Περί ανέμων και υδάτων

...για κάθε θέμα γενικού ενδιαφέροντος που δεν μπορεί να ενταχθεί στις υπόλοιπες κατηγορίες...

Re: Επερχόμενα και προφητείες

Unread postby giannis73 » Sat Oct 24, 2015 3:44 pm

Εάν δώσετε 3 λεπτά από το χρόνο σας και το διαβάσετε θα νιώσετε υπέροχα..

Ένας άνδρας είδε μία ανήμπορη γιαγιά στην άκρη του δρόμου και θέλησε να την βοηθήσει. Εκείνη όμως…..

Μια μέρα, ένας άντρας είδε μια ηλικιωμένη γυναίκα στην άκρη του δρόμου. Αμέσως κατάλαβε πως χρειαζόταν βοήθεια, οπότε την πλησίασε αργά με τοαυτοκίνητό του.

Η γυναίκα φάνηκε ανήσυχη, παρόλο που ο άντρας φρόντισε να είναι χαμογέλαστος. Κανείς δεν είχε σταματήσει για να τη βοηθήσει, την τελευταία μία ώρα. Θα της έκανε κακό; Ο ίδιος έμοιαζε φτωχός και πεινασμένος.

Ο άντρας κατάλαβε τις σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό της τρομαγμένης αυτής γιαγιούλας. Είπε μαλακά «Είμαι εδώ για να σας βοηθήσω κυρία μου. Ονομάζομαι Bryan Anderson. Θέλετε μήπως να μπείτε στο αυτοκίνητο για να ζεσταθείτε;»

Είχε χαλάσει το ένα λάστιχο από το αμάξι της, όμως για μια ηλικιωμένη γυναίκα δε χρειάζεται να είναι κάτι παραπάνω.

Ο Bryan χώθηκε κάτω από το αμάξι ψάχνοντας για ένα σημείο να στηρίξει το γρύλο και στην προσπάθειά του έγδαρε κανά δυο φορές τα χέρια του. Το λάστιχο αλλάχτηκε σχεδόν αμέσως, είχε όμως λερωθεί και τα χέρια του τον πονούσαν στα σημεία που είχε χτυπήσει.

Τελείωνε τη δουλειά του, όταν η γυναίκα κατέβασε το παράθυρο και άρχισε να του μιλάει. Του είπε πως ήταν από το St. Louis και απλά έτυχε να περνάει από εδώ. Τον ευχαρίστησε θερμά για τη βοήθειά του, με μια γλυκιά ειλικρίνεια.

Ο Bryan απλά χαμογέλασε καθώς έκλεινε το καπό και αυτή τον ρώτησε πόσα χρήματα του όφειλε. Δεν είχε πρόβλημα όσα και να της ζητούσε, σκεφτόμενη όλα τα φριχτά πράγματα που θα μπορούσαν να έχουν συμβεί, αν δε σταματούσε ο Bryan.

Φυσικά αυτός αρνήθηκε. Δεν έκανε τη δουλειά του, απλά βοηθούσε κάποιον που είχε ανάγκη, οπότε η αμοιβή δε του πέρασε ποτέ από το μυαλό. Πολλοί άνθρωποι τον είχαν βοηθήσει από καλοσύνη στο παρελθόν και το ίδιο έκανε και εκείνος, όποτε του δινόταν η ευκαιρία.

Της είπε πως αν πραγματικά ήθελε να τον ξεπληρώσει, την επόμενη φορά που θα έβλεπε κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, να του τη δώσει απλόχερα.

Περίμενε ώσπου η γυναίκα να μπει στο αμάξι της και να φύγει, πριν ξεκινήσει και ο ίδιος. Ήταν μια κρύα και καταθλιπτική μέρα, ένιωθε όμως καλά με τον εαυτό του καθώς επέστρεφε στο σπίτι του.

Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, η ηλικιωμένη γυναίκα είδε ένα μικρό εστιατόριο και αποφάσισε να σταματήσει για να φάει κάτι και να πάρει δυνάμεις πριν καλύψει το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής. Το μέρος ήταν σκοτεινό και έξω υπήρχαν δύο αντλίες βενζίνης. Το σκηνικό της ήταν άγνωστο. Η σερβιτόρα την πλησίασε φέρνοντας μαζί της μια καθαρή πετσέτα για να σκουπίσει τα υγρά μαλλιά της. Παρατήρησε πως η νεαρή κοπέλα ήταν περίπου 8 μηνών έγκυος, προσπαθούσε όμως να μη δείχνει πόσο κουρασμένη ήταν στην πραγματικότητα. Η γιαγιά σκέφτηκε πως ήταν δυνατόν κάποιος που είχε τόσο λίγα, να τα μοιράζεται με έναν ξένο. Και τότε θυμήθηκε τον Bryan.

Όταν τελείωσε το γεύμα της, έβγαλε 100$ για να πληρώσει το λογαριασμό. Η σερβιτόρα αναγκάστηκε να γυρίσει στην ταμειακή μηχανή για να πάρει ρέστα, όταν επέστρεψε όμως, η άγνωστη γυναίκα όμως είχε εξαφανιστεί, αφήνοντας ένα σημείωμα στο τραπέζι.

- Δε μου οφείλεις τίποτα. Έχω βρεθεί κι εγώ στη θέση σου. Κάποτε κάποιος με βοήθησε, με τον ίδιο τρόπο που βοηθάω εσένα τώρα. Αν όντως θέλεις να μου το ξεπληρώσεις ορίστε τι πρέπει να κάνεις: μην αφήσεις αυτή την αλυσίδα αγάπης να τελειώσει με εσένα.

Κάτω από το σημείο βρισκόταν ακόμη 4 χαρτονομίσματα των 100$. Η σερβιτόρα ξέσπασε σε κλάματα…

Είχε ακόμη αρκετή δουλειά να κάνει, τραπέζια να καθαρίσει και πελάτες να σερβίρει, επιβίωσε όμως και αυτή τη μέρα. Όταν το ίδιο βράδυ επέστρεψε στο σπίτι και επιτέλους ξάπλωσε στο κρεβάτι της, σκεφτόταν τα χρήματα και τα λόγια της ηλικιωμένης γυναίκας. Πως μπορούσε να ξέρει πόσο πολύ είχαν ανάγκη αυτά τα χρήματα, η ίδια και ο συζυγός της; Το παιδί θα ερχόταν σύντομα…

Ήξερε πόσο ανησυχούσε ο άντρας της και καθώς κοιμόταν δίπλα της του έδωσε ένα πεταχτό φιλί ψιθυρίζοντάς του «Όλα θα πάνε καλά… Σε αγαπάω πολύ Bryan Anderson.»
- See more at: http://perivolipanagias.blogspot.gr/201 ... IICeg.dpuf
giannis73
 

Re: Επερχόμενα και προφητείες

Unread postby giannis73 » Sat Oct 24, 2015 3:50 pm

Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους!

Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα…

Ο Ναός του Αγίου Λουκά είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως και την είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.

Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει με ένα τρόπο περίεργο. Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα. Γονατίζει. Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.

Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. Mου δείχνει τον νεαρό και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.

«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει.

Του κάνω νόημα πως δεν θα σταματήσω. Δεν θέλω να του πω ότι γνωρίζω τι συμβαίνει. Δεν θέλω να τους τρομάξω.

Ο νεαρός είχε ασχοληθεί ενεργά με πρακτικές της Νέας Εποχής. Με επικλήσεις πνευμάτων και τέτοια σχετικά. Είχε φθάσει σε επίπεδο να συνδιαλέγεται με τα πνεύματα που επικαλείτο. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποίησε πως η επαφή του με αυτά τα πνεύματα του δημιουργούσε σαβαρά πνευματικά και σωματικά προβλήματα. Ένιωθε μέσα στο σώμα του μια σκοτεινή δύναμη να τον κυριεύει και να τον συνθλίβει.

Προσπάθησε να βρει θεραπεία σε φημισμένους ψυχοθεραπευτές. Στη συνέχεια πλησίασε ένα φημισμένο Προτεστάντη Πάστορα. Εκείνος του έκανε κάποιους εξορκισμούς. Η κατάσταση δεν βελτιωνόταν. Και τότε ο Πάστορας του είπε: «Εγώ αυτό μπορώ να σου κάνω. Αν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στους Ορθοδόξους».

Δεν είχε ξανακούσει για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ρώτησε για πληροφορίες και μια Κυριακή ήρθε στον ναό του Αγίου Λουκά και παρακολούθησε την Λειτουργία. Για πρώτη φορά ένιωσε κάτι διαφορετικό να συμβαίνει μέσα του. Ένα αίσθημα πρωτόγνωρο. Με πλησίασε. Μου διηγήθηκε την ιστορία του. Και από εκείνη την ημέρα όχι μόνο εντάχθηκε στο πολύμηνο πρόγραμμα κατηχήσεως αλλά ερχόταν ανελλειπώς σε όλες τις ακολουθίες οι οποίες ετελούντο στο Ναό.

Σήμερα ήρθε η ευλογημένη στιγμή γι᾽ αυτόν νά δεχθεί το άγιο βάπτισμα. Και τώρα, την ιερή ώρα των εξορκιστικών προσευχών, αυτός δίνει τον δικό του αγώνα. Κυριολεκτικά παλεύει.

Οι ευχές τελειώνουν. Ήρθε η ώρα της αποτάξεως του Σατανά.

«Αποτάσση τω Σατανά;», ρωτώ.

Οι κατηχούμενοι με την σειρά τους απαντούν. Ο νεαρός, ακόμα γονατιστός, απαντά με σβηστή και τρεμάμενη φωνή: «Ἀποτάσσομαι».

Προχωρώ στις ερωτήσεις της Συντάξεως με το Χριστό. Το ίδιο σκηνικό. Αλλά τώρα, την ώρα που απαγγέλλουν το Σύμβολο της Πίστεως, ο νεαρός σηκώνεται δειλά δειλά. Σταμάτησε να βήχει και να μουγκρίζει. Το πρόσωπό του όμως παραμένει κάτωχρο.

Ἡ Ἀκολουθία της Βαπτίσεως συνεχίσθηκε χωρίς άλλα απρόοπτα. Στο τέλος οι τρείς νεοφώτιστοι κοινώνησαν για πρώτη φορά το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου. Οι πιστοί σπεύδουν με χαρά να τους ευχηθούν. Ο νεαρός παραμένει σιωπηλός, κάτωχρος αλλά ήρεμος.

Την επομένη, ο νεοφώτιστος πλέον νεαρός άνδρας ήρθε να με επισκεφθεί στο Γραφείο.

«Θέλω να σας μιλήσω για εχθές», μου λέγει.

«Ευχαρίστως», του απαντώ. «Σε ακούω».

Μου διηγείται τι του συνέβη την ώρα της κατηχήσεως. Άκουγε μέσα του δεκάδες φωνές να ουρλιάζουν. Ένιωσε κάποιες σκοτεινές παρουσίες να παλεύουν. Ένιωσε να πνίγεται. Την ώρα της Σύνταξης έβλεπε τα σκοτεινά πνεύματα να φεύγουν σαν καπνός μέσα από το σώμα του. Οι φωνές και η αίσθηση του πνιγμού σταμάτησαν. Ηρέμησε.

Το βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί μια σκοτεινή παρουσία μπήκε στο δωμάτιό του. Το σκοτεινό πνεύμα τον ρώτησε: «Γιατί μας έδιωξες; Γιατί;»

Τον παρακολουθούσα χωρίς να μιλώ. Συνέχισε την διήγηση.

«Έκαμα το σταυρό μου και το σκοτεινό πνεύμα εξαφανίσθηκε. Πάτερ, αλήθεια σας λέγω. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ένιωσα φόβο. Μάλλον το αντίθετο. Ήταν η πρώτη φορά που ἐνιωσα πως το σκοτεινό πνεύμα είχε κυριευθεί από φόβο.»

Δεν μίλησα. Τον σταύρωσα. Τον αγκάλιασα και δακρυσμένος ψέλλισα: «Ευλογητός ο Θεός, ο πάντας ανθρώπους θέλων σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ἀμήν».

Ιστορία βασισμένη σε αληθινό περιστατικό - Του Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ Κονγκ κ. Νεκταρίου
- See more at: http://perivolipanagias.blogspot.gr/201 ... 6qjbB.dpuf
giannis73
 

Re: Επερχόμενα και προφητείες

Unread postby giannis73 » Sat Oct 24, 2015 4:11 pm

giannis73
 

Re: Περί ανέμων και υδάτων

Unread postby SUKHOI » Tue Oct 27, 2015 2:08 pm

Σαουδάραβας πρίγκιπας μετέφερε δύο τόνους ναρκωτικών χαπιών στους τζιχαντιστές

Δύο τόνους χαπιών αμφεταμίνων επρόκειτο να μεταφέρει στους τζιχαντιστές το ιδιωτικό τζετ του Σαουδάραβα πρίγκιπα, Αμπντ αλ Μουσέν Ουαλίντ μπιν αμπτ αλ Αζίζ αλ Σαούντ, όπως ανακάλυψαν οι άνδρες της ασφάλειας του αεροδρομίου Ραφίκ Χαρίρι της Βηρυτού.

Η πληροφορία επιβεβαιώθηκε αρχικά από αξιωματούχο της χώρας που μίλησε στον Guardian, διατηρώντας την ανωνυμία του και μεταδίδεται και από το Russia Today.

Η ίδια πηγή αποκάλυψε ότι ο πρίγκιπας και τέσσερα άτομα της συνοδείας του βρίσκονται ήδη υπό κράτηση. Λίγο μετά τη σύλληψη, οι αρχές του Λιβάνου, έδωσαν στη δημοσιότητα και την ταυτότητα του.

Ο Σαουδάραβας μετέφερε συγκεκριμένα χάπια Captagon – ένα είδος αμφεταμίνης- που καταναλώνονται στον Λίβανο, τη Σαουδική Αραβία και ιδίως στη Συρία. Οι χώρες αυτές φέρονται να έχουν μετατραπεί σε «πύλες» εισαγωγής ναρκωτικών προς τον Περσικό Κόλπο.

Το Captagon, όπως είναι η εμπορική ονομασία του συνθετικού διεγερτικού φενεθυλίνη, παρασκευάστηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1960 για την αντιμετώπιση της υπερδραστηριότητας, της ναρκοληψίας και της κατάθλιψης, αλλά απαγορεύτηκε στις περισσότερες χώρες τη δεκαετία του '80 επειδή ήταν ιδιαίτερα εθιστικό.

Πλέον καταναλώνεται ευρέως στη Μέση Ανατολή, ενώ φέρεται να είναι αρκετά διαδεδομένο ανάμεσα στις τάξεις των ανταρτών στη Συρία και των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.

Σύμφωνα με το Ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων, Ria Novosti, αυτό το «φίλτρο του τρόμου» διαδραμάτισε ένα σημαντικό ρόλο στην αραβική άνοιξη.

«Η χρήση του εξηγεί εν μέρει τον ενθουσιασμό του πλήθους στη Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη», αναφέρει. To ειδησεογραφικό πρακτορείο υπενθυμίζει όπως και πολυάριθμα άλλα ρωσικά μέσα ότι το captagon ομοίως διοχετευόταν στους διαδηλωτές στην πλατεία Maïdan του Κιέβου αλλά χρησμοποιήθηκε και από τις ουκρανικές δυνάμεις ως διεγερτικό κατά τις επιχειρήσεις τους στην Ανατολική Ουκρανία.

Απαγορευμένο από το 1986, το captagon είναι ένα δυνατό ψυχότροπο γνωστό για την τόνωση χωρίς προηγούμενο που παρέχει. Επιτρέπει να νικηθεί ο φόβος ,η κούραση και ο πόνος αλλά και αυξάνει θεαματικά τις σεξουαλικές επιδόσεις.

Σύμφωνα με το Ria Novosti, παράγεται από το 2011 και έπειτα στην Βουλγαρία σε ένα εργοστάσιο της Ατλαντικής Συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Πληροφορία που φυσικά διαψεύδεται από τις ΗΠΑ. Η Διεύθυνση Ναρκωτικών και Εγκλήματος του ΟΗΕ αναφέρει πως το χάπι παρασκευάζεται στα εδάφη της Συρίας.

H Σαουδική Αραβία πάντως, είναι ο καλύτερος «πελάτης» σε ό,τι αφορά την κατανάλωση της αμφεταμίνης αυτής. Πάνω 55 εκατ. χαπιών κατασχέθηκαν μόνο την περασμένη χρονιά. Κι οι αριθμοί αυτοί δίνουν μόνο μια ιδέα της πραγματικότητας, αφού δεν αντιπροσωπεύουν παρά το 10% των χαπιών που κυκλοφορούν στο βασίλειο. Στη συριακή αγορά, ένα χαπάκι κοστίζει μεταξύ $5 και $20.

edit student:πηγή http://www.aek365.com/a-424445/saoudara ... ntiste.htm
http://sukhoi47sukhoi.blogspot.com

insignia1.6t@gmail.com
Όταν η κυβέρνηση φοβάται το λαό, υπάρχει ελευθερία.
Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία. – Thomas Jefferson
User avatar
SUKHOI
 
Posts: 2570
Joined: Mon Jan 12, 2015 12:19 pm
Location: Θεσσαλονικη

Re: Περί ανέμων και υδάτων

Unread postby giannis73 » Wed Oct 28, 2015 2:44 pm

Κατέβασε απότομα το όπλο του απ᾽ τον ώμο και πήρε θέση μάχης. Προχωρούσε σαν το λαγωνικό. Κάτω από τις βαριές αρβύλες του σακατεύονταν πουρναρόκλαδα και τσαλιά[1].

Κατέβαινε προσεκτικά την απότομη πλαγιά ανοίγοντας δρόμο με την ξιφολόγχη του. Τα βογγητά δυνάμωναν˙ σημάδι πως πλησίαζε σ᾽ άνθρωπο. Έριξε ένα γύρω τη ματιά ερευνητικά κι άγρια. Τούτη την ώρα του δειλινού δύσκολα ξεχώριζε τις σκιές από τα πράγματα. Προχωρούσε περισσότερο με την ακοή παρά με την όραση.

— Aqua! Aqua! [2] ιταλικό αναφιλητό κι έκκληση για νερό τον έκανε να σκύψει στη ρίζα ενός θάμνου. Ανάσκελα πεσμένος στις λάσπες σάλευε –μ᾽ όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει– ένας Ιταλός της μεραρχίας των Κενταύρων.
Οι δύο άντρες κοιτάχτηκαν στα μάτια. Δεν γνώριζε ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Δεν γνώριζε ο ένας τις προθέσεις του άλλου. Δεν γνώριζε ο ένας τίποτε για τον άλλο, εκτός από το ότι ήταν εχθροί.
Ώρα δειλινού, ο βασιλιάς ήλιος είχε στεφανώσει με πορφυρόχρυσα παχιά σύννεφα τις κορυφές της Πίνδου κι είχε από ώρα χαθεί πέρα μακριά, μακριά, δυτικά, προς την πατρίδα του πληγωμένου στρατιώτη.
Ο Κυριάκος στάθηκε αμήχανος μπροστά στον Ιταλό με το διαπεραστικό γαλανό βλέμμα και τη μεγάλη σχισμή στον κρόταφο.
Ύστερα έσκυψε αμίλητος κι έβγαλε απ᾽ το γυλιό του έναν πρόχειρο επίδεσμο και λίγο ιώδιο. Καθάρισε την πληγή κι έδεσε το κεφάλι του «εχθρού». Ξέσφιξε από τη ζώνη του μια μικρή μποτίλια κι έσταξε λίγο νερό στα φλογισμένα χείλη του Ιταλού.
Όση ώρα τον περιποιόταν, κανένας από τους δυό δεν μιλούσε. Ο Κυριάκος έμοιαζε να ιερουργεί κάποιο μυστήριο κι ο Ιταλός προσπαθούσε να αρπάξει δυό τρεις μπουκιές ζωής.
Υποβαστάζοντας ο ένας τον άλλον κατηφόριζαν με δυσκολία στη γυμνή, γλιστερή, σκοτεινή βουνοπλαγιά. Κάπου μακριά κρότοι πολέμου τους έκαναν να γυρίζουν τα κεφάλια τους πότε πότε και να αγναντεύουν τον σκοτεινό ορίζοντα.

Κατέβαιναν, κατέβαιναν... και, κάθε φορά που τους φώτιζε το φεγγάρι ανάμεσα από τα σύννεφα, έμοιαζαν γι᾽ αδελφικό σύμπλεγμα.
Κατέβαιναν και ήταν δυό σκέτοι άνθρωποι.
Έφτασαν στον πρώτο σταθμό «Πρώτων Βοηθειών. Ιδρωμένος ο Κυριάκος και ματωμένος ως τη φανέλα απ᾽ το γερμένο πάνω του κεφάλι του Ιταλού, ειδοποίησε φωνάζοντας μια νοσοκόμα.
Λίγο πριν αφήσει τον Ιταλό στο φορείο, ένιωσε ατσάλινο χέρι να σφίγγει το δικό του. Απόρησε με τη δύναμη του εξαντλημένου κορμιού. Απόρησε περισσότερο, όταν ο Ιταλός ψαχουλεύοντας στο μέρος της καρδιάς τράβηξε κι έβγαλε από το λαιμό ένα μενταγιόν κρεμασμένο από χρυσή καδένα. Το χούφτωσε με τα δυό του χέρια, το φίλησε και με δάκρυα το απόθεσε στις χούφτες του Κυριάκου. Οι κινήσεις του, όπως και το γεμάτο ευγνωμοσύνη γαλανό βλέμμα του, δεν σήκωναν αντιρρήσεις.
— Μπαμπά, να το πουλήσουμε, για να αγοράσουμε ψωμί.
— Ναί, μπαμπά, σε παρακαλούμε.
Αμέτρητες φορές είχε ξεκρεμάσει απ᾽ το λαιμό του ο Κυριάκος το παράξενο ιταλικό μενταγιόν κι άλλες τόσες το ξαναφόραγε. Δεν αποφάσιζε να το πουλήσει. Το ε βγαζε πάνω στο αδειανό τραπέζι τους και το κοίταζαν όλοι στο φως της γκαζόλαμπας. Μικρό οβάλ από ακριβή πορσελάνη με χρυσό στεφάνωμα και δυό ακριβά πετράδια πάνω και κάτω. Έμπηκτα στο κέντρο της πορσελάνης δυό γράμματα σε σύμπλεγμα από λευκή πλατίνα.
Πόσες ιστορίες δεν είχαν πλέξει μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του για τα μυστικά που ίσως θα κρύβονταν από πίσω...

— Να το πουλήσουμε, Κυριάκο, μίλησε τρυφερά κι η γυναίκα του. Έξι μήνες τώρα, μέσα στη μαύρη κατοχή, λειώνουμε από την πείνα μέρα τη μέρα.
— Έχει ο Θεός, ψιθύρισε και το ξανάβαλε στο λαιμό του. Έχει ο Θεός, είπε ξανά. Καί τρίτωσε το λόγο φωναχτά, χορταστικά: «Έχει ο Θεός».
Βγήκε στο δρόμο, ανηφόρισε την οδό Κυδαθηναίων και έστριψε αριστερά στη Φιλελλήνων. Απέναντί του, σταματημένο μπροστά στη ρώσικη εκκλησία ένα καμιόνι ιταλικό. Σαν από κάποια ξελογιάστρα δύναμη διέσχισε το δρόμο και βρέθηκε πίσω από την κλειστή καρότσα. Περπατούσε σαν υπνωτισμένος. Έβαλε το χέρι του στο μουσαμά που έφραξε το άνοιγμα. Μόνο σαν ξεπρόβαλαν τα ζεστά αχνιστά καρβέλια ψωμί, κατάλαβε την ξελογιάστρα δύναμη που τον οδήγησε σε τέτοια αποκοτιά. Πόσον καιρό είχαν να μυρίσουν ζε στο ψωμί! Ω, να μπορούσε να φωνάξει τα παιδιά του, να φωνάξει όλα τα παιδιά της Κατοχής να μυρίσουν λιγάκι...
Δυό γεροδεμένοι Ιταλοί τον τσάκισαν την ώρα που με κλειστά τα μάτια οσφραινόταν και ονειρευόταν. Τον έσπρωξαν με βία τον «κλέφτη», τον έριξαν κάτω και πρότειναν τα όπλα τους. Πίσω από τα κεφάλια τους πρόβαλε ο αξιωματικός τους. Ο Κυριάκος με συγκλονισμό ατένισε τα γαλανά μάτια. Έβαλε αργά το χέρι στην καρδιά και τράβηξε έξω το μενταγιόν.
Στο νεύμα του αξιωματικού οι δύο στρατιώτες άνοιξαν δρόμο, και ο Κυριάκος διατάχθηκε να α κολουθήσει τον βλοσυρό βαθμοφόρο.

Χίλιες απελπιστικές σκέψεις τον έζωσαν. «Λες να λάθεψε; Λες να του στήσαν καμιά δουλειά; Λες να τον θεώρησαν δυό φορές κλέφτη; Λες...».
Τριακόσια μέτρα ήταν όλα κι όλα ως να στρίψουν παρακάτω στην Όθωνος κι ο Κυριάκος νόμισε πως ξαναπερπάτησε όλη την Πίνδο. Η καρδιά του χτυπούσε να σπάσει και η χρυσή καδένα με το μενταγιόν χοροπηδούσε πάνω στο στήθος του.

Μείναν μόνοι στην πρώτη στοά της Όθωνος. Ο Ιταλός κοίταζε στο σημείο της καρδιάς του Κυριάκου. Άνοιξε ο Έλληνας το σακάκι κι έπιασε το κόσμημα.

Σύγκορμος τραντάχτηκε από τους λυγμούς ο Ιταλός κι έκλεισε στις χούφτες του τα σκελετωμένα χέρια του Κυριάκου, του σωτήρα του.

Έβγαλε με αργές κινήσεις ο Κυριάκος το ακριβό κόσμημα και το πέρασε στο λαιμό του αξιωματικού. Χάιδεψε ύστερα τον χρυσό σταυρό του κι είπε «Έχει ο Θεός».

Έκανε να φύγει, μα τα χέρια του Ιταλού δεν τον άφηναν... τα χέρια του Θεού δεν τον άφηναν.
— Πόσο κόστιζε το μενταγιόν, παππού;
— Όσο η αγάπη κι η ευγνωμοσύνη, παιδιά μου.
— Μα, ήταν τόσο ακριβό, όσο λέει η γιαγιά;
— Ναί, και περισσότερο ακόμη. Έφτασε να μας θρέψει σ᾽ όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Ας τον έχει καλά ο Θεός, ψιθύρισε ο παππούς Κυριάκος τελειώνοντας τούτη την αληθινή ιστορία κι έκανε το σημείο του σταυρού. - See more at: http://perivolipanagias.blogspot.gr/201 ... l60Pb.dpuf
giannis73
 

Re: Περί ανέμων και υδάτων

Unread postby Hellas_2020 » Thu Oct 29, 2015 5:19 pm

ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΕΝΤ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΩΡΕΣ?

Η είμαι απλά εγώ...?

:?:
Hellas_2020
 
Posts: 550
Joined: Thu Aug 02, 2012 5:32 pm

Re: Περί ανέμων και υδάτων

Unread postby SUKHOI » Fri Oct 30, 2015 8:38 pm

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η Κυρα Βάσω ώρα πολύ ήταν, που ανέβαινε το στενό μονοπάτι του βουνού, που οδηγούσε στο μικρό ξωκλήσι της Παναγιάς της Ελευθερώτριας.
Το ‘χαν χτίσει λένε, αρματολοί στην επανάσταση του 21 για να ευχαριστήσουν την Παρθένα Δέσποινα ύστερα από μια μεγάλη μάχη που είχαν κερδίσει εκεί.
Στο σημείο εκείνο που ήταν το ξωκλήσι ,τους είχαν περικυκλώσει οι οχτροί και θα τους λιάνιζαν κανονικά αν ξαφνικά δεν βάραινε ο ουρανός με μαύρα σύννεφα που σκέπασαν τα πάντα.
Κεραυνοί άρχισαν να πέφτουν πάνω στον εχτρό και μόνο στον εχτρό.! Αυτοί σκιάχτηκαν και το βαλαν στα πόδια.
Οι δικοί μας αναθάρρησαν, τους πήραν το κατόπι και τους χτύπησαν στην ρεματιά πιο κάτω, στα πλατάνια και τους τσάκισαν.
Ιστορίες που λένε οι ποιο παλιοί στον καφενέ, για να περνά η ώρα. Ποιος να ξέρει;
Πάντως σ’αυτό το ξωκλήσι πολλά θάματα έχουν αναφέρει πως γίνανε.
Πολλοί χριστιανοί βρήκαν γιατρειά στης ψυχής τα βάσανα.
Λένε στο χωριό πολλά !.Ποιος να ξέρει;

Το βήμα της κυρα Βάσως είχε βαρύνει αρκετά από την κούραση.
Μια ώρα δρόμος είναι απ’το χωριό. Κι αυτή η φουκαριάρα….
Μεγάλη γυναίκα, κουρασμένη.
Μα κάθε χρόνο τέτοια μέρα, χρόνια τώρα ,κάνει την ίδια διαδρομή μονάχη. Το είχε τάμα στην Παναγιά!
Ήταν σαν σήμερα πριν 17 χρόνια που η κόρη της η Αννιώ, μικρό κορίτσι ακόμα, μόλις είχε πατήσει τα 12 ,της γλίστρησε σ’έναν γκρεμό και της έμεινε παράλυτο το καημένο. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Δεν γίνεται τίποτα Κάτι πάθανε τα νεύρα της , της είπαν. Μόνο ο Θεός μπορεί να την κάνει καλά. Μόνο ο Θεός.!!

Έτσι λοιπόν η κυρα Βάσω έστρεψε όλες της τις ελπίδες στον Θεό και την Αγαπημένη την Παναγιά την Ελευθερώτρια.
Και κάθε χρόνο όπως και σήμερα, κούτσα κούτσα παίρνει το στενό μονοπάτι και ανεβαίνει να προσευχηθεί και να παρακαλέσει την Δέσποινα.

Κάποια στιγμή έφτασε η κυρα Βάσω στο ξωκλήσι, που ήταν κάτω από δυο τεράστιες καρυδιές. Μόλις είχαν βγάλει το ανοιξιάτικο φύλλωμα τους και χάριζαν απλόχερα την σκιά τους στην Παναγιά..
Έκατσε η κυρα Βάσω να ξαποστάσει στην σκιά κι αυτή η φουκαριάρα, να πάρει μια ανάσα, πριν μπει να προσευχηθεί.

Αμέσως ήρθανε κοντά της κάτι πουλάκια, περιμένοντας το κάτι τις τους και αυτά.
Πως τραβάει η αγνή ψυχή τα πλάσματα του Θεού κοντά της….
Μυστήριο και τούτο.!!!
Έβγαλε από το δισάκι της λίγο ψωμάκι και το μοιράστηκε μαζί τους.
-Πάρε και συ, πάρε και συ. Φύλαξε λίγο και για κείνη αργότερα.
Κι ύστερα σηκώθηκε έκανε τον σταυρό της και μπήκε με βήμα τρεμάμενο στο εκκλησάκι της Παναγιάς.

Όπως έπεσε το μάτι της στην εικόνα της Παναγιάς της φάνηκε πως η Παναγιά της χαμογελούσε.
Μπα! Η φαντασία μου θα είναι σκέφτηκε και γονάτισε μπρος στο εικόνισμα να προσευχηθεί.
Κι αμέσως όλος ο πόνος της ψυχής της βγήκε από μέσα της και γέμισε όλη την εκκλησία μ’ ένα σπαρακτικό κλάμα. Ο πόνος της ψυχής, είναι ο ποιο μεγάλος πόνος.! Τα δάκρυα κατρακυλούσαν στα μαγουλά της, έβρεχαν τα ρούχα της, έφταναν στο πάτωμα..

Παναγιά μου!!! Παρθένα μου!!! Το παιδί μου!!!!

Η φωνή της πνιγμένη στα αναφιλητά έλεγε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, ενώ τα δάκρυα κυλούσαν ζεστά και ασταμάτητα επάνω της καθώς η ίδια τρανταζόταν από το κλάμα.

Παναγιά μου!!! Παρθένα μου!!! Το παιδί μου!!!

Δεν χρειαζόταν να πει και τίποτα άλλο η καψερή.
Μήπως δεν ήξερε η Παναγιά τι της ζητούσε;
Έξω απ’ την εκκλησιά τα πουλάκια είχαν σταματήσει το τραγούδι τους λες κι από σεβασμό και είχαν μαζευτεί όλα στις καρυδιές, κοιτάζοντας προς την πόρτα της εκκλησίας, ενώ από μέσα ξεχυνόταν τώρα ,ένα υπέροχο κατάλευκο φως, καθώς μια ψυχή είχε ενωθεί με την ψυχή της Παναγίας κι οι δυο ψυχές μαζί, τα λέγανε.!!
Το κλάμα και η προσευχή της κυρα Βάσως συνεχίστηκε αρκετά ακόμα, ώσπου κάποια στιγμή ξεπρόβαλε στο κατώφλι πλημμυρισμένη από το φως, που μόνο τα πουλιά το έβλεπαν να υπάρχει.
Γύρισε πάλι να δει την Παναγιά, μη φύγει με γυρισμένη την πλάτη και πάλι της φάνηκε ότι η Παναγιά της χαμογελούσε. ! Μυστήριο.!

Γυρνάει πάλι εμπρός να βγει από την εκκλησία και πέφτει μέσα σε μια σφιχτή αγκαλιά.
Μάνα!!! Ακούει μια φωνή. Μάνα!!! Είμαι καλά!!!!
Ήταν η Αννιώ!!!

Κι η Παναγιά από μέσα, ναι.!!
Τους εχαμογελουσε!!!

Πατήρ Ιωάννης

Μια καινούργια μέρα ανέτειλε ψηλά.!!
http://sukhoi47sukhoi.blogspot.com

insignia1.6t@gmail.com
Όταν η κυβέρνηση φοβάται το λαό, υπάρχει ελευθερία.
Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία. – Thomas Jefferson
User avatar
SUKHOI
 
Posts: 2570
Joined: Mon Jan 12, 2015 12:19 pm
Location: Θεσσαλονικη

Re: Περί ανέμων και υδάτων

Unread postby SUKHOI » Mon Nov 02, 2015 3:16 pm

'Κάποτε ένας χωρικός άκουσε στην εκκλησία ότι αν δώσεις ελεημοσύνη θα λάβεις εκατονταπλάσια από τον Θεό. Είπε λοιπόν στην γυναίκα του να δώσουν ως ελεημοσύνη το μοναδικό βόδι που είχαν και ο Κύριος θα τους επέστρεφε 100 βόδια για την καλή τους πράξη. Δεν δίστασε δε καθόλου να δώσει το βόδι του, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον Κύριο. Έδωσε λοιπόν το βόδι και περίμενε την ανταπόδοση από τον Θεό.
Περνούσε ο καιρός και τα 100 βόδια δεν ερχόταν. Ένα πρωί λοιπόν αποφάσισε να ανέβει στο γειτονικό βουνό για να βρει τον Θεό και να τον ρωτήσει πότε θα του έδινε τα 100 βόδια που άκουσε στο κήρυγμα του ιερέα.
Ανεβαίνοντας στο βουνό συνάντησε έναν ασκητή. «Πού πηγαίνεις;» ρώτησε ο ασκητής. «Πάω να βρω τον Θεό να τον ρωτήσω πότε θα μου στείλει τα εκατό βόδια , για την ελεημοσύνη που έκανα». «Όταν Τον συναντήσεις», είπε ο ασκητής, «ρώτησέ Τον και για μένα. Είμαι στο βουνό και ζω ασκητικά εδώ και σαράντα χρόνια. Κέρδισα τελικά την Βασιλεία των Ουρανών;». «Ευχαρίστως να Τον ρωτήσω» αποκρίθηκε ο χωρικός και συνέχισε τον δρόμο του.
Λίγο πιο πάνω συνάντησε έναν γέρο άντρα με λευκή γενιάδα. «Ποιόν ψάχνεις;» ρώτησε ο γέροντας. «Άκουσα στην εκκλησία ότι αν κάνω ελεημοσύνη, θα πάρω εκατονταπλάσια από τον Θεό. Ψάχνω λοιπόν τον Θεό να μου πει πότε θα με ανταμείψει για την ελεημοσύνη μου». «Γύρνα στο σπίτι σου και σκάψε κάτω από το δέντρο στην αυλή σου. Θα βρεις ένα τσουκάλι με λίρες. Μη το πεις πουθενά, μόνο συνέχισε να βοηθάς τον κόσμο και δεν θα στερηθείς τίποτα στη ζωή σου». «Σε ευχαριστώ γέροντα. Και κάτι ακόμα. Ερχόμενος να σε βρω, συνάντησα έναν ασκητή και μου ζήτησε να σε ρωτήσω αν μετά από σαράντα χρόνια πνευματικών αγώνων και άσκησης, κέρδισε τελικά την Βασιλεία των Ουρανών».
«Να πεις σε αυτόν τον ασκητή ότι κι άλλα σαράντα χρόνια να κάτσει στο βουνό δεν θα κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Τον ασκητή αυτόν του δίνω κάθε μέρα ένα παξιμάδι εδώ και σαράντα χρόνια. Σήμερα , ξέροντας ότι θα έρθεις του έδωσα δύο παξιμάδια , ένα για αυτόν και ένα για σένα. Αυτός όμως αντί να σου δώσει το ένα , τα κράτησε και τα δύο για τον εαυτό του , χωρίς να έχει εμπιστοσύνη σε μένα. Εσύ όμως χωρίς δισταγμό έδωσες το βόδι σου πιστεύοντας σε αυτό που άκουσες στην εκκλησία»
ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΑΙΒΑΖΙΔΗ
http://sukhoi47sukhoi.blogspot.com

insignia1.6t@gmail.com
Όταν η κυβέρνηση φοβάται το λαό, υπάρχει ελευθερία.
Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία. – Thomas Jefferson
User avatar
SUKHOI
 
Posts: 2570
Joined: Mon Jan 12, 2015 12:19 pm
Location: Θεσσαλονικη

Re: Περί ανέμων και υδάτων

Unread postby SUKHOI » Mon Nov 02, 2015 3:19 pm

– Γέροντα, συχνά μου πονάει το στομάχι και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ
στα πνευματικά μου καθήκοντα.
– Εσύ κάθεσαι και συζητάς με τους λογισμούς σου, τα βλέπεις όλα μαύρα και βασανίζεσαι χωρίς λόγο· έτσι τσακίζεσαι ψυχικά και σωματικά. Έπειτα από ένα τέτοιο τσάκισμα πονάει και το στομάχι, και που να βρεθή μετά κουράγιο για πνευματικά; Μπορεί να πάρης κάτι και να σού περάση το στομάχι, αλλά, αν δεν λείψη η στενοχώρια, πάλι θα πονέση. Μη δέχεσαι τους λογισμούς που σε απογοητεύουν, για να μην αχρηστέψης τα δώρα που σού έχει δώσει ο Θεός.
Όσο θα τοποθετήσαι σωστά, τόσο θα γαληνεύης και θα ηρεμής, και τόσο η υγεία σου θα καλυτερεύη και δεν θα έχης ανάγκη από φάρμακα. Η στενοχώρια αφοπλίζει τον άνθρωπο. Του ρουφάει όλο το μεδούλι των ψυχικών και σωματικών του δυνάμεων και δεν τον αφήνει να κάνη τίποτε. Δηλητηριάζει την ψυχή και φέρνει ανωμαλίες και στο σώμα. Χτυπάει στα πιο ευαίσθητα μέρη του σώματος και εξασθενεί τον άνθρωπο με το άγχος που δημιουργεί. Το δηλητηρίασμα από την πίκρα μπορεί να καταβάλη τελείως όχι μόνον έναν ευαίσθητο οργανισμό αλλά και γερούς οργανισμούς.

Αγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου.
http://sukhoi47sukhoi.blogspot.com

insignia1.6t@gmail.com
Όταν η κυβέρνηση φοβάται το λαό, υπάρχει ελευθερία.
Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία. – Thomas Jefferson
User avatar
SUKHOI
 
Posts: 2570
Joined: Mon Jan 12, 2015 12:19 pm
Location: Θεσσαλονικη

Re: Περί ανέμων και υδάτων

Unread postby SUKHOI » Tue Nov 10, 2015 12:38 am

Είχαν φέρει κάποτε από τους Τελέληδες μια τυφλή Μουσουλμάνα, ονόματι Φάτμα, ημέρα Τετάρτη στον Χατζηαφέντη, να την διαβάσει να γίνει καλά. Επειδή ήταν έγκλειστος, αφού χτυπήσαν την πόρτα του κελλιού του αρκετά οι συνοδοί της τυφλής, την άφησαν απ’ έξω και πήγαν στο Μεσοχώρι.
Εκείνη την ώρα μια Φαρασιώτισσα, που της είχε αγκυλωθεί το χέρι της, πήγε στο κελλί του Χατζηαφέντη και πήρε από το κατώφλι της πόρτας του χώμα, άλειψε το παθεμένο χέρι της και έγινε καλά. (Έτσι έκαναν όλοι οι Φαρασιώτες αυτές τις δύο ημέρες, που έμενε έγκλειστος, και δεν τον ενοχλούσαν).
Όταν λοιπόν είδε την τυφλή, την ρώτησε γιατί περιμένει και η τυφλή της είπε την αιτία. Τότε η Φαρασιώτισσα της απάντησε:
«Τι κάθεσαι και χασομεράς; Δεν ξέρεις ότι ο Χατζηαφέντης την Τετάρτη και την Παρασκευή δεν ανοίγει; Πάρε χώμα από το κατώφλι της πόρτας και τρίψε τα μάτια σου να γίνεις καλά, όπως κάνουμε και όλοι αυτές τις ημέρες, όταν αρρωσταίνουμε».
Η Φαρασιώτισσα έφυγε και πήγε στην δουλειά της.
Η Μουσουλμάνα όμως είχε παραξενευθεί στην αρχή γι’ αυτό που άκουσε, αλλά μετά έψαξε και βρήκε το κατώφλι, πήρε χώμα και έτριψε τα μάτια της και αμέσως άρισε να βλέπει θαμπά.
Από την χαρά της τότε πήρε μια πέτρα και χτυπούσε σαν τρελλή την πόρτα του Πατρός Αρσενίου, ο οποίος άνοιξε και, επειδή είδε πως ήταν Μουσουλμάνα, ενώ δεν μιλούσε αυτήν την ημέρα, έκανε διάκριση και την ρώτησε τι θέλει.
Του είπε τον λόγο και ο Πατήρ πήρε το Ευαγγέλειο και την διάβασε και αμέσως της ήρθε όλο της το φως.
Εκείνη τότε από την χαρά της έπεσε στα πόδια του και τον προσκυνούσε με ευλάβεια, αλλ’ ο Πατήρ την μάλωσε και της είπε:
«Εάν θέλεις να προσκυνήσεις, να προσκυνήσεις τον Χριστό που σου έδωσε το φως και όχι εμένα».
http://sukhoi47sukhoi.blogspot.com

insignia1.6t@gmail.com
Όταν η κυβέρνηση φοβάται το λαό, υπάρχει ελευθερία.
Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνηση, υπάρχει τυραννία. – Thomas Jefferson
User avatar
SUKHOI
 
Posts: 2570
Joined: Mon Jan 12, 2015 12:19 pm
Location: Θεσσαλονικη

PreviousNext

Return to ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest