Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Η Παναγία βλέπει. Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα, θα μας στείλει η Παναγία

μαρμελάδα. Μην ανησυχείς!»


- Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος


~ Να σας πω κάτι από την προσωπική μου ζωή.

Ενθυμούμαι μία φορά στη Νέα Σκήτη όταν ήμασταν, εκεί τότε θα χτίζαμε την Εκκλησία μας

και κουβαλούσαμε τα αμμοχάλικα όλα με τα μουλάρια, με τα ζώα.


Φανταστείτε να χτίζεις Εκκλησία και να κουβαλάς την άμμο, τα χαλίκια, τα τσιμέντα μέσα στο σακούλι με τα μουλάρια.

Και ψηλά, πολύ ψηλά. Πάνω-κάτω πάνω-κάτω όλη μέρα είναι θάνατος, πολύς κόπος.

Τις άλλες μέρες κουτσά-στραβά, τρώγαμε και κάτι, είχαμε λίγη δύναμη.


Μεγάλη Σαρακοστή όμως μέσα στα Μοναστήρια είναι αυστηρή νηστεία. Μία φορά την ημέρα φαγητό αλάδωτο, χωρίς λάδι,

νερόβραστο, ακολουθίες μεγάλες, αγρυπνίες, αλάδωτη νηστεία ένατη -μία φορά την ημέρα φαγητό- και μόνο

το Σαββατοκύριακο ελαιόλαδο.


Είχαμε κάτι ψευτοπράγματα αλλά στη Σκήτη ήταν έρημος, δεν είχε να αγοράσεις τίποτα, δεν είχε μπακάλικα.

Είσαι σε ένα τόπο που είναι έρημος και είναι διάφορα σπιτάκια πάνω στα βράχια εκείνα.


Είχαμε ένα μοναχό γιατρό στην Αδελφότητά μας που τότε ήταν δόκιμος και τον είχαμε στην τράπεζα, ήταν τραπεζάρης.

Αυτός πρόσεχε να κάνει δυναμωτικά φαγητά για τους Πατέρες που εργάζονταν όλη μέρα. Είχαμε μία μαρμελάδα,

κάποιος μας την έστειλε και έλειψε. Από την πρώτη εβδομάδα εξαφανίστηκε!


Ο Γέροντας έλειπε, έρχεται λοιπόν ο μοναχός αυτός σε μένα και μού λέει:

«Πάτερ, πρέπει να παραγγείλουμε μαρμελάδα».

Λέω, μαρμελάδα στη Σκήτη; Μα ξέρεις που είμαστε; Δεν είμαστε στις Καρυές, δεν είμαστε Θεσσαλονίκη. Είμαστε στην έρημο!


Ο Γέροντας ποτέ δεν μας επέτρεψε να παραγγείλουμε μαρμελάδα αλλά δεν είχαμε και χρήματα.

Πού να πεις τέτοιο πράγμα. Να πεις του Γέροντα να αγοράσουμε μαρμελάδα;

Ήταν δηλαδή ανέκδοτο, αστείο.


Αφού να σκεφτείτε μία φορά ένα γεροντάκι ήπιε κακάο και πήγε να εξομολογηθεί μετά δακρύων και λέει,

«συγνώμη πνευματικέ, ήπια κακάο. Συγνώμη!». Θεώρησε τόσο μεγάλη πολυτέλεια ότι ήπιε ένα κακάο.


Τέλος πάντων λέω, Πάτερ, δεν αγοράζουμε μαρμελάδες στη Σκήτη.

Λέει, μα ξέρεις, όλη μέρα πάνω-κάτω πάνω-κάτω θα αρρωστήσουν οι Πατέρες. Και αλάδωτο! Η μαρμελάδα έχει ζάχαρη μέσα…

Του λέω, κάτσε ευλογημένε, μη στεναχωριέσαι.

Αυτός είχε και τα ιατρικά του φρέσκα και τον έπιασε η μανία να φάνε, να μη μένουν νηστικοί οι Πατέρες.


Του λέω, κοίταξε, η Παναγία βλέπει. Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα, θα μας στείλει η Παναγία μαρμελάδα. Μην ανησυχείς.

Απάντηση: Σιγά τώρα που θα μας στείλει μαρμελάδα! Ασχολείται με τις μαρμελάδες η Παναγία;

Του λέω, μη λες τέτοια γιατί πολλές φορές εμείς είδαμε την πρόνοια της Παναγίας εδώ.


Σας ομολογώ, εν πάση ειλικρίνεια, την ίδια ώρα, μόλις μιλούσαμε -ήμασταν έξω στην απλωταριά και μιλούσαμε

- χτυπάει το τηλέφωνο. Εκεί στη Σκήτη κάποιος ερασιτέχνης μοναχός έκανε κάποια τηλέφωνα με τη μανέλα

και επικοινωνούσαν μεταξύ τους τα σπίτια. Χτυπάει το τηλέφωνο, λέω, απάντησε Πάτερ να δούμε ποιος είναι.

Σηκώνει, ένα γεροντάκι, ο Γέρο Τρύφων, πιο κάτω από μας. Και λέει:


«Πατέρες, μου έστειλαν δύο τενεκέδες μαρμελάδα από το χωριό μου και εγώ δεν τρώγω μαρμελάδα.

Ελάτε να τις πάρετε. Εσείς είστε νέοι να τη φάτε, εγώ τι να την κάνω;»

Έμεινε, κιτρίνισε ο Πάτερ.


Λέω να πας να τη φορτωθείς στον ώμο να τη φέρεις πάνω να μάθεις άλλη φορά να μη λες ότι η Παναγία δεν φροντίζει!

Θέλω να πω ότι πρέπει να μάθουμε ότι ο Θεός είναι ζωντανός, δεν είναι νεκρός.

Και ο Θεός δείχνει την παρουσία Του σε αυτούς που έχουν όλη την ελπίδα τους σε Αυτόν.

Γι’ αυτό λέμε στη Θεία Λειτουργία:

«Καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».



apantaortodoxias

[XAPA]

ΔΕΝ ΣΕ ΑΓΑΠΑΝΕ; ΔΕΝ ΣΟΥ ΜΙΛΑΝΕ;

ΣΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΜΙΛΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ. ΤΙ ΆΛΛΟ ΘΕΛΕΙΣ;


Παραπονιέσαι πολλές φορές ότι σε πετάνε οι άνθρωποι σαν χαρτοπετσέτα στα σκουπίδια.

Σε πληγώνουν , δεν σε εκτιμούν , δεν αντιλαμβάνονται τίποτα και εσύ στεναχωριέσαι.


Οφείλουμε να καταλάβουμε κάτι.

Μην περιμένουμε τίποτα και από κανέναν.

Ούτε από την μάνα που μας γέννησε διότι και σε αυτήν τη σχέση μπορεί η αγάπη να πάσχει από ιδιοτέλεια και εξαναγκασμό.

Το μόνο μας κατάρτι που μπορούμε να κρατηθούμε στις φουρτούνες της ζωής είναι ο Σταυρός του Χριστού.

Να πιαστείς από εκεί και μην φοβάσαι.


Μην περιμένεις τίποτα από ανθρώπους : γονείς, συγγενείς, φίλους, συνεργάτες.

Ελάχιστοι θα δουν και θα εκτιμήσουν την καρδιά και το είναι σου.

Οι περισσότεροι θα σε πετάξουν σαν χαρτοπετσέτα στον κάδο των απορριμμάτων της ζωής τους.

Αυτές τις χαρτοπετσέτες θα τις πάρει το χέρι του Θεού και θα τις μετατρέψει σε κεντήματα του Παραδείσου.


Μην ξεχνάς αδερφέ ότι :” Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται” (Ματθ, 24:13)

και ”Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καί οἱ πρῶτοι ἔσχατοι” (Ματθ,κ΄16).


Ο Άγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε μία, δύο, τρεις. Με το κουτάλι κατάπινε τη λάσπη.

«Βλέπει ο Θεός», επαναλάμβανε, την ώρα που η λάσπη κατάπεφτε σαν να ξεφορτώνουνε μπουλντόζες

και να κλείνουν τους πόρους της ανάσας του.


Μην στεναχωριέσαι λοιπόν αν δεν σε θέλει κανείς, δεν σου φέρονται καλά ή δεν νοιάζεται κανείς για σένα.

Το όνομά σου είναι γραμμένο στο βιβλίο της ζωής του Παραδείσου και η φωνή του Χριστού ακούγεται πάντα σε εκείνες

τις σκοτεινές στιγμές της μοναξιάς σου «Μα εγώ σε αγαπώ παιδί μου».


Ό,τι και να σου κάνουν εσύ να απαντάς προσευχητικά την τελευταία φράση του Κυρίου επάνω στο Σταυρό «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙

οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λούκ. 23,34).

Nα θυμάσαι να κρατήσεις ανθρώπους στη ζωή σου που θέλουν εσένα και όχι κάτι από σένα,

διότι όποιος θέλει κάτι από σένα δεν θέλει πραγματικά εσένα.

Δεν σε αγαπάνε ; Δεν σου μιλάνε; Σε αγαπάει και σου μιλάει ο Θεός.Τι άλλο θέλεις ;

Τόσο απλά….


π. Σπυρίδων Σκουτής


– euxh. gr

[XAPA]

Γέροντας Σίμων Αρβανίτης:

«Να έχεις μέσα σου ειρήνη, να διαβάζεις πολύ τα πατερικά βιβλία, και να κάνεις τα καθήκοντά σου»


Πάντα μου έλεγε ο Γέροντας (ο Γέροντας, π. Σίμων Αρβανίτης):


– Παιδί μου, να εξομολογείσαι τους λογισμούς σου, να καθαρίζεσαι, να μην κατηγορήσεις κανέναν άνθρωπο,

ο,τιδήποτε και να είναι αυτός και να μην οργίζεσαι.


– Να έχεις μέσα σου ειρήνη, να διαβάζεις πολύ τα πατερικά βιβλία, και να κάνεις τα καθήκοντά σου.

– Να αγαπάς τους φτωχούς και να παρέχεις τη φιλοξενία· να τους προσφέρεις από όλα τα καλά.


– Πάντα να σκέφτεσαι το καλό, να λες το καλό, και να κάνεις το καλό.

– Εδώ στη γη που ήρθαμε, παιδί μου, πρέπει να ξέρεις, ότι ήρθαμε μόνο και μόνο, για να πάμε στον Παράδεισο.

– Εάν θυμώσεις καμιά φορά και δεν σε αφήνει ο λογισμός σου να πας να ζητήσεις συγγνώμη, εσύ να μην τον ακούς,

γιατι είναι ο σατανάς, που σε εμποδίζει.


Εσύ να τρέξεις πρώτος και ας έχεις δίκιο. Να βιάσεις τον εαυτό σου, να πας πρώτος να ζητήσεις συγγνώμη,

για να μη προλάβει ο άλλος και έρθει και σου αρπάξει το στέφανο.

Διότι εκεί είναι ο Χριστός και σε περιμένει με τον στέφανο, για να σε στεφανώσει.


Όταν προσέξεις σε αυτά που σου λέω, ο σατανάς δεν μπορεί να σε πειράξει και ο Χριστός θα είναι πάντα μαζί σου.

– Να είσαι πάντα στην υπακοή. Υπακοή στον Γέροντα σημαίνει υπακοή στον Χριστό.


– Παιδί μου, όλα τα πάθη προέρχονται από την κατάκριση. Αν κόψεις την κατάκριση, κόβονται και τα πάθη.

– Παιδί μου, όταν περπατάς, οι κινήσεις σου να είναι ήρεμες, όχι γρήγορες και νευρικές, διότι αυτά είναι της υπερηφανείας.

– Παιδί μου, όταν έχεις δοκιμασίες και πειρασμούς, να μην έχεις αγωνία πότε θα ελευθερωθείς,

αλλά να ξέρεις ότι κάνοντας υπομονή, τότε τελειοποιείσαι!



Από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά, «Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης, (1901-1988), Μαρτυρίες για τη ζωή και το έργο του», τόμος β’, Αθήναι.


pemptousia.gr

[XAPA]

“Και τότε φωτίζει ο Χριστός στην κατάλληλη την ώρα…”

π. Ανανίας Κουστένης


Φωνάζει η γυναίκα για τον άνδρα της ότι δεν πηγαίνει στην Εκκλησία, φωνάζει ο ένας, ο άλλος.

Κάτσε αδερφέ. Μην του βγάζεις την ψυχή!

Πήγαινε εσύ και άναψέ του κεράκι.

Την ώρα που βγαίνουν τα Άγια μνημόνευσέ τον, στα “Σά εκ των σων” επίσης!

Πές “Χριστέ μου, εσύ που είσαι το φως του κόσμου, φώτισέ τον! Εσύ μπορείς!”


Κι ό,τι θέλουμε να λέμε στους άλλους που είναι δυσκολεμένοι και δεν το αντέχουν, ας το λέμε στο Θεό μας.

Με πίστη, με πόνο, με δάκρυα, με αγρυπνία, με νηστεία. Και ‘κει βγαίνει καλό αποτέλεσμα. Τον φωτίζει ο Κύριος.


Μην ξεχνάμε ότι ο άλλος έχει ελευθερία και αυτεξούσιον, δώρο του Θεού μοναδικό και ανεπανάληπτο,

πάνω στο οποίο σκοντάφτει και ο ίδιος ο Πλάστης.

Και ο ίδιος ο Πλάστης σκοντάφτει πάνω στο δώρο Του.

Ούτε το ανακαλεί το δώρο Του, είναι αμεταμέλητα τα χαρίσματα του Θεού, λέει ο Απόστολος Παύλος.

Και τότε φωτίζει ο Χριστός στην κατάλληλη την ώρα.


Πηγή: “Λόγοι”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Αρμός, τομ. Γ, σελ. 1


simeiakairwn

[XAPA]

Λέγε μου, πάτερ… πότε θα έλθει το τέλος του κόσμου;


Mια φορά συνάντησε ο Γέροντας (Κλεόπας) στο δάσος έναν άγιο Ερημίτη και τον ερώτησε:

- Λέγε μου, π ά τ ε ρ, πότε θα έλθη το τέλος του κόσμου;

Και ο όσιος Ησυχαστής στενάζοντας του είπε:


- Γνωρίζεις πότε θα ελθη το τέλος του κόσμου;

Όταν δεν θα ύπάρχη δρόμος από την μια γειτονιά στην άλλη!

Δηλαδή, όταν θα έκλειψη η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. (σελ. 165)


Όταν προ ολίγων ετών οι άνθρωποι ήσαν ταραγμένοι ότι ο Αντίχριστος έρχεται,

ότι θα έλθουν πόλεμοι και άλλα παρόμοια ο π. Κλεόπας τους έλεγε με δυνατή φωνή:

«Ο Πατήρ είναι στο τιμόνι!» Πάρτε και διαβάστε τους στίχους 10 -11 του ψαλμού 32:

«Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισμούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων,

η δε βουλή του Κυρίου εις τον αιώνα μένει, λογισμοί της καρδίας αυτού εις γενεάν και γενεάν».


Κατόπιν τους ενεθάρρυνε λέγοντας:

«Μη ταράζεσθε και μη φοβείσθε, διότι δεν θα γίνει, όπως θέλουν αυτοί.

Ότι θέλουν αυτοί ας κάνουν!

Εσείς να μη φοβείσθε. Προσεύχεσθε και κάνετε το σημείο του Σταυρού με πίστη και θα φύγουν οι δαίμονες!» (σελ. 169)


…Μία φορά κάποια γυναίκα ερώτησε τον Γέροντα:

«Πάτερ, πώς ξέρετε κάθε τι πού θα συμβή; Και ο Γέροντας της απήντησε σύντομα:

«Η προσευχή σε ανεβάζει σε βαθμίδες γνώσεως. Όσο περισσότερο προσεύχεσαι,

τόσο περισσότερα γνωρίζεις και ακόμη καλλίτερα είναι.

Μη φοβάσαι ποτέ κανέναν και για κανένα πράγμα. Μόνο προσεύχου!

Ο Θεός και η Μητέρα του σε βλέπουν και σε ακούνε!». (σελ. 184)


Άλλοτε έλεγε ό π. Κλεόπας: «Μάθετε να νηστεύετε διότι θα έλθει καιρός, που θα τρώτε μια πατάτα την εβδομάδα!». (σελ. 181)

Ένας πατήρ ερώτησε τον Γέροντα: «Τι θα γίνει Γέροντα, μετά την αναχώρησή σου προς τον Κύριο; Και εκείνος απήντησε:

«Θα έλθουν δυνατότερα κρύα και σκληρές παγωνιές». (σελ .184)

-Εδώ εννοεί βέβαια το πνευματικό κρύο, από την ενασχόληση όλων με τα γήινα,

την έλλειψη ενδιαφέροντος για τα πνευματικά, και την μεγαλύτερη υποδούλωση στα πάθη.-


Λίγο πριν αναχωρήσει από τα επίγεια ο π. Κλεόπας, τον επισκέφθηκαν δύο γυναίκες

από την Κοινότητα Ποϊάνα Τεΐου και πήραν την ευλογία του.

Κατόπιν του εζήτησαν πνευματικό λόγο και εκείνος τους είπε:

«Εγώ πηγαίνω στον Κύριο τώρα, αλλά εσείς να περιμένετε δύσκολους καιρούς!» (σελ.184)



«Η ζωή και οι αγώνες του Γέροντος Κλεόπα, Ρουμάνου Ησυχαστού καί Διδασκάλου».

agioritikovima.gr

[XAPA]

Τη μια στιγμή λέω «τους συγχωρώ», και την άλλη πάλι η καρδιά μου βαραίνει.


Πάτερ μου,με κυνηγάνε οι λογισμοί, οι στενοχώριες, τα λόγια των ανθρώπων. Προσπαθώ να ηρεμήσω, μα δεν μπορώ.

Τη μια στιγμή λέω «τους συγχωρώ», και την άλλη πάλι η καρδιά μου βαραίνει.

Κάποτε είχα δύναμη, μα τώρα νιώθω πως έφυγε κι αυτή.


Και τότε ο ιερέας αποκρίθηκε:

«Παιδί μου, μη φοβάσαι. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς βάσανα και χωρίς στενοχώριες.

Όλους κάτι τους κυνηγάει σε αυτή τη ζωή.

Μα καμιά φορά πρέπει να μάθεις να αγνοείς ό,τι σου κλέβει την ειρήνη.


Μην κρατάς κάθε λόγο μέσα σου και μην αφήνεις τον θυμό να φωλιάζει στην καρδιά σου.

Ο Θεός βλέπει τον αγώνα σου. Ηρέμησε λίγο, κάνε την προσευχή σου και άφησε τον χρόνο να περάσει.

Η ψυχή δεν γαληνεύει με τη βία, αλλά με υπομονή και πίστη.

Και να θυμάσαι: όποιος συγχωρεί αληθινά, πρώτα ελευθερώνει τον εαυτό του.»


Έτσι ο λαϊκός σώπασε λίγο, σκούπισε τα μάτια του και ένιωσε μέσα του μια μικρή παρηγοριά



proskynitis

[XAPA]

Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης:

Όλους ν' αγαπάς, άλλα και κανένα "μη αγαπάς"!


Το Πνεύμα δεν αγαπά Ούτε πολλές συναναστροφές, Ούτε φιλίες! Όλα αυτά να τα αποφεύγεις.

Θέλεις να αγαπάς πολύ τους ανθρώπους;

Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας και θα δεις πόσο θα αγαπάς και τους ανθρώπους και ας μη τους βλέπεις.


Πάντοτε και τον κάθε άνθρωπον, ολίγον σε απόστασιν να κρατάς.

Ήλθε; Καλώς ήλθε! Δεν ήλθε; Καλώς δεν ήλθε. Δηλ. να είσαι απαθής.


Σε κανέναν μη λες το μυστικό σου ή τι κάνεις.

Με δύο τρία λόγια, Όταν σε ρωτούν, να κόβεις, να τελειώνεις.

Μη δένεις τον νου σου με άνθρωπο.


Μη λέγεις τους λογισμούς σου και το μυστικό σου εις κανένα!

Οι άνθρωποι μεταβολή παίρνουν.

Το μυστικό σου σε κανέναν! Διότι οι άνθρωποι μεταβάλλονται.


Μη θυμώνετε, θα σας ειρωνευτούν, θα υποφέρετε. Εσείς μη φοβάσθε.

Σάς προσφέρουν δηλ. πιπέρι, να δίδετε ζάχαρη.

Εγώ πιπέρι δεν έχω να σκέπτεστε, ζάχαρη έχω, ζάχαρη δίδω.


Αυτό πού λείπει σήμερα γενικά, είναι ή γνώσις, ή λογική, ή ευσέβεια.

Ό κόσμος σήμερα είναι ξετρελαμένος. Δεν γνωρίζει τι κάνει, δεν γνωρίζει τι θέλει!

Σήμερα ένας φαίνεται καλός, αύριο πίπτει, χαλάει, δεν αναγνωρίζει και ό ίδιος τον εαυτό του.

Δύσκολα να βρεις άνθρωπο αμετάβλητον.


Άλλοι πάλι, παντού, αλλού τρέχουν για να βρουν χαρά και ηρεμία, μόνον στον Χριστόν μας δεν τρέχουν.

Πάντως βέβαια, λέγουν οί Πατέρες, μηδένα προ του τέλους μακάριζε άλλα και μηδένα προ του τέλους

απέλπιζε! Να παρακαλέσωμεν τον Θεόν να μας λυπηθεί και να μας ελεήσει.


Επικοινωνίες κόψε! Σε φθάνουν τα δικά σου!

Οι άλλοι, ότι γράμματα ξέρουν, αυτά και σου λένε.

Τα δικά τους ζουν, τα δικά τους ξέρουν, αυτά σου λένε.

Τα δικά σου δεν τα ζουν, δεν τα ξέρουν, δεν τα αγαπούν!

Πώς λοιπόν Αφού δεν γνωρίζουν τη γλώσσα σου, θέλεις να σου μιλήσουν!


Μη υποδεικνύεις, διότι, διδασκαλία δίχως θέλησιν του άλλου, έχθρα είναι

και γίνεται αμαρτία και σε κείνον πού ακούει και δεν κάνει και εσύ στεναχωρείσαι και ταράζεσαι.

Στον άλλο να λέγεις τόσα, όσα νομίζεις ότι θα σηκώσει, όχι περισσότερα.


Να μη θυμώνετε. Να γλυκαίνετε με την ζάχαρή σας, δηλ. με τον καλόν σας λόγο τον άλλο.

Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα. Βρες το χάρισμά του και επαίνεσέ τον.

Χρειάζεται και ό έπαινος (προς τόνωσιν) και ή καλοσύνη και ή αγάπη

Τότε ό άλλος και πολύ καλός να μη είναι, δια την τιμήν,

τον έπαινο, την αγάπη πού του εκδηλώνουν ελέγχεται και γίνεται καλύτερος.


Αγάπησε την ησυχία και την σιωπή. Ν' αποφεύγεις κατά το δυνατόν τους ανθρώπους.

Όλους ν' αγαπάς, άλλα και κανένα "μη αγαπάς", δηλαδή με κανένα μη δένεται ό νους σου

εκτός του Χριστού μας.



gerontas.gr

[XAPA]

Ψαλτήριον 1856, Βενετία (Βιβλιοθήκη Σκήτης Αγίας Άννας)


Η δύναμη του Ψαλτηρίου. (αληθινό περιστατικό)



Ο κυρ-Παντελής ταξίδευε με το τρένο προς Θεσσαλονίκη και διάβαζε το Ψαλτήριο.

Ένα παράξενο γεγονός όμως σημάδεψε το ταξίδι του...

Καθώς διάβαζε, μία κοπέλα, που καθόταν τρία-τέσσερα καθίσματα πιο μπροστά, άρχισε να διαμαρτύρεται και να φωνάζει.


Στην αρχή δεν έδωσε σημασία και πίστεψε πως κάποια παρεξήγηση έγινε με τον διπλανό της.

Όταν όμως ο κυρ-Παντελής είδε πως ο ελεγκτής-εισπράκτορας ερχόταν προς το μέρος του, απόρησε.

– Αγαπητέ κύριε, μπορείτε να σταματήσετε να διαβάζετε αυτό το βιβλίο, γιατί ενοχλείτε;

– Μα, το διαβάζω από μέσα μου! απάντησε εκείνος φανερά απορημένος. Πώς είναι δυνατόν να ενοχλείται η κοπέλα;


Έκπληκτοι και απορημένοι μαζί με τον κυρ-Παντελή ήταν και οι άλλοι επιβάτες.

Ένας μάλιστα εξ αυτών φώναξε: "Αν ενοχλείται η κοπέλα, να αλλάξει βαγόνι…".

Πράγματι, η άγνωστη κοπέλα μεταφέρθηκε στα πίσω βαγόνια μην αντέχοντας το Ψαλτήριο.


Και λέει ο κυρ-Παντελής στους συνεπιβάτες του:

– Μέχρι προχθές και εγώ μαζί με εσάς αγνοούσα τη δύναμη των Ψαλμών του προφήτη Δαυίδ.

Τώρα, και ιδιαίτερα μετά το περιστατικό τούτο, ένα σας λέγω:

Το Ψαλτήρι λειτουργεί ως κόπανος, που διώχνει τα κακούδια (δαιμόνια) από πάνω μας και από το περιβάλλον μας.

Έτσι έλεγε ένας άγιος, που έζησε στη γειτονιά μας (ο τρελο-Γιάννης).


Από το βιβλίο: Ο τρελο-Γιάννης (τόμος Β’)


amfoterodexios.blogspot.gr

[XAPA]

Το Ραγισμένο Κεραμίδι (Διδακτική ιστορία)


Κάποτε ένας άνθρωπος πήγε σε έναν γέροντα που ζούσε σε ένα μικρό μοναστήρι στο βουνό.

«Γέροντα», του είπε, «η καρδιά μου είναι γεμάτη ρωγμές.

Έχω περάσει πόνο, λάθη, απογοητεύσεις. Νιώθω πως δεν είμαι πια όπως πριν. Σαν να έχει σπάσει κάτι μέσα μου.»


Ο γέροντας δεν μίλησε.

Τον πήγε στην αυλή του μοναστηριού και του έδειξε την παλιά στέγη.

Ανάμεσα στα κεραμίδια υπήρχε ένα παλιό, ραγισμένο κεραμίδι.

«Βλέπεις εκείνο;» τον ρώτησε.

«Το βλέπω. Είναι χαλασμένο.»


Ο γέροντας χαμογέλασε.

«Κάθε πρωί, από εκείνη τη ρωγμή περνά το πρώτο φως του ήλιου και πέφτει μέσα στο κελί μου.

Όταν όλα είναι ακόμη σκοτεινά, εκείνη η μικρή χαραμάδα φέρνει το φως.»

Ο άνθρωπος έμεινε σιωπηλός.


Και ο γέροντας συνέχισε:

«Οι άνθρωποι φοβούνται τις ρωγμές τους. Νομίζουν ότι τους κάνουν λιγότερο όμορφους ή λιγότερο δυνατούς.

Μα πολλές φορές, από εκεί ακριβώς μπαίνει το φως του Θεού μέσα στην ψυχή.»

Έπειτα τον κοίταξε ήρεμα και είπε:

«Μη ζητάς μια ζωή χωρίς ραγίσματα. Ζήτα μια καρδιά που αφήνει το φως να περάσει μέσα από αυτά.»

Ο άνθρωπος έφυγε από το μοναστήρι διαφορετικός.


Οι ρωγμές του δεν είχαν φύγει.

Αλλά τώρα ήξερε πως δεν ήταν μόνο πληγές… ήταν και παράθυρα για το φως.

Οι δοκιμασίες δεν καταστρέφουν πάντα την ψυχή.

Πολλές φορές την ανοίγουν, για να μπορέσει να περάσει μέσα της το φως της χάριτος.



inagiastriadosvagion

[XAPA]

Το κρεμμύδι της γριάς

Ντοστογιέφσκι



Γράφει ὁ μεγάλος ρῶσσος φιλόσοφος λογοτέχνης Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στό βιβλίο-ἀριστούργημά του

«Ἀδελφοί Καραμάζωφ».

Σέ ἕνα χωριό ζοῦσε μιά σεβάσμια γερόντισσα.

Τήν ἐκτιμοῦσε ὅλος ὁ κόσμος. Μά πιό πολύ ἐκτιμοῦσε ἡ ἴδια τόν ἑαυτό της.


Μιά ἡμέρα, ἡ γερόντισσα αὐτή πέθανε ὅπως ὅλοι. Ἔκλεισε τά μάτια της καί «κοιμήθηκε».

Μά ὅταν σέ λίγο ξύπνησε, στήν ἄλλη ζωή, διαπίστωσε (πρός μεγάλη ἀγανάκτησή της!),

ὅτι εἶχε βρεθεῖ σέ μιά μεγάλη λίμνη φωτιά.


Καί βλέποντας κάποια στιγμή τόν ἄγγελό της στήν ὄχθη, τοῦ φώναξε:

-Κάποιο λάθος ἔγινε! Ἐγώ, πρόσωπο σεβαστό, δέν ἔπρεπε νά βρίσκομαι ἐδῶ!

Ὁ ἄγγελος τήν συμπόνεσε. Καί φιλοτιμήθηκε νά ψάξει νά βρεῖ ἐλαφρυντικά, νά τήν βοηθήσει.


Καί θυμήθηκε, ὅτι κάποτε εἶχε δώσει σέ μιά ζητιάνα ἕνα φρέσκο κρεμμύδι, πού ἔτυχε καί ὁ ἄγγελος τό εἶχε μαζί του.

Κρατώντας το λοιπόν ἀπό τά φύλλα τῆς τό ἔρριξε μπροστά της.

-Πιάσε το, νά σέ τραβήξω ἔξω. (Τῆς εἶπε).


Ἐκείνη τό ἔπιασε. Καί ὁ ἄγγελος ἄρχισε νά τήν τραβάει ἔξω ἀπό τήν λίμνη-φωτιά.

Καί βλέποντάς την νά βγαίνει ἀπό τό πῦρ τῆς κόλασης ἁρπάχτηκαν ἀπό ἐπάνω της

(ἀπό τά πόδια της, ἀπό τά χέρια της, ἀπό τά ροῦχα της), ἄλλοι πολλοί·

μέ τήν ἐλπίδα νά βγοῦν καί αὐτοί· νά σωθοῦν!


Ἀλλά ἡ σεβάσμια γερόντισσα θύμωσε ἐναντίον τους!

Ἦταν κατάσταση αὐτή; Νά κρεμαστεῖ ἡ ἀληταρία τοῦ κόσμου ἀπάνω της;

Καί ἄρχισε νά τούς κλωτσάει μέ ἀγανάκτηση.


-Τί εἶναι ἐτοῦτο πάλι! Μέ τό δικό μου κρεμμύδι θέλουν νά σωθοῦν ὅλοι αὐτοί;

Καί τό βλαστάρι τοῦ κρεμμυδιοῦ κόπηκε.

Καί ὅλοι αὐτοί, καί ἡ σεβάσμια γερόντισσα μαζί, ξανάπεσαν στό αἰώνιο πῦρ.


Καί τώρα μία ἐρώτηση-ἀπορία:

-Γιατί κόπηκε τό κρεμμύδι;

Ἀπάντηση:

-Γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Καί θέλει νά ἔχουμε ἀγάπη. Ὅμως· ἡ γερόντισσα αὐτή δέν εἶχε ἀγάπη.

Ἄν εἶχε ἀγάπη, θά ἔλεγε:


-Κάμε, Θεέ μου, με την εὐσπλαγχνία Σου, πιασμένοι ἀπό τοῦτο το κρεμμύδι, να βγοῦμε ὅλοι ἀπό ἐδῶ.

Να μη μείνει ἄνθρωπος στήν κόλαση κανένας.



fdathanasiou