ΚΑΤΑ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑΣ

και όχι μόνο.......

Moderator: inanm7

Re: ΚΑΤΑ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑΣ

Unread postby inanm7 » Mon Nov 15, 2021 10:33 am

Όσοι δεν αρέσκονται στις – σύμφωνα με τον Αρχαίο Έλληνα Λουκιανό – «βλακείες» της Ειδωλολατρίας δεν είναι κατ' ανάγκη ούτε «άθελά τους εγκλωβισμένοι στον ιουδαιοχριστιανισμό», όπως νομίζουν οι – προφανώς παντογνώστες – Νεοπαγανιστές που τους αποκαλούν έτσι. Δικαίωμά τους να είναι οπαδοί της θεοκρατίας, δηλαδή της άποψης ότι μόνο αν η θρησκεία αλλάξει όλα θα λυθούν και θα πάει μπροστά η κοινωνία.
Να θεωρούνε αυτοί οι άνθρωποι πως η θρησκεία που ο καθένας επιλέγει για τον εαυτό του, σύμφωνα με τις προσωπικές του πνευματικές ανάγκες, πρέπει αναγκαστικά να είναι η ειδωλολατρική, αλλιώς είναι προδότης και χάνει την εντοπιότητά του, αυτό είναι η έσχατη απαιδευσιά, διότι δείχνει πόσο οι Νεοπαγανιστές υποτιμούν την έννοια της θρησκείας, βλέποντάς την όχι ως κάτι αυτόνομο και προσωπικό αλλά ως κάτι «κατ’ ανάγκη», επιβεβλημένα εθνικιστικό. Σαν να πρόκειται για αγέλη που ακολουθούν αναγκαστικά τις παλιές συνήθειες μόνο και μόνο επειδή έτσι έκαναν οι παλιοί, κι όχι επειδή έτσι τους αρέσει. Στα φαγητά, στη μουσική, δεν υπάρχει «αντικειμενικά νόστιμο ή ωραίο», αλλά στη μεταφυσική, την επιστήμη, την λογική είτε ισχύει το ένα είτε το άλλο. Είτε το «Α» είτε το «μη Α». Δεν είναι ζήτημα γούστου, αλλά αλήθειας. Το αν μια θρησκεία ή κοσμοθεωρία είναι αληθινή δεν εξαρτάται από την προέλευσή της. Είναι καιρός να καταλάβουν πως άλλο πράγμα ο πατριωτισμός κι άλλο πράγμα οι προσωπικές πνευματικές αναζητήσεις. Να καταλάβουν πως τα μεταφυσικά πιστεύω δεν είναι ζητήματα του τύπου «μπουγάτσα ή μουσακάς;», «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα», ή «ζήτημα εθνικού γούστου», αλλά ζήτημα Αλήθειας μοναδικής – όποια κι αν είναι αυτή εν τέλει –, και προσωπικής αναζήτησης. Αλλά όταν μπερδεύει κανείς τη φασολάδα με τη θρησκεία, τί άλλο θα νομίσει. Όπως μόνον ένας ανόητος θα πει ότι προτιμά τον ελληνικό γύρο πίττα από το αμερικανικό χάμπουργκερ, όχι επειδή θεωρεί τη γεύση του γύρου πιο ωραία από την γεύση του χάμπουργκερ, αλλά επειδή το πρώτο είναι ελληνικό και το δεύτερο ξένο, έτσι και μερικοί Νεοπαγανιστές πιστεύουν για τη θρησκεία. Φυσιολογικό, διότι και στην αρχαιότητα η θρησκεία υποτασσόταν στα κρατικά σχέδια κι επιδιώξεις.
Αν λοιπόν για πράγματα γούστου ή πράγματα φιλοσοφικώς ασήμαντα, έχουμε κριτήριο την προσωπική μας επιλογή κι όχι την εντοπιότητα και την ιθαγένεια, τότε είναι αυτονόητο, πως για πράγματα πολύ πιο σοβαρά, όπως η θρησκεία και η μεταφυσική Αλήθεια, επίσης θα πρέπει να έχουμε προσωπικά κριτήρια κι όχι κριτήρια εντοπιότητας ή συνήθειας και ξενικότητας.
Όμως το βασικότερο, φοβερό και ακατανίκητο τελικό Νεοπαγανιστικό επιχείρημα: «πρέπει να γίνετε Ειδωλολάτρες, γιατί κι οι πρόγονοί σας πριν 2500 χρόνια ήταν Ειδωλολάτρες κι αυτοί», αυτό δεν είναι καν επιχείρημα, αλλά απλώς κουκούλωμα της ανυπαρξίας σοβαρών επιχειρημάτων υπέρ της αρχαίας θρησκείας, και απόδειξη της πνευματικής ένδειας της "πνευματικής" αυτής κίνησης.
-Γιατί δεν μάς λένε οι Νεοπαγανιστές: «πρέπει να χρησιμοποιείτε άλογα και ασπίδες αντί τανκ και πυροβόλων, διότι άλογα και ασπίδες χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί σας πριν 2500 χρόνια και γι' αυτό μεγαλούργησαν, και άμα δεν τα χρησιμοποιήσετε κι εσείς, δεν είστε Έλληνες»;
-Γιατί δε μάς λένε οι Νεοπαγανιστές: «πρέπει να πιστεύετε πως πέρα από το Γιβραλτάρ υπάρχει ο Ωκεανός μόνο, και την Γη τη σηκώνει στους ώμους του κάποιος ονόματι Άτλαντας, κι ότι το ποτάμι Αχέροντας οδηγεί στον Άδη, διότι αυτά πίστευαν οι Πρόγονοί σας πριν 2500 χρόνια και γι' αυτό μεγαλούργησαν, και άμα δεν τα πιστέψετε δεν είστε Έλληνες»;
-Γιατί δεν μάς λεν οι οπαδοί της αρχαίας Θρησκείας, «Πρέπει να υποστηρίζετε και να πιστεύετε πως ο Κόσμος δεν είχε Αρχή, διότι αυτό πίστευαν οι Πρόγονοί σας πριν 2500 χρόνια, κι αν τυχόν εσείς δεν πιστεύετε τα ίδια με τους Προγόνους σας, αλλά δέχεστε τα πορίσματα της σύγχρονης Επιστήμης, τότε δεν είστε Έλληνες»;
Το «γιατί» είναι πανεύκολο να απαντηθεί: γιατί, άμα οι Νεοπαγανιστές τα έλεγαν αυτά τόσο ξεκάθαρα, θα γινόταν περίγελος. Αμα έλεγαν ξεκαθαρα πως το αρχαιοελληνικό θαύμα είναι συνάρτηση των μύθων, που ιερά τέρατα της φιλοσοφίας σαν τον Αριστοτέλη διαολόστειλαν, θα κρυφογέλαγαν ακόμη κι οι «θεοί» τους. Γι’ αυτό και «αθώα» μιλούν μόνο για «ελληνικό προχριστιανικό ήθος» και ελληνική «ψυχή».
Ένα άλλο χαρακτηριστικό της άγνοιας και του εθνικισμού των Νεοπαγανιστών είναι το τσουβάλιασμα όλης της ελληνικής αρχαιότητας, η αποδοχή όλων των επιμέρους χαρακτηριστικών της, όλων των φιλοσόφων της, όλων των πόλεων κ.ο.κ. Αυτό συμβαίνει, επειδή δεν έχουν διάθεση να παραδεχτούν την αλήθεια, αλλά μαζί με τα καλά θέλουν και τα άρρωστα της Αρχαιότητας. Για παράδειγμα, θαυμάζουν και υπερασπίζονται τόσο το πολίτευμα της ολιγαρχικής Σπάρτης, όπου οι λίγοι καλούσαν τους πολλούς για να εγκριθεί δια βοής – σαν τα πρόβατα – η προειλλημένη από τους λίγους απόφαση όσο και της δημοκρατικής Αθήνας, όπου όλοι συμμετείχαν στην εξουσία και υπήρχε ισηγορία. Ή πάλι υπερασπίζονται τις αξίες του αθηναϊκού ανθρωπισμού του 5ου π.Χ. αιώνα αλλά ταυτόχρονα δικαιολογούν την ύπαρξη του Καιάδα. Ή πάλι μιλούν «γενικά και αόριστα» με θαυμασμό τόσο για τον π.χ. Πλάτωνα όσο και για τον Όμηρο, ή για «τους φιλοσόφους», παρόλο που είναι γνωστό ότι ο Πλάτωνας προτείνει λογοκρισία (πετσόκομμα) των Ομηρικών επών, ή ότι οι φιλόσοφοι όχι μόνο αλληλοβρίζονταν αλλά και είχαν τεράστιες διαφορές μεταξύ τους.
Τους Ν/Π όμως δεν τους ενδιαφέρουν αυτές οι «μικροδιαφορές». Εμείς αποδείξαμε ότι το αρχαιοελληνικό πνεύμα δεν είναι ενιαίο, ότι υπάρχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ φιλοσόφων, διαφορές στη λατρεία, στα ημερολόγια και στα πολιτεύματα κάθε τόπου, και φέραμε και ως παράδειγμα την έλλειψη ισηγορίας και πραγματικής δημοκρατίας στην αρχαία Σπάρτη, εν αντιθέσει με την αρχαία Αθήνα. Είναι υποκριτικό να μιλά κανείς, γενικά και αόριστα, για «αρχαιοελληνική» δημοκρατία και ισηγορία ξεχνώντας ότι τα μισά τουλάχιστον αρχαιοελληνικά κράτη ήταν αντιδημοκρατικά, και ταυτόχρονα με την εξύμνηση της δημοκρατίας και ισηγορίας να εξυμνεί τα ολιγαρχικά κράτη.
Οι αρχαιολάτρες, ωστόσο, απτόητοι ισχυρίζονται ότι (Δ.Ι.Λ. , Δαυλός, τ. 242, Φε. 2002): «Η λαμπρή τελετουργία των αποκαλυπτηρίων της Ελληνικότητας άρχισε πριν δέκα περίπου χρόνια και θα ολοκληρωθεί περίπου μετά από δέκα χρόνια». Γιατί όμως «σε δέκα (κι όχι σε 4,5) περίπου χρόνια»; Προφήτες είναι; Τόσο ανεπτυγμένο αισθητήριο έχουν πια; Τι σπουδαίο θα γίνει το 2012 περίπου όσον αφορά την Ελληνικότητα; Τι μάς περιμένει, συγκεκριμένα περί το έτος 2012; Γιατί ταυτόχρονα ο Α. Κεραμυδάς έχει εκδόσει βιβλίο με τίτλο «2011, ο Θρίαμβος των Έψιλον»; «Στο 2011» ο Κεραμυδάς, «περίπου στο 2012» ο Δαυλός. Γιατί τέτοια περίεργη σύμπτωση τόσο άσχετων αναμεταξύ τους ιδεολόγων, όσον αφορά το χρονικό ορίζοντα του θριάμβου της «Ελλάδας»; Ποιος τους έδωσε την πληροφορία για το 2011-12; Οι ΑΤΙΑ-Θεοί; Ή.. η Ειμαρμένη; Ή η «Μία(!) Ελληνική(!) Λογική»;
Είναι γνωστό ότι τα περί 2012-2011 έχουν, πλην άλλων, σχέση και με το ημερολόγιο των Μάγιας, που τοποθετεί το τέλος του κόσμου στο 2012.
Δεν ξέρουμε βέβαια, αν δίχως τον Ερικ Φον Νταίνικεν, που ήταν ο πρώτος που είπε ότι οι αρχαίοι θεοί ήταν εξωγήινοι, θα υπήρχαν Έλληνες που θα μετέφεραν τις ξενόφερτες ιδέες αυτές εδώ.
Η άρνησή μας να αποδεχτούμε τα ψεύδη και τις αισχρές ύβρεις των αρχαιοκεντρικών/πολυθεϊστών, δεν συνιστά «ανθελληνισμό». Αποδεχόμαστε την Αρχαία Ελλάδα, διαγράφοντας από τη μνήμη μας τα άσχημά της – αρκεί να μην εμφανίζονται νοσηρά φαινόμενα που αυτή η μελέτη περιγράφει. Πετάμε τα άσχημα της Αρχαιότητας, κρατάμε τα καλά της, ώστε αυτό που μένει, όταν σκεφτόμαστε την «Αρχαία Ελλάδα», να είναι θετικό. Αν εδώ παρουσιάστηκαν κυρίως τα άσχημα, μοναδική αιτία είναι ακριβώς ν’ αποδείξουμε όχι ότι υπάρχουν και άσχημα στην Αρχαία Ελλάδα (φυσιολογικό για κάθε εποχή), αλλά ότι ο Νεοπαγανισμός/αρχαιοπληξία θέλουν να επαναφέρουν την πηγή όλων των άσχημων αυτών πραγμάτων.
Ορισμένοι, νομίζουν ότι η νεοπαγανιστική ιδεολογία είναι επικίνδυνη, μόνο εάν (κάποιοι) Νεοπαγανιστές εκφράζουν (κρυπτο)ρατσιστικές, (κρυπτο)φασιστικές και αντισημιτικές απόψεις˙ διαφορετικά την αντιμετωπίζουν ως ένα ακίνδυνο και ίσως ενδιαφέρον φολκλόρ˙ ακόμη κι ως εύκολο αντιχριστιανικό επιχείρημα εναντίον... των παπάδων! Φαίνεται πως δεν πιστεύουν ότι εάν οι απόψεις αναγέννησης της αρχαίας θρησκείας επικρατήσουν, τότε αυτοί και τα παιδιά τους θα συνεορτάζουν την Άρτεμη στην Σπάρτη με μαστιγώσεις νέων, με μαστιγώσεις γυναικών και με ανθρωποθυσίες στην Αρκαδία, με αναγκαστική εκπόρνευση – επιδοτούμενη από το κράτος – στους «ιερούς ναούς» της Αφροδίτης, με αυτοευνουχισμούς, με Καιάδες και άλλα ουμανιστικά. Αυτά τα θεωρούν περασμένα. Τι τους κάνει να νομίζουν ότι δεν θα ξανασυμβεί έτσι; Το ουμανιστικό – χριστιανικό πνεύμα; Αυτό θα εξαλειφθεί.
Δυστυχώς, αυτοί, την φαιδρότερη κληρονομιά της Δύσης, την ουμανιστική αρχαιολατρία, την συντηρούν και ρίχνουν έτσι νερό στο μύλο της ειδωλολατρίας. Τα αρχαιολατρικά παραμύθια που η Δυτική Ευρώπη δημιούργησε, προκειμένου να βγει απ΄ τα σκοτάδια του Παπικού Μεσαίωνα, την εξιδανίκευση της Αρχαιότητας μέσω του Διαφωτισμού και της Αναγέννησης, μόνο σε υπανάπτυκτες χώρες τα πιστεύουν πλέον. Δυστυχώς μεταξύ των Δυτικοευρωπαίων στοχαστών και των στοχαστών της Νεας Ελλάδας υπάρχει ένα καταστροφικό dt κάποιων αιώνων. Ελπίζουμε ειλικρινά, αφού γλίτωσαν από τον «χριστιανικό μεσαίωνα», να μην έχουν την τύχη του Αναξαγόρα ή του Πρωταγόρα ή των Επικούρειων στο επερχόμενο αρχαιοελληνικό φως. Αναφέρουμε ως τυχαίο παράδειγμα αυτών των αντιλήψεων αποσπάσματα από άρθρο (στην εφ. Το Βήμα, 26/9/2004), για να φανεί ότι για πολλούς Νεοέλληνες αρχαιολάτρες ο μύθος της δυτικής «Αρκαδίας» του 18ου αιώνα είναι μια ολοζώντανη πραγματικότητα.
«Οι Έλληνες ήταν εκείνοι που θεμελίωσαν την ελευθερία βίου και πολιτείας» Οι Αρχαίοι Αθηναίοι, εννοούν, «προφανώς». Όχι «οι Έλληνες», γενικά κι αόριστα, λοιπόν, ώστε να δίνουμε, ηθελημένα ή άθελα, συγχωροχάρτι στα στρατόπεδα Μακεδονίας, Κρήτης και Σπάρτης – αλλά οι Αθηναίοι. Εκτός κι αν εννοούν την Σπάρτη, την Μακεδονία, την Κρήτη, την Κόρινθο, την Ήπειρο, τη Θεσσαλία ως πολιτείες με ελευθερία βίου.
«Η μυθολογία-θρησκεία τους δεν είχε κανέναν δογματισμό». Είχε όμως δογματισμό στο τυπικό της λατρείας, ανθρωποθυσίες, μαστιγώσεις μέχρι θανάτου, αυτοευνουχισμούς, αναγκαστική ιερά πορνεία, κτηνοβασία, μαιναδισμό, μαύρη μαγεία, φαρμακεία, αστρολογία. Αυτά, οι ουμανιστές «αρχαιολάτρες» τα περνάν στο ντούκου. Ασήμαντες λεπτομέρειες! Τι ‘ναι αυτά μπρος στην έλλειψη δογματισμού;
«Εκείνοι καθιέρωσαν τον «αυτόνομον και αυτεξούσιον» να νομοθετούν οι ίδιοι για τα κοινά» Σαν τους Σπαρτιάτες, δηλαδή, ή σαν τους Μακεδόνες που είχαν άμεση δημοκρατία!
«Εκείνοι έφταναν ν’ αμφισβητούν ακόμα και την υπόσταση των θεών – αν βέβαια, αυτοί, δεν πράττουν δίκαια – δίκαια, κατά την κρίση των ανθρώπων, βέβαια» Ναι, Εκείνοι τα επινόησαν, και γι’ αυτό, επειδή η «αδογμάτιστη θρησκεία των Ελλήνων» δεν δεχόταν και πολλά-πολλά για τους θεούς της, οι «Έλληνες» θανάτωναν τους Έλληνες φιλοσόφους με την κατηγορία της ασέβειας, τους δίκαζαν, τους φυλάκιζαν, τους εξόριζαν. Επειδή Εκείνοι, ας πούμε ο Πρωταγόρας, αμφισβήτησαν την ύπαρξη των θεών, εκείνοι, οι Έλληνες έκαψαν τα γραπτά τους και τους ταρταρό-στειλαν σε απανωτές εξορίες, αλλά αυτό οι απελευθερωμένοι από τον Χριστιανισμό Νεοέλληνες ουμανιστές μας το κρύβουν, δεν μιλούν γι’ αυτά, θεωρούν λεπτομέρεια τους διωγμούς των μεγαλύτερων φιλοσόφων από Εκείνους, ώστε να έχουν την ευκαιρία να χλευάζουν ακόμη περισσότερο τον Χριστιανισμό.
«Εκείνοι θεωρούσαν πως την πορεία του ανθρώπου την χαράζει ο άνθρωπος, όχι οι θεοί». Γι’ αυτό κι Εκείνοι είχαν και πίστευαν στην Ειμαρμένη, στις Μοίρες, στο πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, στην έλλειψη ελευθερίας δηλαδή, ανθρώπων αλλά και θεών (θεοί-δούλοι της Μοίρας!), ενώ ο «θεοκρατικός Χριστιανισμός», η Ορθοδοξία, απέρριψε και Ειμαρμένες και Μοίρες και τις συναφείς ανελεύθερες αηδίες Εκείνων, καθώς και τα ακόμη χειρότερα Κισμέτια, τις μανιχαϊστικές Δυαρχίες και τα Κάρμα των Ασιατών και τους Απόλυτους Προορισμούς των Δυτικών αιρετικών.
Πώς να κάνουμε τον Καιάδα «Αρκαδία», την Αρχαία Σπάρτη «άμεση δημοκρατία», τις ανθρωποθυσίες και την ιεροδουλεία «φυσική θρησκεία», τους γυναικονόμους «ισότητα», τις διώξεις φιλοσόφων «ανοιχτή κοινωνία», αυτή είναι η ειδικότητα όλων αυτών που δοξολογούν στον αιώνα των αιώνων Εκείνους.

Τι προσέφερε η αρχαιολατρία στην Ελλάδα; Έκανε πάρα πολλά «καλά»:
1. Η αρχαιοπληξία φταίει που οι Έλληνες έπρεπε να ντραπούν για τα ίδια τα ονόματά τους, για τις ονομασίες των χωριών τους. Έτσι, π.χ. εξαιτίας του αρχαιολατρικού συλλογισμού ότι, εάν π.χ. η Λαμία λέγεται Ζητούνι, δεν είναι ελληνική ή εάν η Έδεσσα λέγεται Βοδενά, θα την διεκδικήσουν οι Σκοπιανοί (λες και τώρα που λέγεται Έδεσσα, δεν την διεκδικούν!) άλλαξαν τα ονόματα της ελληνικής επικράτειας, και με το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» διεγράφη αμέσως ελληνικός πολιτισμός αιώνων. Παραδόξως, το ελληνικότατο Μέτσοβο το άφησαν στην ησυχία του, οι αρχαιοκεντρικοί. Κανονικά, θα έπρεπε να αλλάξουν και την σλαβική κατάληξη –οβο, λόγω της αρχαιοπρέπειάς τους. Έτσι, καταλήξαμε, να μην γνωρίζουμε πού έγινε η ναυμαχία του Ναβαρίνο, διότι κανείς δε βρίσκει στο χάρτη το τοπωνύμιο αυτό. Ντρεπόμαστε και για το όνομά μας. Ο Μωριάς έγινε «Πέλοπος νήσος», η Τριπολιτσά «Τρίπολις», η Ρούμελη «Στερεά (!) Ελλάδα», ο Ψηλορείτης «Ίδη»(!), το Κιλελέρ «Κυψέλη», τα Τζουμέρκα «όρη Αθαμάνων», ο Κίσσαβος «Όσσα», η Κούλουρη «Σαλαμίς», η Σαντορίνη «Θήρα», μη τυχόν και σουφρώσουν τη μύτη τους οι Δυτικοευρωπαίοι τουρίστες στο άκουσμα των πραγματικών τοπωνυμίων. Πάλι καλά που δεν επέβαλαν και αλλαγή επιθέτων στους Μικρασιάτες, το ‘22. Υπάρχει λοιπόν, όντως «η δυστυχία του να είσαι Έλληνας». Αλλά δεν είναι η δυστυχία που έχουν κατά νου οι δυτικιστές. Αυτή η δυστυχία οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι οι εκδυτικισμένοι αρχαιολάτρες κατάφεραν να κάνουν γενιές Ελλήνων να ντρέπονται για τη μιλιά τους, για τη μουσική τους, για τους χορούς τους, για τα ρούχα τους, για τα σπίτια τους, τους για τον πολιτισμό τους και να νομίζουν ότι δεν έχουν πολιτισμό, αλλά βαρβαρότητα, λες και ήταν καμμιά φυλή στη ζούγκλα της Αφρικής.

2. Η αρχαιοπληξία ευθύνεται για τις φασιστικές διώξεις των ελληνικότατων σλαβόφωνων και βλαχόφωνων πληθυσμών. Ως γνωστό, τουλάχιστον οι μισοί αγωνιστές του 1821 ήταν βλαχόφωνοι και αλβανόφωνοι, αλλά Έλληνες στη ψυχή. Η αρχή έγινε με τους κατοίκους του νεοελληνικού κράτους του 1832, που έπρεπε να αποδείξουν στους Βαυαρούς βασιλείς ότι εκτός από το ότι έπρεπε να θέλουν να φοράν χλαμμύδες, έπρεπε να μιλάν άπταιστα αρχαιοελληνικά στο χωράφι, αλλιώς δεν ήταν Έλληνες. Έπρεπε να ντρέπεται κανείς που μιλά τη γλώσσα της μάνας του, αν αυτή δεν ήταν τα κορακίστικα. Οι Αρβανίτες ήταν πιο τυχεροί, βέβαια, γιατί ήταν ο μισός πληθυσμός του νεοσύστατου κράτους, αλλιώς θα ήταν πολύ χειρότερη και ταχύτερη η φίμωση του πολιτισμού τους. Το αρχαιόπληκτο δόγμα ότι αν δεν μιλάς Ελληνικά δεν είσαι Έλληνας, το πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες ομοεθνείς μας. Το πλήρωσαν οι σλαβόφωνοι Έλληνες, που οι Βούλγαροι κομιτατζήδες τούς ονόμαζαν «Γραικομάνους» και ενώ τους έσφαζαν, αυτοί φώναζαν στα «μακεδονικά» «Ζήτω η Ελλάδα»˙ κι όταν απελευθερώθηκε η Μακεδονία, ήρθαν οι αρχαιολάτρες και εφάρμοσαν φρικιαστικές μεθόδους – επέβαλαν ακόμη και αναγκαστικές μαζικές ορκομωσίες των μακεδονόφωνων χωρικών, στις οποίες οι τελευταίοι ορκίζονταν ότι δεν θα μιλούσαν πλέον «το επάρατον («επάρατη» η μητρική τους) ιδίωμα» – κατά των μακεδονόφωνων, διότι τάχα άμα μιλούσαν τη γλώσσα των παππούδων τους, τα σλάβικα ή τα βλάχικα, δεν ήταν καθαροί Έλληνες, αυτοί οι μακεδονομάχοι ήρωες! Και σήμερα ακούει κανείς σε εκτελέσεις από cd χιλιάδες μακεδονικά ελληνικά τραγούδια δίχως στίχους, «τραγούδια δίχως λέξεις», διότι η λευχαιμία της αρχαιολατρίας αποφάσισε δεκαετίες πριν, να απαγορευθεί ακόμη και το δημοτικό τραγούδι των «υπόπτων εθνικώς» μακεδονόφωνων και βλαχόφωνων Ελλήνων. Όπως και με τον αμανέ και το ρεμπέτικο, που ενώ οι «ευρωπαϊστές» των αρχών του 20ού αι. τα έβριζαν («το πιο ασύδοτο έργο που βγήκε ποτέ από ομάδα ανθρώπων...λαός που αναθέτει στην χοχλαστή τούτη μελωδία τη διήγηση των παθών του είναι, όπως λέμε στη Ευρώπη, εκτός πολιτισμού» έγραφε ο Ζ. Παπαντωνίου στο «Ελεύθερο Βήμα» της 3/7/1938), την ίδια στιγμή η αρχαιολατρική δικατορία του Μεταξά τα απαγόρευε (τον αμανέ) ή τα περιόριζε.. Αν δεν υπήρχε η αρχαιολατρία, εξαιτίας της οποίας η αυθεντική παράδοση εκτοπίστηκε προς όφελος τής Δυτικής ψευτοελληνικότητας, δεν θα είχαν καταπιεστεί τόσοι Έλληνες. Πρέπει λοιπόν, να ξέρουμε ποιος φταίει γι’αυτό το χάλι και την αλλοτρίωση, άλλο πράγμα να είμαστε κι άλλο πράγμα να παριστάνουμε: είναι οι αρχαιόπληκτοι και μόνον αυτοί.

3. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι όλοι οι οπαδοί της δημοτικής (Παλαμάς, Π. Δέλτα, Ι. Δραγούμης κ.ά.) ήταν ταυτόχρονα φιλικοί προς το Βυζάντιο και την λαϊκή, αυθεντικά ελληνική παράδοση, ενώ οι αρχαιολάτρες και καθαρευουσιάνοι, μισούσαν το Βυζάντιο, μισούσαν την λαϊκή ελληνικότητα, μισούσαν τη δημοτική και λάτρευαν ό,τι πιο ψεύτικο.

4. Με το γνωστό ιδεολόγημα της αρχαιοπληξίας, ότι το νεοελληνικό έθνος δημιουργήθηκε στη βάση κυρίως της γλώσσας, οι αλβανόφωνοι Σουλιώτες κι ο Γεώργιος Καστριώτης μετατράπηκαν, στα μάτια των εθνικιστών Αλβανών σε «Αλβανούς ήρωες». Απλώς ο Γεώργιος Καστριώτης έδρασε στην Αλβανία ενώ οι Σουλιώτες στην Ελλάδα, διαφορετικά θα θεωρούνταν κι εκείνοι «Αλβανοί». Είναι, πράγματι, διασκεδαστική, η διένεξη μεταξύ εθνικιστών αρχαιολατρών και διεθνιστών αρχαιολατρών για εθνολογικά ζητήματα. Οι δεύτεροι, κάνουν ειρωνικές νύξεις για την αλβανοφωνία των Σουλιωτών ή ακόμη και δικών τους προγόνων, πιστεύοντας πως όλα αυτά είναι σοβαρά αντιεθνικιστικά επιχειρήματα και πως μ’ αυτά «κατατροπώνουν τον εθνικιστή». Ενώ οι δυστυχέστεροι, εθνικιστές αρχαιολάτρες, αγωνίζονται να δείξουν π.χ. ότι οι αλβανόφωνοι, οι βλαχόφωνοι, οι σλαβόφωνοι αναγκάστηκαν(!) να μιλήσουν αλβανικά ή σλαβικά ή βλάχικα – άρα καλά αναγκάστηκαν μετά, να πάψουν να τα μιλούν – ή ότι το dna τους είναι διαφορετικό των Αλβανών, κι άλλα τέτοια φαιδρά. Ότι η Ελλάδα ήταν μια γλωσσική Βαβυλωνία – και καλώς ήταν – δεν σήμαινε τίποτα, διότι βάση του έθνους, καλώς ή κακώς, ήταν η θρησκεία. Αλλά πού να το καταλάβουν αυτό οι διεθνιστές κι εθνικιστές αρχαιολάτρες; Ο αρχαιολατρικός νεοελληνικός Διαφωτισμός και η περί γλώσσας αντίληψή του, είτε καταλήγουν σε ρατσιστικά είτε σε φιλελεύθερα ιδεολογήματα, συνιστούν τερατώδη διαστρέβλωση του νεοελληνικού πατριωτισμού κι όχι την αιτία της ύπαρξής του.

5. Όμως η αρχαιολατρία προκάλεσε κι άλλα όμορφα πράγματα. Το σοβαρότερο ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή. Δεν υπονοούμε κανενός είδους συνωμοσία, σαν κι αυτές τις ανοησίες που οι Νεοπαγανιστές νύχτα-μέρα προπαγανδίζουν, αλλά ότι αναπόφευκτα κι ανεπαίσθητα, το αρχαιολατρικό ιδεολόγημα εκεί οδηγούσε: στην αδιαφορία για την τυχόν καταστροφή του μικρασιατικού και βαλκανικού ελληνισμού. Η αρχαιολατρία δεν ήταν αυτή που ήθελε τη «μικράν πλην τίμιαν Ελλάδαν», το «βασίλειον Αθηνών και Πειραιώς», μαζεμένο γύρω από τον Παρθενώνα; Αυτό δεν ήθελε, ενάντια στο βυζαντινό όραμα του Ρήγα και των οπλαρχηγών του 1821, ο αρχαιολάτρης Κοραής (αυτός, που αποκαλούσε «τύραννο των Ελλήνων» τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, αυτός που έβριζε το δημοτικό τραγούδι ως «ανόητο και πολλάκις άσεμνο», αυτός που μιλούσε περί έθνους «Γραικογάλλων») και οι πνευματικοί απόγονοί του; Η μισή Ελλάδα γύρω από τον «ιερό βράχο» της κείται. Μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα τον πρύτανη της Ακαδημίας Αθηνών, να αναφέρει σε επίσημο λόγο του, ότι η Ελλάδα υπέκυψε στην κυριαρχία των Μακεδόνων; Ε, αυτό ακριβώς είπε ο πρύτανης του «Πανεπιστημίου Όθωνος», Κων. Σχινάς, την ημέρα της ίδρυσής του, 3/3/1837: «Ἡ Ἑλλὰς [...] ὑποκύψασα ἔπειτα μὲ οἰκτρὰν μόνην αὐτονομίας σκιὰν εἰς τῶν Μακεδόνων τὴν κυριαρχίαν». Ενώ ο πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρίας, Ι. Ρίζος, στις 26/5/1838 έγραφε, αναφερόμενος στη μάχη Αθηναίων-Μακεδόνων στη Χαιρώνεια: «Ὁ Φίλιππος ἔπραξεν ἄλλο τῆς νίκης ἐκείνης ὀλεθριώτερον, ἐγέννησε τὸν Ἀλέξανδρον». Δεν τα κατάφεραν, βέβαια, πλήρως οι αρχαιολάτρες. Διότι, παρόλο που έβριζε τον Αλέξανδρο με τους Μακεδόνες του ως «κατακτητή των Ελλήνων» ο Κοραής, «δυστυχώς» η Ελλάδα επεκτάθηκε και στα εδάφη των «κατακτητών της Ελλάδας, των Μακεδόνων». Ή μήπως η Ελλάδα.. ανταπέδωσε την κατάκτηση του Αλεξάνδρου και κατέκτησε τη Μακεδονία; Είναι πράγματι περίεργο πως ακόμη δεν ανακάλυψαν τον κοραϊσμό οι Βουλγαροσκοπιανοί. Πού θα πάει˙ θα τον ανακαλύψουν και τότε θα γελάμε. Οι αρχαιολάτρες με το μίσος τους εναντίον της Ρωμανίας ήταν αναπόφευκτο να μισήσουν και τους Μικρασιάτες (τους απογόνους των Ακριτών) και να θελήσουν την Μικρασιατική Καταστροφή, διαδίδοντας ξεδιάντροπα την κραυγή «Οίκαδε», «καλλίτερα να τους σφάξει ο Κεμάλ» και μετά «όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και την επιδιώξαμε». Το μίσος για τον πρόγονο κατέληξε σε μίσος και για τον απόγονο, σε μίσος για τη Μικρασία, σε αδιαφορία για τη Σμύρνη, σε λήθη της Γενοκτονίας του 1922. Δεν είναι ανάγκη να υπάρχουν μυστικές συνωμοσίες ή τάσεις προδοσίας. Όταν ζεις στον κόσμο σου, δηλαδή σε φανταστικές Αρκαδίες, φυσικά είναι να περιφρονήσεις τους πραγματικούς Έλληνες. Κι όταν τους περιφρονήσεις, χαίρεσαι με την εξαφάνισή τους. Η κατάρα του ελιτισμού των αρχαιόπληκτων. Οι αρχαιολάτρες προετοίμαζαν ιδεολογικά επί έναν αιώνα το έδαφος για την παραίτηση από την Ιωνία και τον βυζαντινό πολιτισμό, μικρασιατικό ή βαλκανικό, διαστρεβλώνοντας τα κριτήρια ελληνικότητας του λαού (γι’ αυτό μετά, οι ίδιοι αποκαλούσαν «τουρκόσπορους» τους τουρκόφωνους πρόσφυγες), ενώ ο Κεμάλ αφάνισε τον πολιτισμό αυτόν και τους φορείς του. Η Τουρκική Δημοκρατία οφείλει άπειρα στους αρχαιόπληκτους˙ κι αυτοί στην Τουρκία. Δίχως αυτήν δεν θα είχαμε επιστρέψει (ως θύματα της κυκλικής αρχαιολατρικής φάρσας) στο κράτος-πόλη της Αθήνας.

6. Φυσικά, το Βυζάντιο κι η Μακεδονία δεν είναι απλώς ζητήματα εδαφικά κι εθνικιστικά, αλλά κυρίως πολιτισμικά. Η απόρριψή τους σημαίνει απλώς, ότι αντί για το κοσμοπολίτικο ιδεώδες της ανεκτικότητας στον αλλόγλωσσο και τον αλλόφυλο μέσα σε μια ελληνιστική «αυτοκρατορία», κυριαρχεί η ρατσιστική μίζερη και στενόχωρη αρχαιομανία της περιχαράκωσης σε «αμόλυντες» πόλεις-κράτη, η τουριστική αρχαιοπληξία των κοτσαμπάσηδων που φόρεσαν χλαμμύδες, για να επιβιώσουν στο βαυαρικό νεοελληνικό κράτος, η απόρριψη του πραγματικού ελληνικού πολιτισμού για χάρη ενός ξεπερασμένου ψευδοελληνισμού των αγγείων και των μουσείων καθώς και το ψώνιο αυτών που – όπως φαίνεται – έχοντας κάνει αιματολογικές εξετάσεις γνωρίζουν ότι είναι γνήσιοι απόγονοι του Σωκράτη κι όχι των Ειλώτων. (Άλλωστε, οι Νεοπαγανιστές, δεν κατακρίνουν το Βυζάντιο-Μακεδονία, επειδή αυτά είναι μη δημοκρατίες, δηλαδή αυτοκρατορίες, αλλά επειδή διεύρυναν τον πολιτισμικό ορίζοντα του Ελληνισμού. Την παγανιστική ρωμαϊκή αυτοκρατορία την γλύφουν, όσο κι αν αυτή κατάργησε την ουσιαστική αυτονομία των πόλεων. Συνεπώς, τα ψέμματα περί «δημοκρατίας» και «ορθολογισμού» ας τα πουλήσουν σ’ άλλους.)

7. Ακόμη και η κρατικοποίηση της Εκκλησίας είναι προϊόν του βαυαρικού Νεοελληνικού κράτους. Τα κοσμικά/εθναρχικά προνόμια της Εκκλησίας ήταν αποτέλεσμα ανάγκης κατά την Τουρκοκρατία˙ δεν υπήρχαν στο «κοσμικό» Βυζάντιο. Η γνωστή χρησιμοποίηση της επίσημης Εκκλησίας της Ελλάδας για πολιτικούς σκοπούς (εμφύλιος κ.λπ.) από το κράτος (το ότι το ιερατείο συγκατάνευσε σ’ αυτό, είναι απλώς δείγμα του μεγέθους της διαφθοράς των πάντων) είναι προϊόν της Αντιβασιλείας, των διαφωτιστών Κοραϊστών και των εν Ελλάδι Βαυαρών του 1833.

8. Η αρχαιοπληξία των αρχαιολατρών είναι, ώς ένα σημείο, υπαίτια της διάρκειας δύο αιώνων αλληλοσφαγής των Βαλκανίων. Ενώ, εξαιτίας του ρωμαίικου νεοελληνικού πατριωτισμού, ο οποίος συνδύαζε αρμονικά τον εθνισμό με τον διεθνισμό, η ελληνική είχε γίνει η γλώσσα όλων των μορφωμένων Βαλκάνιων, (Ακόμη και ρουμανικά, αλβανικά, βουλγαρικά και σέρβικα κείμενα γράφονταν με το ελληνικό αλφάβητο αντί του κυριλλικού ή του λατινικού (Μ. Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Βυζάντιο και Σλάβοι – Ελλάδα και Βαλκάνια (6ος-20ος αι.), εκδ. Βάνιας, σ. 151-198).) όταν επικράτησε ο φυλετικός αρχαιονεοελληνικός πατριωτισμός, οι υπόλοιποι Βαλκάνιοι ακολούθησαν το παράδειγμά μας και ο πολιτισμικός αυτός «εξελληνισμός» διεκόπη. Τι άλλο έπραξαν οι Βούλγαροι φυλετιστές δημιουργώντας την Εξαρχία, παρά ό,τι έφτιαξαν οι κοραϊστές αποσπώντας την ελλαδική Εκκλησία από το Πατριαρχείο; Υπέπεσαν σε εθνοφυλετισμό, ο οποίος είναι αίρεση. Ενώ οι Βαλκάνιοι ήταν όπως να ‘ναι αναμεμιγμένοι αναμεταξύ τους, ενώ οι επαναστάτες του 1821 συμπεριελάμβαναν – δίχως καμμία τάση υπεροπτικού φυλετικού «εξελληνισμού» των Βαλκανίων – τους υπόλοιπους Βαλκάνιους επί ίσοις όροις σ’ ένα υπερεθνικό κράτος με βάση τον κοινό πολιτισμό και την κοινή θρησκεία, ενώ ο Ρήγας μιλούσε για ενιαίο κράτος παίρνοντας τα καλά της Δύσης και συνταιριάζοντάς τα με τα καλά της βυζαντινής-ελληνιστικής-οθωμανικής παράδοσης, οι αρχαιόπληκτοι της εποχής εκείνης ήθελαν εθνικό κράτος. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν πολύ αστείο το θέαμα των σημερινών ουμανιστών αρχαιολατρών, που θρηνούν σα μωρές παρθένες για την απώλεια της «πολυπολιτισμικότητας» του ελλαδικού χώρου κατά τον 20ο αι., λες και δε γνωρίζουν, ότι οι δικοί τους πνευματικοί πρόγονοι, οι αρχαιόπληκτοι «νοτιοελλαδιστές» (πολιτιστική-γεωγραφική Αρχαία/Νέα Ελλάδα ώς τη Λαμία), «ευρωπαϊστές» και δυτικιστές (Φαναριώτες, Παρισιάνοι και Αθηναίοι) του 18ου και 19ου αι. ήταν αυτοί που πρότειναν και προώθησαν το μοντέλο του έθνους-κράτους στα Βαλκάνια, λες και δεν καταλάβαιναν πως αυτό μόνο γενοκτονίες και βίαιες ανταλλαγές πληθυσμών θα έφερνε. Οι αλλόφυλοι και αλλόπιστοι Βαλκάνιοι αλληλοσφάζονταν και πιο πριν βέβαια, αραιά και πού, αλλά όχι τόσο, όσο αλληλοσφάχτηκαν τον 20ο αι. υπό την επίδραση της ανθ-ελληνιστικής, αντι-ρωμαίικης ιδέας του έθνους-κράτους: όταν σφάζονταν το 1990 οι μουσουλμάνοι με τους ορθόδοξους Σλάβους, αυτό γινόταν όχι, οπως παλιά, λόγω θρησκευτικής διαφοράς, ώστε ο ένας να μετατρέψει τον άλλον «απλώς» σε ραγιά, αλλά για να κατακτήσει ο καθένας όσο περισσότερα εδάφη για το δικό του φυλετικά (μέσω των σφαγών-γενοκτονιών) καθαρό έθνος-κράτος˙ επιδίωξη ασυγκρίτως πιο βάρβαρη από την παλιά, διότι δεν επέτρεπε ούτε καν την επιβίωση του ηττημένου. Πολύ αργά για δάκρυα πια, από όλους μας˙ σίγουρα. Μόνο που σήμερα επιπλέον, οι πνευματικοί απόγονοι των Νεοελλήνων Διαφωτιστών ειρωνεύονται κι από πάνω τους «αγριάνθρωπους Βαλκάνιους».
Μερικά, ωστόσο, από τα παραπάνω ασφαλώς είναι κοινότυπα. Τόσο πολύ κοινότυπα, ώστε μερικοί ξέχασαν πως παραμένουν και αληθή. Άλλο πράγμα η αρχαιογνωσία κι άλλο πράγμα η καρικατούρα του Νεοέλληνα αρχαιο-λάτρη, ο οποίος, είτε το γνωρίζει είτε όχι, είναι – όντας «λάτρης» – και με το Δημόκριτο και με τον Πλάτωνα˙ και με τους Επικούρειους και με τους Πυθαγόρειους˙ και με τη Λακεδαίμονα και με την Αθήνα˙ και με την ολιγαρχία και με την ισηγορία˙ και με τη μυθολογία και με τη φιλοσοφία˙ και με τους φιλοσόφους και με τους ιεροφάντες˙ και με τον ορθολογισμό και με τη μαντική τέχνη˙ και το ένα και το άλλο. Δεν μπορεί, βέβαια, να υποστηρίξει κανείς, ότι για όλη αυτή την αθλιότητα φταίει η αρχαιοπληξία. Θα ήταν μανιχαϊσμός. Κάποια μέρα θα υπάρξει πιθανώς η αθλιότητα και χωρίς αυτήν. Αυτό δεν το γνωρίζουμε. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι, ότι με αυτήν θα συνεχίζεται σίγουρα. Η νεότερη Ελλάδα θα ήταν πολύ πιο τυχερή αν έβλεπε την αρχαιότητα όπως οι Δυτικοί κι όχι ως χωράφι του πατέρα της. Αυτοί, όσο κι αν την ερμήνευσαν διαφορετικά – δικαίωμά τους, αλλιώς δε θα προόδευαν – δημιούργησαν κάποια πράγματα, πάρα πολλά από τα οποία αξίζουν. Ενώ οι αρχαιολάτρες Έλληνες, ακόμη και οι πιο «ουμανιστές», ποτέ δε θα μπορέσουν ν’ απαλλαγούν από τις εγωιστικές φαντασιώσεις τους, ώστε να πάρουν μόνο ό,τι καλό έχει η αρχαιότητα. Η νεότερη Ελλάδα θα ήταν πιο τυχερή, αν ως «πατρίδα» επικρατούσε όχι αυτό που, ενάντια στη θέληση των επαναστατημένων Ελλήνων, επέβαλαν οι Βαυαροί και οι Κοραϊστές μετά το 1833, αλλά αυτό που είχε ο Κ. Παλαμάς κατά νου:

Ύμνος των Αιώνων

Μητέρα μας πολύπαθη, ω αθάνατη,
δεν είναι μόνο σου στολίδι οι Παρθενώνες•
του συντριμμού σου τα σπαθιά στα κάμανε
φυλαχτά και στεφάνια σου οι αιώνες.

Και οι πέτρες που τις έστησε στο χώμα σου
το νικηφόρο χέρι του Ρωμαίου,
κ' η σταυροθόλωτη εκκλησιά από το Βυζάντιο,
στον τόπο του πολύστυλου ναού του αρχαίου,

Κι αυτό το κάστρο που μουγγρίζει μέσα του
της Βενετιάς ακόμη το λιοντάρι,
κι ο μιναρές που στέκει, της ολόμαυρης
και της πικρότατης σκλαβιάς απομεινάρι,

Και του Σλάβου το διάβα αντιλαλούμενο
στ' όνομα που μας έρχεται στο στόμα
-με το γάλα της μάννας που βυζάξαμε-
σαν ξένη ανθοβολιά στο ντόπιο χώμα,

Όλα ένα νύφης φόρεμα σου υφαίνουνε,
σου πρέπουνε, ω βασίλισσα, σα στέμμα,
στην ομορφάδα σου ομορφιά απιθώσανε
κ' είναι σα σπλάχνα απ' το δικό σου το αίμα.

Ω τίμια φυλαχτά, στολίδια αταίριαστα,
ω διαβατάρικα, από σας πλάθετ' αιώνια,
κόσμος από παλιά κοσμοσυντρίμματα,
η νέα τρανή Πατρίδα η παναρμόνια!
Ό,τι προσέφερε η αρχαιοπληξία δύο αιώνων, είναι ποτάμια νεοελληνικό αίμα, Καταστροφές, γενοκτονίες, διχασμός, καταστροφή των τοπικών ελληνικών διαλέκτων και πολιτισμού στο όνομα της δυτικής αντίληψης του 19ου αι. περί έθνους, άπειρη ντροπή γι’ αυτό που είμαστε, για τον εαυτό μας και κυρίως άπειρα ψέμματα. Ό,τι προσέφερε είναι ατελείωτος εξευτελισμός των Αρβανιτών, των Βλάχων, των Σαρακατσάνων, των Σλαβόφωνων και των Μικρασιατών Ελλήνων, αφανισμός των τοπικών ελληνικών διαλέκτων κι όλα αυτά στο όνομα μιας ανύπαρκτης Ελλάδας, μιας Ελλάδας που δεν είχε καμμιά σχέση με την πραγματικη Ελλάδα. Είναι δυνατόν να επιτρέψουμε σ’ αυτό το πράγμα, σε αυτό το Κατεξοχήν Ψεύδος, να επιστρέψει;
Ευχαριστίες
Πρέπει να ευχαριστήσουμε και εκείνους, οι οποίοι μας έκαναν να φτιάξουμε τη σελίδα αυτή. Δίχως αυτούς, αυτή δε θα υπήρχε! Εμείς, λοιπόν, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τον άπειρο θαυμασμό μας για εκείνους, που μέσα σε μια διετία, όπως γράφουν στο βιογραφικό τους, μελέτησαν συστηματικά την ελληνική φιλοσοφία και ιστορία, κι όπως αποδείχτηκε, τα γνωρίζουν άριστα. Γι’ αυτό π.χ. γράφουν για Σκυθόπολη δίχως να έχουν διαβάσει Αμμιανό˙ γι’ αυτό γράφουν για τις συνόδους της Καρχηδώνας δίχως να τις έχουν διαβάσει. Έτσι, εκφράζουμε τον άπειρο θαυμασμό μας για την ευρυμάθειά τους, για την άριστη χρήση των αρχαίων πηγών και για την έλλειψη οποιασδήποτε άκριτης χρήσης όσων λεν τα ξένα βιβλίαγια τη γνώση Ομήρου και Παυσανία, αναφορικά με τη λ. Λακεδαίμων, που έχουν. Είναι εκπληκτική η τεράστια γνώση τους. Μας προκαλεί θετική εντύπωση ακόμη η έλλειψη κάθε υβριστικής διάθεσης και μισαλλοδοξίας, η απουσία εμετικού υβρεολογίου έστω σε κάθε φράση τους, σύμφωνα με τα παραδείγματα των αρχαίων φιλοσόφων. Είναι παράδειγμα προς μίμηση η αποφυγή χρησιμοποίησης αμεσοδημοκρατικών τσιτάτων με ψηλομύτικο νιτσεοελιτισμό. Όλα αυτά λείπουν απολύτως από αυτούς, οι οποίοι μας οδήγησαν να φτιάξουμε τη σελίδα αυτή. Χάρη σ’ αυτούς, μια νέα αρχαία Ελλάδα αρχίζει. Αλίμονο σ’ αυτούς που κρύβουν μέσα τους την έρημο, γιατί τι θα κάνουν με τόση άμμο εκτός από γιαλί και πλαζ. Κι αλίμονο, ΟΥΑΙ σ' αυτούς που απαγγέλουν κι όλο αναφέρουν το μανιχαϊστικό ποίημα του Λιαντίνη, που "απαιτεί" λαιμητόμο για τους "κακούς", καθότι αγνοούν ότι ο Ροβεσπιέρος, αν και έκοψε κεφάλια άλλων με τις γκιλοτίνες του, στο τέλος είδε και το δικό του κεφάλι να πέφτει στο καλάθι της γκιλοτίνας! Σ' αυτούς αφιερώνουμε, από το ποίημα Die Maßnahmen του Erich Fried, το δίστιχο: "Die Bösen werden geschlachtet,/ die Welt wird gut".

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Πηγές


-Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία και Αποσπάσματα, Lipsaea, in aedibus B.G. Teubneri, MDCCCLXVI. -Αισχίνη, Κατά Τιμάρχου, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Αισχύλου Τραγωδίες, μτφ. Ι.Γρυπάρης, εκδ. Γράμματα. -Ακανθόπουλου Πρόδρομου Ι., Δρ. Θ., Κώδικας Ιερών Κανόνων και Εκκλησιαστικών Νόμων, εκδ. οίκος αφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1985. -Αλκαίος, Άπαντα, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Αμμιανού Μαρκελλίνου, Rerum Gestarum Libri, London, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXXII. -Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, εκδ. Αφών Τολίδη. -Αριστοτέλη, Αθηναίων πολιτεία, εκδ. Κάκτος. -Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια, εκδ. Κάκτος. -Αριστοτέλη, Μετά τα Φυσικά, εκδ. Κάκτος. -Αριστοτέλη, Περί ψυχής, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Αριστοφάνη, Νεφέλες, εκδ. Κάκτος. -Αριστοφάνη, Όρνιθες, εκδ. Πάπυρος. -Βίος, Πολιτεία, Εικονογραφία, θαύματα και Ασματική Ακολουθία του οσίου και θεοφόρου πατέρος ημών Νίκωνος του "Μετανοείτε" (επανέκδοση από τον Νέο Ελληνομνήμονα του Σπ. Λάμπρου, 1908), Εν Αθήναις, Τύποις Ιωάνν. & Αριστ. Γ. Παπανικολάου, 1933 – Αρχιμανδρίτου Μελετίου Ευαγγ. Γαλανόπουλου. -Βίος και πολιτεία και μερική θαυμάτων διήγησις του οσίου Νίκωνος του Μετανοείτε, νεοελληνική απόδοσις υπό του θεολόγου-φιλολόφου Γ. Κατσούλα, εκδ. Τήνος. -Brun Jrsn, Ηράκλειτος, εκδ. Πλέθρον. -Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου, Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, μτφ. Κ. Αντύπα, εκδ. Χατζηνικολή. -Γρηγόριου Θεολόγου, Έργα, Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς. -Γρηγόριου Νύσσης, Έργα, Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς. -Διογένη Λαέρτιου, Βίων και γνωμών των εν φιλοσοφία ευδοκιμησάντων των εις δέκα το πρώτον, Loeb, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, in two vol., MCMLXVI και MCMLXX. -Διόδωρος Σικελιώτης, Άπαντα, εκδ. Κάκτος. -Δίωνα Χρυσόστομου, Λόγος Ευβοϊκός ή Κυνηγός, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ελληνική Νομαρχία, Ανωνύμου του Έλληνος, εκδ. Αποσπερίτης. -Επίκουρος, Ηθική, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια Γιώργος Ζωγραφίδης, εκδ. Έξαντας. -Ευνάπιου, Βίοι φιλοσόφων και σοφιστών, Loeb, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXVIII. -Ευριπίδη, Βάκχαι, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Ευριπίδη, Ελένη, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ευριπίδη, Ηλέκτρα, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Ευριπίδη, Ηρακλής μαινόμενος, εκδ. Κάκτος. -Ευριπίδη, Ιππόλυτος, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Ευριπίδη, Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Ευριπίδη, Ιφιγένεια η εν Ταύροις, εκδ. Κέδρος. -Ευριπίδη, Ίων, εκδ. Κάκτος. -Ευριπίδη, Μήδεια, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ευριπίδη, Ορέστης, εκδ. Κάκτος. -Ευριπίδη, Τρωάδες, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Ευριπίδη, Φοίνισσαι, εκδ. Κάκτος. -Ευσέβιου Καισάρειας, Εκκλησιαστική ιστορία, Πατερικαί εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς». -Ζώσιμου, Νέα Ιστορία, London, Green and Chaplin (1814). -Ηρόδοτος, Μούσαι, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ησίοδου, Έργα και ημέραι, εισαγ.-μτφ.-σχόλια Παναγής Λεκατσάς, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ησίοδου, Θεογονία, μετάφραση Στ. Και Αγγ. Βλάχου, εκδ. Δημ. Ν. Παπαδήμα. -Θαλής, Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, εκδ. Έξαντας. -Θεοδώρητου επισκόπου Κύρου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εν Αθήναις, εκ του τυπογραφείου των καταστημάτων Σπυρίδωνος Κουσουλινού, πλατεία των Αγίων Θεοδώρων, 1902. -Θουδικίδη, Πελοποννησιακός πόλεμος, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ιαμβικοί και ελεγειακοί ποιητές, εκδ. Κάκτος. -Ιάμβλιχου, Περί του πυθαγορικού βίου, εκδ. Ζήτρος. -Ιερώνυμου (αγ.), Viris illustribus, μτφ. Κ Σιαμάκης, Κέντρο Βυζαντινών Μελετών, Θες/κη. -Ιουλιανός˙ άπαντα, εκδ. Κάκτος. -Ιωάννου Γ., Τα δημοτικά μας τραγούδια, εισαγωγή-σχόλια, εκδ. Ερμής. -Ιωάννη Δαμασκηνού, Εκδοσις αληθής της Ορθοδόξου πίστεως, εκδ. Πουρναρά. -Ιωαννίδη Π.Κ., Ερμής ο Τριγμέγιστος, εκδ. Δίον. -Ιωάννου Χρυσοστόμου, Έργα, Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς. -Ιώσηπου Φλ., Κατ’ Απιώνος, εκδ. Πάπυρος. -Η Καινή Διαθήκη, Βιβλική Εταιρία, Αθήναι -Καμάρα Α. (επ.), Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από τους Κώδικες, εκδ. Κατάρτι. -Κέλσου, Λόγος Αληθής, εκδ. Θύραθεν επιλογή. -Κικέρωνα, De Legibus, Loeb, London, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXX. -Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ΒΕΠΕΣ τ. 7, έκδοσις της Αποστολικής Διακονίας, 1956. -Κολοκοτρώνη, Απομνημονεύματα, εκδ. Αφών Τολίδη. -Λεξικό του Σουΐδα, εκδ. Θύραθεν. -Λιουτπράνδου της Κρεμώνας, Πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη του Νικηφόρου Φωκά, εκδ. Στοχαστής. -Λουκιανός, Έργα, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Λουκιανού, Περί θυσιών, Loeb, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXIX. -Λουκιανού, Περί της Συρίης Θεού, Loeb, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXIX. -Λυσίας, Άπαντα, εκδ. Κάκτος. -Μακρυγιάννη Δ. Ηλ., Κοσμολογία και Ηθική του Δημόκριτου, εκδ. Γεωργιάδης. -Μακρυγιάννη Γιάννη, Απομνημονεύματα, εκδ. Πέλλα. -Μαρκελλίνου, Εκ των εις Θουκιδίδην σχολίων περί του βίου αυτού και της του λόγου ιδέας, Lipsiae, in aedibus B.G. Teubneri, MCMMIII. -Μάρκου Αυρήλιου, Εις εαυτόν, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Μεγάλου Αθανασίου, Έργα, Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς. -Μεγάλου Βασιλείου, Έργα, Πατερικαί εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς. -Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Έκδοσις Α’, 1946, μετάφρασις εις το απλούν από τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. -Μενούνου Ιω., Κοσμά του Αιτωλού διδαχές και βιογραφία, εκδ. Τήνος. -Μπουγάτσου I.Ν.Θ., Κοινωνική Διδασκαλία Ελλήνων Πατέρων, εκδ. Επτάλοφος ΑΒΕΕ. -Migne, PG και PL -Νικηφόρου, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Ιστορία Σύντομος, εκδ. Κανάκη. -Ξενοφώντα, Ελληνικά, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ξενοφώντα, Λακεδαιμονίων Πολιτεία, εκδ. Ζήτρος. -Ξενοφώντα, Οικονομικός, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ξενοφώντα, Συμπόσιον, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Ομήρου Ιλιάδα, μετάφραση Ν. Καζαντζάκη-Ι.Θ. Κακριδή, εκδ. Βιβλιοπωλείο της Εστίας. -Ομήρου, Οδύσσεια, μτφ Ζήσιμου Σιδέρη, ΟΕΔΒ ,1982. -Ορφικοί ύμνοι, μετάφραση-σχόλια Δ.Π. Παπαδίτσας, Ελ. Λαδιά, εκδ. Εστία. -Ορφικά, εκδ. Κάκτος. -Παλατινή Ανθολογία, μτφ. - σχόλια Βασ. Ι. Λαζανάς, Αθήναι 1992. -Παπαδόπουλου Θ., Δημόκριτος, εκδ. Gutenberg. -Παυσανία, Αρκαδικά, εκδ. Κάκτος. -Παυσανία, Ελλάδος Περιήγησις, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε. -Παυσανία, Λακωνικά, εκδ. Κάκτος. -Παυσανία, Μεσσηνιακά, εκδ. Κάκτος. -Πλάτωνα, Αλκιβιάδης, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτους, εκδ. Κάκτος. -Πλάτωνα, Επινομίς, εκδ. Κάκτος. -Πλάτωνα, Θεαίδητος, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλάτωνος, Νόμοι, εκδ. Κάκτος. -Πλάτωνος, Πολιτεία, μτφ Ι. Γρυπάρης, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλάτωνος, Τίμαιος, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλίνιου, Naturalis Historia, Loeb, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXVIII. -Πλούταρχου, Αγησίλαος, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Αίτια Ρωμαϊκά, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Αλκιβιάδης, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλούταρχου, Αποφθέγματα Λακωνικά, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Ει καλώς είρηται το λάθε βιώσας, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Θεμιστοκλής, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλούταρχου, Λυκούργος, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος και «Βιβλιοθήκη των Ελλήνων», Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Πλούταρχου, Νικίας, εκδ. Νεφέλη. -Πλούταρχου, Ότι ουδέ ηδέως ζην έστιν κατ’ Επίκουρον, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Ότι παραδοξότερα οι Στωικοί των ποιητών λέγουσιν, εκδ. Κάκτος. -Πλουτάρχου, Περικλής, εκδ. Ι.Ζαχαρόπουλος. -Πλούταρχου, Περί Ίσιδος και Οσίριδος, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλούταρχου, Περί μοναρχίας και δημοκρατίας και ολιγαρχίας, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Περί παίδων αγωγής, εκδ. Γρηγόρη. -Πλούταρχου, Περί Στωικών εναντιωμάτων, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Πλούταρχου, Περί της Ηροδότου κακοηθείας, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, εκδ. Κάκτος. -Πλούταρχου, Περί των κοινών εννοιών προς τους Στωικούς, εκδ. Κάκτος. -Πλουτάρχου, Σόλων, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος και «Βιβλιοθήκη των Ελλήνων», Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Πλούταρχου, Τα παλαιά των Λακεδαιμονίων επιτηδεύματα, εκδ. Κάκτος. -Πολύβιου, Ιστορίαι, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός. -Πορφύριου, Η ζωή του Πυθαγόρα, εκδ. Πύρινος Κόσμος. -Πορφύριου, Περί αποχής εμψύχων, Socièté D’ édition “Les Belles Lettress”, Paris 1979. -Προκόπιου, Ιστορία των Πολέμων, εκδ. Νέα Σύνορα-Α.Α. Λιβάνη. -Προκόπιου, Περί κτισμάτων, εκδ. Γεωργιάδης. -Σένεκα, De Ira, Loeb, London, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXIII. -Σιαμάκη Κ., Εξωχριστιανικές μαρτυρίες για το Χριστό και τους Χριστιανούς, έκδ. Ι. Μ. Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας. -Σκουτερόπουλου Ν.Μ., Η αρχαία σοφιστική, εκδ. Γνώση. -Σουετώνιου, Η ζωή των Καισάρων, εκδ. Παρασκήνιο. -Σοφοκλή, Αντιγόνη, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος. -Σοφοκλή, Οιδίπους τύραννος, εκδ. Κάκτος. -Σταμπουλή Χρήστου, Αρχαίος Ελληνικός Αθλητισμός, ιδεώδες και πραγματικότητα, εκδ. Έξαντας. -Στράβωνα, Γεωγραφικά, εκδ. Πάπυρος, Αθήναι 1965. -Σωκράτους Σχολαστικού, Εκκλησιαστική ιστορία, εν Αθήναις, εκ του τυπογραφείου των καταστημάτων Σπυρίδωνος Κουσουλινού, πλατεία Αγίων Θεοδώρων, 1901. -Τάκιτου, Ab excessu divi Augusti, Loeb, London, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXII. -Τάκιτου, Agricola, Loeb, London, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXX. -Τίτου Λίβιου, Ab Urbe condita, Loeb, William Heinemann Ltd, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, MCMLXVII. -Φραντζή Γ. - Μπαρμπάρο Ν., Η Άλωση της Πόλης, εκδ. Νέα Σύνορα-Α.Α. Λιβάνη. -Το Χρονικό του Μωρέος, εκδ. Εκάτη.
Μελέτες
-Αλεξίου Ι. Γ., Ο Φλογερός Μαχητής, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εκδ. Ζωής.
-Αμάντου Κ., Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, τύποις Αθ. Α. Παπασπύρου, 1939.
-Αρβελέρ Ε., Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, εκδ. Ψυχογιός.
-Βακαλόπουλου Απ., Η Πορεία του Γένους, "οι εκδόσεις των φίλων".
-Βασιλειάδη Ν. Π., Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ».
-Βενιζέλου Θ. Β., Περί του ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, α' έκδοση Αθήναι 1873, επανέκδ. Δημιουργία.
-Βυζάντιο και Ευρώπη, Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l' Europe, εκδ. Ελληνικά Γράμματα.
-Barbagallo C., Τα αίτια παρακμής της Αρχαίας Ελλάδος, εκδ. Δημιουργία.
-Baynes H. - Moss H.St.L.B., Βυζάντιο˙ εισαγωγή στον Βυζαντινό πολιτισμό, εκδ. Δημ. Ν. Παπαδήμας.
-Beck Hans-Georg, Η βυζαντινή Χιλιετία, εκδ. Μορφωτικού ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.
-Bernard André, Έλληνες μάγοι, μτφ. Ιωσήφ Καμάρης, εκδ. Εστία.
-Borneman Ernst, Η Πατριαρχία, εκδ. Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τράπεζας.
-Boyd Robert T., Tells, Tombs and Treasure, Bonanza Books - New York 1969
-Burckhardt J., Οι Έλληνες και οι θεοί τους, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.
-Γεωργαλά Γ. Κ., Αντιβυζαντινισμός, εκδ. Ερώδιος.
-Γεωργούλη Κων. Δ., Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης, εκδ. Ιστορικής και λαογραφικής εταιρίας Χαλκιδικής.
-Γιανναρά Χρ., Ορθοδοξία και Δύση στη νεώτερη Ελλάδα, εκδ. Δόμος.
-Γογγάκη Κ., Οι αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για τον αθλητισμό, τυπωθήτω - Γιώργος Δαρδανός.
-Γουδή Δημήτριου Γ., Τα μυστήρια της Ελευσίνος, Αθήναι 1935, επανέκδ. εκδ. Δημιουργία, Αθήνα 1990.
-Cary M., Ρωμαϊκή Ιστορία, εκδ. Μίνωας, Αθήνα 1960.
-Chuvin Pierre, Οι τελευταίοι Εθνικοί, εκδ. Θύραθεν.
-Δημαρά Κ. Θ. και Σβορώνου Νίκου, Η μέθοδος της ιστορίας, εκδ. Άγρα.
-Δημητρακόπουλου Φώτη, Βυζάντιο και Νεοελληνική διανόηση στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνος, εκδ. Καστανιώτη.
-Δραγούμη Ι., Ελληνικός Πολιτισμός, εκδ. Φιλόμυθος.
-Davies Paul, Θεός και μοντέρνα Φυσική, εκδ. Κάτοπτρο.
-Doods E.R., Εθνικοί και Χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας, εκδ. Αλεξάνδρεια.
-De Coulanges Fustel, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός.
-Dodds E. R., Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα.
-Droysen J. G., Ιστορία των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μτφρ. Ρ. Σ. Αποστολίδη, εκδ. Τράπεζας Πίστεως.
-Dzielska M., Υπατία η Αλεξανδρινή, εκδ. Εναλιος.
-Ελ Αμπαντί Μουσταφά, Η αρχαία βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, εκδ. Σμίλη.
-Ελληνική Μυθολογία, Εκδοτικής Αθηνών.
-Εφταλιώτη Α., Ιστορία της Ρωμιοσύνης, τυπογραφείο της Εστίας, Αθήνα 1901.
-Flaceliére Robert, Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, εκδ. Παπαδήμα.
-Ζακυθηνού Διον. Α., Βυζάντιον, κράτος και κοινωνία, εκδ. Ίκαρος, Αθήναι 1951.
-Ζακυθηνού Δ., Η βυζαντινή Ελλάς 392-1453, Αθήναι 1965.
-Ζήση Θ. Ν., Εισαγωγή στον Πλάτωνα, εκδ. Αφών Κυριακίδη.
-Ζήση Θ. Ν., Επομένοι τοις θείοις πατράσι. Αρχές και κριτήρια της Πατερικής Θεολογίας, εκδ. Βρυέννιος.
-π. Θ. Ν. Ζήση, Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' στη συνείδηση του Γένους, εκδ. οίκος Αφών Κυριακίδη.
-Ζωγράφου Λ., Αντιγνώση, εκδ. Αλεξάνδρεια.
-Ζωγράφου Λ., Από τη Μηδεια στη Σταχτοπουτα˙ η ιστορία του φαλλού, εκδ. Αλεξάνδρεια.
-Gibbon E., The decline and fall of the Roman Empire, Collier Books, N.Y., N.Y.
-Gregorovius F., Ιστορία των Αθηνών, Βιβλιοθήκη Μαρασλή, τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1904.
-Gyömörey L., Η δύση της Δύσης, εκδ. Παπαζήση.
-Hook Samuel Henry, Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων.
-Hunger H., Ο κόσμος του βυζαντινού βιβλίου, εκδ. Καρδαμίτσας.
-Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκδ. Πανεπιστημίου Καίμπριτζ, ελλ. εκδ. Μέλισσα.
-Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε.
-Jones A. M., Ο Κωνσταντίνος και ο εκχριστιανισμός της Ευρώπης, εκδ. Γαλαξίας.
-Καλαϊτζάκη Βασ. Ι., Η Κρήτη και οι Σαρακηνοί, εκδ. ΡΩΝΤΑ.
-Καλαντζάκη Στ. Ε., Δρ. Θ., Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός. Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά.
-Καλόπουλου Μ., Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμμα, Θεσσαλονίκη.
-Καραβιδόπουλου Ιω. Δ., Απόκρυφα Χριστιανικά Κείμενα, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1999.
-Καραγιαννόπουλου Ι., Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, εκδ. Βάνιας.
-Καραγιαννόπουλου Ιω. Ε., Ιστορία Βυζαντινού Κράτους, εκδ. Βάνιας, ανατύπωση Ε’, 1995.
-Κονδύλη Π., Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, εκδ. Θεμέλιο.
-Κορδάτου Γιάνη, Ακμή και παρακμή του Βυζαντίου, εκδότης Πέτρος Δ. Καραβάκος, Αθήνα 1953.
-Κορδάτου Γ., Αρχαίες θρησκείες και Χριστιανισμός, εκδ. Μπουκουμάνη.
-Κορδάτου Γ., Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, εκδ. Μπουκουμάνη.
-Κορδάτου Γιάνη, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, εκδ. Μπουκουμάνη.
-Κουκουλέ Φαίδωνος, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός, εκδ. Παπαζήση.
-Kirk E. S. - Raven J. E. -.Schofield M, Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, μτφ. Δ. Κούρτοβικ, εκδ. Μορφωτικού ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.
-Κυριακίδου-Νέστορος Άλκη, Λαογραφικά μελετήματα, εκδ. Νέα σύνορα-α.λιβάνης.
-Κωνσταντινιάς ήτοι περιγραφή Κωνσταντινουπόλεως συνταχθείσα παρά ανδρός φιλολόγου και φιλαρχαιολόγου, εν Βενετία 1824, επανέκδ. εκδ. Νέας Πορείας.
-Λαμπροπούλου Άννας, Ο ασκητισμός στην Πελοπόννησο κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο, Ιδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα 1994.
-La Vey Anton, The Satanic Bible, Avon Books.
-Lemerle P., Ο πρώτος βυζαντινός ουμανισμός, εκδ. Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τράπεζας.
-Linnér Sture, Ιστορία του Βυζαντινού Πολιτισμού, εκδ. Γκοβοστή.
-Μακρή Σπ. Γ., καθηγητή αναισθησιολογίας ΑΠΘ, Η επιστήμη μπροστά στη σταύρωσι και στην ανάστασι του Ιησού Χριστού, Θεσσαλονίκη 1981.
-Μαντζαρίδη Γεώργιου Ι., Χριστιανική Ηθική, εκδ. Πουρναράς.
-Μαρκόπουλου Θ., Στο σχολείο με χαρτί και καλαμάρι, εκδ. Καλειδοσκόπιο.
-Μάρξ Κ. - Ένγκελς Φρ., Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα, μτφ. Π. Κονδύλη, εκδ. Γνώση.
-Ματσούκα Νίκου Α., Δογματική και συμβολική Θεολογία, τ. Α’: εισαγωγή στη θεολογική γνωσιολογία, εκδ. Πουρναρά.
-Ματσούκα Ν. Α., Επιστήμη, φιλοσοφία και θεολογία στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου, εκδ. Πουρναρά.
-Ματσούκα Ν. Α., Ιστορία της Βυζαντινής Φιλοσοφίας, εκδ. ΒΑΝΙΑΣ.
-Ματσούκα Ν. Α., Ιστορία της Φιλοσοφίας, Αρχαίας Ελληνικής- Βυζαντινής-Δυτικοευρωπαϊκής, εκδ. Πουρναρά.
-π. Γεώργιου Δ. Μεταλληνού, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, εκδ. Αρμός.
-Μηλιαράκη Αντ., Ιστορία του βασιλείου της Νίκαιας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου, 1898, ανετύπωσαν οι βιβλιοπώλαι Δ.Ν. Καραβιάς, Ε.Κ. Λάζος, Αθήναι 1994.
-MacDowell Douglas M., Σπαρτιατικό δίκαιο, εκδ. Παπαδήμα.
-MacDowell Douglas M., Το δίκαιο στην Αθήνα των κλασικών χρόνων, εκδ. Παπαδήμα.
-Mango Cyril, Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, εκδ. Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.
-Mauthner Fritz, Ο αθεϊσμός στην αρχαιότητα, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.
-Νεοπαγανισμός, η απειλή από το παρελθόν, εκδ. Αποστολικής διακονίας.
-Νίτσε Φρ., Ο αντίχριστος, Εκδοτική Θεσσαλονίκης.
-Νίτσε Φρ., Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, β’ έκδοση, εκδ. Δωδώνη.
-Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου Μ., Βυζάντιο και Σλάβοι – Ελλάδα και Βαλκάνια (6ος-20ος αι.), εκδ. Βάνιας.
-Nilsson M., Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, εκδ. Παπαδήμα.
-Nilsson M., Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου».
-Norwich J. J., Σύντομη Ιστορία του Βυζαντίου, εκδ Γκοβοστη, Δ’ εκδοση, 1997.
-Παπανικολόπουλου Τζίμη, Παλλάδας ο Αλεξανδρεύς και το τέλος μιας εποχής, εκδ. Πολύτυπο.
-Παπανούτσου Ε. Π., Το θρησκευτικό βίωμα στον Πλάτωνα, εκδ. Δωδώνη.
-Παπαρηγόπουλου Κ., Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, 1885, επανέκδ. εκδ. Κάκτος, 1992.
-Παπαχατζή Ν., Η θρησκεία στην Αρχαία Ελλάδα, Εκδοτικής Αθηνών.
-Πλακογιαννάκη Κ. Μ., Δημόσιος και ιδιωτικός βίος και πολιτισμός των Βυζαντινών, εκδ. οίκος Κυρομάνος.
-Ράνσιμαν Στ., Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας.
-Ράνσιμαν Στ., Η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση, εκδ. Δόμος.
-Ρασσιά Βλ. Γ., Μια Ιστορία Αγάπης, β’ έκδοση, εκδ. Ανοιχτή Πόλη, 2005.
-Ρασσιά Βλ. Γ., Υπέρ Της Των Ελλήνων Νόσου, β' έκδοση, τ. 3, εκδ. Ανοιχτή πόλη.
-Ρωμανίδη Ι., Ρωμηοσύνη Ρωμανία Ρούμελη, εκδ. Πουρναρά.
-Ρωμανίδη Ι., Το προπατορικό αμάρτημα, εκδ. Δόμος.
-Reynolds L. D. και Wilson N. G., Αντιγραφείς και φιλόλογοι, εκδ. Μορφωτικού ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.
-Reinsberg Carola, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα.
-Runciman St., The Great Church in Captivity, Cambridge University Press, 1968.
-Runciman Steven, The Fall of Constantinople, Cambridge University Press.
-Russel B., Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, εκδ. Ι.Δ. Αρσενίδης και ΣΙΑ.
-Σάκκου Στ. Ν., Εισαγωγή εις την Καινήν Διαθήκην, β' έκδοση, ΑΠΘ - τμήμα εκδόσεων.
-Σβορώνου Ν. Γ., Ανάλεκτα νεοελληνικής ιστορίας και ιστοριογραφίας, εκδ. Θεμέλιο.
-Σιαμάκη Κ., Οι έκφυλοι, Θεσσαλονίκη 2003.
-Σιέττου Γ., Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα, εκδ. Εύανδρος.
-Σιέττου Γ., Τα Υακίνθια Μυστήρια, εκδ. Aldebaran.
-Σιμόπουλου Θεόφ. Ν., Μάρτυρες και αγωνισταί Ιεράρχαι, εκδοτικόν γραφείον «Σείριος», 1972.
-Σιμόπουλου Κ., Βασανιστήρια και εξουσία, Αθήνα 1987.
-Σιμόπουλου Κ., Η λεηλασία και καταδρομή των Ελληνικών Αρχαιοτήτων, Αθήνα 1997.
-Σιμόπουλου Κ., Μύθος, απάτη και βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες, εκδ. Στάχυ.
-Σιμόπουλου Κ., Ο Μύθος των μεγάλων της ιστορίας, Αθήνα 1995.
-Σκαλιέρη Γ. Κ., Λαοί και φυλαί της Μικράς Ασίας, εν Αθήναις1922, β’ έκδ. ΡΗΣΟΣ.
-Σκοπετέα Έ., Το «πρότυπο βασίλειο» και η Μεγάλη Ιδέα, εκδ. Πολύτυπο.
-Σπανδάγου Β. -Ρ. Σπανδάγου-Δ. Τραυλού, Οι θετικοί επιστήμονες της βυζαντινής εποχής, εκδ. Αίθρα.
-Στεφανίδη Βασ. Κ., Εκκλησιαστική Ιστορία, 4η έκδοση 1978, εκδ. Αστήρ.
-Salles Catherine, Η άλλη όψη της Αρχαιότητας. Ο υπόκοσμος, εκδ. Παπαδήμα.
-Sandars N. K., Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας.
-Stark Rodney, The rise of Christianity, Princeton University Press.
-Τατάκη Β.Ν., Η Βυζαντινή Φιλοσοφία, εκδ. Εταιρίας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 1977.
-Τρεμπέλα Π.Ν., Υπόμνημα εις τας Πράξεις των Αποστόλων, εκδ. Αδελφότης θεολόγων ο Σωτήρ, τρίτη έκδοση, 1991
-Τρεμπέλα Π.Ν., Υπόμνημα εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, εκδ. Ζωή, τέταρτη έκδοση.
-Τριαντάρη-Μαρά Σωτηρίας, Η γνώση και η πίστη στον Ιωάννη Φιλόπονο, εκδ. Επέκταση.
-Τσάγγα Ν., Μάτζικερτ, η αρχή του τέλους του μεσαιωνικού Ελληνισμού, εκδ. Γκοβοστή.
-Τσεζαρέτι Πάολο, Θεοδώρα˙ η άνοδος μιας αυτοκράτρειας, εκδ. Ωκεανίδα.
-Τσέντου Γιάννη Κ., Ιουλιανός ο Παραβάτης, εκδ. Τήνος.
-Τoynbee A., Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους, εκδ. Καρδαμίτσα.
-Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας˙ Δωδεκαθεϊσμός, Υποτίμηση Παλαιάς Διαθήκης, Ολυμπιακοί Αγώνες. Πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη 25-27 Μαΐου 2003, Εταιρία Ορθοδόξων Σπουδών, εκδ. Θεοδρομία.
-Φινκελστάιν Ίσραελ και Σίλμπερμαν Νιλ Άσερ, Βίβλος. Η αλήθεια μέσα από τις ανασκαφές, εκδ. Κάκτος.
-Φούγια Μεθόδιου Γ., Ελληνισμός και Ιουδαϊσμός, εκδ. Νέα Σύνορα-Α.Α. Λιβάνη.
-Χατζηφώτη Ι.Μ., Βυζάντιο και Εκκλησία, εκδ. Αποστολικής Διακονίας.
-Χατζηφώτη Ι. Μ., Ορθοδοξία και Αρχαίος Ελληνισμός, εκδ. Ελληνικά Γράμματα.
-Χατζηαντωνίου Κ., Εθνικισμός και Ελληνικότητα, εκδ. Πελασγός.
-Χρήστου Π. Κ., Οι περιπέτειες των εθνικών ονομάτων των Ελλήνων, εκδ. οίκος Κυρομάνος.
-Χριστιανική Θεσσαλονίκη, ΚΓ' Δημήτρια, Β' Επιστημονικό Συμπόσιο, εκδ. Κεντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης του δήμου Θεσσαλονίκης, Αρ. 4, Θεσ/κη 1994.
-Vernant Jean Pierre, Μύθος και σκέψη στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Νεφέλη.
-Wallis R.T., Νεοπλατωνισμός, εκδ. Αρχέτυπο.
Εφημερίδες
Ελευθεροτυπία Το Βήμα Έθνος
Περιοδικά
Βυζαντινός Δόμος Σύναξη Ε-Ιστορικά Δαυλός Διιπετές Θεοδρομία Ελλοπία Άρδην Ανοιχτή πόλη Εγκυκλοπαίδειες Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη Υδρία Πάπυρους Λάρους Μπριττάνικα Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν του Ήλιου Παιδεία
Ιστοσελίδες
www.apologitis.com www.oodegr.com www.jesusportal.org/magazine/articleslist.htm www.argyropoulos.tk www.tectonics.org
www.christian-thinktank.com www.newadvent.org/fathers/ www.ecclesia.gr www.astro.noa.gr
Θ. Ζιάκα, Γιατί έγιναν οι Έλληνες χριστιανοί; "Κωστής Παλαμάς και Ρωμηοσύνη"
"Πότε οι Μανιάτες έγιναν Χριστιανοί" - Ανάργυρου Κουτσιλιέρη, Δρ. Φιλοσοφίας
Εκκλησία και Κατοχή (τελευταίος σύνδεσμος)
http://www.iospress.gr/ios1999/ios19990207c.htm και http://www.iospress.gr/mikro1999/mikro19990213.htm
ΚΑΤΑ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΣΤΗΛΙΤΕΥΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ Α' & Β'
«Οι αρχαίοι Ελληνες στην νεοελληνική λαϊκή παράδοση» Γ. Κακριδή Λουκιανού, Νεκρικοί διάλογοι Διογένη-Ηρακλή και Μίνωα-Σώστρατου
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ 希臘
User avatar
inanm7
Συντονιστής Κατηγορίας
 
Posts: 1802
Joined: Tue Nov 15, 2011 1:43 pm

Previous

Return to ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ...

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest