Η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη Μας

Δεν θα απελπιστώ. Ελπίζω στον Χριστό
Ορθόδοξη Αλήθεια

Από το π.
Ανδρέα Κονάνο

Να διαβάζεις τους ψαλμούς του Δαβίδ. Εκεί θα δεις τον Δαβίδ που μιλάει στον Θεό με μια τέτοια πίστη, εντυπωσιακή! Απευθύνεται στον Θεό και του λέει: «Κύριε, είσαι ο βράχος μου, το στήριγμά μου, το καταφύγιό μου! Είσαι η πέτρα μου! Είσαι η υπομονή μου, είσαι η δύναμή μου. Κύριε, τα νερά σου με ξεδιψούν. Κύριε, η σκέψη σου μ’ ανακουφίζει. Μόνο που σε σκέφτομαι, ανασταίνομαι. Κύριε, τα φτερά της προστασίας Σου με καλύπτουν και δροσίζομαι κάτω απ’ τον ίσκιο της αγάπης Σου. Οπου κι αν πάω, Κύριε, δεν φοβάμαι τίποτα. Και στον θάνατο να πάω, εγώ έχω Εσένα κοντά μου κι ανοίγεις δρόμους και μου δίνεις φως».

Ε, αυτά τα λόγια κάνουν και τον νου να σκέφτεται αλλιώς. Αυτά τα λόγια, αυτή η πίστη, διαμορφώνουν μια τέτοια σκέψη και στάση ζωής που μπορεί να βλέπεις τα ίδια πράγματα που βλέπουν όλοι με συγκεκριμένο τρόπο (ανεργία, ταλαιπωρία, αρρώστιες), αλλά εσύ λες: «Οχι. Οχι, δεν θα το δω έτσι. Δεν θα τρελαθώ. Δεν θα απελπιστώ. Θα ελπίζω στο Χριστό. Σ’ Αυτόν θα κρεμαστώ. Απ’ Αυτόν θα ελπίζω να 'ρθει η λύση. Και θα βάλω στη ζωή μου φως. Περισσότερο φως. Θ’ ανάβω φως μέσα μου». Τα κεράκια που ανάβουμε στην Εκκλησία αυτό δηλώνουν.

Το ξέρεις αυτό, Βασίλη; Ο Βασίλης Χατζηνικολάου είναι πάλι μαζί μας και τον ευχαριστώ πάρα πολύ που και σήμερα μας δίνει την ξεκούραστη και φωτεινή μουσική του. Ευχαριστώ πάρα πολύ, Βασίλη, γι’ αυτό το μουσικό διάλειμμα.

Είδες πώς παίζει ο νους μας; Τρέχει από εδώ, τρέχει από εκεί. Μπορεί να σου μπει κάτι στο μυαλό και να νομίζεις ότι έτσι είναι τα πράγματα, ενώ δεν είναι έτσι. Κι αρρωσταίνεις απ’ τη στενοχώρια σου άδικα. Γιατί έτσι νομίζεις. Ετσι πιστεύει το μυαλό σου. Και πολλοί το λένε «Το μυαλό σου το άρρωστο τα φταίει όλα. Το μυαλό σου, που σκέφτεται, που φαντάζεται, που μπερδεύεται, που ζαλίζεται».

Ελεγα για το κεράκι που ανάβουμε στην Εκκλησία… Με το κεράκι αυτό, εκτός των άλλων, παρακαλάμε τον Θεό να 'χουμε φωτεινούς λογισμούς. Οπως είναι αυτή η φλογίτσα στο κερί, έτσι να 'ναι και μέσα στο μυαλό μας μια φλόγα. Να μπει ένα φως και να φωτίσει τα πράγματα. Να μην είμαι άνθρωπος που μεταδίδω σκοτάδι. Ούτε με τα λόγια ούτε με τις σκέψεις ή την ψυχική μου κατάσταση. Ούτε να δημιουργώ γύρω μου μια ατμόσφαιρα μελαγχολίας και αποθάρρυνσης, μα να ακτινοβολώ.

Οπου βρεθώ κι όπου σταθώ να μη σκοτεινιάζει ο τόπος. Οταν πας κάπου να δίνεις φως. Να μιλάς και να χαίρεται ο άλλος, να βλέπει αισιόδοξα τα πράγματα κοντά σου. Να σε ρωτά: «Θα τα καταφέρουμε; Τι λες εσύ;». Και ν’ απαντάς εσύ: «Βεβαίως, θα τα καταφέρουμε». Μέσα σ’ αυτό το φως λιώνουν τα πάντα. Οσοι Αγιοι είδαν τον Χριστό στην προσευχή τους, είχαν αυτή την αίσθηση του φωτός. Είδαν τον Κύριο μέσα σε λάμψη, μέσα σε υπερκόσμια ατμόσφαιρα, κι αντίκρισαν ένα φως που δεν περιγράφεται με λόγια αυτού του κόσμου. Αυτό το φως, αν μπει και τώρα στον νου σου και σε φωτίσει, θα αλλάξουν όλα.

«Χριστέ, το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Αυτό το φως θα σε κάνει να δεις αλλιώς τη ζωή και τα προβλήματά της. Αυτό να ζητάμε απ’ τον Χριστό: Να μας αλλάξει, να μας ανακαινίσει. Το πώς θα γίνει, τον τρόπο, τον είπα. Ετσι: ζητώντας το. Επαναλαμβάνοντας λόγια προσευχής πάλι και πάλι.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ!


Όταν
η παρατήρηση κάποιου
μοιάζει σα να σου λέει
¨εξαφανίσου από προσώπου της γης¨,
¨χάσου, πέθανε, σβήσε¨,
τότε σίγουρα
δεν είναι παρατήρηση
με σκοπό
τη βοήθειά σου,
μα την ψυχική
εξόντωσή σου.
Αυτός είναι
ο διάβολος
στην πράξη
της ζωής.
Η παρατήρηση
που έχει
πηγή έμπνευσης
το Θεό,
έχει πάντα – μα πάντα!!- μέσα της
το αγγελικό στοιχείο
της ελπίδας,
της στήριξης,
της αγάπης,
της βοήθειας.

ΠΩΣ ΑΝΤΕΞΕΣ, ΑΓΙΕ ΝΕΚΤΑΡΙΕ, ΤΟΣΗ ΚΑΚΙΑ;...


Πάντα είχα την απορία,
πώς άντεξε ο άγιος Νεκτάριος τόσο διωγμό,
συκοφαντίες, κακίες και φθόνο απ’ τους ανθρώπους.
Άνθρωποι της Εκκλησίας ήταν που τον πολέμησαν,
αν θυμάσαι.
Διαβάζοντας το βίο του, όμως, βρήκα μια εξήγηση.
Και για όσα τράβηξε.
Και για τον τρόπο που τα αντιμετώπισε.
Μικρός, λοιπόν, είχε ζητήσει απ’ το Θεό να γίνει άγιος!!
Και σοβαρολογούσαν και οι δύο!
Και ο άγιος σοβαρολογούσε, μα σοβαρολογούσε και ο ... Θεός.
Γι’ αυτό, νομίζω, πέρασε όσα πέρασε:
Για να υλοποιηθεί αυτή η προσευχή η παιδική.
Με διδάσκει πολύ το ότι ο άγιος
ήταν άνθρωπος υπεύθυνης και σοβαρής σχέσης με το Θεό.
Ζήτησε κάτι βαρύ, και δέχτηκε το τίμημά του!
Χωρίς ¨μα¨ και ¨μου¨, και ¨γιατί¨ και ¨πώς¨
και ¨ξέρετε, δεν εννοούσα αυτό¨.
Σου λέει, ¨Το ζήτησα ο ίδιος. Ζήτησα την αγιότητα.
Λάβε τώρα αυτό που ζήτησες, ψυχή μου. Αγκάλιασέ το.
Και ψάξε το θησαυρό που κρύβεται μέσα του.
Και δες το Σταυρό που έλαβες,
ως απάντηση στη δική σου προσευχή.
Και περίμενε την Ανάσταση!¨
Το είπε, το έκανε,
το έζησε,
κι ησύχασε η καρδούλα του.
Παρόλο που τα μεγάλα μάτια του
έσταζαν συχνά
δάκρυα πόνου.
Άνθρωπος ήταν κι αυτός.
Άγιος.
Δηλαδή, Τιτάνας του αγίου Πνεύματος.
Μα κι ευαίσθητος σα παιδί.
Άγιε μου, Νεκτάριε.
Είσαι ο αγαπημένος μας.
Και το ξέρεις.
Είσαι ωραίος...

Χρόνια πολλά Νεκτάριε, Νεκταρία!!

ΕΙΠΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΙΚΡΟΣ



Τα παιδιά είναι ειλικρινή,
αληθινά και γνήσια.
Αθώα και αυθόρμητα.
Μα όχι
κι αγγελούδια.
Όποιος έχει μικρό παιδί,
βλέπει μέσα του όλα τα πάθη
και τη ζούγκλα των ενστίκτων
και την ένταση και την πάλη.
Κυριαρχικότητα,
επιθετικότητα,
ζήλεια, συγκρούσεις, εγωισμός,
ναρκισσισμός,
σεξουαλικότητα.
Όλα υπάρχουν στα παιδιά.
Μα ένα δεν έχουν:
την υποκρισία.
Είναι αυτά που είναι,
μα είναι αληθινά,
πηγαία,
εκστατικά.
Γελάνε με την καρδιά τους.
Κλαίνε με την ψυχή τους.
Εκφράζονται χωρίς λογοκρισία.
Λένε το ναι, ναι. Και το όχι, όχι.
Γι’ αυτό τα αγαπάμε και τα θαυμάζουμε.
Γι’ αυτό μας ξεκουράζουν
και μας ελκύουν.
Γι’ αυτό ίσως ο Χριστός είπε
να γίνουμε σαν κι αυτά.
Διότι τα παιδιά,
είναι τα πλάσματα που έκανε ο Θεός,
πριν επέμβει ο πολιτισμός
και τα κάνει ψεύτικα,
διπλωμάτες,
θεατρίνους,
πολιτικούς,
ηγέτες - χειραγωγούς.
Μπερδεμένα
και καταπιεσμένα.

ΜΝΗΣΘΗΤΙ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ!..

Όμορφη μέρα.
Μα για άλλους,
δύσκολη μέρα.
Μπορείς όμως,
αν περνάς δύσκολα,
να θυμάσαι όλα τα ωραία
που διδάσκεσαι τόσα χρόνια
κοντά στο Χριστό και την Εκκλησία,
και να αλλάζεις
διάθεση.
Οι λογισμοί
επηρεάζουν πολύ
τη ζωή μας,
άλλωστε.
Το ξέρεις.
Άρα, ¨παρ' το αλλιώς!"

ΙΕΡΕΥΣ ΤΙΣ, ΙΔΩΝ, ΑΝΤΙΠΑΡΗΛΘΕΝ...



Νιώθω τόση ντροπή
που με περιέγραψες
αιώνες πριν,
Χριστέ μου,
λες κι ήξερες ότι
συχνά
αυτό θα κάνω
ως ιερέας Σου:
θα προσπερνώ
τον ανθρώπινο πόνο,
θα πουλάω βιτρίνα,
θα παίζω τον καλό,
και θα χρησιμοποιώ
το άγιο Όνομά Σου,
προς ίδιον όφελος
κυρίως...
Ιησού μου,
καλέ μου Σαμαρείτη.
Λυπάμαι
για το χάλι μου.
Μη με προσπεράσεις,
Συ,
ο Ιερεύς,
ο Μέγας.

ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ, ΘΑ ΠΕΙ: ΑΓΑΠΑ ΜΕ!..



Κύριε, Ιησού Χριστέ, ευχαριστώ για το Έλεός Σου..
Ο νους φοβάται, η καρδιά ξέρει ότι Κάποιος την αγαπά.
Μα ποιος ακούει την καρδιά,
με τόση φασαρία και άγχος που κυριαρχεί γύρω μας.
Κάνε ησυχία, κλείσε τα μάτια,
πιάσε το σφυγμό σου, άκου την αναπνοή σου,
εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή, εκπνοή...
Και εκεί, σ' αυτή την ησυχία,
έλα σε επαφή
με τον Χριστό της Ειρήνης,
της Γαλήνης, της ησυχίας.
Θυμάμαι, όσες φορές πήγαινα στο άγιο Όρος με απορίες,
όλες λύνονταν ήδη στη διαδρομή Ουρανούπολη - Δάφνη,
με το καραβάκι,
καθώς ένιωθα τη χάρη του Θεού
και το γλυκασμό της Παναγίας,
να κατρακυλούν απ' τον Άθωνα
και να λιώνουν κάθε δισταγμό, ξεσηκωμό,
ένταση, κι έπαρση των λογισμών μου...
Άλλαξε ο νους, άλλαξαν όλα.
Και η ζωή, είναι πλέον όμορφη.
Κι οι τάσεις απελπισίας ή κι αυτοκτονίας,
γίνονται κακό όνειρο.
Και όλα είναι πάλι ωραία.

Καλή Σαρακοστή!

ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΙ

Πριν γίνεις άγιος,
γίνε άνθρωπος...
Πες μια ζεστή καλημέρα στο διπλανό σου.
Μάθε να πίνεις ένα καφέ με τον άνθρωπό σου.
Χαμογέλα στο γείτονα.
Δες την καινούργια μπάλα του παιδιού σου.
Πες έναν έπαινο στην κορούλα σου
που γύρισε απ’ το σχολείο.
Δώσε ένα φιλί στη γυναίκα σου
για το μουσακά και το σπυρωτό πιλάφι.
Χάιδεψε τον άντρα σου
που έχει πονοκέφαλο απ’ τις σκοτούρες.
Δώσε κανα ψιλό στο φτωχό.
Βάλε φαΐ στο πήλινο πιατάκι,
για τα γατάκια της γειτονιάς που τρέμουν.
Άλλαξε κανάλι για χατήρι της.
Κάνε πως δεν άκουσες
τη γκρίνια του.
Κι όταν ξεχάσεις
το σφίξιμο
και το ¨στόχο¨ της αγιότητας,
ίσως ...και να την έχεις αγγίξει ήδη!..
Απ’ αυτά τα απλά,
τα ¨χαζά¨, τα καθημερινά.
Που δεν μυρίζουν και πολύ λιβάνι.
Μα σε πάνε στου Χριστού το λιμάνι.
Καρφί.
Άνευ διοδίων,
τριωδίων,
τετραδίων,
βιβλίων κλπ..

ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ…



Μου ‘πε ένας φίλος ώριμης ηλικίας,
έμπειρος στη ζωή,
στον πόνο και τη χαρά της:
Άκου πάτερ,
τι κατάλαβα
όλα αυτά τα χρόνια:
Η μεγαλύτερη χαρά,
είναι ο έρωτας.
Ο θείος,
μα κι ο ανθρώπινος.
Ο μεγαλύτερος πόνος,
πάλι ο έρωτας.
Η μόνη λύση,
ο έρωτας.
Στην κρίση, η γιατρειά λέγεται έρωτας.
Αιτία θανατηφόρου αγωνίας, ο έρωτας.
Το πιο μεγάλο αδιέξοδο, πάλι, αυτός.
Η πιο μεγάλη αρρώστια, ναι, ο έρωτας.
Έρωτας,
κι όλα τα κύτταρά σου
λάμπουν.
Ο ίδιος,
Ανάσταση και Διάλυση.
Ζωή και θάνατος
μαζί.
Το πιο μεγάλο βάσανο.
Η πιο μεγάλη χαρά και έκρηξη.
Όταν τον ζεις, ξανανιώνεις.
Όταν υποφέρεις εξαιτίας του,
γερνάς σε μια νύχτα.
Τρελά ποθητός,
κι επικίνδυνα εχθρός.
Άκρη δεν βρίσκεις μαζί του.
(Εγώ, άκουγα σιωπηλός,
και κρατούσα σημειώσεις…)