Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Θεέ μου, Σε παρακαλώ, είπε, ανάστησέ τον, για να μετανοήση, και μετά πάρ᾿ τον».


-Όταν ήμουν δικαίος, στην Σκήτη των Ιβήρων, με επισκέφθηκε μια μέρα κάποιος που ήταν περίπου πενήντα πέντε χρονών.

Είχε έρθει αργά το απόγευμα και δεν χτύπησε, για να μην ενοχλήση τους Πατέρες και κοιμήθηκε έξω.

Όταν τον είδαν οι Πατέρες, τον πήραν μέσα και με ειδοποίησαν.


-«Καλά, του είπα, γιατί δεν χτύπησες το καμπανάκι, για να σού ανοίξουμε και να σε τακτοποιήσουμε;».

-«Τί λές, Πάτερ μου, πώς να ενοχλήσω τους Πατέρες;», μου είπε.

Βλέπω, το πρόσωπό του είχε μία λάμψη.Κατάλαβα ότι θα ζούσε πολύ πνευματικά.


Μου είπε μετά ότι είχε μείνει μικρός ορφανός από πατέρα και γι᾿ αυτό, όταν παντρεύτηκε,

αγαπούσε πάρα πολύ τον πεθερό του.

Πρώτα περνούσε από το σπίτι των πεθερικών του και μετά πήγαινε στο σπίτι του.

Στενοχωριόταν όμως, γιατί ο πεθερός του έβριζε πολύ.


Πολλές φορές τον είχε παρακαλέσει να μη βρίζη, αλλά εκείνος γινόταν χειρότερος.

Κάποτε αρρώστησε βαριά ο πεθερός του.

Τον πήγαν στο νοσοκομείο και μετά από λίγες μέρες πέθανε.

Εκείνος δεν ήταν κοντά του την ώρα που ξεψύχησε, γιατί έπρεπε να ξεφορτώση ένα πλοίο.


Όταν πήγε στο νοσοκομείο και τον βρήκε στο νεκροστάσιο κάτω,προσευχήθηκε με πολύ πόνο:

«Θεέ μου, Σε παρακαλώ, είπε, ανάστησέ τον, για να μετανοήση, και μετά πάρ᾿ τον».

Αμέσως ο νεκρός άνοιξε τα μάτια του και άρχισε να κουνάη τα χέρια του.

Το προσωπικό, μόλις τον είδαν, εξαφανίσθηκαν.

Τον τακτοποίησε και τον πήγε στο σπίτι του εντελώς καλά. Έζησε πέντε χρόνια με μετάνοια και μετά πέθανε.


-«Πάτερ μου, μού είπε, ευχαριστώ πολύ τον Θεό, που μου έκανε αυτήν την χάρη.

Ποιός είμαι εγώ, για να μου κάνη ο Θεός τέτοια χάρη;».

Είχε απλότητα και τέτοια ταπείνωση, που ούτε καν του περνούσε από το μυαλό ότι ανέστησε νεκρό.

Είχε διαλυθή από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό γι᾿ αυτό που του έκανε.


Πολλοί άνθρωποι βασανίζονται, γιατί δεν κατορθώνουν να δοξασθούν με μάταιες δόξες ή να πλουτίσουν με μάταια πράγματα.

Δεν σκέφτονται ότι αυτά στην άλλη, την αληθινή ζωή ,ούτε χρειάζονται, αλλά ούτε και μεταφέρονται.

Εκεί μόνον τα έργα μας θα μεταφέρουμε, τα οποία θα μας βγάλουν από εδώ και το ανάλογο διαβατήριο

για το μεγάλο και αιώνιο ταξίδι μας.


Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οικογενειακή Ζωή»


proskynitis

[XAPA]

Μην απογοητεύεστε ποτέ.

Αφήνετε απλά με την προσευχή σας στα χέρια του Θεού την υπόθεσή σας


Αναφέρεται ότι ένας ναυαγός κάποτε κατόρθωσε παλεύοντας ώρες με τα κύματα να βγει σε ένα έρημο νησάκι.

Εκεί με πολλούς κόπους έφτιαξε μια πρόχειρη καλυβούλα χρησιμοποιώντας κλαδιά.


Και κάθε μέρα προσευχόταν κοιτάζοντας στον ορίζοντα μήπως φανεί κανένα πλοίο.

Ένα απόγευμα είχε απομακρυνθεί λίγο από την καλυβούλα του να βρει κάνα χόρτο κάτι να φάει.

Και εκεί που επέστρεφε τον έπιασε μια απελπισία μπροστά σ’ αυτό το θέαμα που αντίκρυσε.


Τι είδε δηλαδή. Ότι είχε κατορθώσει να φτιάξει με τόσους κόπους έβλεπε τώρα μια φωτιά να το μεταβάλει σε στάχτες.

Επειδή δεν είχε πολλά μέσα να ανάβει φωτιά, δεν την έσβησε φεύγοντας, για να μην την ξανανάψει όταν επιστρέψει.

Έτσι την άφησε αναμμένη. Ποιος ξέρει τώρα τι έγινε, φύσηξε, κάτι, έπιασε φωτιά και έγινε η καλύβα του στάχτη.

Λέγει λοιπόν μόνος του, αυτό ήταν λοιπόν, το χειρότερο που μπορούσα να πάθω.

Έτσι σκέφτηκε με την περιορισμένη ανθρώπινη κρίση του. Αλλά τι ήταν λέτε.


Αυτό που εκείνος θεωρούσε συμφορά το έκανε ο Θεός για την σωτηρία του, που τόσο θερμά το ζητούσε.

Την άλλη μέρα ένα βαπόρι τον πλησίασε και τον παρέλαβε.

Καλά, λέει στον καπετάνιο. Πως με είδατε εδώ πέρα. Είδαμε την φωτιά χθες και ήρθαμε.


Ποιος μπορούσε να φανταστεί αυτή τη λύση στο πρόβλημά του. Κανένας.

Μην απογοητεύεστε ποτέ. Αφήνετε απλά με την προσευχή σας στα χέρια του Θεού την υπόθεσή σας.

Έστω και αν τη βλέπεται να πηγαίνει ανάποδα, εσείς να έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι ο Θεός οδηγεί την υπόθεσή σας σωστά.

Και θα το δείτε αργότερα, όπως το είδε και αυτός ο ναυαγός την επαύριον.



Δημήτριος Παναγόπουλος


simeiakairwn

[XAPA]

Το σαρανταλείτουργο και η θαυμαστή σωτηρία!


~ Κάποτε, ένας χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της

σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος

όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός.


Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν.

Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού

μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε:

– Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις.

Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου.


Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών.

Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα,

τα οποία ήσαν πάρα πολλά. Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες.

Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε:


– Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια,

βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του.

Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό.


Κι αυτός τους είπε:

– Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος – αοράτως, δεν ξέρω πώς – ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί,

ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα.

Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου,

γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού.

Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα.


Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν,

και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου

αυτού θαυμαστού γεγονότος.

Αυτή, χριστιανοί μου, είναι η πίστις μας! Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!



poimin.gr

[XAPA]

Λίγοι είναι οι πραγματικοί φίλοι του Χριστού


ΠΟΛΛΟΙ είναι οι φίλοι τής Ουράνιας Βασιλείας τού Χριστού, λίγοι είναι όμως εκείνοι που ΒΑΣΤΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ.

ΠΟΛΛΟΙ είναι αυτοί που θέλουν νά είναι κοινωνοί της Τράπεζας του Μυστικού Δείπνου του Χριστού,

λίγοι όμως ΤΗΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ.

ΠΟΛΛΟΙ θέλουν να χαίρονται μαζί με τον Χριστό, λίγοι όμως να υποφέρουν κάτι μαζί Του Η ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ.

ΠΟΛΛΟΙ ακολουθούν το Χριστό μέχρι τον διαμερισμό του Άρτου, λίγοι όμως μέχρι το πικρό ΠΟΤΗΡΙ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΤΟΥ.

ΠΟΛΛΟΙ μένουν έκθαμβοι προ των θαυμάτων ΤΟΥ, λίγοι όμως τον ακολουθούν ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ.

ΠΟΛΛΟΙ τον τιμούν και τον δοξάζουν εφ’όσον απολαμβάνουν τις δωρεές ΤΟΥ και την γλυκύτητα της παρηγοριάς Του, όταν όμως για λίγο έστω αποσύρει τη Χάρη Του, αρχίζουν τους θρήνους και το θάρρος τους εγκαταλείπει.

Αυτοί όμως που αγαπούν τον Ιησού ανιδιοτελώς και όχι για τις δωρεές Του, υπομένουν και τις δοκιμασίες που επιτρέπει χωρίς να γογγύζουν και μέσα στη θλίψη ή τη χαρά, ακατάπαυστα ΤΟΝ ΔΟΞΑΖΟΥΝ.

Όσοι σκέπτονται μόνο το ατομικό τους κέρδος, αυτοί αγαπούν τους εαυτούς των και όχι το Χριστό

Σπανίως θα βρεθεί άνθρωπος τόσο πνευματικός ώστε να δουλέψει για το Θεό ΧΩΡΙΣ ΜΙΣΘΟ.

ΜΙΚΡΟΣ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ……!!!



Ευλογία Κυρίου!

πηγή: romioitispolis

[XAPA]

Το θαύμα του Οσίου Ιωάννη του Ρώσσου στην συγκύπτουσα και το μπαστούνι!


Αν έρθετε στο προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου, θα δείτε ένα απλό και φτωχό δώρο.

Ένα μπαστούνι!

Κρέμεται σαν λάφυρο στο προσκυνητάρι, μπροστά στον Όσιο.

Το μπαστούνι είναι της γιαγιάς Μαρίας Σιάκα, από το Φρέναρο της Αμμοχώστου Κύπρου,

που δεκαοχτώ χρόνια ήταν καμπουριασμένη και το πρόσωπό της απείχε λίγο από την γη.

Στις 11 Αυγούστου 1978 την έφεραν οι δικοί της με άλλους εκατό Κυπρίους στον Όσιο Ιωάννη.


Την σήκωσαν στα χέρια για να προσκυνήσει το Ιερό λείψανο.

Κοιτάζει η πονεμένη γιαγιά το μακάριο ολόσωμο σκήνωμα και κλαίει ζητώντας για τα πονεμένα γηρατειά λίγη θεϊκή βοήθεια.

Είδε ο Άγιος του Θεού το μεγαλείο της ψυχής της, είδε τον πόνο της, αλλά και την πίστη της.


Μπροστά στα μάτια όλων, σαν ένα αόρατο χέρι, άρπαξε με τεράστια δύναμη τους ώμους της

και αργά άρχισε να της ξεδιπλώνει το σώμα!

Τρίζει η σπονδυλική στήλη και παίρνει την πρώτη της θέση!

Η γιαγιά είναι όρθια! Οι συγχωριανοί της κλαίνε. Οι καμπάνες της Εκκλησίας σημαίνουν.


Γίνεται ευχαριστήρια παράκληση απ’ όλους τους Κύπριους. Δεν συγκρατούν τα δάκρυά τους.

Όποιος έχει τύχει να βρεθεί την ώρα που γίνεται ένα θαύμα μπορεί να καταλάβει ετούτες τις γραμμές.

Στο τέλος ακούγεται η φωνή της γιαγιάς:

«Ίντα να σου δώσω παλικάρι μου, Άγιε μου, είμαι φτωχιά,

θα σου δώσω το μπαστούνι μου, ότι ε μου χρειάζεται μέχριν να πεθάνω!».

Και οι εφημερίδες της Λευκωσίας:

«Η Μαρία Σιάκα μετά από το προσκύνημα στην Ελλάδα στον Όσιο Ιωάννη τον Ρώσο μπορεί και

βλέπει τους συγχωριανούς της στο πρόσωπο, γιατί κυρτωμένη επί δύο σχεδόν δεκαετίες

σερνόταν και έβλεπε τη γη. Χάρη στο θαύμα του Αγίου ανορθώθηκε και είναι τελείως καλά».



από το βιβλίο: «Βίος και νέα θαύματα του Οσίου Ιωάννη του Ρώσσου» – Ιερέως Ιωάννου Βερνέζου (1999).

simeiakairwn

[XAPA]

Η συμφωνία του Χριστού με τον άγιο Ανδρέα τον διά Χριστόν σαλό

για να τον υπηρετήσει. Το αντάλλαγμα!


Η μνήμη του αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού τιμάται στις 28 Μαΐου


Όταν νύκτωσε, κοιμήθηκε λίγο (ο άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός) και βλέπει στον ύπνο του, ότι βρέθηκε σε ένα παλάτι βασιλικό

στο οποίο τον κάλεσε ο Βασιλιάς και του λέει:

– Θέλεις να με υπηρετείς με όλη σου την καρδιά και να σε κάμω έναν από τους ένδοξους του παλατιού μου;

Λέγει ο μακάριος:

– Και ποιος είναι εκείνος, Κύριε, που δεν αγαπά το καλό του; Εγώ πάρα πολύ αγαπώ αυτό το οποίο θέλεις εσύ.


Του λέγει ο Βασιλιάς:

– Λοιπόν, επειδή αγαπάς, πάρε για να καταλάβεις την Βασιλεία μου.

Και λέγοντας αυτά τα λόγια του έδωσε να φάει κάτι που έμοιαζε με χιόνι.

Και αφού το πήρε στα χέρια του ο Ανδρέας το έφαγε και ήταν τόσον γλυκύ, ώστε ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να το αντιληφθεί.


Όταν το έφαγε, παρακαλούσε να του δώσει και άλλο, διότι, καθώς έλεγε ο μακάριος, όταν το έτρωγε,

νόμιζε ότι αυτό είναι μύρο θεϊκό.

Του έδωκε λοιπόν και άλλο, όμοιο με κυδώνι και λέγει προς αυτόν:

– Λάβε και φάγε.

Παίρνοντάς το και εκείνο το έφαγε. Και αυτό ήταν ξινό και πικρό σαν άψινθος και από την πίκρα κούνησε το κεφάλι του λίγο

και λησμόνησε την γλυκύτητα του πρώτου φαγητού.



Όταν ο Βασιλεύς είδε ότι πικράνθηκε, λέγει προς αυτόν:

– Να πως δεν μπορεί να υπομένεις την πίκρα του γεύματος.

Εγώ σου έδωσα την αίσθηση της τελείας μου υπηρεσίας, διότι αυτή είναι η στενή και τεθλιμμένη οδός που οδηγεί στη ζωή

(Ματθ. ζ’ 14).

Του λέγει ο μακάριος:

– Είναι πικρό αυτό το πράγμα, Δέσποτα, και ποιος μπορεί να τρώει αυτό το πράγμα και να σε υπηρετεί;


Του λέγει πάλι ο Βασιλιάς:

– Τι είναι αυτό που λες; Μόνο το πικρό γνώρισες; Δεν σου έδωσα πρώτα το γλυκύ και μετά το πικρό;

Αποκρίθηκε τότε ο Ανδρέας στον Βασιλιά λέγοντάς του:

– Ναι, Δέσποτα, αλλά μόνον το πικρό θα μου δίνεις να τρώω για το οποίο είπες, πως είναι ομοίωμα της στενής οδού;


Λέγει ο Βασιλιάς·:

– Ουχί, μη γένοιτο, αλλ’ ανάμεσα στο πικρό και το γλυκύ είναι η στενή οδός.

Στο πικρό βρίσκονται οι αγώνες και οι πόνοι.

Και στο γλυκύ η δρόσος της Χάριτός μου και η παράκληση εκείνων, όσοι πειράζονται για την αγάπην μου.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για ένα είδος μόνο και όλο το πικρό, ούτε πάλιν μόνο το γλυκύ.

Αλλά πότε μεν γλυκύ, πότε δε πικρό και το ένα διαδέχεται το άλλο.

Αν λοιπόν θέλεις να με υπηρετήσεις, όπως σου είπα, πες μου να το γνωρίζω.


Λέγει ο μακάριος:

– Δώσε μου να φάω ακόμη μία φορά και τότε να σου πω το ναι ή το όχι.

Του έδωσε, τότε, πάλιν από το πικρό και πικράνθηκε πάρα πολύ και από την πίκρα του είπε·

– Δεν μπορώ να τρώγω από αυτό και να σε υπηρετώ.


Τότε ο Βασιλιάς φάνηκε πως γέλασε λίγο και βγάζοντας μέσα από τα ενδύματα ένα πράγμα που φαινόταν πύρινο και ευωδίαζε πάρα

πολύ και ήταν πολύ θαλερό σαν άνθος, του λέει:

– Λάβε και φάγε.


Παίρνοντάς το το έφαγε και από την γλυκύτητα του έμεινε για πολλή ώραν σαν να τα είχε χαμένα!

Όταν ήλθε στα σύγκαλά του, έπεσε στα πόδια του Βασιλιά, λέγοντάς του:

– Ελέησόν με, Δέσποτα αγαθέ, και μη μου στερήσεις από την στιγμή αυτή να σε υπηρετώ!

Διότι γνώρισα πράγματι ότι είναι γλυκύτατη η Βασιλεία σου!


Ο δε Βασιλιάς του είπε·

– Πίστεψε, αγαπητέ, ότι από τα αγαθά που έχω, αυτό είναι το μικρότερο!

Αλλά εάν με υπηρετήσεις με όλη σου την καρδιά σου, τα δικά μου θα είναι δικά σου

και θα σε κάμω κληρονόμο της Βασιλείας μου.



Διασκευή από τον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μήνας Μάιος, τόμος ε΄.


pemptousia.gr

[XAPA]

Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ζήσει μέ νηστεία καί πεῖνα, οἱ ἐχθροί πού εἶναι στήν ψυχή του

χάνουν τή δύναμη τους...


«Ἐὰν ἕνας βασιλιὰς θελήσει νὰ καταλάβει μία ἐχθρικὴ πόλη, πρῶτα δεσμεύει τὸ νερὸ καὶ τὴν τροφή.

Καὶ ἔτσι οἱ ἐχθροὶ κινδυνεύοντας νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα ὑποτάσσονται σ᾿ αὐτόν.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ σαρκικὰ πάθη.

Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ζήσει μὲ νηστεία καὶ πεῖνα, οἱ ἐχθροὶ ποὺ εἶναι στὴν ψυχή του χάνουν τὴ δύναμη τους».


Aββᾶς Ἰωάννης ὁ Κολοβός


proskynitis

[XAPA]

Την πραγματική ηρεμία,που έρχεται όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος,δεν την επιδιώκουν...

[XAPA]

Αυτός που αγαπά το Θεό και το συνάνθρωπο και όταν είναι μόνος δεν είναι μόνος!

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου


Όποιος είναι αληθινά ταπεινός δεν έχει κανένα φόβο.

Αυτός που αγαπά το Θεό και το συνάνθρωπο και όταν είναι μόνος δεν είναι μόνος.


Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη.

Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός.


Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει. Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους.

Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι’ αυτούς.


Έτσι δεν στενοχωρείται. Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς.

Είμαστε αρκετά αυστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς.


Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν.

Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων.


Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων.

Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.



«Η εύλαλη σιωπή» | Eκδ. Εν πλώ*

1myblog

[XAPA]

π. Ανανίας Κουστένης:

Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας και περισυλλογής και πένθους

και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας


Θα έπρεπε η 29 Μαΐου να είναι ημέρα αργίας – εδώ κάνουμε αργία και απεργία για το τίποτε – και περισυλλογής και πένθους

και αγρυπνιών και Θείας Λειτουργίας.

Γιατί να μη βαράνε όλες οι καμπάνες από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και μέχρι τα Γιάννενα και μέχρι τη Ζάκυνθο

και δεν ξέρω πού αλλού; Γιατί να μη βαράνε πένθιμα;


Από τις αμαρτίες μας έπεσε η Βασιλεύουσα. Τις αμαρτίες των αρχόντων της. Και του λαού της.

Είχε συμβεί η μέσα άλωση πρώτα. Της ψυχής η άλωση.


Όταν εγκαθιδρύθηκε στις ψυχές των Βυζαντινών προγόνων μας, στις περισσότερες, τουλάχιστον, το κράτος της φιλαυτίας,

από κει και πέρα ήταν εύκολο να πέσει η Βασιλεύουσα εξωτερικά.

Ναι αδελφοί μου. Κλείστηκαν μέσα στη Θεοφρούρητη Πόλη, όσοι είχαν απομείνει. Μερικές χιλιάδες.

Οι υπερασπιστές της δεν έφταναν τις πέντε χιλιάδες. Δέκα χιλιάδες ήσαν καλογεροπαίδια στα μοναστήρια, παρακαλώ!


Τα λέει κι ο Άγιος Νεκτάριος.

Πήγαν εκεί για να γλυτώσουν, να μην πολεμήσουν, να μην υπερασπιστούν την πίστη και την πατρίδα.

Και στο τέλος κατεσφάγησαν από τους βάρβαρους, μέσα στα ίδια τους τα μοναστήρια.

Κι ο λαός είχε φύγει τελείως πιά, αφού και οι άρχοντες, με τις ίντριγκες, τις φατρίες, τις αιρέσεις, τις διαιρέσεις,

τα εγκλήματα και τα τόσα, είχε απελπιστεί τελείως.

Όπως και σήμερα. Ποιόν να πιστέψεις; Ποιόν να ακούσεις; Πού ν’ ακουμπήσεις; Πού να σταθείς;


Και οι γυναίκες, και οι νέες περισσότερο, ησχολούντο, λέει ο ιστορικός, περί τον καλλωπισμόν κτλ.

Καλό είν’ αυτό. Αλλά να ‘χουμε κι άλλον καλλωπισμό. Να πηγαίνουμε και βαθύτερα.

«Ίσθι φιλόκαλος αλλά μή καλλωπιστής», που θα ‘λεγαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι.


Κι όταν το ξημέρωμα της αποφράδος εκείνης ημέρας, της Τρίτης της ασβολερής, όπως τη λέει και το λαϊκό άσμα,

έμπαιναν οι Τούρκοι, πολλές Βυζαντινές φτιαγμένες και στολισμένες πήγαιναν στο ναό της Αγίας Θεοδοσίας, για το πανηγύρι.

Ήσαν κι αυτοί για τα πανηγύρια, λίγο. Και τις πρόλαβαν οι Τούρκοι και τις εφρόντισαν.


Ακόμη, είχαμε μαύρη αγορά στα τρόφιμα.

Άλλοι πέθαιναν απ’ την πείνα και πολεμούσαν νηστικοί και διψασμένοι, κι άλλοι έκρυβαν τα τρόφιμα,

για να ‘κονομίσουν περισσότερα. Μαύρη αγορά!

Είχε φύγει, λοιπόν, η Χάρη του Θεού.


Στο «Χρονικό» του Ρώσου Νέστορος, του μοναχού, αναφέρεται το εξής φοβερό, ότι λίγο πριν την Άλωση έγινε κρότος φοβερός

στην Κωνσταντινούπολη, και θόρυβος μεγάλος, και μάλιστα στο ναό της του Θεού Σοφίας.

Κι είδαν να βγαίνει απ’ τον τρούλο της εκκλησίας μιά λάμψη μεγάλη και ν’ ανεβαίνει στον ουρανό, εγκαταλείποντας την εκκλησιά,

τη Μεγάλη εκκλησιά, στο σκοτάδι.


Έφυγε το Πνεύμα του Θεού. Έφυγε το Πνεύμα του Θεού!

Για τις αμαρτίες του κλήρου και του λαού και των αρχόντων θα παρέδινε ο Θεός τη Βασιλεύουσα στους μωαμεθανούς.

Γιατί «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει».


Η μέσα Άλωση έφερε την έξω Άλωση, η οποία, όμως για τους περισσότερους των Ελλήνων, στάθηκε ευεργετική.

Γιατί όπως λέει ο μεγάλος Μακρυγιάννης «στα χρόνια της Τουρκοκρατίας πολλοί άγιασαν».

Ο λαός πιά άφησε τα μίση, τις έχθρες, τις ματαιότητες, τις μικροψυχίες κι αγκάλιασε τον Εσταυρωμένο Χριστό.

Και αισθάνθηκε τη θλιμμένη Παναγιά.


Ταπεινώθηκε θεληματικά και επήρε τη χάρη του Θεού. Αφού λέει η Θεία Γραφή «Ο Θεός ταπεινοίς δίδωσι χάριν».

Και βγήκαν αναρίθμητοι Νεομάρτυρες και Άγιοι, που εστόλισαν την Εκκλησία του Χριστού.

Αγίασαν με τα αίματά των το σκλαβωμένο και μαρτυρικό τούτο τόπο.

Κι εκείνα τα αίματα έγιναν θεμέλιο κι εστήριξαν το Γένος το σκλαβωμένο.


Γιατί οι πρώτοι αντιστασιακοί εναντίον των μωαμεθανών κατακτητών ήσαν οι Νεομάρτυρες.

Δυστυχώς αυτό δεν τονίζεται επαρκώς και δεόντως.

Οι Νεομάρτυρες! Που δεν εσήκωσαν συμβατικά όπλα κατά του τυράννου, όπως οι κλεφταρματωλοί, αλλά εσήκωσαν τα όπλα

τα πνευματικά. Τα όπλα της ψυχής τους. Τα όπλα της καρδιάς τους. Τα όπλα της πίστεως. Της αγάπης. Της ελπίδος.

Του μεγαλείου της θρησκείας μας.


Κι αυτούς φοβήθηκαν περισσότερο οι Μουσουλμάνοι.

Και μάλιστα πιό πολύ απ’ όλους, φοβήθηκαν τον Άγιο των σκλάβων, τον μεγάλο διδάχο, τον ισαπόστολο και ιερομάρτυρα

και εθνομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό. Ο οποίος, εάν δεν υπήρχε, δεν ξέρω σήμερα αν η Ελλάς θα υπήρχε, θα ήτο Ορθόδοξος.


Πηγή: “Λόγοι για τη Άλωση της Πόλης”, Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Ακτή, τόμ. Α΄, σελ. 32-34

enromiosini.gr