Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Να κρατούμε την Ορθόδοξη πίστη. Επειδή ζούμε σε δύσκολους καιρούς, θα λάβουμε μισθό περισσότερο από ανθρώπους που έζησαν τις παλαιότερες εποχές και κράτησαν την πίστη»

Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ του Αγιορείτου,



~ Ένας μοναχός όταν έκανε εργόχειρο είχε προσευχή, όταν σταματούσε το εργόχειρο για να κάνη προσευχή την έχανε.
Αυτό συνέβαινε γιατί είχε λογισμό υπερηφανείας. Πρέπει να προσευχόμαστε με πολλή ταπείνωση και μετάνοια.

– Όταν γεννιέται λογισμός υπερηφανείας από την προσευχή, συνήθως σαλεύονται τα νεύρα και ο νους.

– Όταν κατηγορείται κανείς από τους ανθρώπους, να το αντιμετωπίζει με σιωπή, διότι, όπως λέγει ο Ιωάννης της Κλίµακος, η σιωπή του Χριστού κατήσχυνε τον Πιλάτο.

– Όταν αρχίζει κανείς να προσεύχεται, η ίδια η προσευχή θα του λύνει τις απορίες του. Διαφορετικά, όσα και αν ακούσει περί προσευχής, δεν θα καταλάβει τίποτε.

– Ο Μοναχισμός είναι θεσμός παραδόσεως, είναι παράδοση. Όταν φύγει το Άγιον Πνεύμα, θα εκλείψει ο Μοναχισμός. Στις ημέρες µας ο Μοναχισμός έχει µειωθεί ως παράδοση και συντηρείται ως ανθρώπινη ενέργεια. Θα έλθει μεγάλος πειρασμός στα Μοναστήρια. Θα δημιουργηθεί λειψανδρία περισσότερο από ότι προηγουμένως.

Όταν κανείς είναι ψυχοπαθής και κάνει υπακοή, τότε είναι ιάσιμο το πρόβλημα. Η αθεράπευτη ψυχοπάθεια διακρίνεται από την έλλειψη της υπακοής.


*****


Αληθινοί θεολόγοι στην Εκκλησία είναι εκείνοι που μισούν τον εαυτό τους (τα πάθη τους). Αν δεν μισήσει κανείς τον εαυτό του έως θανάτου, δεν µπορεί να είναι μαθητής του Χριστού και διδάσκαλος του λαού.

– Να κρατούμε την Ορθόδοξη πίστη. Και, επειδή ζούμε σε δύσκολους καιρούς, θα λάβουμε μισθό περισσότερο από άλλους ανθρώπους που έζησαν τις παλαιότερες εποχές και κράτησαν την πίστη


*****


– Ο λόγος του Αποστόλου Πέτρου ότι η γη κατακαήσεται (θα κατακαεί), σήμερα είναι πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί με τα πυρηνικά όπλα.

– Ζούμε σε αποκαλυπτικούς καιρούς. Σήμερα η ειρήνη είναι πολύ δύσκολη. Το τέλος θα έλθει απότομα, αλλά τότε θα έλθει και η απολύτρωση.

– Ζούμε στους τελευταίους χρόνους. Μπορεί και τώρα να συμβεί η κρίση.

– Με την µνήµη του θανάτου έρχεται αμέσως κατάνυξη και απάθεια.



Από το βιβλίο (Β’ έκδοση) του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιεροθέου: «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ»


simeiakairwn

[XAPA]

Συγχωρώ… κάνω χώρο στην καρδιά μου να χωρέσω με σένα, και λέω: θα σε κουβαλήσω, όπως ένα σταυρό, θα σε κουβαλήσω μέχρι Τη Βασιλεία Του Θεού, είτε το θέλεις είτε όχι


π.Αντώνιος Bloom Μητροπολίτης Σουρόζ


Συγχωρώ… κάνω χώρο στην καρδιά μου να χωρέσω με σένα,

με τον άλλο, με τον άλλο…

Κάνω χώρο να χωρέσουμε μαζί.

Συγχωρώ, σημαίνει βλέπω τον άλλο όπως είναι,

με την αμαρτία του και την ανυπόφορη πλευρά του,

με όλα τα βαρίδια του και τα ελαττώματά του, και λέω :

– θα σε κουβαλήσω, όπως ένα σταυρό,

θα σε κουβαλήσω μέχρι Τη Βασιλεία Του Θεού,

είτε το θέλεις είτε όχι.

Και είτε είσαι καλός είτε είσαι κακός,

θα σε κουβαλήσω στους ώμους μου,

θα σε φέρω μπροστά Στον Κύριο και θα πω:

Κύριε, όλη μου τη ζωή κουβάλησα αυτόν τον άνθρωπο,

γιατί φοβόμουνα μήπως χαθεί .

Τώρα είναι δικό Σου το θέμα να τον συγχωρήσεις ,

στο όνομα της δικής μου συγχώρεσης,

με Το Άπειρο Έλεός Σου, και να τον δεχθείς

στην αγκαλιά Της Αγάπης Σου! “


Πόσο όμορφο θα ήταν αν μπορούσαμε να σηκώνουμε έτσι «αλλήλων τα βάρη» και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο,

χωρίς να προσπαθούμε να λησμονήσουμε το αδύνατο σημείο του ενός, την αμαρτία του άλλου

ή την κατάσταση εκείνου που περνά δύσκολες ώρες!


Πράττοντας δε αναλόγως να μην τον αφήνουμε να γονατίσει υπό το βάρος του πειρασμού

αλλά αντίθετα να τον προστατεύουμε, ώστε να εμποδίζουμε την παράδοσή του σε αυτό ακριβώς

που θα μπορούσε να τον κάνει να γονατίσει.

Αν περιβάλαμε τον αδύνατο με άγρυπνη και τρυφερή αγάπη,

πόσοι άνθρωποι δε θα ξαναέβρισκαν το νου τους

και πόσοι δε θα γίνονταν άξιοι συγχώρησης- μιας συγχώρησης που θα τους δινόταν δωρεάν!



Από το βιβλίο ” Το Μυστήριο της ίασης ” ,
του Μητροπολίτη Anthony Bloom , εκδόσεις Εν πλω

yiorgosthalassis

[XAPA]

Ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;

Μόνο ο Θεός το ξέρει!”



Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις

γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.


Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να

το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό.

Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια,

και επέστρεψε στο χωριό του.


-“Μα καλά είσαι ανόητος;” ρωτούσαν οι συγχωριανοί του.

“Πούλα το άλογο για το καλό σου,

θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!”

-“Ααα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου...

Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;” απαντούσε ο γέροντας,

“Μόνο o Θεός το ξέρει!”

Οι μέρες περνούσαν και το άλογο παρέμενε αχώριστη συντροφιά του γέροντα.



Ένα πρωί ξύπνησε και είδε ότι το άλογό του είχε φύγει.

Οι συγχωριανοί του μαζεύτηκαν για να του εκφράσουν τη λύπη τους:

-“Τι μεγάλο κακό που σε βρήκε, τώρα ποιος θα σε βοηθά στις δουλειές σου;

Ήσουν ανόητος που δεν πούλησες το άλογο.

Τώρα δεν έχεις ούτε τα χρήματα, ούτε το άλογο”.



Ο γέροντας με τη χαρακτηριστική ηρεμία του απαντούσε:

-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; Μόνο o Θεός το ξέρει!”

Οι χωριανοί απομακρύνονταν νομίζοντας ότι του γέρου του έχει σαλέψει..



Ύστερα από λίγες μέρες το άλογο επέστρεψε στη μάντρα του γέροντα, μαζί µε μερικά άλλα πανέμορφα

άγρια άλογα που είχε συναντήσει στο δάσος.

Μαζεύτηκαν ξανά οι συγχωριανοί και του έλεγαν:

-“Τι τυχερός που είσαι! Σου έτυχε μεγάλο καλό,

αφού τώρα έχεις περισσότερα άλογα να σε βοηθούν.”



Ο γέροντας τους απάντησε:

-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό.. Μόνο o Κύριος γνωρίζει!

Πάντως, είμαι ευχαριστημένος που το άλογό μου γύρισε.

Οι συγχωριανοί του τον κοιτάζανε πάλι περιφρονητικά.

Μετά από λίγες μέρες, ο γιος του, καβαλικεύοντας ένα από τα άλογα,

έπεσε κι έσπασε τα πόδια του, μένοντας ανήμπορος.



Μαζεύτηκαν πάλι οι χωριανοί λέγοντας:

-“Τι κακό που σε βρήκε! Με τα άλογα που ήρθαν, έχασες τελικά το δεξί σου χέρι στις δουλειές – τον γιο σου –

που υποφέρει τώρα από τους πόνους και ίσως υποφέρει για όλη του τη ζωή.”

Ο γέρος απαντούσε πάλι:

-“Ποιος ξέρει … μόνο o Θεός γνωρίζει τι είναι καλό και τι κακό!”

Δεν πέρασε μια βδομάδα από αυτό το ατύχημα και μια γειτονική χώρα κήρυξε τον πόλεμο στη χώρα του.

Πέρασε, λοιπόν, και από την πόλη του ο στρατός και επιστράτευσε όλους τους νέους άντρες της πόλης.



Δεν πήραν, φυσικά, τον γιο του, που είχε σπασμένα πόδια,

κι έτσι δεν έλαβε μέρος στις άγριες μάχες που ακολούθησαν.

Ήρθαν πάλι οι συγχωριανοί και έλεγαν:

-“Είσαι πολύ τυχερός, αφού οι γιοι όλων μας πάνε να σκοτωθούν στον πόλεμο,

ενώ εσύ θα έχεις τον γιο σου πάντα κοντά σου.”

Και ο γέροντας τούς απάντησε με τρυφερότητα:


-“Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε ποτέ αρκετά, για να κρίνουμε αν κάτι είναι ευλογία ή συμφορά.

Ακόμη αδελφοί μου δεν το καταλάβατε:

Μόνο ο Θεός γνωρίζει το καλό και το κακό μας!!”

Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη Στον Θεό μας, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα!

Υπάρχει άραγε περίπτωση αν αφεθούμε όπως ένα μικρό παιδί στο Θέλημά του,

να νιώσουμε ποτέ θλίψη, άγχος , στενοχώρια;



apantaortodoxias

[XAPA]

Το κρεμμύδι της γριάς

Ντοστογιέφσκι



Γράφει ὁ μεγάλος ρῶσσος φιλόσοφος λογοτέχνης Θεόδωρος Ντοστογιέφσκι στό βιβλίο-ἀριστούργημά του
«Ἀδελφοί Καραμάζωφ».

Σέ ἕνα χωριό ζοῦσε μιά σεβάσμια γερόντισσα.

Τήν ἐκτιμοῦσε ὅλος ὁ κόσμος. Μά πιό πολύ ἐκτιμοῦσε ἡ ἴδια τόν ἑαυτό της.

Μιά ἡμέρα, ἡ γερόντισσα αὐτή πέθανε ὅπως ὅλοι. Ἔκλεισε τά μάτια της καί «κοιμήθηκε».

Μά ὅταν σέ λίγο ξύπνησε, στήν ἄλλη ζωή, διαπίστωσε (πρός μεγάλη ἀγανάκτησή της!),

ὅτι εἶχε βρεθεῖ σέ μιά μεγάλη λίμνη φωτιά.

Καί βλέποντας κάποια στιγμή τόν ἄγγελό της στήν ὄχθη, τοῦ φώναξε:

-Κάποιο λάθος ἔγινε! Ἐγώ, πρόσωπο σεβαστό, δέν ἔπρεπε νά βρίσκομαι ἐδῶ!

Ὁ ἄγγελος τήν συμπόνεσε. Καί φιλοτιμήθηκε νά ψάξει νά βρεῖ ἐλαφρυντικά, νά τήν βοηθήσει.

Καί θυμήθηκε, ὅτι κάποτε εἶχε δώσει σέ μιά ζητιάνα ἕνα φρέσκο κρεμμύδι, πού ἔτυχε καί ὁ ἄγγελος τό εἶχε μαζί του.

Κρατώντας το λοιπόν ἀπό τά φύλλα τῆς τό ἔρριξε μπροστά της.

-Πιάσε το, νά σέ τραβήξω ἔξω. (Τῆς εἶπε).

Ἐκείνη τό ἔπιασε. Καί ὁ ἄγγελος ἄρχισε νά τήν τραβάει ἔξω ἀπό τήν λίμνη-φωτιά.

Καί βλέποντάς την νά βγαίνει ἀπό τό πῦρ τῆς κόλασης ἁρπάχτηκαν ἀπό ἐπάνω της

(ἀπό τά πόδια της, ἀπό τά χέρια της, ἀπό τά ροῦχα της), ἄλλοι πολλοί·

μέ τήν ἐλπίδα νά βγοῦν καί αὐτοί· νά σωθοῦν!

Ἀλλά ἡ σεβάσμια γερόντισσα θύμωσε ἐναντίον τους!

Ἦταν κατάσταση αὐτή; Νά κρεμαστεῖ ἡ ἀληταρία τοῦ κόσμου ἀπάνω της;

Καί ἄρχισε νά τούς κλωτσάει μέ ἀγανάκτηση.

-Τί εἶναι ἐτοῦτο πάλι! Μέ τό δικό μου κρεμμύδι θέλουν νά σωθοῦν ὅλοι αὐτοί;

Καί τό βλαστάρι τοῦ κρεμμυδιοῦ κόπηκε.

Καί ὅλοι αὐτοί, καί ἡ σεβάσμια γερόντισσα μαζί, ξανάπεσαν στό αἰώνιο πῦρ.

Καί τώρα μία ἐρώτηση-ἀπορία:

-Γιατί κόπηκε τό κρεμμύδι;

Ἀπάντηση:

-Γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Καί θέλει νά ἔχουμε ἀγάπη. Ὅμως· ἡ γερόντισσα αὐτή δέν εἶχε ἀγάπη.

Ἄν εἶχε ἀγάπη, θά ἔλεγε:

-Κάμε, Θεέ μου, με την εὐσπλαγχνία Σου, πιασμένοι ἀπό τοῦτο το κρεμμύδι, να βγοῦμε ὅλοι ἀπό ἐδῶ.

Να μη μείνει ἄνθρωπος στήν κόλαση κανένας.



fdathanasiou

[XAPA]

Σ’ αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις…

~ Όσιος γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης



Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης έλεγε στον πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου,

και πριν και μετά την χειροτονία του πατρός Ευαγγέλου:

«Η δουλειά του παπά είναι να διαβάζει ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ειδικά των κεκοιμημένων.

Οι ζωντανοί όλο και κάποιον θα βρουν να του πουν τον πόνο τους, όλο και κάποιος θα τους στηρίξει έστω λίγο.

Στην άλλη ζωή όλοι είναι εν μετανοία, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.

Δουλειά του παπά, είναι να μνημονεύει ονόματα κεκοιμημένων στην Προσκομιδή».


«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ, «κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου.

Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος…

Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.

Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:

«Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει».

Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα.

Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.

Του εμφανίζεται ξανά ο Χριστός μας και του λέει:

«Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις. Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος».

Ο παπα-Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο.

Έρχεται ο Χριστός μας για τρίτη φορά στον παπα-Εφραίμ και του λέει:

«Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις!

Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».

Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις..




Από ομιλία του πατρός Ευαγγέλου Παπανικολάου για τον όσιο γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη.

logosfotos.blogspot

[XAPA]

Κυριακή της Ορθοδοξίας


Οι άγιοι δεκατρείς οσιομάρτυρες της Μονής Καντάρας - θύματα του παπισμού


Το 13ο αιώνα η Κύπρος καταδυναστεύονταν από τους τότε κατακτητές της Φράγκους (Λουζινιάνους).

Ο ορθόδοξος κλήρος διώκονταν βάναυσα και ο λαός εταλαιπωρείτο αφάνταστα, για να εξαναγκαστεί να

φραγκέψει.


Κύριο και ρωμαλέο στήριγμα του λαού στον αγώνα του να μη χάσει την εθνική του αυτοσυνειδησία και την

Ορθόδοξη Πίστη του υπήρξαν, Άγιοι Μοναχοί, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους 13 Οσιομάρτυρες της

Μονής της Παναγίας της Κανταριώτισσας, που βρίσκονταν στην οροσειρά του Πενταδάκτυλου.


Ηγούμενος της Μονής αυτής ήταν τότε ο Ιωάννης και τα ονόματα των υπολοίπων ήταν :


Κόνωνας, Ιερεμίας, Μάρκος Θεόκτιστος, Κύριλλος, Βαρνάβας, Μάξιμος, Ιωσήφ, Γερμανός, Γεράσιμος και

Γεννάδιος (οι δύο τελευταίοι προέρχονταν από τη Μονή Μαχαιρά).


Για την εμμονή τους στην Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση, φυλακίστηκαν από την Λατινική – Παπική εξουσία

της Κύπρου στις φυλακές της Λευκωσίας, όπου παρέμεινα για τρία χρόνια, υφιστάμενοι απάνθρωπα και

απερίγραπτα μαρτύρια.


Τελικά τους κατεδίκασαν σε θάνατο, τους ξεφόρεσαν τα άγια μοναχικά «σχήματά» τους, τους έδεσαν τα πόδια

σε άγρια άλογα, τους λιθοβόλησαν και κατόπιν τους έσυραν πάνω στις κοφτερές πέτρες της κοίτης του

ξεροποτάμου Πεδιαίου, χτυπώντας τους ταυτόχρονα χωρίς έλεος με ραβδιά.


Τέλος, τα κομματιασμένα και καθημαγμένα σώματα των Αγίων τα έριξαν στις φλόγες μεγάλης φωτιάς που

άναψαν, και με αυτόν τον τρόπο τελειώθηκαν……….


Η ημέρα της τελείωσής τους ήταν η 19 Μαίου του έτους 1231.


Ο μαρτυρικός θάνατος των 13 αυτών Οσιομαρτύρων και Ομολογητών σε όλους μας και σε όλους τους αιώνες

διασαλπίζει ότι η διαφορά Ορθοδοξίας και Παπισμού (Ρωμαιοκαθολικισμού) δεν είναι καθόλου παρωνυχίδα,

όπως θέλουν πολλοί να την παρουσιάζουν.


Από θεολογικής και σωτηριολογικής απόψεως η διαφορά αυτή είναι τόσο μεγάλη, όση ακριβώς είναι

η απόσταση που χωρίζει τον Παράδεισο από την κόλαση.


Γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο προτίμησαν οι Άγιοι Μοναχοί το θάνατο, παρά να «εκλατινίσουν», έστω και κατ΄

ελάχιστο, την ατόφια Ορθόδοξη Πίστη τους.


Γι΄ αυτό η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη τους στις 19 Μαίου κάθε χρόνο και δοξολογεί τον Θεό, τον «Θαυμαστόν

εν τοις αγίοις Αυτού».



ΠΗΓΗ : ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΝΤΑΡΑΣ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 65-67, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1996, σ. 277.


tribonio

[XAPA]

– Παναγία μου, φώτισέ με τι να κάνω, ώστε και η Εικόνα σου να σωθεί και οι Ορθόδοξοι να μη κινδυνεύσουν



*Το συγκλονιστικό θαύμα με την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας

της Ιεράς Μονής Φιλοθέου κατά την περίοδο της Εικονομαχίας!


Ο Εικονομάχος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Θεόφιλος είχε στην Σύγκλητο του ένα πατρίκιο, Συμεών ονόματι.

Ο Συμεών είχε σύζυγο ευσεβεστάτη και Ορθοδοξάτη, την Βικτωρία.

Η ευσεβής Βικτωρία, είχε κρυμμένη στο Εικονοστάσι του μεγάρου της μια Εικόνα της Παναγίας,

που την προσκυνούσε κρυφά. Δυστυχώς ο άνδρας της ήταν εικονομάχος.

– Βικτωρία, της είπε μια μέρα, αυτή την ελεεινή Εικόνα που προσκυνάς να την παραδώσωμε στις Αρχές.

Οι διοικητές, ας την κάψουν και ας την κάμουν ό,τι θέλουν, διότι αν κάμουν έρευνα εδώ και την βρούν, τότε κινδυνεύουμε.

Ο αυτοκράτωρ σ’ αυτό το ζήτημα είναι αμείλικτος.


– Εγώ, είπε η Βικτωρία, δεν φοβάμαι κανένα εκτός από τον Θεόν.

Άφησέ με όμως να σκεφθώ απόψε τι θα πράξω.

Το βράδυ εκείνο η Βικτωρία πήγε μπροστά στην εικόνα και είπε:

– Παναγία μου, φώτισέ με τι να κάνω, ώστε και η Εικόνα σου να σωθή και οι Ορθόδοξοι να μη κινδυνεύσουν.

Κατόπιν της ήλθε μια έμπνευσι.

Πήρε την εικόνα της Γλυκοφιλούσης την ίδια εκείνη νύκτα και πήγε στην παραλία.

Το μέγαρό της ήταν κοντά στην θάλασσα.

Ασπάσθηκε πολλές φορές την Εικόνα και κατόπιν την εξεσφεδόνισε στα κύματα, παρακαλώντας να μη τη βρούν οι αιρετικοί.


Η Εικόνα, αντί να πέση πλαγίως, παραδόξως προχωρούσε όρθια επάνω στα κύματα.

Η Εικόνα πέρασε την Προποντίδα, τον Ελλήσποντο κι’ έφθασε στο Άγιον Όρος, στο λιμανάκι της Μονής Φιλοθέου.

Την ώρα εκείνη ο Ηγούμενος, ενώ κοιμόταν στο κελλί του, άκουσε κάποια υπερκόσμια φωνή που τον ξύπνησε.

– Σήκω, του είπε, Ηγούμενε. Κατέβα γρήγορα στην παραλία να παραλάβης την Εικόνα Μου.

Ο Ηγούμενος τότε μαζύ με τους Πατέρες πήγε στην παραλία.

Πράγματι είδαν εκεί στην άμμο να στέκεται όρθια η Ιερά εικόνα.

Ο Ηγούμενος με ευλάβεια την πήρε στα χέρια του, οπότε νέον θαύμα επηκολούθησε.

Εις το σημείον της παραλίας που βρέθηκε η Εικόνα, ανέβλυσε νερό, το οποίον τρέχει μέχρι σήμερα.

Είναι το «Αγίασμα» του Αγίου Τιμοθέου.

Αυτό το Αγίασμα, δια τους πιστούς και αντιαιρετικούς Ορθοδόξους, είναι ιαματικόν κατά πάσης νόσου.

Οι πατέρες με άφθονα θυμιάματα και λαμπάδες, με ύμνους και ψαλμωδίες μετέφεραν την Εικόνα στο Μοναστήρι.

Από τότε κατ’ έτος, την Δευτέραν της Διακαινησίμου, εις ανάμνησιν του θαύματος,

τελείται στο Αγίασμα λιτανεία και Αγιασμός. Η Εικών κάμνει πολλά θαύματα.



Η θαυματουργή Εικών της Γλυκοφιλούσης φυλάσσεται εις την Ι. Μονήν Φιλοθέου, εις τον κίονα του αριστερού χορού του Καθολικού Ναού του Μοναστηρίου.

Χαραλάμπους Δ. Βασιλόπουλου,
«Θαύματα της Παναγίας»

simeiakairwn

[XAPA]

ΣΥΓΝΩΜΗ και για το χαμόγελο που δεν σου χάρισα...



"..... ΣΥΓΝΩΜΗ και για το χαμόγελο που δεν σου χάρισα..."

κουβεντιάζοντας σήμερα με τον Γέροντα μας μετά την Λειτουργία στον καθιερωμένο καφέ,

τον ρώτησα για τον Εσπερινό της συγνώμης που θα ακολουθούσε.

Με ενθουσίασε πιο πολύ από όσα μας είπε μιά προτροπή του και σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας :

"....σήμερα ζητάμε συγχώρεση ακόμα κι από αυτούς που δεν τους έχουμε κάνει τίποτα .....

ζητάμε συγνώμη και για το χαμόγελο που δεν χαρίσαμε ..."

Καλό Στάδιο σε όλους!



Γέρων Χρυσόστομος

Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτου

apantaortodoxias

[XAPA]

Γέροντα, γιατί ο κόσμος υποφέρει σήμερα τόσο πολύ;



Γέροντα, γιατί ο κόσμος υποφέρει σήμερα τόσο πολύ;

– Από την αγάπη του Θεού!

Εσύ σαν μοναχή σηκώνεσαι το πρωί, κάνεις τον κανόνα σου, κάνεις κομποσχοίνια, μετάνοιες κ.λπ.

Για τους κοσμικούς οι δυσκολίες που περνούν είναι ο κανόνας τους, οπότε εξαγνίζονται μ’ αυτές.

Τους κάνουν μεγαλύτερο καλό από την κοσμική καλοπέραση, η οποία δεν τους βοηθάει

ούτε να πλησιάσουν στον Θεό, ούτε να αποταμιεύσουν μισθό ουράνιο.

Γι᾿ αυτό πρέπει να τις δέχονται ως δώρα από τον Θεό.


Ο Καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του, από αγάπη, από θεία καλοσύνη,

και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική, δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του.

Επειδή δηλαδή θέλει να σώσει τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του,

επιτρέπει τις δοκιμασίες, για να παλέψει ο άνθρωπος, να αγωνισθεί και να δώσει εξετάσεις στην υπομονή

στους πόνους, ώστε να μην μπορεί να Του πει ο διάβολος:«Πώς τον ανταμείβεις αυτόν ή πώς τον σώζεις, αφού δεν κοπίασε;».

Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή, αλλά η άλλη.

Πρώτα μας φροντίζει για τη άλλη ζωή και ύστερα γι᾿ αυτήν.


– Γιατί όμως, Γέροντα, ο Θεός σε μερικούς ανθρώπους δίνει πολλές δοκιμασίες, ενώ σε άλλους δεν δίνει;

– Τι λέει η Αγία Γραφή; «Όν αγαπά Κύριος παιδεύει».

Ένας πατέρας έχει λ.χ. οκτώ παιδιά.

Τα πέντε μένουν στο σπίτι, κοντά στον πατέρα τους, και τα τρία φεύγουν μακριά του και δεν τον σκέφτονται.

Σ᾿ αυτά που μένουν κοντά του, αν κάνουν καμιά αταξία, τους τραβάει το αυτί, τους δίνει κανένα σκαμπιλάκι·

ή, αν είναι φρόνιμα, τα χαϊδεύει, τους δίνει και καμιά σοκολάτα.

Ενώ αυτά που είναι μακριά, ούτε χάδι ούτε σκαμπίλι έχουν.

Έτσι κάνει και ο Θεός.

Τους ανθρώπους που είναι κοντά Του και εκείνους που έχουν καλή διάθεση, αν σφάλουν λίγο,

τους δίνει ένα σκαμπιλάκι και εξοφλούν ή, αν τους δώσει περισσότερα σκαμπίλια, αποταμιεύουν.

Σ᾿ εκείνους πάλι που είναι μακριά Του δίνει χρόνια, για να μετανοήσουν.

Γι᾿ αυτό βλέπουμε κοσμικούς ανθρώπους να κάνουν σοβαρές αμαρτίες και παρ᾿ όλα αυτά να έχουν άφθονα υλικά αγαθά

και να ζουν πολλά χρόνια, χωρίς να περνούν δοκιμασίες.

Αυτό γίνεται κατ᾿ οικονομία Θεού, για να μετανοήσουν.

Αν δεν μετανοήσουν, θα είναι αναπολόγητοι στη άλλη ζωή.



Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, Οικογενειακή Ζωή

vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

ΝΙΚΗΣΕ Η ΑΓΑΠΗ