Περι πνευματικου:
Εαν βλεπουμε τον πνευματικο σαν εναν ανθρωπο σαν κι εμας, δεν προκειται ποτέ να ωφεληθουμε πραγματικα απο αυτον.
Ναι, ειναι ενας ανθρωπος σαν κι εμας, αλλά με μια μικρη αλλά σημαντικη διαφορά.
Ο π. Αιμιλανος λεει για τον πνευματικο (ή τον γεροντα οταν αναφερεται σε μοναχους):
προσφέρει τη χάρη
σ’ αυτόν που επικρέμαται στο επιτραχήλιό του γίνεται ο δότης του ίδιου του Θεού
Ως πατέρας είναι εικόνα της ουρανίου πατρότητος και ως διδάσκαλος είναι εικόνα του Χριστού. Ως μεσίτης ανεβάζει τα χέρια και την καρδιά του έτσι ώστε να αναγκάζει το Θεό να κατέρχεται στον εαυτό του και στα εκφαίνοντα τον Θεόν η επιδιώκοντα τόν Θεόν τέκνα του
ο πνευματικός πατέρας είναι το ορατό στοιχείο αυτού του μυστηρίου πίσω από το οποίο κρύβεται ο αόρατος Θεός και όλα όσα διαφεύγουν από τις αισθήσεις και γίνονται αισθητά μόνο από το πνεύμα. Στην πραγματικότητα ο πνευματικός πατέρας είναι αυτός που παραλαμβάνει το μαθητή του από το χέρι και τον εισαγάγει στον Κύριο.
Αν τα παραπανω δεν τα βλεπουμε, δεν τα νοιωθουμε, δεν τα πιστευουμε, τοτε αδικως χανουμε την ωρα μας πηγαινοντας στον πνευματικο και τον κουραζουμε και τον απασχολουμε κι αυτον χωρις λογο.
