέψη τους.

Εδώ στην πατρίδα θα είναι το ίδιο όπως σε όλον τον κόσμο.


Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μισούν τον καθαρό αέρα και αυτήν τη θεϊκή φρεσκάδα και όλη τη θεϊκή ομορφιά

και θα την κρύβουν στη σύγκριση. Κανένας δεν θα τους αναγκάσει να το κάνουν, αλλά θα το κάνουν από τη δική τους ελεύθερη

βούληση. Εδώ, στην Κρέμνα, πολλοί αγροί θα γίνουν λιβάδι και πολλά σπίτια θα εγκαταλειφθούν, αλλά τότε εκείνοι

που έχουν φύγει θα γυρίσουν πίσω, να θεραπευτούν, αναπνέοντας καθαρό αέρα.


Στη Σερβία δεν θα είναι δυνατόν να διακρίνεις έναν άνδρα από μια γυναίκα. Όλοι θα ντύνονται το ίδιο.

Αυτή η δυστυχία θα έρθει σε μας από το εξωτερικό και θα παραμείνει επί μακρόν διάστημα.

Ο γαμπρός θα παίρνει τη νύφη, αλλά κανείς δεν θα ξέρει ποιός είναι ποιός. Οι άνθρωποι θα χάνονται και θα γίνονται όλο

και πιο αναίσθητοι μέρα με τη μέρα. Οι άνθρωποι θα γεννούνται μη γνωρίζοντας ποιός ήταν ο παππούς τους και ο προπάππος τους.

Οι άνθρωποι θα σκέφτονται ότι ξέρουν τα πάντα, αλλά μόνο ένα πράγμα θα ξέρουν.


Οι Σέρβοι θα χωρίσουν ο ένας από τον άλλο, και θα πουν: «Δεν είμαι Σέρβος, δεν είμαι Σέρβος».

Ένας άθεος θα διεισδύσει κρυφά στο έθνος και θα ξαπλώσει στο κρεβάτι με τις Σέρβες αδερφές, μητέρες και συζύγους.

Θα φέρουν τέτοια παιδιά ανάμεσα στους Σέρβους, τα οποία θα είναι τα χειρότερα γεννήματα από την αρχή του κόσμου.

Μόνο αδύναμοι θα γεννούνται, και κανείς δεν θα είναι αρκετά δυνατός να γεννήσει έναν αληθινό ήρωα.


Κάποια στιγμή, θα εξαφανισθούμε από τη δική μας γη. Θα πάμε βόρεια και τότε αντιλαμβανόμενοι τις πράξεις μας θα επιστρέψουμε.

Όταν θα γυρίσουμε πίσω,θα αντιληφθούμε τη δυσάρεστη πραγματικότητα και θα καταδιώξουμε τον άθεο,

να μην τον ξαναδούμε, στο όνομα του Θεού, ποτέ ξανά….


Όλος ο κόσμος θα πληγεί από μια παράξενη ασθένεια και κανείς δεν θα μπορεί να βρει θεραπεία, ο καθένας θα λέει:

«εγώ ξέρω, εγώ ξέρω γιατί είμαι μορφωμένος και έξυπνος» αλλά κανείς δεν θα ξέρει τίποτα.

Οι άνθρωποι θα σκέφτονται και θα σκέφτονται αλλά δεν θα μπορούν να βρουν τη σωστή θεραπεία, η οποία υπάρχει

με τη βοήθεια του Θεού γύρω μας και μέσα μας.


Ο άνθρωπος θα ταξιδεύει σε άλλους κόσμους να βρει ερήμους χωρίς ζωή και παρόλο που ο Θεός τον συγχωρεί,

θα σκέφτεται ότι ξέρει περισσότερα από ότι ο Θεός για τον εαυτό του.

Εδώ, παρά την αιώνιά ειρήνη του Θεού, δεν θα βλέπει τίποτα, αλλά θα αισθάνεται με την καρδιά και την ψυχή του όλη

την ομορφιά και δύναμη του Θεού. Οι άνθρωποι θα ταξιδεύουν στο φεγγάρι και τα αστέρια. Θα ψάχνουν για ζωή,

αλλά ζωή όμοια με τη δική μας δεν θα βρουν. Θα είναι εδώ, αλλά αυτοί δεν θα μπορούν να το καταλάβουν και να δουν τι είναι ζωή.


Έναν που έρχεται εδώ ο Θεός τον συγχωρεί, μη πιστεύοντας στο Θεό όπως είναι φυσικό για ένα αξιότιμο και σεβαστό πρόσωπο

όταν επιστρέψει πίσω θα πει: «Ω, άνθρωποι, εσείς που αναφέρατε το όνομα του Θεού με αμφιβολία, πηγαίνετε εκεί που ήμουν,

τότε θα δείτε ποιά είναι του Θεού η λογική και δύναμη».


Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ξέρουν, το λιγότερο θα αγαπούν και θα φροντίζουν ο ένας τον άλλο.

Το μίσος θα είναι τόσο μεγάλο μεταξύ τους έτσι ώστε να φροντίζουν περισσότερο τα διαφορετικά μηχανήματά τους

παρά τους συγγενείς τους.

Ο άνθρωπος θα εμπιστεύεται το μηχάνημά του περισσότερο παρά τον πρώτο γείτονα….


Ανάμεσα στους ανθρώπους του έθνους, μακριά στα βόρεια, ένας μικρός άνδρας θα εμφανισθεί ο οποίος θα διδάξει

τους ανθρώπους την αγάπη και τη συμπόνια, αλλά θα υπάρξουν πολλοί Ιούδες και υποκριτές έτσι ώστε θα έχει πολλά

σκαμπανεβάσματα. Όχι μόνο ένας από αυτούς τους υποκριτές θα θελήσει να ξέρει τι είναι η αληθινή ανθρώπινη χάρη,

αλλά τα σοφά τους βιβλία θα αγνοηθούν και όλοι οι λόγοι που θα πουν, και τότε, τότε οι άνθρωποι θα δουν πόσο αυταπατήθηκαν.


Εκείνοι που θα διαβάζουν και γράφουν διαφορετικά βιβλία με αριθμούς θα σκεφτούν ότι ξέρουν τα περισσότερα.

Αυτοί οι μορφωμένοι άνθρωποι θα αφήσουν τις ζωές τους να οδηγούνται από τους υπολογισμούς, και θα πράττουν

και θα ζουν ακριβώς όπως αυτοί οι αριθμοί τους λένε.


Ανάμεσα σε αυτούς τους μορφωμένους ανθρώπους θα υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι.

Οι κακοί θα κάνουν κακές πράξεις. Θα δηλητηριάσουν τον αέρα και το νερό και θα σκορπίσουν θανατηφόρα μάστιγα

πάνω από τις θάλασσες, τα ποτάμια και τη γη και οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν ξαφνικά από διάφορες ασθένειες.

Εκείνοι οι καλοί και σοφοί θα δουν ότι όλη η προσπάθεια και η σκληρή δουλειά δεν αξίζει μια πέννα και αυτό οδηγεί

στην καταστροφή του κόσμου και παρά τη φροντίδα τους για σοφία στους αριθμούς, θα αρχίσουν να προσεύχονται.



ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ


Όταν αρχίσουν να προσεύχονται περισσότερο, θα έρθουν κοντύτερα στη σοφία του Θεού, αλλά θα είναι πολύ αργά,

γιατί οι κακοί ήδη θα έχουν καταστρέψει ολόκληρη τη γη και οι άνθρωποι θα αρχίσουν να πεθαίνουν σε μεγάλους αριθμούς.

Τότε οι άνθρωποι θα τρέχουν μακριά από τις πόλεις στην εξοχή και να ψάχνουν τα βουνά με τους τρεις σταυρούς και εδώ,

μέσα, θα μπορούν να αναπνεύσουν και να πιουν νερό.


Εκείνοι που θα δραπετεύσουν θα σώσουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, αλλά όχι για πολύ, γιατί

μεγάλος λιμός θα εμφανισθεί.

Ο μεγαλύτερος και αγριότερος θα κτυπήσει τους δυνατότερους και αγριότερους! Όταν αυτός ο τρομερός πόλεμος αρχίσει,

αλλοίμονο στα στρατεύματα που πετούν στον ουρανό, καλύτερα γι’ αυτούς που πολεμούν στη γη και το νερό.

Συμμετέχοντες οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον πόλεμο, θα έχουν τους επιστήμονες οι οποίοι θα εφεύρουν διαφορετικά

και παράξενα βαριά όπλα.

Εμείς (οι Σέρβοι) δεν θα πολεμήσουμε σ’ αυτόν τον πόλεμο, αλλά άλλοι θα πολεμούν πάνω από τα κεφάλια μας.


Καιόμενοι άνθρωποι θα πέφτουν από τον ουρανό πάνω από την Ποζέγκα (μια πόλη στη Σερβία).

Μόνο μια χώρα στο τέλος του κόσμου, περιβαλλόμενη από μεγάλες θάλασσες, τόσο μεγάλη όσο η Ευρώπη μας (η Αυστραλία;),

θα ζήσει στην ειρήνη, χωρίς προβλήματα…. Πάνω της ή γύρω της ούτε μια οβίδα δεν θα εκραγεί!


Αυτοί που θα τρέξουν και θα κρυφθούν στα βουνά με τους τρεις σταυρούς θα βρουν καταφύγιο και θα σωθούν.

Αλλά όχι για πολύ καιρό, από τότε που θα εμφανισθεί μεγάλος λιμός.

Τροφή θα υπάρχει άφθονη στις πόλεις και τα χωριά, αλλά όλα θα είναι δηλητηριασμένα….

Πολλοί στην προσπάθειά τους να ταϊσουν τους εαυτούς τους θα τρώνε οτιδήποτε και θα πεθαίνουν αμέσως.


Εκείνοι που θα νηστεύουν και θα υπομείνουν τη νηστεία, αυτοί θα είναι οι εκείνοι

που θα επιζήσουν, γιατί το Άγιο Πνεύμα θα τους προστατεύει, εκείνοι οι οποίοι θα

είναι κοντύτερα στο Θεό στην ώρα της μεγάλης πείνας και απόλυτης καταστροφής.


Εκείνον τον καιρό, μακριά στα Ρωσικά βουνά, ένας νεαρός άνδρας, ονόματι Μιχαήλ θα εμφανισθεί.

Θα έχει λαμπερό πρόσωπο και η όλη του εμφάνιση θα ακτινοβολεί από έλεος… θα έρθει στο κοντινότερο Μοναστήρι

και θα σημάνει όλες τις μοναστικές καμπάνες, και στους ανθρώπους που θα είναι συγκεντρωμένοι γύρω του θα πει:

«Εσύ ξέχασες (ποιός είμαι), ότι δεν πέθανα αλλά είμαι ζωντανός…».

Ο Μιχαήλ θα πάει παντού αλλά κυρίως θα κατοικήσει στην Κωνσταντινούπολη…

αυτοί που έχουν αυτιά, ας τ’ αφήσουν ν’ ακούσουν.



apantaortodoxias

[XAPA]

Η αγκαλιά του Θεού


Ο Θεός φροντίζει για κάθε άνθρωπο.

Εκείνος είναι που προκαλεί ή παραχωρεί ό,τι μας συμβαίνει.

Η πανάγαθη πρόνοια του αγκαλιάζει όχι μόνο τη γενική πορεία της ζωής μας

μα κάθε στιγμή της και κάθε περίστασή της.


Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος


pemptousia