Marco Hietala wrote:Καλημέρα σας και χρόνια πολλά σε όλους όσους γιόρταζαν χθες, η Παναγία να μας φυλάει.
Χθες, μετά από 9 ακριβώς χρόνια, επιδόθηκα σε ένα παλιό θρησκευτικό έθιμο του νησιού της Λέσβου. Πήγα περπατώντας από την πόλη μέχρι το ορεινό χωριό της Αγιάσσου με τον μεγάλο Ναό αφιερωμένο στην Παναγία (26 χιλιόμετρα με τα τελευταία 6 μέσα από ένα πολύ ανηφορικό και σχετικά δύσβατο μονοπάτι). Εντυπώσεις σε σχέση με πριν μια δεκαετία:
- Πολύ λιγότερος κόσμος σε σχέση με άλλες εποχές. Όχι μόνο από πεζοπόρους αλλά από προσκυνητές γενικότερα (ούτε με τα αυτοκίνητά τους δεν πήγαν δηλαδή, βέβαια λείπουν και εκατοντάδες τουρίστες πλέον). Μου έχει τύχει να περιμένω 3 τέταρτα για να φτάσω την Εικόνα της Παναγίας (η ουρά έβγαινε έξω από το προαύλιο του Ναού και έφτανε μέχρι το πιο πάνω στενό), χθες ήταν τόσο λιγότερος ο κόσμος που σε 15 λεπτά είχα φτάσει.
- Κάτι που με λύπησε αν και δεν θέλω να πέφτω σε κατάκριση γιατί μέχρι πρόσφατα έκανα κι εγώ τα ίδια και πολύ χειρότερα, ούτε τη Μ. Εβδομάδα δεν τηρούσα σωστά τις νηστείες. Σε πολλά σημεία της διαδρομής είχαν στηθεί υπαίθριες καντίνες που πουλούσαν χοιρινά σουβλάκια στην τιμή του ενός ευρώ (η κούραση της πορείας τα κάνει περισσότερο ελκυστικά άλλωστε, έχουν "μυαλό" οι έμποροι). Αυτό ενώ είχαμε ακόμα 14 του μήνα.
- Άλλη μία εμπορική ανοησία, ακριβώς έξω από το Ναό, ανοιχτά όλη νύχτα τα καταστήματα με είδη σουβενίρ, τοπικά εδέσματα και ακόμα και θρησκευτικά είδη. Μου θύμισε τον Χριστό που διέλυσε τους στημένους πάγκους έξω από τον μεγάλο Ναό όταν μπήκε στην Ιερουσαλήμ.
Κατά το δικό μου λογισμό δεν έχει
πρωτεύουσα σημασία σήμερα η τυπική σχέση με την εκκλησία.
Σημασία έχει να κάνει κάποιος πραγματική εσωτερική εργασία. Μπορεί παλιότερα να υπήρχαν περισσότεροι "πιστοί", σήμερα υπάρχουν λιγότεροι, αλλά είναι πραγματικοί πιστοί.
Για να πω την αλήθεια αυτούς που θεωρώ εγώ πιστούς,όσο κι αν σας ξενίσει η τοποθέτηση, μπορεί να μη βρίσκονται καν στο χώρο της εκκλησίας. Θα προτιμούσα αντι του όρου "πιστός άνθρωπος" τον όρο τίμιος άνθρωπος ή δίκαιος άνθρωπος.
Ε, αυτοί οι σπάνιοι τίμιοι και δίκαιοι άνθρωποι της εποχής μας, ή μαγιά στην οποία αναφερόταν ο γερο Παΐσιος, είναι αυτοί που αναπαύουν το Χριστό μας. Γι' αυτούς θα κάνει ότι θα κάνει.
Σε μια συζήτησή μου με πνευματικό άνθρωπο για την σημερινή κατάσταση μου είπε:
Αν γινόταν αυτή τη στιγμή η κρίση, οι μόνοι που θα είχαν τις λιγότερες πιθανότητες να σωθούνε είναι οι άνθρωποι "της εκκλησίας". Οι περισσότεροι ξημεροβραδιάζονται στις θείες λειτουργίες και στις αγρύπνιες, κάνουν μεγάλους σταυρούς και μετά κάνουν τις μεγαλύτερες ατιμίες στις οικογένειές τους και στις δουλειές τους. Τι να τους κάνεις τέτοιους πιστούς. Προτιμώ ανθρώπους εκτός εκκλησίας, που τηρούν το νόμο της συνείδησής τους και είναι τίμιοι από προαίρεση. Κάνουν αυτοκριτική χωρίς να σφάζουν "με το βάμβάκι" τους άλλους και θεωρούν τους εαυτούς τους ένοχους για τη σημερινή κατάσταση, γιατί αισθάνονται ότι θα μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα για να διορθωθούν οι ίδιοι και να διορθώσουν έτσι τη γενική κατάσταση, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι είναι οι μόνοι που "κρατάνε" πνευματικά...
Τώρα για όλα αυτά τα "κλαπατσίμπαλα" έξω απ' τις εκκλησίες κατά τις πανηγύρεις είναι και αυτά δείγματα της εποχής μας, αλλά τα χειρότερα είναι, όπως προανέφερα, τα "κλαπατσίμπαλα" εντός των εκκλησιών. Αν αλλάξει η καατάσταση των δευτέρων τότε θα εξαφανιοτούν και τα πρώτα.
Χάρηκα πολύ για την πεζοπορία σου εν είδη φιλότιμης αυτοθυσίας ως ταπεινή προσφορά στη γλυκιά μας Μητέρα. Ε, κάτι τέτοια βλέπει ο μεγαλοδύναμος Υιός της και συγκινείται.
Και μετά στέλνει την πλούσια δική Του πρσφορά και στον πεζοπορούντα και στους οικείους του και στην πόλη που τον γέννησε και στην πατρίδα που τον μεγάλωσε και στην ανθρωπότητα όλη. Τόση είναι η χαρά Του για μια μικρή θυσία, που γίνεται από φιλότιμο και χωρίς συμφέρον και τόσο δυσανάλογη η ανταπόκρισή Του προς το πλάσμα που δημιούργησε και αγαπά...