Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Πολλοί από μας επενδύουμε και κυριολεκτικά σπαταλάμε την ψυχική μας ενέργεια

σε "χίλια κομμάτια"


Πολλοί από μας επενδύουμε και κυριολεκτικά σπαταλάμε την ψυχική μας ενέργεια σε "χίλια κομμάτια".

Θέλουμε και μόδα, και την ενημέρωσή μας από την T.V., τις εφημερίδες και τα περιοδικά, θέλουμε κουτσομπολιό, και πολιτική,

και gadgets, θέλουμε και γκομενιλίκι, θέλουμε και γάμο, θέλουμε χρήμα, socializing, θέλουμε να γίνουμε και γονείς, θέλουμε και

"πνευματικότητα", και "άστρα & όραμα", θέλουμε και "ντερλίκωμα" & ξεφάντωμα, θέλουμε και ανεμελιά...

Όπως λέμε «όλο το πακέτο»…!


Αμ, δεν είναι έτσι χρυσέ μου άνθρωπε!

Η βίωση της πολυπόθητης ψυχο-πνευματικής ενότητας προϋποθέτει ξε-βόλεμα, όχι βόλεμα

-όπως αυτό που εσύ ζητάς.


Προϋποθέτει την έμπρακτη σου δέσμευση στο να υποτάσσεις καθημερινά όλες τις δυνάμεις, τις σκέψεις, τα συναισθήματα

και τις ενέργειες της ψυχής σου σε ένα, κι όχι σε πολλούς σκοπούς.

Απαιτεί τη συνεχή κι επίπονη άσκησή σου στο να ενώνεις όλες τις ψυχικές σου δυνατότητες και ενέργειες

σε ένα σημείο αναφοράς:

στην απόλυτη κι ενσαρκωμένη Αγάπη, τον Κύριο και Θεό μας.

Πόσο μακάριοι, αλλά καί πόσο υπεύθυνοι, και υπόλογοι είμαστε όσοι από μας βιώσαμε την πρόγευση της πνευματικής μας ενότητας

στο πρόσωπό Του!.


Grigoris Vasileiadis


proskynitis

[XAPA]

Η ΚΟΡΗ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ!!!!


Ένα κορίτσι, η μοναχοκόρη μιας ηλικιωμένης χήρας, έκανε θρασύδειλα και εγκατέλειψε τη μητέρα της.

Πέρασε πολύς καιρός. Η κόρη συνήλθε, μετανόησε, εγκατέλειψε τους άξεστους φίλους της και πήγε στη μητέρα της.


Αλλά πώς θα μπορούσε να της φανερωθεί, πώς θα την δεχόταν η προσβεβλημένη μητέρα της;

Για να μην την δουν οι γείτονες, πήγε στο μικρό σπίτι της οικογένειάς της μια σκοτεινή νύχτα.

Άρπαξε τη λαβή της πόρτας, φοβούμενη να χτυπήσει.


Αλλά η πόρτα άνοιξε εύκολα - ήταν ξεκλείδωτη.

Μπήκε δειλά στην είσοδο.

Άρπαξε τη δεύτερη λαβή... και αυτή η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη. Μπήκε...


Η μητέρα γονάτιζε μπροστά στα εικονίδια και πρόφερε το όνομά της.

Η κόρη έτρεξε στη μητέρα της... Δυνατές αγκαλιές... δάκρυα... φιλιά... και ούτε μια λέξη μομφής...

«Και γιατί, Μητέρα, οι πόρτες σου είναι ξεκλείδωτες ακόμα και τη νύχτα;»

«Πίστευα ότι θα ερχόσουν σε μένα, περίμενα και δεν κλείδωσα την πόρτα...»


Έτσι, με τον Κύριο, οι πόρτες του ελέους είναι πάντα ανοιχτές.

Και αν τους δώσουμε έστω και μια μικρή ώθηση, θα ανοίξουν μόνες τους.

Και μια τέτοια ώθηση είναι η ταπεινή μας προσευχή:

«Είμαι Δικός Σου, σώσε με».



Άγιος Αθανάσιος (Ζαχάρωφ)


apantaortodoxias

[XAPA]

“ΌΣΟΙ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ (ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ), ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΣΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ… ”

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας


“Όσοι λένε την ευχή του Ιησού (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με), αυτοί θα ξεπεράσουν όσα έρχονται με τη βοήθεια του Θεού… ”

“Τα δεινά χρόνια πλησιάζουν.

Όταν δούμε πολέμους και σεισμούς και διάφορα γεγονότα, εγγύς το τέλος.


Περιμένουμε πολλά να μας συμβούν σύμφωνα με τις προφητείες των αγίων, εις τους εσχάτους χρόνους θα συμβούν

μεγάλα γεγονότα.

Και ο λόγος του Θεού και των αγίων είναι αλήθεια.

Το άθλημα, το οποίον περιμένουμε να δώσουμε είναι για την πίστι στην Θεανθρωπία του Ιησού, αφού βέβαια πιστεύουμε

ότι ο Χριστός ήτο Θεός κι έγινε άνθρωπος κι ότι κατέβηκε στη γη, να δώση τη λύτρωσι και να διώξη το σκοτάδι της απιστίας

και της αθεΐας.


Κι εμείς σαν στρατιώτες του Χριστού μας, αφού αποτελούμε το στράτευμα του Χριστού, οφείλουμε να

προετοιμαστούμε, να οπλισθούμε.

Ένα κράτος, όταν αντιληφθή ότι κάποιο άλλο κράτος ετοιμάζει επίθεσι αρχίζει την προετοιμασία της άμυνας

και της αντεπιθέσεως.

Ούτω πως και εμείς.

Και η προετοιμασία είναι γνωστή.


Να πιστεύουμε κατά πρώτον, ότι εάν έχουμε πίστι και ταπείνωσι θα ελκύσουμε την Χάρι κι αυτή τη μεγάλη δύναμι του Χριστού,

για να μαρτυρήσουμε.

Ποτέ να μη πιστέψουμε και να τολμήσουμε να σκεφθούμε, ότι εμείς μόνοι μας έχουμε αυτή τη δύναμι. Θα λέμε:

«Εγώ είμαι αδύναμος, είμαι ανίκανος, είμαι αμαρτωλός, είμαι τίποτα, είμαι μηδέν, είμαι ο πιο άχρηστος άνθρωπος»…


Μόνον η ταπείνωσις θα ελκύση τη δύναμι του Χριστού και θα νικήση.

Διότι όπου ο Χριστός επιφοιτά με την υπερφυσική Του δύναμι, υπέρ φύσιν ποιεί πράγματα.

Μη νομίσετε ότι με τις προσωπικές και τις ανθρώπινες δυνάμεις θα αντιμετωπίσουμε οιανδήποτε ενέργεια και επέμβασι

του διαβόλου και των συνεργατών του. Ποτέ.


Ο άνθρωπος είναι ασθενικός, δεν έχει καμμία δύναμι να αντιμετωπίση όλα αυτά τα δεινά, παρά μόνο με τη δύναμι του Θεού…

Να πιστέψουμε ότι, όταν ο Θεός μας καλέση σ’ αυτό το μαρτύριο, θα δώση «συν τω πειρασμώ και την έκβασιν»

(Α’ Κορινθ. ι’ 13) κι ότι όταν εν ταπεινώσει δεχθούμε να δώσουμε αυτή τη μαρτυρία, θα πάρουμε τη Χάρι του Θεού, για να

νικήσουμε τον πονηρό και να στεφανωθούμε.


Εν συνεχεία πρέπει να διορθώσουμε τη ζωή μας, να την κάνουμε ορθόδοξη από απόψεως αρετών και αγωνισμάτων,

για να αισθανθούμε, να γευθούμε και να πιστέψουμε πραγματικά στον Θεό.

Όταν πιστέψουμε ότι ο Χριστός εις τον καιρό των μαρτυρίων έκανε θαύματα στους αγίους και τους ενίσχυε στον αγώνα,

θα νοιώσουμε την ύπαρξη Του μέσα μας ζωντανή, όπως την ένοιωσαν οι Μάρτυρες.


Βλέπουμε στα μαρτύρια των αγίων, ότι και οι Μάρτυρες και οι Ασκηταί εδέχοντο επίσκεψι θεϊκή, μαρτυρική, οράματα θεία

και επεμβάσεις Χάριτος, χωρίς οι γύρω τους να το αντιλαμβάνωνται, κι έτσι έπαιρναν δύναμι. Κι όλα αυτά τους βοηθούσαν και

ξεπερνούσαν τη μαρτυρική δυσκολία και έτσι ετελειώνοντο εν Κυρίω.


Ο Απόστολος Παύλος σε μία από τις Επιστολές του λέγει:

«Δια πίστεως οι άγιοι πάντες κατηγωνίσαντο βασιλείας, …επέτυχον επαγγελιών, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβεσαν δύναμιν πυρός,

ενεδυναμώθησαν από ασθενείας…»(Εβρ. ια’, 33-40) και τόσα άλλα έπαθον.

Δια της πίστεως οι Μάρτυρες κατώρθωσαν όλα αυτά τα μεγάλα. αγωνίσθηκαν εναντίον βασιλέων, εναντίον τυράννων, εναντίον

βασάνων, εναντίον του πυρός και τόσων άλλων δεινών και εθριάμβευσαν και εστεφανώθησαν και ηγίασαν.


Αλλά λέμε: Αφού τώρα δεν βλέπουμε αρετή, έχουμε βαθύ σκότος αμαρτίας και απιστίας και ιδιαίτερα στις χώρες αυτές, που μας

κατακλύζουν όλες οι θρησκείες, όλες οι φυλές, όλα τα χρώματα, οι σατανιστές, που έχουν μεγάλη ισχύ, και τόσες άλλες δοξασίες

και βλασφημίες και αιρέσεις, πώς θα αναδειχθούν σήμερα οι Άγιοι;


Αφού έχει εκλείψει κάθε αρετή, αφού ασκητάς δεν έχουμε τώρα, όπως τα παληά χρόνια, που ηγίαζαν στας ερήμους, αφού η πίστις

θα κλονισθή μέχρι τα θεμέλια, ποιοι θα είναι οι Άγιοι των τελευταίων χρόνων;

Και όμως οι Άγιοι δεν θα εκλείψουν μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία η Εκκλησία θα καρποφορή Αγίους.


Και επειδή τα χρόνια αυτά θα είναι πολύ κοντινά και περιμένουμε να δώσουμε αυτή τη μεγάλη μαρτυρία, οφείλουμε όλοι να

προετοιμαζώμεθα και να ενισχύουμε συνεχώς και τα παιδιά μας, έστω και με τα λίγα, που γνωρίζουμε, και να τα τονώνουμε

την Ορθόδοξη πίστι και στο μαρτύριο.

Όποιος θα αξιωθή να δώση αυτή τη μαρτυρία της πίστεως τα επόμενα χρόνια, τα οποία θα είναι τα τελευταία και τα ένδοξα,

αυτός ο Μάρτυς θα είναι δέκα φορές λαμπρότερος εις την Βασιλείαν των Ουρανών από τους προηγουμένους Μάρτυρας,

που εορτάζει η Εκκλησία μας.”


simeiakairwn

[XAPA]

Διδακτικό περιστατικό: Όταν ένα παιδί βλασφημεί...


Του αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου



Πέτρος: Επειδή, άγιε δέσποτα, το ανθρώπινο γένος έχει υποδουλωθεί σε πολλά και αμέτρητα πάθη,

υποθέτω ότι στο μεγαλύτερο μέρος της η επουράνια Ιερουσαλήμ θα γεμίσει από νήπια.


Γρηγόριος: Δεν αμφιβάλλουμε ότι όλα τα βαφτισμένα νήπια, τα οποία πεθαίνουν σε ηλικία που ακόμη δεν μιλούν,

πηγαίνουν στη βασιλεία των ουρανών. Δεν πρέπει όμως να πιστέψουμε το ίδιο και για όσα αρχίζουν να μιλούν·

γιατί σε πολλά τέτοια νήπια η θύρα της ουράνιας βασιλείας κλείνεται και εξαιτίας των γονιών τους,

αν τα ανατρέφουν με κακό τρόπο.


Κάποιος από την πόλη μας, γνωστός σε όλους, πριν από τρία χρόνια είχε έναν γιο, πέντε χρόνων νομίζω.

Του είχε μεγάλη αδυναμία και τον ανέτρεφε χωρίς αυστηρότητα· έτσι το παιδί αυτό πήρε τη συνήθεια,

όποτε ήθελε κάτι, να βλαστημά -και μόνο που το αναφέρω είναι επικίνδυνο- τη μεγαλοσύνη του Θεού.


Αυτό λοιπόν το παιδί χτυπήθηκε από το θανατικό που έγινε πριν από τρία χρόνια στην πόλη μας και κόντευε να πεθάνει.

Καθώς το κρατούσε ο πατέρας του στην αγκαλιά, όπως αναφέρουν όσοι ήταν εκεί παρόντες,

το παιδί είδε να έρχονται σε αυτό τα πονηρά πνεύματα και άρχισε να φωνάζει, τρέμοντας και κλείνοντας τα μάτια:

«Προστάτεψέ με, πατέρα, προστάτεψέ με».

Και με τις φωνές αυτές γύρισε το πρόσωπο στο στήθος του πατέρα, θέλοντας να κρυφτεί.


Βλέποντάς το ο πατέρας να τρέμει, το ρώτησε τι βλέπει, και το παιδί αποκρίθηκε:

«Μαύροι άνθρωποι ήρθαν και θέλουν να με πάρουν».

Και λέγοντας αυτά, αμέσως βλαστήμησε το όνομα του μεγάλου Θεού και στη συνέχεια ξεψύχησε.

Θέλοντας δηλαδή ο παντοδύναμος Θεός να δείξει για ποιο αμάρτημα το παιδί παραδόθηκε σε τέτοιους δεσμοφύλακες,

το οποίο, όσο ζούσε, ο πατέρας του δεν θέλησε να το εμποδίσει, παραχώρησε να το επαναλάβει όταν πέθαινε.


Και το παιδί αυτό ο Θεός, που με την ευσπλαχνία του το ανεχόταν να ζει βλαστημώντας,

παραχώρησε με δίκαιη κρίση να βλαστημήσει και όταν πέθαινε, για να καταλάβει τη δική του αμαρτία ο πατέρας,

ο οποίος, αδιαφορώντας για την ψυχή του μικρού του γιου,

ανέθρεψε για τη γέεννα της φωτιάς έναν αμαρτωλό όχι μικρό, αλλά μεγάλο.



Από το Γεροντικό

Έλεγαν οι γέροντες: «Παιδαγωγήστε τα παιδιά, αδελφοί, για να μη σας παιδέψουν αυτά».



impantokratoros.gr

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος: Μάθετε τα παιδιά μας να ζητούν τη βοήθεια του Θεού


Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση

Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια.

Ο Θεός είναι το παν.

Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό.


Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση.

Τίποτα δεν θα κάνομε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση.

Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά.


Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε:

«Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!...».

Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί.

Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή.


Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε.

Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις,

για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις. Να σου δώσει ο Θεός την Χάρη Του».

Τούτο δω είναι το τέλειο.

Σ' όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητάνε τη βοήθεια του Θεού.


Στα παιδιά ο έπαινος κάνει κακό.

Τι λέει ο λόγος του Θεού;

«Λαός μου, οι μακαρίζοντες υμάς πλανώσιν υμάς και την τρίβον των ποδών υμών ταράσσουσιν».

Όποιος μας επαινεί, μας πλανάει και μας χαλάει τους δρόμους της ζωής μας.

Πόσο σοφά είναι τα λόγια του Θεού!

Ο έπαινος δεν προετοιμάζει τα παιδιά για καμιά δυσκολία στη ζωή και

βγαίνουν απροσάρμοστα και τα χάνουν και τελικά αποτυγχάνουν.


Τώρα ο κόσμος χάλασε. Στο μικρό παιδάκι λένε όλο επαινετικά λόγια.

Μην το μαλώσομε, μην του εναντιωθούμε, μην το πιέσομε το παιδί.

Μαθαίνει, όμως έτσι και δεν μπορεί ν' αντιδράσει σωστά και στην πιο μικρή δυσκολία.

Μόλις κάποιος του εναντιωθεί, τσακίζεται, δεν έχει σθένος.

Οι γονείς ευθύνονται πρώτοι για την αποτυχία των παιδιών στη ζωή και οι δάσκαλοι και καθηγητές μετά.

Τα επαινούν διαρκώς. Τους λένε εγωιστικά λόγια.

Δεν τα φέρνουν στο Πνεύμα του Θεού, τ' αποξενώνουν απ' την Εκκλησία.


Όταν μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά και πάνε στο σχολείο μ' αυτό τον εγωισμό,

φεύγουν απ' τη θρησκεία και την περιφρονούν, χάνουν το σεβασμό προς τον Θεό, προς τους γονείς, προς όλους.

Γίνονται ατίθασα και σκληρά και άπονα, χωρίς να σέβονται ούτε τη θρησκεία ούτε τον Θεό.

Βγάλαμε στη ζωή εγωιστές και όχι Χριστιανούς.



hellas-orthodoxy

[XAPA]

Εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο


Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος


Υπάρχει κάτι ωραίο στη Δεύτερη προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου που λέει: "έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι".

Έξω γίνονται μάχες, μέσα μου γίνονται φόβοι.

Ανθρώπινο είναι, φυσικό είναι, αλλά ο άλλος Απόστολος ο Ιωάννης ο Θεολόγος λέει:

"η τελεία αγάπη έξω βάζει το φόβο".

Άρα το πρόβλημά μας είναι η τελεία αγάπη.


Η τελεία αγάπη δεν έρχεται με συναισθηματικούλες και με love story.

Τελεία αγάπη είναι δια της μετανοίας και τελεία αγάπη είναι ο Χριστός, ο μόνος που αυτοπροσδιορίστηκε ότ

εγώ ειμί η Αγάπη.


Άρα μέσα έτσι απ' όλη αυτήν την διαδικασία και της μετάνοιας, όπως με εδίδαξαν και προσπαθώ να τη ζήσω κάπως ανεπίδεκτος

μαθήσεως θα έλεγα, αλλά και η μελέτη των γεγονότων και τον παρελθόντων και των παρόντων και των μελλόντων,

μου βγάζει σαν τελικό συμπέρασμα πατέρες μου και αδελφοί ότι εμείς οι Ορθόδοξοι,

και ιδιαιτέρως οι Ορθόδοξοι της Κύπρου και της Ελλάδος, έχουμε μια προστασία,

θα έχουμε μια προστασία σ' αυτά τα γεγονότα από την Παναγία για έναν λόγο:

γιατί θα κληθούμε, όταν τελειώσει ο πόλεμος που ήδη ξεκίνησε και ο κόσμος ο υπόλοιπος θα έρθει σε επίγνωση και συντριβή

όσοι ζήσουν, να κηρύξουμε Ορθοδοξία.


Άρα φροντίστε να είστε καλά κατοχυρωμένοι στο Ορθόδοξό σας φρόνημα.

Είναι πολύ σημαντικό. Αύριο θα σας ρωτούν οι Τουρκοκύπριοι. Πες μου για την Παναγία. Πες μου πως να συγχωρώ.

Πες μου πως να προσεύχομαι.

Άρα εμείς μια μικρή εμπειρία πρέπει να την έχουμε.

Και της προσευχής

και της μετάνοιας

και της Παναγίας.





Μου λέει ένας Τουρκοκύπριος, φιλόλογος παρακαλώ ελληνιστής, μου λέει,

επίσκοπε μου την επόμενη φορά που θα έρθεις φέρε μου μιαν εικόνα της Μεϊρέμ, της Παναγίας.

Του παίρνω εικόνα της Παναγίας.

-Μου λέει: αχ δεν σου είπα να μου φέρεις και ένα εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο.

-Του λέω, τι σημαίνει εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο; Ξέρω εφηρμοσμένα μαθηματικά αλλά εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο δεν ξανάκουσα.

Μου λέει, όταν ένας Χριστιανός πάρει στα σοβαρά την πίστη του Ευαγγελίου και το εφαρμόσει, πως λέγεται αυτός ο άνθρωπος;

-Του λέω, αυτός λέγεται Άγιος.

-Α, θέλω, μου λέει, τη ζωή ενός Αγίου να μου φέρεις.

Ήθελε έναν βίο Αγίου, δεν του έφτανε η εικόνα μόνο ήθελε και έναν βίο.


Και του πήρα τον βίο του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη που έζησε στην Τουρκία ό άνθρωπος, επίτηδες του επήγα αυτόν,

και του πήγα και ένα από τα βιβλία για τον Άγιο Παΐσιο, και του λέω διάβασέ τα αυτά και ξαναμιλούμε.

Άρα εμείς πρέπει τη ζωή της μετάνοιας σιγά-σιγά να την πάρουμε στα σοβαρά.


Να κρατήσουμε τρία τινά.

* - Την Ορθόδοξή μας πίστη ανόθευτον, γιατί θα μας τη ζητήσει και ο Θεός και πολλοί άνθρωποι άλλων θρησκειών,

άλλων εθνών, άρα πρέπει κάτι να έχουμε για να δώσουμε.

* - Το δεύτερο να έχουμε επιμελημένη μετάνοια, άλλη φορά ευχαρίστως να μιλήσουμε για την επιμελημένη μετάνοια.

* - Και το τρίτο να έχουμε τακτική Θεία Κοινωνία γιατί πρέπει να καθαριζόμαστε συνεχώς από τα όποια πάθη και λάθη

εις άφεσίν αμαρτιών και γιατί η προοπτική μας δεν είναι να καλοπεράσουμε σ' αυτήν την ζωή αλλά να έχουμε αιώνια ζωή.



proskynitis

[XAPA]

“Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν απ’την εικόνα και μιλούσαν μεταξύ τους επί 20 λεπτά!” (Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης)

Διηγείται ο ίδιος ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης:


Η μνήμη των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων τιμάται στις 9 Μαρτίου


«Το ’35 έγινε γενική επιστράτευση, γιατί είχε κάνει επανάσταση αυτός επάνω εκεί στη Μακεδονία.

Απ’ τη Λευκάδα για να πάω στην Αθήνα έκανα τρείς μέρες με το σαπιοκάραβο.

Κι όσο να φτάσουμε στην Αθήνα, κατεστάλη το κίνημα.


»Όταν έφτασα στην Αθήνα και κατεστάλη το κίνημα, ήμουν χαμένος.

Δεν είχα τίποτα κανένα γνώριμο. Στρατιώτες είχα, αλλά μετά που έγινα πολίτης…

Δυό τρείς μέρες καθόμουνα στην Αθήνα. Ήταν ένα Λευκαδίτικο ξενοδοχείο και πήγαινα και κοιμόμουνα το βράδυ εκεί.


»Την Τρίτη μέρα, να και ένας έρχεται με πλησιάζει και μου λέει:«Έρχεσαι να πάμε στο Άγιον Όρος;».

Λέω: «Που είναι το Άγιον Όρος;». Λέει: «Επάνω, στη Μακεδονία».

Εγώ δεν είχα ιδέα για το Άγιον Όρος ούτε από καλογήρους ήξερα.

Λέω: «Δεν πάμε;». «Ετοιμάσου» μου λέει, «το βράδυ φεύγει το βαπόρι». Άγνωστος αυτός τώρα.


»Πήγαμε λοιπόν. Μετά από δύο μέρες, βγήκαμε στη Δάφνη. Απ’ τον Πειραιά το βαπόρι πήγε κατευθείαν στη Δάφνη.

«Τώρα που θα πάμε;». «Θα πάμε στο Ξηροποτάμου το βράδυ», μου λέει. «Αλλά δεν θα καθίσουμε, θα πάμε στο Κουτλουμούσι.

Εκεί θα κοινοβιάσουμε».


»Όταν φτάσαμε στο Ξηροποτάμου, στην πύλη, τι γίνεται, παιδιά;

Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν απ’την εικόνα και μιλούσαν μεταξύ τους επί 20 λεπτά την ώρας.

Κι εγώ τα έχασα. «Θεέ μου, τι γίνεται;», λέω. Οι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν στο προαύλιο του ναού!

Λοιπόν, σε λίγο χάθηκαν οι Άγιοι.

Τα’χασα κι εγώ. Ρώτησα κάποιον: «Ποιοι ήσαν αυτοί έξω που μιλούσαν, κάτι στρατιώτες; Που πήγαν κι έφυγαν;».

«Ποιοι στρατιώτες;», μου λέει.


»Καθίσαμε το βράδυ εκεί και την άλλη μέρα πήγαμε στο Κουτλουμούσι. Πήγαμε μέσα στη Γεροντεία, στον ηγούμενο.

Εγώ είπα θα καθίσω, κι αυτός είπε θα καθίσει.

Και μετά που είπε θα καθίσει, την άλλη μέρα χάθηκε. Δεν ξέρω τι έγινε.

Ψάχνω να τον βρω, στις Καρυές, παντού, τίποτα.»


Άλλη φορα ο Γέροντας σε διήγηση του συμπληρώνει:

«Μου έδωσε μάλιστα και ψωμί και φάγαμε παρέα όλες τις ημέρες, που ήταν μαζί μου.

Όσο ήταν μαζί μου, αισθανόμουν μεγάλη ασφάλεια.

Προχωρώντας μου έδειξε την Μονή Ξηροποτάμου, όπου τιμούν τους Αγίους 40 μάρτυρες.

Με ρώτησε, αν ήθελα να προσκυνήσουμε και εγώ δέχτηκα.

Μπήκαμε στον Ναό (στο καθολικό της Μονής) και ενώ ασπαζόμουν την εικόνα, μας περικύκλωσαν 40 νέοι άνδρες.

Τότε ο νέος μου είπε ότι “είναι οι Σαράντα Άγιοι Μάρτυρες και χαίρονται γιατί θα γίνεις μοναχός”.


Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης Πνευματικός της Μονής Δαδίου Φθιώτιδος, Εκδόσεις Π.Κυριακίδη


iconandlight

[XAPA]

Ο νέος που είδε τον Χριστό

Γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς


Είδατε τί μας έλεγε προχθές ο κ. Ν.; Δεν σας το είπα;

Οί γονείς ενός νέου του έλεγαν:

«Τί ζωή είναι αυτή που κάνεις; Να πας να γλεντήσης, να βρής γυναίκες, να κάνης, να φτιάξης…».

Ο νέος απελπίστηκε καί σκέφτηκε να πάη στην Πάτμο, στο έρημο αυτό νησί, γιά να ησυχάση.


Μόλις έφτασε στο νησί, πήγε στο ξενοδοχείο. Το πρωί βγήκε βόλτα να δή το νησί.

Στον περίπατο πού πήγε, τον πλησίασε μία νέα με σκοπό να προσβάλη την αγνότητά του.

Σκέφτηκε όμως ότι ο διάβολος την έβαλε, και πολέμησε με πολλή βία τον εαυτό του.

Επέστρεψε στο ξενοδοχείο στενοχωρημένος από την κακία του διαβόλου.


Μέσα στο δωμάτιό του βλέπει ένα φώς ουράνιο καί βλέπει τον Χριστό μπροστά του να τον κοιτάζη με ένα χαμόγελο,

με μιά στοργή, με μιά αγάπη! Δεν μπορεί να το φανταστή η διάνοια τού ανθρώπου!

Πληροφορήθηκε τότε μέσα του ότι επειδή αντέδρασε στις «προτάσεις» των γονέων του και αντιστάθηκε σ’ αυτή τη γυναίκα

το πρωί, γι’ αυτό τον βοήθησε η Χάρις τού Θεού και τον επισκέφτηκε ο Χριστός.


Καί αμέσως είπε:

«Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, πού με παρηγόρησες τόσο πολύ, πού με στερέωσες καί μου έδιωξες αυτό το δαιμόνιο!».

Σκεφτήτε τί κάνει ο διάβολος! Γονείς τώρα να στέλνουν τα παιδιά τους στην αμαρτία!

Κοιτάξτε όμως, τί κάνει και ο Θεός! Παρουσιάζεται και σε κοσμικούς ανθρώπους!

Πόσο βοήθησε αυτό τον νέο η Χάρις τού Θεού!


Γιά σκεφτήτε, εμάς δεν θα μας βοηθήση, αν επιδοθούμε εξ ολοκλήρου σ’ Αυτόν και όταν η αγάπη μας θα είναι θερμή

και δέν θα είναι ψεύτικη;

Να Τον αγαπούμε θερμά, με έρωτα, με ζήλο.

Είναι τόσο γλυκύς, τόσο ωραίος, τόσο όμορφος, πού δέν μπορεί νά τό συλλάβη η διάνοια τού ανθρώπου!

Άν μία ψυχή γευθή αυτό το μεγαλείο, δεν θα θέλη να μιλάη καθόλου!

Θα θέλη να επικοινωνή αδιαλείπτως με τον Θεό! Τόσο πολύ!


iconandlight

[XAPA]

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

Άρχισε από αυτά τα απλά πράγματα



Έχεις, ας πούμε, μία δυσκολία με το παιδί σου.

Πάρε το παιδί σου και πήγαινε κάπου να φας μαζί του. Κάνε του ένα τραπέζι.

Δώσ’ του μια δυνατότητα άνεσης. Δεν είναι ανάγκη να του κάνεις κατηχητικό ούτε κήρυγμα ούτε να τον κολλήσεις στον τοίχο.


Μην του πεις τίποτα! Άστον. Αν θέλει θα σου πει ο ίδιος.

Κάνε του ένα δώρο, κάτι που ξέρεις ότι του αρέσει.

Πρόσφερέ του κάτι το οποίο θα τον ευχαριστήσει, θα τον χαροποιήσει.


Αυτά, όσο κι αν σας φαίνονται παράξενα, στους μοναχικούς κύκλους, στον κόσμο των μοναχών, πολλές φορές οι γέροντες

- και οι γέροντες οι δικοί μας που ήταν τραχείς και αυστηροί άνθρωποι - μετήρχοντο αυτά τα πράγματα και έτσι έδειχναν

την αγάπη τους και βοηθούσαν τις ψυχές των αδυνάτων ανθρώπων.


Μια φορά ο Γέρων Παΐσιος μου έστειλε κάτι μαργαρίτες από τον κήπο του. Ήταν κάποια παιδιά εκεί.

-Πού θα πάτε παιδιά;

-Πάμε στη Νέα Σκήτη.

-Θα δείτε τον παπα Θανάση;

-Θα τον δούμε.

-Ωραία!


Έκοψε κάτι μαργαρίτες, τις έβαλε σε ένα φάκελο, τις έστειλε και μου έγραψε απ’ έξω:

“Με αγάπη ο εχθρός σου!”

Κοίταξε, ένα απλό πράγμα!


Αν τα κάναμε αυτά με τα παιδιά μας και τους συζύγους μας σίγουρα θα βρίσκαμε πολλές λύσεις.

Εάν μέσα στους χώρους των ασκητών και των μοναχών υπάρχει τέτοια λεπτότητα πόσο μάλλον μέσα στην οικογένειά σου,

μέσα στο σπίτι σου, στα παιδιά σου.

Μάθε αυτό το πράγμα!


Εδώ ο Ιωάννης της Κλίμακος - το κελί του στο Σίνα ήταν κάτω από ένα βράχο! - κι έγραψε στο βιβλίο του:

“Η τράπεζα και το γεύμα της αγάπης και τα ειλικρινή δώρα μαλακώνουν την οργισμένη ψυχή και διαλύουν και το μίσος”.

Απλά πράγματα.

Άρχισε από αυτά τα απλά πράγματα!


simeiakairwn

[XAPA]

Λίγη πίστη, περισσότερη στεναχώρια.


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς



Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι ή στεναχώρια μας.

Μια από τις σπουδαιότερες ωφέλειες της πίστης είναι ή απελευθέρωση του άνθρωπου από τις πολλές στεναχώριες.


Όσο το παιδί γνωρίζει πώς υπάρχει ό πατέρας, πού φροντίζει για το σπίτι και για oλες τις δουλειές του σπιτιού,

κάθε στεναχώρια του τελειώνει γρήγορα με τραγούδι.

Μόλις όμως χαθεί αυτή ή αίσθηση, σωπαίνει το τραγούδι!

Τότε το παιδί αισθάνεται ορφανό και μόνο, περιτριγυρισμένο από στεναχώριες,

αισθάνεται περιτριγυρισμένο από ένα σμήνος σφίγγες.


Όσο περισσότερο ό άνθρωπος προσπαθεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις να «ξεφορτώσει» τις στεναχώριες του,

τόσο περισσότερο μπερδεύεται στα δίχτυα τους.

Ή χαρά σβήνει, τα μαλλιά ασπρίζουν, το σώμα «εξατμίζεται», ό θυμός μαζεύεται, μέχρι πού ό άνθρωπος

καταλήγει σαν μία τσάντα ξηρού δέρματος γεμάτη θυμό, σκυμμένη πάνω από τον τάφο.


Για ποιό λόγο έχετε τόσες στεναχώριες;

Αυτό είναι το ερώτημα, πού θέτει ό Σωτήρας στην ανθρωπότητα πού είναι ταραγμένη και διαμελισμένη

σε κομμάτια από τις πολλές στεναχώριες.

-Ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημα του; (Ματθ. 6, 27).


-Για ποιό λόγο έχετε τόσες στεναχώριες;

Ενδέχεται αύριο το πρωί ό ήλιος να μην ανατείλει;

Εκείνος πού φροντίζει να ανατείλει αύριο το πρωί ό ήλιος στη συγκεκριμένη ώρα και στο συγκεκριμένο δευτερόλεπτο,

θα φροντίσει όλες τις δικές σας μικρές στεναχώριες.



imverias