π.Ανδρέας Κονάνος

[Matina]

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ..

Στις ομιλίες που κάνω σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και του κόσμου,
με περιμένουν στο τέλος και κάποιοι άνθρωποι,
συνήθως νέοι,
που μου συστήνονται ως ¨άθεοι¨, ¨άσχετοι¨,
¨αμφισβητίες¨, ¨αγνωστικιστές¨ κλπ.

Είναι κι αυτό ένα ενδιαφέρον κομμάτι της όλης βραδιάς.
Τους συναντώ πάντα με έκπληξη και δέος.
Διότι στο 99% των περιπτώσεων,
διαπιστώνω ότι πίσω απ’ την επιφανειακή
επιθετικότητα κι αντίδραση,
πρόκειται για υπέροχες ψυχές, πληγωμένες,
με πικρές εμπειρίες στο θρησκευτικό περιβάλλον που γνώρισαν,
αλλά με γνήσια δίψα κι αναζήτηση.
Με αγνότητα αισθημάτων,
και κάτι πολύ αυθεντικό,
που όλοι οι άλλοι ¨σίγουροι¨ και ¨καθώς πρέπει¨
που με χαιρέτησαν πριν λίγο,
ίσως θα το ζήλευαν,
αν το έβλεπαν και το αναγνώριζαν.

Δεν με ενοχλεί ο πιστός, εννοείται.
Η γνήσια πίστη, άλλωστε, είναι το ζητούμενο για όλους μας.
Με προβληματίζει όμως ο βολεμένος κι άψαχτος,
που γίνεται και ναρκισιστικά επιθετικός στους ¨κακούς¨ εχθρούς,
και σίγουρος για όλα,
χωρίς να έχει επίγνωση και συνείδηση
τι ακριβώς κάνει και τι πιστεύει.

Δεν με τρομάζει όποιος δηλώνει άθεος.
Διότι θέλω να βλέπω μέσα του,
αυτό που βλέπει κι ο Χριστός μας.
Εκείνο το σημείο της ψυχής του,
εκεί που λέει ¨κι εσύ, παιδί μου είσαι¨.
Παιδί του Χριστού.
Όχι όμως συστημάτων,
φαντασιώσεων,
άρρωστων αντιλήψεων
και νοσηρού κλίματος.

Κάτι τέτοια σκέφτομαι
όταν με χαιρετά το ¨άσχετο¨ παιδί σου,
όταν τελειώνω τις ¨σχετικές¨ ομιλίες μου.

[Matina]

ΚΑΠΟΤΕ ΗΣΟΥΝ ¨ΠΑΠΑΔΑΚΙ¨...

Στο βιογραφικό μεγάλων άθεων,
διαβάζουμε φράσεις σαν αυτές:
Είχε πατέρα ιερέα.
Η θεία του ήταν μοναχή και τον είχε πολύ βοηθήσει.
Πήγε σε σχολείο εκκλησιαστικό.
Οι γονείς του ήταν πολύ πιστοί και αυστηροί
και τηρούσαν όλους τους εκκλησιαστικούς κανόνες.
Πρώτα σπούδασε θεολογία.
Κάθε χρόνο πήγαινε σε ιερά προσκυνήματα και μονές.
Ο θείος του φρόντισε να λάβει όλη την σωστή πνευματική αγωγή.
Και άλλα παρόμοια, που δείχνουν ένα ¨λαμπρό¨ πνευματικό ξεκίνημα,
που δεν προμήνυε με τίποτα τη μελλοντική ¨καταιγίδα¨.
Δεν είναι τυχαίο, επίσης,
ότι οι πιο πολλοί αντιδραστικοί
και σημαντικοί άνθρωποι του καιρού μας,
σε συνεντεύξεις που δίνουν στα μέσα επικοινωνίας,
ή σε παρέες που εμπιστεύονται,
αναφέρουν ότι στα παιδικά τους χρόνια
πήγαιναν κάπου κατηχητικό,
ότι ήταν ¨παπαδάκια¨ στο ιερό,
ότι πήγαιναν σε χριστιανικές κατασκηνώσεις,
νήστευαν, εξομολογούνταν, κοινωνούσαν,
και γενικώς ¨μύριζαν λιβάνι¨.
Όμως κάτι στράβωσε στην πορεία.
Για πολλούς,
όλα αυτά δείχνουν
πόσο πολύ χάλασαν αυτά τα παιδιά
στην πορεία του χρόνου.
Για άλλους – στους οποίους ανήκω κι εγώ –
όλα αυτά είναι αφορμή για καθρέφτισμα,
αυτοκριτική κι αυτογνωσία,
ώστε να δούμε την ποιότητα του χριστιανισμού
που διδάσκουμε και διαδίδουμε.
Ο Χριστός σίγουρα είναι ένας.
Μα οι εικόνες για το Χριστό
που βγαίνουν προς τον κόσμο μας,
άπειρες!
Όσοι και οι άνθρωποι που τις διδάσκουν.
Άλλες υγιείς,
με οξυγόνο, ανάσα ζωής και χαρά.
Κατάφαση του κόσμου,
αποδοχή του όλου ανθρώπου,
χωρίς να ακρωτηριάζεται και να ευνουχίζεται
ούτε η ψυχή, μα ούτε το κορμί.
Άλλες εικόνες του Χριστού όμως,
πάσχουν εγκληματικά.
Και κάνουν ζημιά μεγάλη.
Όταν φυσικά κάποιος είναι νέος,
δεν μπορεί να κρίνει εύκολα τον μεγαλύτερο,
ούτε έχει την σιγουριά για τον εαυτό του,
ώστε να πιστέψει ότι έχει δίκιο,
ειδικά αν μιλά με ιερέα,
που έχει κάτι σαν ¨αλάθητο¨ σε κάθε λόγο του.
Όταν όμως αυτός ο νέος μεγαλώσει και ωριμάσει,
όταν σπουδάσει, διαβάσει, ταξιδέψει,
κι όταν δει λίγο πιο κει,
τότε ξυπνά και καταλαβαίνει.
Και τρελαίνεται.
Κι όλη αυτή η ¨πνευματικότητα¨
και ¨υπακοή¨ των παιδικών χρόνων,
μετά,
γίνεται θυμός, οργή, αντίδραση
και επανάσταση.
Γι’ αυτό σου λέω,
ο Χριστός σήμερα είναι αναγκαίος
πιο πολύ από κάθε άλλη εποχή.
Όμως ο Χριστός.
Όχι εγώ κι εσύ.
Ούτε οι ιδέες μας γι’ Αυτόν.
Μα η γεύση Του.
Η εμπειρία Του.
Η ανάσα Του.
Η Ζωή Του.
Το άγγιγμά Του.
Κύριε, φανερώσου.
Εμείς, η πλειοψηφία,
αποτύχαμε να Σε νιώσουμε,
να Σε διδάξουμε,
να Σε κηρύξουμε.
Μας νοιάζει βασικά η δόξα,
η εξουσία,
ο χειρισμός,
το χρύσωμα της ψευτιάς μας
με τη λάμψη του φωτοστέφανού Σου.
Ψεύτες.
( Θα ‘θελα πολύ να πω, ¨ων πρώτος ειμι εγώ¨,
μα καταντάει ψέμμα κι αυτό, κι υποκρισία.)

[Matina]

Να λες μόνο ΝΑΙ στη ζωή!

Διώξε την μιζέρια, τη γκρίνια και τα παράπονα,
το κρυφό ΌΧΙ της αντίδρασης
που κυκλοφορεί στα κύτταρά σου.
Όλα είναι μια πρόκληση και πρόσκληση
για κάτι όμορφο,
που θα 'ρθει σίγουρα!
Μου 'λεγε ένας απελπισμένος
ότι τη μέρα που τον έδιωξαν απ' τη δουλειά,
βρήκε τη γυναίκα της ζωής του,
που τον γέμισε χαρά απέραντη.
Τόσος πόνος το πρωί,
κι όλα άλλαξαν σε λίγο.
Αρκεί να έχεις την υπομονή να περιμένεις.
Αρκεί να έχεις λίγη περισσότερη πίστη.
Αρκεί να είσαι ανοιχτός στο Θεό!!
Ανοιχτός!!
Σαν τα πουλιά που πετούν και ελπίζουν κάπου να βρουν ένα σποράκι,
να ζήσουν.
Σαν τα λουλούδια, που ψάχνουν να βρουν ακτίνες και φως,
ακόμα κι όταν ο ουρανός έχει σύννεφα!
Καλή εβδομάδα!!
Με νέα θαύματα στη ζωή σου!!
Το εύχομαι!

[Matina]

Είναι πολύ σημαντικό να είσαι ανοιχτός στον Θεό!

Τον τελευταίο καιρό όλα τα κοιτάς και τα ερμηνεύεις απ' τη μαύρη πλευρά τους. Νιώθεις ότι μερικές φορές είναι και η κληρονομικότητα που σε επηρεάζει. «Και οι γονείς μου έτσι ήταν. Εμείς έτσι είμαστε στην οικογένειά μας. Ολο απελπισία. Εύκολα παρατάμε τα όπλα». Κοίτα, δεν το αρνούμαι κι αυτό. Παίζει κάποιον ρόλο. Μα όχι τον απόλυτο και καθοριστικό. Ο,τι και αν είναι η οικογένειά σου, το χτένισμά σου το διαλέγεις εσύ. Τα ρούχα σου δεν είναι σαν της μητέρας σου. Τα έργα που θες να δεις στον κινηματογράφο δεν είναι ακριβώς σαν των δικών σου. Κάνεις τις δικές σου επιλογές και λες: «Οι γονείς μου αυτά ήξεραν, αυτά έκαναν. Εγώ όμως τώρα διαλέγω τη δική μου ζωή. Θα διαμορφώσω το δικό μου μέλλον».

Ονειρεύεσαι να κάνεις το δικό σου μέλλον. Ζήσε όμως κυρίως το δικό σου παρόν. Φτιάξ' το εσύ. Δώσε το χέρι σου στο Θεό, που 'ναι ο Πατέρας και η Μάνα όλων μας. Πέρα απ' τους γονείς μας, ο Πατέρας όλων των πατέρων και η Μητέρα όλων των μητέρων είναι ο Θεός. Συνεργάσου μαζί Του, ώστε να δημιουργήσει μέσα σου μια καινούργια βιολογία και μια καινούργια βιογραφία. Και θα σου αλλάξει ο Θεός και τα κύτταρα του σώματος, χαρίζοντάς σου λαμπρότητα, ενεργητικότητα και ζωντάνια. Θα αλλάξει όμως και το βιογραφικό σου. Ετσι, αν και οι γονείς σου είναι μέσα στην αποτυχία, τη δυσκολία και τη στενοχώρια, εντούτοις εσύ θα καταφέρεις να κάνεις κάτι τελείως καινούργιο και φρέσκο. Κάτι τελείως αναγεννημένο κι αναστημένο.

Αυτό κάνει ο Χριστός όταν μπει στην καρδιά μας. Οταν το επιτρέψουμε. Κι όταν είμαστε διαθέσιμοι ενώπιόν Του. Δηλαδή χρειάζεται να είσαι ανοιχτός στον Θεό, για να μπορεί να μπει και να βάλει αυτό το φως, ώστε το μήνυμά Του να τονώνει την ψυχή σου. Αυτά που λέω είναι πολύ απλά, φτωχά κι ασήμαντα. Μιλώ σ' εσένα που είσαι μεγάλος, μα πιστεύω ότι κι ένα παιδάκι του δημοτικού θα τα καταλάβει.

Γιατί όμως να μην είναι αληθινό το απλό; Και γιατί να μην είναι απλό το αληθινό; Ετσι δεν πρέπει να 'ναι; Για να μπορούν να 'χουν συμμετοχή και πρόσβαση όλοι. Για να μπορεί να προσεγγίζει όλος ο κόσμος αυτή την απλότητα και την ευτυχία. Γιατί η ευτυχία είναι για όλους μας. Αρα, λογικά, θα πρέπει να 'ναι τόσο κατανοητή, που όλοι να μπορούμε να την καταλάβουμε. Γι' αυτό, άλλωστε, τα λόγια του Χριστού ήταν πάρα πολύ απλά. Εκρυβαν, σίγουρα, μεγάλο βάθος. Αλλά τα καταλάβαιναν όλοι. Δεν ήρθε ο Κύριος στη γη για να μας πιάσει πονοκέφαλος απ' τη διδασκαλία Του και να πούμε: «Τώρα πρέπει να σπουδάσω για να καταλάβω Αυτόν και τη διδασκαλία του. Και πρέπει να πάω 25, 30 χρονών και να 'χω πάρει και πτυχία και μετά να τον καταλάβω». Ακόμα κι ένα παιδάκι που άκουγε τον Κύριο, τον καταλάβαινε. Απλά λογάκια έλεγε.

Σκέψου, λοιπόν, κι εσύ απλά και μην μπερδεύεσαι. Και μην ακούς τον νου σου, το μυαλό σου, που πάει να σε μπερδέψει κι όλο σου λέει: «Ναι, αλλά...» Αυτό το «ναι, αλλά...» είναι η αντίσταση στη χαρά, σαν να μη δέχεται την ευτυχία. Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν τους λύσεις ένα πρόβλημα με ωραίο κι απλό τρόπο, δεν το θέλουν. Δηλαδή σαν να μη θέλουν να συμφωνήσουν και να δεχτούν να γίνουν ευτυχισμένοι. «Ναι, αλλά...» Μα μη λες «ναι, αλλά...» όλη την ώρα. Πες μόνο «ναι».

Από το βιβλίο του π. Ανδρ. Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

[Matina]

Η ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Υπάρχουν άνθρωποι
που το λουλούδι της καρδιάς τους
ανθίζει όταν ποτίζονται
λίγο λίγο.
Με το σταγονόμετρο.
Το πολύ,
τους πνίγει.
Τρομάζουν, αγχώνονται,
και φεύγουν.
Μοιάζουν
με βασιλικό πλατύφυλλο
ή με άνθος ερήμου.
Αν ένας πληθωρικός
και σούπερ ευαίσθητος τύπος
γνωρίσει μια τέτοια κοπέλα,
κι όλη μέρα την πολιορκεί
με την αγάπη του,
πάει,
την έχασε.
Άλλες ψυχές όμως, αντίθετα,
θέλουν χορταστικό νερό,
όλη μέρα πότισμα
και υγρασία.
Κάτι σαν ορυζώνας
η ψυχή τους.
Όσο τους δίνεις,
τόσο σε θέλουν
περισσότερο.
Τους αρέσει
να ακούν ατέλειωτα γλυκόλογα,
να στέλνεις διαρκώς
μηνύματα.
Αν είσαι βαρύς τύπος,
και γνωρίσεις έναν τέτοιο άνθρωπο,
δύσκολα τα πράγματα.
Εσύ θα δίνεις
αυτό που μπορείς,
το λίγο,
κι ο άλλος θα ζητάει
συνέχεια
πιο πολύ.
Η χημεία των σχέσεων,
το πιο δύσκολο,
το πιο γοητευτικό,
το πιο μυστήριο...
Μιλάμε για μεγάλη άσκηση...

[Matina]

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Κύριε,
κάνε μια ρωγμή
στη μάσκα
που ισόβια
φοράω.
Να μπορεί
να τρέξει
κανα δάκρυ.
Να ανασάνω,
να μην πνίγομαι.
Γιατί
είναι δύσκολο
συνέχεια
να παριστάνω
το δυνατό,
τον ατσαλάκωτο
και τέλειο.

[Matina]

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ...

Έλεγες, έλεγες, έλεγες.
Φώναζες,
απαιτούσες,
φαινόσουν γεμάτος ζωή
κι έκρηξη.
Ήξερες να συμβουλεύεις
τους πάντες,
πώς να διορθωθούν.
Έβρισκες παντού λάθη
κι ατέλειες.
Κι όλα τα δικά σου
ήταν πάντα σωστά.
Ήσουν μια έκρηξη θυμού
όλη μέρα.
Υπερένταση.
Δράση ατέλειωτη.
Και βλέμμα αγριεμένο.
Ώσπου ήρθε αυτή...
Αναπάντεχα.
Έψαξες σε λεξικά
και σε βιβλία,
και γκούγκλαρες
τα συμπτώματα της νόσου.
Κατάθλιψη...
Έτσι απότομα και ξαφνικά,
ξέσπασε αυτό που
χρόνια ετοιμαζόταν
μέσα απ’ τη θορυβώδη
κατά τ’ άλλα
ζωή σου.

[Matina]

ΤΟ ΠΕΤΡΑΧΗΛΙ ΤΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗΣ

Τι ωραίο πράμα η εξομολόγηση.
Όταν λειτουργεί σωστά.
Να σε ξέρει κάποιος απόλυτα,
χωρίς υπεκφυγές,
κρυφές γωνιές και μυστικά.
Δεν υπάρχει πιο λυτρωτικό,
θεραπευτικό και σωτήριο.
Όντως είναι Μυστήριο.
Τι σκέψεις κυκλοφορούν μέσα σου,
τι σε βασανίζει, τι σε πνίγει,
τα λάθη σου, τα πάθη σου,
τους καημούς και τα όνειρά σου.
Τα κρυφά κι ανομολόγητα θέματά σου.
Τις αμαρτίες σου.
Χωρίς να σε κοιτά παράξενα
ή να ξεροβήχει.
Χωρίς να σε κρίνει.
Να ‘ναι δίπλα σου,
παρών στο ξετύλιγμα της ψυχής σου.
Και κυρίως με αγάπη και κατανόηση.
Ενσυναίσθηση και συμπόνοια.
Όχι λύπηση ή οίκτο.
Μα φιλανθρωπία
και αίσθηση ¨συναμαρτωλού¨
και συνοδοιπόρου.

[Matina]

Για την Ορθοδοξία.

Ότι είναι ομολογία ορθής πίστης,
μα κυρίως ακτινοβολία ορθής ζωής,
βιωματικής εμπειρίας του Χριστού και της αλήθειας Του,
που θα πείθει όχι με λόγια και νοητικά μόνο επιχειρήματα,
μα κυρίως εσωτερικά, ως λάμψη ψυχής και αλλοίωση φρονήματος.
Το πόσο ορθόδοξοι είμαστε τελικά,
θα το υπογράψουν οι διπλανοί μας, οι κοντινοί μας,
και όχι εμείς οι ίδιοι,
που σίγουρα πιστεύουμε ότι είμαστε τέλειοι πάντα.
Και εννοείται ότι την απόλυτη πιστοποίηση
της προσωπικής ορθοδοξίας μας
θα τη δώσει ο μόνος δίκαιος κριτής
και καρδιογνώστης και Παντογνώστης,
ο Θεός.

[Matina]

ΕΣΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙΣ!
Όταν ακούς μια συμβουλή
από γονείς,
πνευματικούς ανθρώπους,
φίλους και γνωστούς,
και νιώθεις έναν πόνο στο στομάχι,
μια αντίδραση,
μια αίσθηση ότι ¨δεν είναι δυνατό να είναι έτσι,
κάτι μέσα μου κλωτσάει και διαμαρτύρεται,
κάπου τρελαίνομαι με όλα αυτά που ακούω και γίνονται¨,
μη περιφρονήσεις αυτή τη φωνή,
αυτή την αντίδραση,
και κυρίως αυτό το σωματικό πόνο.
(Λίγες μέρες πριν, μια κοπέλα μού είπε ότι
στα 30 της έπαθε εμμηνόπαυση
από τέτοιες καταστάσεις!)
Ο Θεός δεν ζητά να σε ευνουχίσει,
μα να σε αναστήσει και να ζήσεις!!
Να χαρείς, να έχεις γαλήνη και χαρά μέσα σου.
Και κυρίως να ζήσεις τη δική σου ζωή,
και όχι των άλλων τα γούστα.
Ο Θεός έχει σεβασμό στην ψυχή σου και αρχοντιά.
Τέλος.
Άρα, σίγουρα οι επόμενες κινήσεις σου,
δεν θα είναι ούτε δουλοπρέπεια,
ούτε θυματοποίηση,
ούτε μια κακώς νοούμενη ¨υπακοή¨,
αν αυτή η υπακοή οδηγεί
σε καρκίνο ψυχής και σώματος.
Αν όμως θες,
μπορείς να δεχτείς τα πάντα.
Αρκεί να είσαι έτοιμος μετά
για τις συνέπειες,
και να μη ζητάς ευθύνες από άλλους.
Διότι, είδες, κατάλαβες,
και όμως προχώρησες
και παραχώρησες σε άλλους
την ευτυχία σου