Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΕΝΤΑΚΟΣΑΡΙΚΟ.


"Έλπιζε επί Κύριον, και πράττε το αγαθόν... και ευφραίνου εν Κυρίω, και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδίας σου."

(Ψαλμός λζ΄ 3,4)



Ένας πιστός άνθρωπος, υπηρέτης του Θεού, βρέθηκε κάποιο Σαββατοκύριακο να έχει δύο πεντακοσάρικα μονάχα στην τσέπη του.

Μα τη Δευτέρα το πρωί έπρεπε οπωσδήποτε να δώσει πενήντα χιλιάδες για μια επείγουσα ανάγκη....


Φως από πουθενά.

Ανέθεσε το θέμα του στον Κύριο και βγήκε να πάει να κηρύξει το Λόγο του Θεού.

Στο δρόμο συνάντησε κάποιον γνωστό του, που του θύμισε ένα χρέος που εκκρεμούσε, πεντακοσίων δραχμών.

Έτσι, του έδωσε το ένα από τα δύο πεντακοσάρικα.


Το μοναδικό πεντακοσάρικο που του έμενε τώρα στην τσέπη του, είχε αποκτήσει ιδιαίτερη αξία γι’αυτόν.

Ώσπου, να σου ένας ζητιάνος.

Σκέφτηκε να χαλάσει το νόμισμα και να του δώσει κάτι.

Μα ο Θεός τον έλεγξε, κι έτσι έδωσε το τελευταίο του πεντακοσάρικο στο ζητιάνο.


Έπειτα γύρισε σπίτι του, κοιμήθηκε ήσυχος και... τη Δευτέρα το πρωί έλαβε με τηλεγράφημα

μια εντελώς απρόσμενη προσφορά... πενήντα χιλιάδων δραχμών!

Καλώς το τελευταίο πεντακοσάρικο έφευγε από την τσέπη του, ο Θεός, ξετύλιγε το θαυμαστό Του σχέδιο!


Αν ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τις ανάγκες των άλλων, παρά του εαυτού μας, τότε ο Θεός θα πάρει στα χέρια Του

όλες τις δικές μας ανάγκες.


Αν αγαπούμε περισσότερο τους ανθρώπους, παρά τα χρήματα,

θα δούμε τις ευλογίες του Θεού στο σπίτι μας, στο περιβάλλον μας.


Αν μπορούμε να παραιτηθούμε από τις αγωνίες και τις μέριμνες, θα αφήσουμε το Θεό να αναλάβει

όλη τη φροντίδα μας.


Αν αφήσουμε τα οικονομικά μας να τα διαχειρίζεται ο σοφός Κύριός μας, η ζωή μας

θα γεμίσει από τους καρπούς της αγάπης Του.



otheosagapiesti

[XAPA]

«Πόσο θαυμαστό θά ἦταν γιά ὅλες μας νά βρίσκαμε ἔξω ἀπό τό ἐκκλησάκι

τέσσερεις μεγάλες φέτες ἀπό χωριάτικο φρέσκο ψωμί και λίγα ὤριμα σῦκα».


Η μακαριστή γερόντισα Μακρίνα αδελφοί μου, της Παναγίας Οδηγήτριας της Πορταριάς Βόλου, ένα δύο χρόνια

πριν γίνει μοναχή, δηλαδή πριν απ’ το χίλια 1960, ένα απόγευμα μαζί με άλλες τρεις κοπέλες που αργότερα όλες μαζί

συγκρότησαν την πρώτη μοναχική αδελφότητα, μετέβαιναν σε ένα εξωκκλήσι της Παναγίας σε μια πλαγιά του Πηλίου,

για ν’ ανάψουν τα καντήλια και να ψάλλουν την Παράκλησή Της.


Η πορεία τους ήταν κοπιαστική και πολύωρη, και επειδή ήτο και Παρασκευή ήσαν και νηστικές.

Σε κάποια στιγμή της διαδρομής, λέγει η γερόντισσα Μακρίνα:

«Πόσο θαυμαστό θα ήταν για όλες μας να βρίσκαμε έξω από το εκκλησάκι τέσσερεις μεγάλες φέτες

από χωριάτικο φρέσκο ψωμί και λίγα ώριμα σύκα».


Οι άλλες την κοίταξαν παράξενα, χαμογέλασαν λίγο, αλλά προχώρησαν στο ανηφορικό μονοπάτι.

Κάποτε, κατάκοπες έφθασαν στο ερημοκκλήσι της Παναγιάς.


Μπήκαν μέσα και βλέπουν κατάπληκτες πάνω στην γυμνή Αγία Τράπεζα, - διότι τα εξωκκλήσια δεν τα αφήνουν ενδεδυμένα,

είναι ξεκάλυπτα δηλαδή, υπάρχει μόνο το μάρμαρο, ή το πολύ πολύ ένα μικρό ύφασμα – πάνω λοιπόν σ’ αυτήν την μικρή

Αγία Τράπεζα τη γυμνή, είδαν κατάπληκτες τέσσερεις μεγάλες φέτες από φρέσκο ζεστό χωριάτικο ψωμί,

και πάνω σε κάθε φέτα δύο μεγάλα ωριμότατα σύκα.


Σταυροκοπήθηκαν πολλές φορές, έκαμαν και πολλές στρωτές μετάνοιες, άναψαν τα καντήλια, έψαλαν με κλάματα και χαρά

την Παράκληση της Παναγίας, και στο τέλος έφαγαν το ψωμί και τα σύκα.

Τα μάτια τους ήσαν πλημμυρισμένα από δάκρυα χαράς, θαυμασμού, καταπλήξεως και ευγνωμοσύνης. Το θαύμα ήταν ολοφάνερο.


***********


Χριστιανοί μου, τέτοιου είδους θαύματα σας έχω διηγηθεί, και σε παλαιότερες ομιλίες μου, τα οποία συνέβησαν σε θεοσεβείς

χριστιανούς, ειδικότερα στα σκληρά χρόνια της Κατοχής, όπου τα δοχεία τους από λάδι παρέμειναν για πολλούς μήνες γεμάτα,

οι αποθήκες με τα λιγοστά ξύλα για τις θερμάστρες του χειμώνα να μην τελειώνουν ποτέ, παρόλο που τα χρησιμοποιούσαν

κάθε μέρα, με τα λίγα δράμια από αλευράκι, ρύζι ή κανένα μακαρονάκι, συνεχώς και θαυματουργικά παρέμεναν άθικτα

παρά την καθημερινή τους χρήση.


Ναι αδελφοί μου, οι εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελλατωθήσσονται παντός αγαθού, το βεβαιώνουμε κάθε φορά που ψάλλουμε

την αρτοκλασία.

Ακόμα και με ένα κομμάτι αντίδωρο θα μπορούσε να ζήσει κανείς για πολλές μέρες, χωρίς ψωμί, φαγητό και νερό,

αρκεί να έχει καθαρή ζωή, ταπεινό φρόνημα, μετάνοια και προπαντός ζωντανή ολόθερμη πίστη.


Βέβαια, όταν ο Θεός δώσει αυτή την ευκαιρία και κάτω από άλλες κατάλληλες συνθήκες.



Απομαγνητοφωνημένα κηρύγματα του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

apantaortodoxias

[XAPA]

Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ







apantaortodoxias

[XAPA]

«ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΚΡΙΝΕΣ ΠΕΘΑΝΕ, ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΤΑΞΩ ;»


Πήγε κάποτε ένας αδελφός από τη σκήτη σε κάποιο Γέροντα αναχωρητή και του είπε

για κάποιον άλλον αδελφό, πως είχε πέσει σε μεγάλο σφάλμα.

- Ω, πολύ άσχημα έκανε, είπε στενοχωρημένος ο Γέροντας.


Ύστερα από λίγες ήμερες συνέβη να πεθάνει ο μοναχός που έσφαλε.

Άγγελος Κυρίου τότε πήγε στον αναχωρητή, κρατώντας την ψυχή του.

- Αυτός που κατέκρινες, του είπε, πέθανε. Που ορίζεις να τον κατατάξω;

- Ήμαρτον, εφώναξε με δάκρυα ο Γέροντας.


Κι από τότε παρακαλούσε κάθε μέρα το Θεό να του συγχωρήσει εκείνη την αμαρτία

και δεν τόλμησε μέχρι τέλους της ζωής του να κατακρίνει άνθρωπο.



ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟΠΡ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Κ. ΑΚΡΙΒΟΠΟΥΛΟΥ, ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΛΑΪΚΩΝ,

εκδ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ Ι.Ν.ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΟΛΟΥ, 2002, σ. 13.

[XAPA]

Όταν στο γάμο υπάρχει ο Χριστός



Η ζωή με το Χριστό μέσα στο γάμο τα αλλάζει όλα!

Τον εγωισμό αντικαθιστά η ταπείνωση,

τα νεύρα, η πραότητα,

την ανυπομονησία, η υπομονή,

τη μνησικακία, η συγχώρεση!

Το ‘εγώ’, το ‘εμείς’!


Επιθυμία μου, η επιθυμία του και τελικά η επιθυμία Του!


Έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια χωρίς το Χριστό στη ζωή μου με το σύζυγό μου,

είναι εντυπωσιακή, θαυμαστή η αλλαγή του βίου σου όταν αποφασίσεις να ανοίξεις

την πόρτα της καρδιάς σου για να μπει μέσα ο Κύριος!

Στη δική μου περίπτωση αυτό έγινε από κοινού με το σύζυγο μου

και αυτό ήταν καθοριστικό για την μετέπειτα εξέλιξη των πραγμάτων!


‘Όταν αγαπήσεις το Χριστό, δε γίνεται να μην αγαπήσεις την εικόνα Του, δηλαδή τον άνθρωπό σου!

Δε γίνεται να μην κάνεις υπομονή μαζί του, υποχωρήσεις, αγώνα ,προσευχή… Αγάπη!

Δε γίνεται να μην κάνεις τον πόνο του, πόνο σου,

το πρόβλημα του, πρόβλημα σου,

την πίκρα του, πίκρα σου

αλλά και τη χαρά του, χαρά σου!


Μαζί στον πνευματικό αγώνα!

Μαζί στις αναβάσεις αλλά και στις καταβάσεις!

Αυτό άλλωστε δεν κάνει και ο Χριστός με μας;

Μαζί μας σε όλα!


Και όλα τα προβλήματα και όλες οι επίγειες θλίψεις

(οικονομικά, ανεργία, ανθρώπινες σχέσεις, τεκνογονία, ζητήματα υγείας)

δεν είναι δυνατόν να κλονίσουν αυτό το γάμο,

γιατί δε στηρίζεται σε όλα αυτά αλλά στο μεγαλύτερο βράχο της ιστορίας… τον Ιησού Χριστό!





Τι κι αν δεν έχω να φάω μια σπεσιαλιτέ και θα φάω μια ταπεινή μακαρονάδα; ; Έχω το Χριστό!

Τι κι αν δεν έχω λεφτά για λούσα και ταξίδια; Έχω το Χριστό!

Αυτός είναι η τροφή μου, Αυτός είναι η βόλτα μου, Αυτός είναι τα ταξίδια μου! Αυτός είναι όλος μου ο πλούτος!


Ο γάμος στην ουσία δηλαδή είναι ένα στάδιο αρετής!

Πρόκειται για συνοδοιπορία προς τη Βασιλεία των Ουρανών!

Στον εν Χριστώ γάμο δεν εστιάζεις στο σκοτάδι του άλλου αλλά στο φως του!


Γιατί τελικά αυτό είναι ο γάμος… ευκαιρία αγιασμού!

Δρόμος προς τον ουρανό! Δρόμος προς το Φως!

Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι να ανακαλύψουν αυτό τον τρόπο βίωσης του γάμου τους!



πηγή: sostis.gr

[XAPA]

Το Ύστατο «Χριστός Ανέστη»


​Το φως που άναψε τη νύχτα της Αγάπης,
σήμερα γέρνει μα δεν σβήνει.

Σαράντα μέρες περπατήσαμε μαζί Του,
στον δρόμο της χαράς,
εκεί που ο θάνατος νικήθηκε για πάντα.

​Σήμερα οι καμπάνες ηχούν με μια γλυκιά χαρμολύπη.
Είναι η Απόδοση, το ύστατο χαίρε
μιας Άνοιξης που ντύθηκε τα λευκά της Αναστάσεως.

Ψάλλουμε ξανά το «Χριστός Ανέστη»,
όχι σαν αποχαιρετισμό,
μα σαν υπόσχεση.

​Τα πασχαλινά κεριά λιώνουν αφήνοντας το μύρο τους,
οι πόρτες του Ιερού ετοιμάζονται να κλείσουν,
όμως η Ανάσταση δεν φυλακίζεται σε μέρες και ημερολόγια.
Παίρνει τον θρόνο της μες στην καρδιά.

​Ας κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή,
τώρα που το φως της Λαμπρής
γίνεται το καθημερινό μας μονοπάτι.

Χριστός Ανέστη, ψυχή μου,

και εις έτη πολλά, λουσμένα στο φως!


proskynitis

[XAPA]

Ή εξομολόγηση του κήπου

-Μέ την εξομολόγηση πετάει ό άνθρωπος από μέσα του ό,τι άχρηστο έχει καί καρποφορεί πνευματικά.


Μια μέρα έσκαβα τόν κήπο μου, γιά νά φυτέψω λίγες ντοματιές.

Εκείνη τήν ώρα ήρθε κάποιος καί μού λέει: "Τί κάνεις, Γέροντα;"

"Τί νά κάνω; του λέω, εξομολογώ τόν κήπο μου".


Καλά, Γέροντα, μου λέει, χρειάζεται καί ό κήπος εξομολόγηση;".

"Ασφαλώς χρειάζεται.

"Εχω διαπιστώσει πώς, όταν τόν εξομολογώ, βγάζω δηλαδή εξω τίς πέτρες, αγριάδες, αγκάθια κ.λ.π.,

τότε βγάζει επίσημα κηπευτικά, αλλιώς οι ντομάτες γίνονται κιτρινιάρικες, καχεκτικές!"...


(Χαριτωμένες Διδαχές-Γερ.Παϊσίου εκδ.Βρυέννιος»)


imverias

[XAPA]

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ


Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ο Άγιος Γερβάσιος των Πατρών υπηρέτησε ως εθελοντής στρατιωτικός ιερέας

στο 12ο Ευζωνικό Τάγμα.

Με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεοκλήτου, βρισκόταν διαρκώς κοντά στους στρατιώτες, λειτουργώντας,

εξομολογώντας και ενισχύοντας το ηθικό τους μέσα στις δύσκολες ώρες του πολέμου.


Ένα βράδυ, ανακοινώθηκε στους άνδρες του τάγματος ότι το επόμενο πρωί θα έδιναν μία ιδιαίτερα δύσκολη μάχη, της οποίας

η έκβαση παρέμενε αβέβαιη. Η αγωνία σκέπασε το στρατόπεδο. Μέσα στον φόβο, την αβεβαιότητα και την πίεση της επικείμενης

σύγκρουσης, ο Άγιος Γερβάσιος αποφάσισε να τελέσει εκτάκτως τη Θεία Λειτουργία στο ύπαιθρο, μέσα στη νύχτα,

ώστε οι στρατιώτες να λάβουν δύναμη και παρηγοριά από τον Θεό.


Οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή της νύχτας, ο Άγιος υπέδειξε στους στρατιώτες

να γυρίσουν ανάποδα ένα κοφίνι που χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά πυρομαχικών, ώστε να χρησιμεύσει

ως πρόχειρη Αγία Τράπεζα.




Με θερμό ζήλο και βαθιά πίστη, άνοιξε το ταγάρι που πάντοτε έφερε μαζί του, μέσα στο οποίο φύλασσε τα απαραίτητα ιερά σκεύη

για τέτοιες έκτακτες περιστάσεις. Κατόπιν, άνοιξε με ευλάβεια το αντιμήνσιο που του είχε δοθεί από τον Αρχιεπίσκοπο και, μέσα

στη σιγή της νύχτας, άρχισε να τελεί τη Θεία Λειτουργία.


Η ιερή ακολουθία προχωρούσε μέσα σε βαθιά κατάνυξη. Οι στρατιώτες, γνωρίζοντας πως ίσως την επόμενη ημέρα πολλοί

από αυτούς θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με τον θάνατο, προσεύχονταν με δάκρυα και εναπόθεταν την ελπίδα τους στον Θεό.


Όταν έφθασε η ιερότερη στιγμή της Θείας Λειτουργίας, ο καθαγιασμός των Τιμίων Δώρων, ξαφνικά η φωνή

του Αγίου σταμάτησε.

Ακολούθησε βαθιά σιωπή. Ο Άγιος στεκόταν ακίνητος, με δάκρυα στα μάτια.

Οι στρατιώτες κυριεύθηκαν από δέος. Κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει ή να τον διακόψει.


Όλοι περίμεναν σιωπηλά, με καρδιά γεμάτη απορία και συγκίνηση.

Ύστερα από λίγα λεπτά, ακούστηκε ξανά η φωνή του Αγίου, σπασμένη από συγκίνηση, να εκφωνεί:

«Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας…»


Η Θεία Λειτουργία ολοκληρώθηκε μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης και όλοι οι στρατιώτες προσήλθαν με δάκρυα στα μάτια

για να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων.

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, ένας από τους πιο τολμηρούς στρατιώτες πλησίασε τον Άγιο και τον ρώτησε

γιατί σταμάτησε ξαφνικά.

Και εκείνος, ακόμη συγκινημένος, απάντησε:

«Δεν άντεξα να βλέπω τον Υιό του Θεού να θυσιάζεται πάνω σε ένα κοφίνι για τη δική μας αγάπη».


Ο Άγιος είχε αξιωθεί να δει με τα πνευματικά του μάτια τη μεταβολή των Τιμίων Δώρων σε αληθινή Σάρκα και Αίμα Χριστού.

Ίσως τότε να ήταν μία από τις πρώτες τέτοιες εμπειρίες του, καθώς ήταν ακόμη νέος ιερέας.

Εκείνο όμως που γνωρίζουμε είναι ότι τέτοιες ουράνιες εμπειρίες της θείας χάριτος κατά τη Θεία Λειτουργία συνόδευσαν

ολόκληρη τη ζωή του.


proskynitis

[XAPA]

Κάθε τί, που κάμνουμε να βάζουμε τον Χριστό μπροστά κι εμείς πίσω


Κάθε τί, που κάμνουμε να βάζουμε τον Χριστό μπροστά κι εμείς πίσω.

Κι όχι εμείς μπροστά και πίσω ο Χριστός.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν νίκησε έτσι, νίκησε μόνο με τον Σταυρό μπροστά.



Γέρο-Παναής Χατζηιωνάς, από τη Λύση της Κύπρου.


proskynitis

[XAPA]

Θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Ελένης στην Κύπρο

Του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου


Για ν’ αντιληφθούμε το μέγεθος και τη δύναμη της ακολουθίας των εγκαινίων ενός ναού θα σας διηγηθώ μια ιστορία

που έγινε προ πενταετίας σε χωριό της μητροπόλεώς μας, το Σαράντι.

Εκεί που η αγία Ελένη εμφανίστηκε σε μια γυναίκα που κατάγεται από το χωριό αυτό,

που η εκκλησία του είναι αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.


Η γυναίκα αυτή αντιμετώπιζε μια δύσκολη ασθένεια και μια μέρα της εμφανίζεται η αγία Ελένη και της λέει:

«Θα σε κάνω καλά!

Αλλά, έχω κι εγώ ένα πρόβλημα που χρειάζομαι τη δική σου βοήθεια».

«Τι πρόβλημα έχεις εσύ, αγία μου Ελένη»;

«Στο χωριό σου, ο ναός δεν εγκαινιάστηκε ποτέ.

Θέλω να το πεις αυτό στον παπά, για να φροντίσει να γίνουν τα Εγκαίνια».


Όταν πλησίαζε η πανήγυρις των αγίων, 21 Μαΐου, πήγε, βρήκε τον ιερέα του χωριού, τον μακαριστό σήμερα

πατέρα Στυλιανό, και του το είπε.

Ο παπάς την αποπήρε, λέγοντάς της:

«Πήγαινε, κόρη μου, στη δουλειά σου. Η Εκκλησία μας είναι 400 χρονών.

Πώς γίνεται να μην έχει Εγκαίνια; Έχει τοιχογραφίες.

Αν είδες έναν άγιο στο όνειρο σου, τώρα θα πιστεύουμε στα όνειρα»;


Πράγματι, πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί στα όνειρα.

Οπότε, η γυναίκα ταπεινωμένη, σιωπηλή, έκανε υπακοή κι έφυγε.

Πέρασε ένας χρόνος

και όταν πλησίαζε πάλι η εορτή των αγίων,

η αγία της εμφανίστηκε για δεύτερη φορά.

Αυτή τη φορά όχι στον ύπνο της και θυμωμένη της λέει: «Όταν έρθει ο δεσπότης να το πεις σ’ αυτόν».

Έτσι, λοιπόν, στον εσπερινό των αγίων την ώρα της λιτανείας πρόσεξα πως η γυναίκα αυτή έκλαιγε,

χωρίς σταματημό. Τη ρώτησα γιατί κλαίς και μου είπε να σου πω μετά.

Είπαμε το «Δι’ ευχών» και μου διηγήθηκε την εμπειρία της.


Τότε, εισήλθα στο ιερό μαζί με τον παπά και σηκώσαμε τα ενδύματα της αγίας τράπεζας,

για να δούμε αν υπάρχει ο «ομφαλός» -όπως εμείς έχουμε ομφαλό, έχει και η αγία τράπεζα,

γιατί είναι ζωντανό σώμα- που μέσα τοποθετούμε λείψανα μαρτύρων κατά τη διάρκεια των εγκαινίων ενός ναού.

Να δούμε αν υπάρχουν οι τέσσερεις οπές των ευαγγελιστών.


Και βλέπουμε να μην υπάρχει τίποτα. Ήταν σκέτο μάρμαρο!

Κοιτάξαμε και κάτω από την αγία τράπεζα αν υπάρχει το «φυτόν» όπως λέγεται.

Διότι κάποιες παλαιές αγίες τράπεζες έχουν τοποθετημένα τα λείψανα των μαρτύρων

σ’ αυτή την οπή, στο «φυτόν».

Δεν υπήρχε τίποτα που να δεικνύει ότι ο ναός είχε εγκαινιαστεί κι έτσι ορίσαμε ημερομηνία για τα Εγκαίνια.


Την ημέρα των Εγκαινίων και συγκεκριμένα τη στιγμή που έγινε η πλύση, ο ραντισμός και η χρίση με μύρο της

αγίας τράπεζας και όταν είπαμε «Πρόσχωμεν» κι εψάλει τρείς φορές το «Αλληλούια»,

ευωδίασε η εκκλησία όλη.

Δείγμα ότι η αγία Ελένη ευαρεστήθηκε από την πράξη των Εγκαινίων.

Πόσο οι άγιοι μας είναι ζωντανοί μέσα στη ζωή μας!

Πόσο φροντίζουν τις εκκλησίες τους και πόσο φροντίζουν όλα να γίνονται

σύμφωνα με την τάξη που όρισαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.


Καταλαβαίνουμε έτσι και το νόημα της «οπισθάμβωνος ευχής», την οποία ο ιερέας πριν από την απόλυση

λέει μεγαλόφωνα:

«Ο ευλογών τους ευλογούντάς σε, Κύριε, και αγιάζων τους επί σοι πεποιθότας, σώσον τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου. Το πλήρωμα της Εκκλησίας σου φύλαξον. Αγίασον τους αγαπώντας την ευπρέπειαν του οίκου σου.Συ αυτούς αντιδόξασον τη θεϊκή σου δυνάμει και μη εγκαταλίπης ημάς τους ελπίζοντας επί σε».


Ας μην ξεχνούμε ότι εγκαινιάζουμε ναούς για να ανακαινίζουμε τους εαυτούς μας.

Οι ναοί από μόνοι τους είναι πέτρες και πηλός.

Από τη στιγμή όμως που αυτές οι πέτρες και αυτός ο πηλός, μετέχουν της ενέργειας τους Αγίου Πνεύματος και

ενώνεται το κτιστό με το Άκτιστο, η δημιουργία με τον Δημιουργό, μπορούμε κι εμείς να μεταβληθούμε, να

ανακαινισθούμε και να μεταμορφωθούμε. Κι αυτό γίνεται σιγά-σιγά.


Η χάρις του Αγίου Πνεύματος μας μεταμορφώνει διακριτικά και ανεπαίσθητα.

Και μεταμορφωνόμαστε όταν μετέχουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας μας,

εξαιρέτως δε στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.

Αυτό να είναι η έγνοια της ζωής μας, για τη ζωή μας την αιώνιον˙ Αμήν!


* Απομαγνηματοφωνημένο απόσπασμα κήρυγμα σε Εγκαίνια Ναού


immorfou.org.cy