Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το Πρωινό της Κυρα-Λένης.

Ένα χωριό στον Παρνασσό, Απρίλης 2026


Πέντε το Πρωί

Η κυρα-Λένη ξυπνάει πάντα στις πέντε. Ούτε ξυπνητήρι, ούτε κόκορας.

Το σώμα της ξέρει. Ογδόντα εφτά χρόνια το ίδιο βιολογικό ρολόι.


Σηκώνεται. Δεν ανάβει φως. Το σκοτάδι το ξέρει απ’ έξω. Πλένει το πρόσωπό της με κρύο νερό από τη στάμνα.

Φοράει το άσπρο τσεμπέρι. Το μαύρο φόρεμα. Την ποδιά την κεντημένη — της την είχε φτιάξει η μάνα της για τον γάμο της, 1958.

Τη φοράει κάθε μέρα από τότε που έφυγε ο Στέλιος της, είκοσι χρόνια τώρα.


Το Παράθυρο

Πάει στο παράθυρο. Το ξύλο τρίζει. Το άνοιξε ο παππούς της όταν έχτιζε το σπίτι, 1920.

Το άνοιγε η μάνα της κάθε πρωί. Το ανοίγει κι αυτή.


Έξω ακόμα νύχτα. Μα τα βουνά φαίνονται. Ο Παρνασσός. Μαύρος όγκος. Τον ξέρει. Κάθε πέτρα του. Εκεί έβοσκε τα γίδια μικρή.

Εκεί πρωτοφίλησε τον Στέλιο της. Εκεί έθαψε τον γιο της που τον πήρε η άσφαλτος στα είκοσι.


Περιμένει. Δεν προσεύχεται ακόμα. Περιμένει το φως.


Ο Σταυρός

Χαράζει. Μια γραμμή ροζ στον ορίζοντα. Πίσω από τον Παρνασσό.


Η κυρα-Λένη σηκώνει το δεξί χέρι. Αργά. Τα τρία δάχτυλα ενωμένα — Πατήρ, Υιός, και Άγιο Πνεύμα. Έτσι της έμαθε η γιαγιά της.

Έτσι έμαθε κι αυτή την κόρη της.


Αγγίζει το μέτωπο. «Εις το όνομα του Πατρός...»

Κατεβαίνει στην κοιλιά. «...και του Υιού...»

Δεξί ώμο. «...και του Αγίου...»

Αριστερό ώμο. «...Πνεύματος. Αμήν.»


Δεν το βιάζεται. Ποτέ. Ο Θεός έχει υπομονή. Κι αυτή έχει. Ογδόντα εφτά χρόνια υπομονή.


Η Προσευχή

Μετά μιλάει. Όχι πάτερ-ημών. Μιλάει. Όπως μιλάς στον άντρα σου το βράδυ.


«Καλημέρα, Χριστέ μου. Ξημέρωσε κι άλλη μέρα.

Φύλαξε τα παιδιά μου στην Αθήνα. Φύλαξε τα εγγόνια στην Γερμανία.

Φύλαξε τον Στέλιο μου εκεί που τον έχεις. Πες του πως του άναψα το καντήλι.

Φύλαξε και τον Γιωργάκη μου. Είκοσι χρονών παλικάρι... τον πήρες νωρίς. Πες του πως η μάνα δεν τον ξέχασε.

Φύλαξε το χωριό. Να μην ρημάξει. Μείναμε πέντε γριές.

Φύλαξε τα βουνά. Να μην τα κάψουνε.

Φύλαξε κι εμένα. Να προλάβω να δω το δισέγγονο που έρχεται τον Αύγουστο. Η Μαρία μου είναι έγκυος.

Κι αν δεν προλάβω... πάλι καλά. Σε είδα 87 χρόνια. Μου φτάνει.»


Το Καντήλι

Γυρνάει στο εικονοστάσι. Το καντήλι τρεμοσβήνει. Το ανάβει κάθε βράδυ.

«Για όσους δεν έχουν κανέναν να τους ανάψει», έλεγε η μάνα της. Τώρα το λέει κι αυτή.


Σταυρώνει την Παναγία. Σταυρώνει τον Χριστό. Σταυρώνει τη φωτογραφία του Στέλιου.

Σταυρώνει τη φωτογραφία του Γιωργάκη με τη στολή φαντάρου.


Το Πρωινό

Μετά βάζει καφέ να βράσει. Για έναν. Αλλά βάζει δύο φλιτζάνια. Το ένα για τον Στέλιο. Έτσι κάνει είκοσι χρόνια.

Κάθεται στο τραπέζι. Πίνει τον καφέ. Κοιτάει έξω. Ο Παρνασσός τώρα λούζεται στο φως. Καταπράσινος. Γαλανός ουρανός.

Κάποιος θα πει: «Μόνη της η γριά. Τι ζωή είναι αυτή;»


Η κυρα-Λένη θα γελάσει. Μόνη; Με τον Παρνασσό μπροστά της, τον Στέλιο στο καντήλι, τον Γιωργάκη στην καρδιά,

και τον Θεό στον ουρανό;

«Γεμάτη είμαι, πιδάκι μ´», θα πει. «Γεμάτη.»


Γιατί η κυρα-Λένη ξέρει:

Προσευχή δεν είναι τα λόγια. Είναι να ανοίγεις το παράθυρο κάθε πρωί.

Είναι να κάνεις τον σταυρό σου και να μιλάς.

Είναι να βλέπεις το ίδιο βουνό 87 χρόνια και να μην το βαριέσαι.

Είναι να βράζεις δύο καφέδες και να πίνεις έναν.

Είναι να ανάβεις καντήλι για όσους δεν έχουν κανέναν.


Και ο Θεός;

Ο Θεός είναι ο Παρνασσός το χάραμα.

Είναι το ξύλο που τρίζει στο παράθυρο.

Είναι το «Αμήν» που λες και ησυχάζεις.

Είναι που 87 χρόνια μετά, ακόμα σηκώνεις το χέρι να κάνεις τον σταυρό σου.


Γιατί όσο αντέχει το χέρι να κάνει τον σταυρό, αντέχει κι η ψυχή.

Και το σπίτι στέκει.

Και το βουνό στέκει.

Και η Ελλάδα στέκει.


Πάνω σε έναν σταυρό που γίνεται κάθε πρωί στις πέντε, σε ένα παράθυρο που βλέπει στον Παρνασσό


apantaortodoxias

[XAPA]

Πέντε από τους καλύτερους «γιατρούς» στον κόσμο


Ο Charlie Chaplin έζησε μέχρι τα 88 του χρόνια.

Άφησε τέσσερα γνωμικά για τη ζωή:


1) Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε καν τα προβλήματα μας.

2) Μου αρέσει να περπατώ στη βροχή γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τα δάκρυα μου.

3) Η πιο χαμένη μέρα στη ζωή είναι η μέρα που δεν γελάμε.

4) Πέντε από τους καλύτερους γιατρούς στον κόσμο:

- Ήλιος

- Χρόνος ξεκούρασης

- Άσκηση

- Αυτοεκτίμηση

- Φίλοι


Κράτα το για μια ζωή και απόλαυσε .

Αν δεις το φεγγάρι, θα δεις την ομορφιά του Θεού .

Αν δεις τον ήλιο, θα δεις τη δύναμη του Θεού.

Αν δείτε έναν καθρέφτη, θα δείτε την καλύτερη δημιουργία του Θεού.


Είμαστε όλοι τουρίστες .

Η ζωή είναι απλά ένα ταξίδι!

«Ζήσε λοιπόν το σήμερα, αύριο βλέπουμε»!!!


ΠΗΓΗ

leimwnas.blogspot

[XAPA]

Δεν κάνω απολύτως τίποτα, δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο, αγαπώ τον Θεό

αλλά λίγη υπομονή κάνω.


Κάποτε, μου συνέβη ένα γεγονός, ήμουνα νεαρός πρεσβύτερος και διακονούσα σε κάποια χωριά έξω από την

Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα ήμουνα βοηθός στην θεολογική σχολή ενός πολύ μεγάλου θεολόγου.

Αυτό το οποίο ζούσα, γράφοντας και την διδακτορική διατριβή μου στην θεολογική σχολή ταυτόχρονα,

ήταν μια φοβερή αντίθεση.


Από την μία στην θεολογική σχολή είχα επαφή με τα μεγάλα της θεολογίας

και παράδοξα και τα δυσνόητα και τα βαθυνόητα και από την άλλη

σαν ένας παπάς σε 10 χωριά που μου είχε αναθέσει ο τότε επίσκοπός μου,

τρία-τέσσερα χωριά στα οποία πήγαινα και έκανα τον ιεροκήρυκα, αυτό έκανα τότε.

Ένοιωθα φοβερή μοναξιά, διότι δεν με καταλαβαίνανε, ή εγώ ευθυνόμουνα που δεν με καταλαβαίνανε.


Έλεγα λοιπόν πέντε πράγματα, έβλεπα ότι ο κόσμος έ, άκουγε ότι άκουγε,

γύρναγε έσκυβε το κεφάλι και εντάξει συνέχιζε κανονικά την ζωή του, σαν να μην συνέβαινε τίποτα.

Η μοναξιά αυτή ήτανε βαρύ αίσθημα, έλεγα μα τι κάνω εγώ σαν παπάς αυτή την στιγμή,

τι νόημα έχει να ξαναπάω την Κυριακή και να ξαναμιλήσω στο τάδε, χωριό αφού πάλι…

ναι, δεν μπορούσα, δεν λέω ότι είναι εύκολο αλλά, σήμερα σας είπα διάλεξα να μιλήσω δύσκολα,

θέλω να πω πιστεύω ότι το ακροατήριο έχει τέτοιες δυνατότητες,

αλλά έμαθα πολλά από τότε, πάντως είχα μεγάλη δυσκολία.

Λοιπόν κάποια στιγμή μου συνέβη το εξής θαυμαστό γεγονός, με το οποίο ο Θεός σαν να μου έμαθε πολλά πράγματα.


Μια από αυτές τις Κυριακές, τελείωσε η Θεία Λειτουργία, μου λέει ο παπάς, ένας απλός παπάς και...

δύο απλοί-απλούστατοι επίτροποι, αγράμματοι άνθρωποι, πάμε να πιούμε πάτερ έναν καφέ, προτού φύγεις.

Μην φύγεις έτσι, εντάξει.

Τελειώνει η Λειτουργία, εγώ πάντα θλιμμένα πολύ μέσα στην μοναξιά κλπ.

Και πάμε να πιούμε τον καφέ στην πλατεία του χωριού.

Εκεί λοιπόν που πίναμε τον καφέ, ξαφνικά γυρίζει ο ένας από τους επιτρόπους, με κοιτάζει και μου λέει:


- Λοιπόν πάτερ (-μου λέει) εγώ με τον κυρ-Γιάννη από εδώ (-κυρ-Γιάννης ήταν ο άλλος ο επίτροπος) είχαμε μία

απορία. Ο ναός μας εδώ δεν ήταν καθαγιασμένος (δεν έχει εγκαινιαστεί) και είχαμε την απορία,

μη όντας καθαγιασμένος από τον επίσκοπο, τα μυστήρια και η Θεία Λειτουργία δεν ήταν κανονικά;


Λέω ωχ, ωχ τι γίνεται εδώ! τέτοια απορία, μου έκανε εντύπωση. Και λέει:

- Ξέρεις τι κάναμε, είπαμε να κάνουμε τρεις εβδομάδες νηστεία, για να μας δείξει ο Θεός.

Και κάναμε,

και πραγματικά μια Κυριακή προτού έλθει ο Δεσπότης να κάνει τα αυτά,

είδαμε την ώρα της Θείας Λειτουργίας ξανά αυτό το φως.

Εγώ άρχισα να θορυβούμαι:

- Ποιο φως, τι φως;

- Εκείνο το φως, το αείφωτο, βλέπεις μετά τον ήλιο και νομίζεις ότι είναι σκοτάδι, ένα φως το οποίο κατεβαίνει

και βλέπεις πράγματα, πολλά πράγματα, καταστάσεις, παρόν, παρελθόν, το μέλλον εκεί μέσα κλπ.


Άρχισα να συγκλονίζομαι, είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

και του αγίου Συμεών του νέου θεολόγου

και βέβαια και ο άλλος ευλογούσε εκεί

και ο απλός ο παπάς έλεγε κι αυτός ναι,

ναι, ήτανε όλοι σαν…

Ήταν συγκλονιστική η εμπειρία αυτή για μένα, βέβαια δεν σταμάτησε εκεί αλλά άρχισα να τον ψάχνω αυτόν τον

επίτροπο, αυτόν τον απλό άνθρωπο.

- Πώς ζεις εσύ, (αφού έπαθα το σοκ το οποίο με συνόδευε για χρόνια μετά). Πώς ζεις εσύ;

- Έ πώς ζω εγώ, φτωχά.

- Τι κάνεις, πως ακριβώς περνάς την μέρα σου, τι ακριβώς κάνεις στην διάρκεια της μέρας;

- Δεν κάνω (-λέει) απολύτως τίποτα, δεν κάνω κάτι ιδιαίτερο, αγαπώ τον Θεό αλλά λίγη υπομονή κάνω.

Λίγη υπομονή κάνω.

Είχε υπομονή αυτός, ξέρεις τι θα πει υπομονή;

Υπομονή σημαίνει αυτός ο σταυρός της ελευθερίας να αγκαλιάζει τους άλλους.

Εκεί μέσα αποκαλύπτεται ο Θεός.

Αυτό είναι το μεγαλειώδες δίδαγμα, ο ησυχασμός είναι βιωμένη φυσιολογία,

μην νομίζετε ότι ο ησυχασμός, εσείς οι θεολόγοι, είναι ατομική επίδοση όπως κάνουν οι ινδουιστές

ή αυτοί οι οποίοι καταργούνε το θέλημα για να δούνε τα θεάματα.


Είναι αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία, και με τον τρόπο αυτόν

γίνονται μεγάλες αποκαλύψεις τις οποίες εγώ φυσικά, ως υποψήφιος διδάκτωρ

και μετέπειτα δεν αξιώθηκα, ούτε αξιώθηκα έκτοτε.


adontes

[XAPA]

Βλέπει σε όραμα τον Άγιο Παντελεήμονα να είναι γονατιστός μπροστά στον θρόνο

του Θεού και να παρακαλεί…



~ Στην Καλύβα «Άγιος Χρυσόστομος» της Κουτλουμουσιανής Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος, βρίσκεται ακόμη στη ζωή

και ασκητικά αγωνίζεται ο Μοναχός Δανιήλ, ο οποίος, όπως μας βεβαίωσε ο ίδιος και από άλλους Πατέρες, πληροφορηθήκαμε,

είκοσι και πλέον χρόνια είναι άρρωστος, πονεί το κεφάλι, η μέση, τα νεφρά, η καρδιά, τα πόδια και πολλές φορές όλο το σώμα.



Σε πολλούς γιατρούς πήγε, πολλές εξετάσεις, ακτινοσκοπήσεις και ακτινογραφίες έκανε, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Οι γιατροί δεν βρίσκουν καμιά σωματική οργανική βλάβη ή πάθηση, ο αδελφός όμως ακόμη υποφέρει από ανεξήγητη ασθένεια,

στην οποία δεν μπορούν να τον βοηθήσουν οι γιατροί και η επιστήμη.


Πριν από λίγα χρόνια, την 27 Ιουλίου, στην αγρυπνία του Αγίου Παντελεήμονος, ο αδελφός Δανιήλ, με πίστη πολύ

και δάκρυα στα μάτια, παρακάλεσε τον Άγιο Παντελεήμονα, προς τον οποίο είπε :


«Άγιε του Θεού και προστάτη της Σκήτης μας, συ που είσαι γιατρός και για την αγάπη του Χριστού μαρτύρησες

και έχυσες το αίμα σου, κάμε αγάπη και παρακάλεσε τον Δεσπότη Χριστό να μου δώσει την υγεία μου,

να μπορώ κι εγώ υγιής να δοξάζω το όνομά Του και να ψάλλω στις αγρυπνίες».


Λέγοντας αυτά, ο μοναχός Δανιήλ, από τον πόνο και την κούραση, τον πήρε λίγο ο ύπνος και βλέπει σε όραμα

τον Άγιο Παντελεήμονα να είναι γονατιστός μπροστά στον θρόνο του Θεού και να παρακαλεί για την υγεία του αδελφού.


Ο μοναχός Δανιήλ, άκουσε τον Δεσπότη Χριστό να λέει στον Άγιο Παντελεήμονα :


«Αδελφέ μου μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονα, μήπως εσύ είσαι πιο σπλαχνικός από μένα ;

Ή αγαπάς πιο πολύ από μένα τους ανθρώπους ;


Γνωρίζω πως για την αγάπη μου έχυσες το αίμα σου, αλλά μήπως εγώ δεν έχυσα και για την ψυχική σωτηρία των ανθρώπων

δε χύνω κάθε μέρα το αίμα μου;

Μάθε ότι θέλημά μου είναι και συμφέρει πολλές φορές το σώμα να είναι άρρωστο για να σωθεί η ψυχή.

Έτσι θέλω πολλοί άνθρωποι να σωθούν».


Όταν άκουσε αυτά, ο αδελφός Δανιήλ, ξύπνησε και δόξασε το όνομα του Θεού, ευχαρίστησε και τον Άγιο Παντελεήμονα

για την προσπάθεια και μεσιτεία του, κι αμέσως, όπως μας είπε ο ίδιος, έφυγε ένα βάρος από πάνω του

και πληροφορήθηκε,

πως πρέπει να φέρει με υπομονή, με χαρά και με ευχαρίστηση τον Σταυρό και την κατάσταση της ασθένειάς του.



Απόσπασμα από το βιβλίο: “Το Γεροντικό του Αγίου Όρους”, Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου, τομ. Α΄, ΑΘΗΝΑΙ 1980, σσ. 287 – 288.


πηγή: iconandlight

[XAPA]

ΤΟ ΚΟΥΤΣΟ ΠΟΤHΡΙ


Υποστήριζέ με, και θέλω σωθή .
και θέλω προσέχει
διαπαντός εις τα διατάγματά Σου.”

(Ψαλμός ριθ΄ 117)


Διηγούνται, πως κάποιος χριστιανός είχε στο σπίτι του και χρησιμοποιούσε, για την ατομική του χρήση,

ένα ποτήρι με σπασμένο το πόδι του, που με κανένα τρόπο δεν μπορούσε να σταθεί

και ήτανε υποχρεωμένος πάντοτε να το κρατάει στο χέρι του.


Όταν τον ρωτούσαν γιατί το έκανε αυτό, ενώ υπήρχαν και άλλα ποτήρια,

απαντούσε πως αυτό του χρειαζόταν να του θυμίζει πως μόνος του,

ήτανε αδύνατο να σταθεί στην πνευματική θέση που ο Θεός είχε ετοιμάσει γι' αυτόν

και πως έπρεπε να έχει διαρκώς τη συναίσθηση πως, όπως αυτός κρατούσε το ποτήρι στα χέρια του,

έτσι και ο Θεός τον κρατούσε διαρκώς στα χέρια Του, γιατί μονάχος του δεν μπορούσε να σταθεί.


Πάντοτε ο Θεός χρησιμοποιεί αυτούς που φαίνονται πολύ μικροί στα μάτια τους.

Αυτοί διαθέτουν περισσότερο χώρο για να εργασθεί ο Θεός.

Οι "πτωχοί τω πνεύματι" του κόσμου τούτου, θα είναι εκατομμυριούχοι στην αιωνιότητα.

Το μυστικό της πνευματικής δύναμης είναι να ομολογείς την αδυναμία σου.


Αυτοί που με χαρά εμπιστεύονται τα πάντα στα χέρια του Θεού, βλέπουν το χέρι του Θεού σε όλα τα πράγματα της ζωής.

Είναι μεγάλο δώρο, θεϊκό, να έχει ο άνθρωπος συναίσθηση με ταπείνωση,

του πόσο εξαρτημένος απόλυτα είναι από το Θεό,

και να μην κάνει βήμα, χωρίς τέλεια πίστη στο πρόσωπό Του,

με το θέλημά Του πάντοτε πάνω απ' όλα και να λέει:


“Κύριέ μου, είμαι ένα κουτσό ποτήρι, όμως στα χέρια Σου τα δοξασμένα μπορώ κι εγώ να αναφωνήσω

"τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού".

Μη με αφήσεις από κοντά Σου να φύγω μακριά!”



otheosagapiesti

[XAPA]

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

“Θα σας πω το θαύμα της Παναγίας της Παραμυθίας από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου..”



Θα σας πω το θαύμα της Παναγίας της Παραμυθίας από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, Αγίου Όρους για να δείτε πως ο Ίδιος

ο Χριστός προωθεί τους Αγίους και την Παναγία Μητέρα Του και Μητέρα όλων μας προκειμένου να μας δείξει πόσο μας αγαπούν

οι Άγιοι και πόσο είναι μαζί μας και πόσο κι εμείς πρέπει να τους επικαλούμαστε και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν

και να μας ενισχύουν.

Διότι και αυτοί υπήρξαν άνθρωποι σαν και εμάς που πάλεψαν και αγωνίστηκαν στη ζωή τους και δοκίμασαν πειρασμούς

και θλίψεις όπως εμείς.


Στη Μονή Βατοπαιδίου λοιπόν γύρω στον 15ο αιώνα περίπου ή και παλαιότερα, δεν ξέρουμε ακριβώς πότε, έγινε ένα

συνταρακτικό γεγονός. Το πρωί κατά την ώρα του όρθρου, όταν τελείωσε ο όρθρος, και μαζεύτηκαν οι Πατέρες μπροστά

στην εικόνα της Παναγίας που ήταν σε άλλο χώρο, όχι εκεί που είναι σήμερα, όσοι έχετε πάει ξέρετε πού είναι το Παρεκκλήσι

της Παναγίας της Παραμυθίας, έψαλαν το ” Ἐπὶ σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις”, της πρώτης ώρας,

και από εκεί έφευγαν να πάνε στα κελιά τους.


Όπως συμβαίνει στα μοναστήρια -στα μοναστήρια κλείνει η πύλη τη δύση του ηλίου ή και νωρίτερα κλείνει η πόρτα της Μονής,

ο ένας αδελφός που είναι θυρωρός έχει το διακόνημα να κλείνει την πόρτα της Μονής και να παραδίδει τα κλειδιά στον Ηγούμενο.


Η πόρτα της Μονής συνήθως κλείνει με δύο κλειδιά, το ένα κλειδί το κρατάει ο Ηγούμενος της Μονής και το άλλο το κλειδί

ποιος το κρατάει; Η Παναγία. Πάει και το παραδίδει στην εικόνα της Παναγίας, το φυλάει η Παναγία το κλειδί της Μονής

ή ο άγιος της Μονής, ο τίμιος Πρόδρομος, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Νικόλαος και λοιπά στον οποίο είναι αφιερωμένο το μοναστήρι.


Για να ανοίξει η πόρτα της Μονής -που δεν ανοίγει κανονικά- πρέπει να πάει ο θυρωρός να πάρει το κλειδί από τον Ηγούμενο,

να πάρει το κλειδί από την εικόνα της Παναγίας ή του Αγίου που είναι αφιερωμένο το μοναστήρι και να πάει να ανοίξει

την πόρτα της Μονής.


Αυτό έγινε και εκείνη την ημέρα.

Πήγε λοιπόν ο θυρωρός, πήρε το κλειδί από τον Ηγούμενο και πάει να πάρει το κλειδί από την Παναγία και τότε άκουσε

τη φωνή της Θεοτόκου, που ζωντάνεψε η εικόνα, και του είπε:

“Μην ανοίξετε την πόρτα σήμερα! Θα σας σκοτώσουν οι πειρατές!”


Μόλις έγινε αυτό το γεγονός -ενώπιον όλων των μοναχών- και ζωντάνεψε η εικόνα και κινήθηκε η εικόνα τότε ο Χριστός

γύρισε το χέρι Του και έκλεισε το στόμα της Παναγίας και της λέει:

“Μην τους το λες αυτό το πράγμα!”

Και Εκείνη τότε τράβηξε το χέρι του Χριστού κάτω και τους ξαναεπανέλαβε:

“Μην ανοίξετε την πόρτα θα σας σκοτώσουν οι πειρατές!”.

Και πράγματι οι μοναχοί δεν άνοιξαν την πόρτα και οχυρώθηκαν μέσα στη Μονή και έτσι γλίτωσαν το θάνατο

από τα χέρια των πειρατών.


Τώρα, διερωτώνται εκεί οι προσκυνητές γιατί ο Χριστός έκλεισε το στόμα της Παναγίας;

Κάποιο γεροντάκι, απλοϊκό, στο Βατοπαίδι, έλεγε:

“Καλά ρε παιδί μου Εκείνη ήταν γυναίκα και δεν μπορούσε να κρατήσει μυστικό!

Ο Χριστός ήταν μικρός, τι ήθελε να της κλείσει το στόμα;”


Απλοϊκό γεροντάκι ήταν αυτός, αλλά ο γέροντας (Άγιος) Παΐσιος μάς έδωσε μία ωραία ερμηνεία την οποία

θα σας τη μεταφέρω κι εγώ.

Αυτό το οποίο έγινε ήτανε ένα θέατρο, ας το πω έτσι, ένα φτιαχτό πράγμα προκειμένου να δείξει ο Χριστός την μεγάλη αγάπη

της μητέρας Του στον κόσμο και στους μοναχούς.

Τρόπον τινά φάνηκε ο Ίδιος σκληρότερος της Θεοτόκου για να δείξει τη μεγάλη στοργή της Παναγίας Μητέρας μας

απέναντι στους ανθρώπους και απέναντι στον κόσμο και στους μοναχούς, ιδιαίτερα.


Και όπως πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη είπε ο Θεός: “Άφες με και θα τους καταστρέψω” και ο Μωυσής έλεγε:

“όχι δεν θα τους καταστρέψεις” και πάλευε ο Μωυσής με τον Θεό τρόπον τινά και το έκανε ο Θεός αυτό επίτηδες

για να δείξει την αγάπη του Μωυσέως για το λαό του και σαν να πάλευε ο Θεός με τον Μωυσή και ο Μωυσής πάλευε με το Θεό,

προκειμένου να νικήσει τον Θεό στην αγάπη, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός, πολλές φορές, κάνει το ίδιο με τους Αγίους

και με την Παναγία Μητέρα μας και μας δείχνει τη μεγάλη αγάπη και στοργή της Παναγίας μας και των Αγίων που είναι υπέρ μας.


Και έκτοτε η εικόνα έμεινε μέχρι σήμερα όπως έμεινε μετά το θαύμα αυτό και όποιος πάει στη Μονή Βατοπαιδίου θα δει

το πρότυπο της εικόνας που είναι μεταμορφωμένο και είναι το χέρι του Χριστού στο στόμα της Παναγίας και η Παναγία

τράβα κάτω το χέρι Του και επαναλαμβάνει τη φράση αυτή…



simeiakairwn

[XAPA]

Μια ωφέλιμη διδασκαλία (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)


Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ο Σύρος, ο περίφημος διδάσκαλος του ασκητισμού, αποφάσισε κάποτε

ν’ αφήση για λίγο την πολυπόθητη ησυχία του στην έρημο και να κατέβη στην πόλη.

Είχε επιθυμία να προσκυνήση τα άγια λείψανα, που βρίσκονταν τότε στην ΄Εδεσσα,

αλλά και να συναντηθή με εκκλησιαστικούς άνδρες, για να συζητήση μαζί τους δογματικές αλήθειες.

Ζούσε σε μια εποχή, που η ορθή πίστη χτυπιόταν απ’ όλες τις μεριές από φοβερές αιρέσεις.


- Κύριε, προσευχήθηκε προτού ξεκινήσει, στείλε μου μπροστά μου,

καθώς θα περνώ την πύλη της πόλεως, έναν άνθρωπο που να με διδάξη.

Μα τη στιγμή που έμπαινε στην πολυάνθρωπη Έδεσσα, ο πρώτος άνθρωπος που βρέθηκε στο δρόμο του,

ήταν μια κοινή γυναίκα, που στάθηκε και τον κύτταζε αδιάντροπα.

Ο Όσιος παραπονέθηκε στον Κύριο, που παραχώρησε να βρη το αντίθετο απ’ ότι είχε ζητήσει.

’Υστερα γύρισε αυστηρό το βλέμμα του στη γυναίκα και της είπε απότομα, για να της προκαλέση κάποια συστολή:


- Απορώ πώς δεν κοκκινίζεις από ντροπή που τολμάς να με κυττάζης με τόση επιμονή.

- Εγώ του αποκρίθηκε εκείνη μ’ ετοιμότητα, κάνω αυτό που μου ταιριάζει.

Από την πλευρά σου πλάστηκα, εσένα πρέπει να κυττάζω.

Του λόγου σου όμως, που πλάστηκες από το χώμα,

καλά θα κάνης να έχης διαρκώς το βλέμμα σου ριγμένο σ’ αυτό.


Παίρνοντας τόσο σωστή απάντηση ο μέγας Όσιος, ευχαρίστησε μ’ ευγνωμοσύνη τον Θεό.

Πιο ωφέλιμη διδασκαλία απ’ αυτή δεν του χρειαζόταν πλέον.



proskynitis

[XAPA]

Γιατί δεν προσέχουν τη γλώσσα τους…


Πες μου, πάτερ, ρώτησε πάλι ο επισκέπτης, πώς μερικοί, αν και λειώνουν τα σώματά τους από την εγκράτεια,

κυριεύονται ωστόσο από τα πάθη;

Την οργή πρώτα-πρώτα, κι έπειτα την έχθρα, τη μνησικακία, τον φθόνο, την ασπλαχνία;


Ενώ υπάρχουν, αντίθετα άνθρωποι, που και τρώνε απ’ όλα και πίνουν κρασί, κι όμως είναι πολύ ενάρετοι

και δεν τους βρίσκεις ψεγάδι. Πώς γίνεται αυτό;


– Νομίζω, παιδί μου, πώς όσοι δεν διορθώνονται, μολονότι νηστεύουν πολύ,

είναι γιατί δεν προσέχουν τη γλώσσα τους.

Όποιος δεν κλέινει το στόμα του, κι αν ακόμα νηστεύει όλο τον χρόνο, προκοπή δεν κάνει.

Ενώ όποιος ξέρει να σωπαίνει, μπορεί εύκολα να νικήσει όλα τα πάθη.


Σε κάνει λ.χ. ο διάβολος να οργιστείς; Μη μιλήσεις, και νίκησες.

Σε σπρώχνει σε φθόνο; Μην κατακρίνεις, και ντρόπιασες τον πονηρό· γιατί η κατάκριση γεννιέται απ’ τον φθόνο.

Αν πάλι ο εχθρός σε ανάψει και σε σπρώχνει στη σαρκική αμαρτία, κλείσε γι’ άλλη μια φορά το στόμα σου.

Μη μιλήσεις σε γυναίκα, μη φας και μην πιεις πολύ. Έτσι θα τον κατατροπώσεις.


Στην ανάγκη, πάρε μια βέργα και χτύπα το κορμί σου αλύπητα.

Ο πόνος θα διώξει τον πόλεμο.

Το ξέρεις, άλλωστε, ότι

«συμφέρει γάρ σοι ἵνα ἀπόληται ἓν τῶν μελῶν σου καὶ μὴ ὅλον τὸ σῶμά σου εἰς γέενναν» (Ματθ. ε’ 29)…



Ένας ασκητής επίσκοπος: Όσιος Νήφων επίσκοπος Κωνσταντιανής, έκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής,

pentapostagma

[XAPA]

Πως κλίνεται το ρήμα “EΓΩ”

(Προσωπική μου εμπειρία με τον γέροντα Παίσιο, αρχές της δεκαετίας του 80…)



– Βρε παιδί μου μού λέει, δεν πάμε καλά γιατί κλείνουμε λάθος το ρήμα ΕΓΩ.

– Δηλαδή γέροντα;

– Να, εμείς το κλείνουμε ΕΓΩ, ΕΣΥ, ΑΥΤΟΣ, ενώ το σωστό είναι ΑΥΤΟΣ, ΕΣΥ, ΕΓΩ !


Και θαύμασα τότε …”φιλολογικώς”, την ευφυολογία του – πολλοί από εμάς πού τον βλέπαμε τότε αρκετές φορές τον χρόνο,

γιατί πεταγόμαστε ένα 24ωρο στο Άγιο Όρος, - 1979 κι αργότερα, δεν είχαμε καταλάβει συνειδητά την Αγιότητα του,

και το διηγιόμουν σε όλους τούς φίλους μου, πολλά χρόνια όμως αργότερα, – ευτυχώς ζούσε, αν και άρρωστος ακόμη,

κατάλαβα, “παιδαγωγικώ τω τρόπω ” γιατί το είπε σε εμένα ( ή και σε μένα]) αυτό..


Μεγάλος προορατικός και διακριτικός Γέροντας ! Την ευχή του να έχουμε..



agapienxristou

[XAPA]

Aς αγαπήσουμε την γνήσια, την αληθινή ειρήνη

Φώτης Κόντογλου


Ολοι διψάμε για ειρήνη καί φωνάζουμε να γίνει ειρήνη στον κόσμο, θέλουμε πια να ησυχάσουμε, να γροικήσουμε τη ζωή μας,

πού δεν μας αφήνει να τή χαρούμε ή ανησυχία κι ό φόβος.

Ελπίζουμε πώς θα ησυχάσουμε αν γίνει ειρήνη ανάμεσα στα κράτη, ειρήνη πολιτική, ειρήνη στρατιωτική, ειρήνη κοινωνική.


Αλλά είμαστε ανόητοι, άφού δεν καταλαβαίνομε πώς αύτή ή ειρήνη, ή άπ' έξω ειρήνη, είναι ένα ψέμμα, αν δεν έχει κάθε

άνθρωπος την από μέσα ειρήνη!


Αφήνω το ότι ή από μέσα ειρήνη φέρνει καί την απέξω, πλην, κι αν υποθέσουμε πώς γίνεται μια εξωτερική ειρήνη στον κόσμο,

μ' όλο πού θα ναι βλογημένη, θα 'ναι ωστόσο λειψή, θα ναι ψεύτικη, αν δεν φωλιάσει αυτό το αγιασμένο πουλί μέσα

στην καρδιά μας καί μέσα στην διάνοια μας.


Ό χαιρετισμός του Χριστού ήτανε το «Ειρήνη ύμίν», πού είναι το ίδιο με το «Χαίρετε» που είπε στις Μυροφόρες.

Εκείνος είπε καί πώς ή βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας, πού θα πεί πώς κι ή ειρήνη, πού είναι γνώρισμα

της βασιλείας του Θεού, πρέπει να είναι καί κείνη μέσα μας, κι όχι έξω από μας.


Ό Θεός είναι ό βασιλιάς της ειρήνης, κι ό Χριστός ήρθε στον κόσμο να μας φέρει την ειρήνη, όπως ψέλνανε οί "Αγγελοι

κατά τη νύχτα πού γεννήθηκε: «καί επί γης ειρήνη».

Το Ευαγγέλιο του λέγεται «Εύαγγέλιον της Είρήνης» (Έφεσ. 6, 15).

Ό Θεός λέγεται «Θεός της αγάπης καί της ειρήνης» (Ρωμ. 15, 33)...


Μητέρα τής αληθινής ειρήνης εϊναι ή αγάπη, ή συμπόνεση στους δυστυχισμένους αδελφούς μας, ή ταπείνωση, ή άφιλοκέρδεια,

ή άρνηση κάθε ματαιότητας...

Αυτή την αληθινή, την γνήσια ειρήνη ας αγαπήσουμε, κι όχι τον ψεύτικο ίσκιο της, όπως κάνουμε περιμένοντας μάταια

να ειρηνέψει ό κόσμος, σε καιρό που οί ψυχές μας κι οί καρδιές έχουνε γίνει σαν των θηρίων.


Αλλά, για ν' αγαπήσουμε καί να ποθήσουμε αυτή την ειρήνη, πρέπει πρωτύτερα ν' αγαπήσουμε τον Χριστό,

τον άρχοντα της είρήνης, καί το Ευαγγέλιο του, το Ευαγγέλιο της Ειρήνης.

"Αλλος τρόπος για να ειρηνέψουμε δεν υπάρχει κανένας..


Φώτης Κόντογλου, "Ευλογημένο Καταφύγιο"

katafigi.gr