Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

[XAPA]

«Αιτείτε και δοθήσεται υμίν»(1)



- Γέροντα, γιατί πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας βοηθάη, αφού ξέρει τις ανάγκες μας;

- Γιατί υπάρχει ελευθερία.

Και μάλιστα, όταν πονάμε για τον πλησίον μας και Τον παρακαλούμε να τον βοηθήση, πολύ συγκινείται

ο Θεός, γιατί τότε επεμβαίνει, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο.


Ο Θεός έχει όλη την καλή διάθεση να βοηθήση τους ανθρώπους που υποφέρουν.

Για να τους βοηθήση όμως, πρέπει κάποιος να Τον παρακάλεση.

Γιατί, αν βοηθήση κάποιον, χωρίς κανείς να Τον παρακάλεση, τότε ο διάβολος θα διαμαρτυρηθή και θα πη:

«Γιατί τον βοηθάς και παραβιάζεις το αυτεξούσιο; Αφού είναι αμαρτωλός, ανήκει σ' έμενα».


Εδώ βλέπει κανείς και την μεγάλη πνευματική αρχοντιά του Θεού, που ούτε στον διάβολο δίνει

το δικαίωμα να διαμαρτυρηθή

Γι' αυτό θέλει να Τον παρακαλούμε, για να επεμβαίνη - και θέλει ο Θεός να επεμβαίνη αμέσως,

αν είναι για το καλό μας,- και να βοηθάη τα πλάσματα Του ανάλογα με τις ανάγκες τους.


Για τον κάθε άνθρωπο ενεργεί ξεχωριστά, όπως συμφέρει στον καθέναν καλύτερα.

Ο Θεός λοιπόν αλλά και οι Άγιοι για να βοηθήσουν, πρέπει ο ίδιος ο άνθρωπος να το θέλη και να το ζητά,

αλλιώς δεν επεμβαίνουν.

Ο Χριστός ρώτησε τον παράλυτο: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;»(2) Αν δεν θέλη ο άνθρωπος, το σέβεται ο Θεός.

Αν κάποιος δεν θέλη να πάη στον Παράδεισο, ο Θεός δεν τον παίρνει.


Εκτός αν ήταν αδικημένος και είχε άγνοια, οπότε δικαιούται την θεία βοήθεια.

Διαφορετικά, δεν θέλει να επέμβη ο Θεός.

Ζητά κανείς βοήθεια, και ο Θεός και οι Άγιοι την δίνουν. Μέχρι να ανοιγοκλείσης τα μάτια σου,

έχουν κιόλας βοηθήσει.


Μερικές φορές δεν προλαβαίνεις ούτε να τα ανοιγοκλείσης• τόσο γρήγορα βρίσκεται ο Θεός δίπλα σου.

«Αιτείτε και δοθήσεται», λέει η Γραφή.

Αν δεν ζητάμε βοήθεια από τον Θεό, θα σπάζουμε τα μούτρα μας. Ενώ, όταν ζητάμε την θεία βοήθεια,

ο Χριστός μας δένει με ένα σχοινάκι με την Χάρη Του και μας συγκρατεί.


Φυσάει ο αέρας από εδώ- εκεί, αλλά, επειδή είμαστε δεμένοι, δεν κινδυνεύουμε.

Οταν όμως ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνη ότι ο Χριστός είναι που τον κρατάει, λύνεται πλέον από

το σχοινάκι και τον χτυπούν οι άνεμοι από 'δώ και από 'κεί και ταλαιπωρείται.


Να ξέρετε, μόνον τα πάθη και οι αμαρτίες είναι δικές μας.

Ό,τι καλό κάνουμε είναι από τον Θεό, ό,τι ανοησίες κάνουμε είναι δικές μας.

Λίγο η Χάρις του Θεού να μας αφήση, τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε.


Όπως στην φυσική ζωή, λίγο το οξυγόνο να μας πάρη ο Θεός, αμέσως θα πεθάνουμε, έτσι και στην

πνευματική ζωή, λίγο αν μας αφαίρεση την θεία Χάρη, πάει, χαθήκαμε.


Μιά φορά ένιωθα στην προσευχή μιά αγαλλίαση. Ωρες στεκόμουν όρθιος και δεν ένιωθα καθόλου κούραση.

Όσο προσευχόμουν, ένιωθα μια γλυκεία ξεκούραση, κάτι που δεν μπορώ να το εκφράσω.

Ύστερα μου πέρασε ένας λογισμός ανθρώπινος: επειδή μου λείπουν δυό πλευρά και εύκολα κρυώνω,

σκέφθηκα, για να μη χάσω αυτήν την κατάσταση και να προχωρήσω όσο πάει, να πάρω ένα σάλι,

να τυλιχθώ, μήπως αργότερα κρυώσω.


Μόλις δέχθηκα αυτόν τον λογισμό, αμέσως σωριάσθηκα κάτω.

Έμεινα πεσμένος κάτω μισή ώρα περίπου και μετά μπόρεσα να σηκωθώ να πάω στο κελλί να ξαπλώσω.

Προηγουμένως, όσο προχωρούσα στην προσευχή, ένιωθα σαν ένα πούπουλο, ένα έλάφρωμα, μιά αγαλλίαση,

που δεν εκφράζεται.


Μόλις όμως δέχθηκα αυτόν τον λογισμό, σωριάσθηκα κάτω.

Αν έφερνα έναν υπερήφανο λογισμό και έλεγα λ.χ. «ζήτημα είναι, αν υπάρχουν δύο-τρεις σε τέτοια κατάσταση»,

τότε είναι που θα πάθαινα ζημιά.

Σκέφθηκα ανθρώπινα, όπως σκέφτεται ο κουτσός να πάρη τα δεκανίκια του, όχι δαιμονικά.


Ήταν ένας φυσικός λογισμός, άλλα και πάλι είδες τι έπαθα.

Το μόνο που έχει ο άνθρωπος είναι μιά διάθεση και ανάλογα με αυτήν τον βοηθάει ο Θεός.

Γι' αυτό λέω, όσα αγαθά έχουμε είναι δώρα του Θεού.

Τα έργα μας είναι μηδέν και οι αρετές μας είναι μία συνέχεια από μηδενικά.


Εμείς θα προσπαθούμε να προσθέτουμε συνέχεια μηδενικά και να παρακαλούμε τον Χριστό να βάλη

την μονάδα στην αρχή, για να γίνουμε πλούσιοι.

Εάν δεν βάλη την μονάδα ο Χριστός στην αρχή, χαμένος ο κόπος μας.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Ματθ. 7, 7.
(2) Ίω. 5, 6.

[XAPA]

Η Χάρις του Θεού προσελκύεται με την ταπείνωση



- Γέροντα, έχω δυσκολίες στον αγώνα μου.

- Ζητάς βοήθεια από τον Χριστό ή παλεύεις μόνη σου;

Την αδυναμία σου την είπες στον Χριστό;

Εσύ δεν ταπεινώνεσαι, δεν ζητάς βοήθεια από τον Χριστό και μετά λες: «Έχω δυσκολίες στον αγώνα μου».


Αν ταπεινώνεται κανείς και ζητά λίγη βοήθεια από τον Χριστό, Εκείνος βοηθάει.

Πολλές φορές ο άνθρωπος καταβάλλει μια εγωιστική προσπάθεια, γι' αυτό δεν βοηθάει ο Χριστός.

Πέταξε τον εαυτό σου, μην τον υπολογίζης, και η Χάρις του Θεού θα κατοίκηση μέσα σου.

Εμείς θέλουμε να αποκτήσουμε αγιότητα με μαγικό τρόπο. Σε λανθασμένη όμως κατάσταση δεν βοηθάει ο Θεός.

Έστω και λίγο αν μπαίνη η ιδιοτέλεια, εμποδίζεται η θεία βοήθεια.


- Όταν έχω διάθεση να διορθωθώ, δεν θα με βοηθήση ο Θεός να καταλάβω μια αδυναμία μου ;

- Για να βοηθήση ο Θεός, πρέπει να υπάρχη διάθεση για αγώνα. Και όταν λέμε διάθεση για αγώνα,

εννοούμε να καταβάλλη κανείς λίγη προσπάθεια να ξεπεράση την αδυναμία του.

Λίγη καθαρή διάθεση αν δη ο Θεός, πλούσια βοηθάει τον άνθρωπο, πλούσια στέλνει την Χάρη Του.

Μπαίνει ο άνθρωπος μέσα στο κανάλι του Θεού.



- Γέροντα, μέχρι ποιο σημείο μας βοηθάει ο Θεός στον πνευματικό αγώνα;

- Μέχρι εκεί που βοηθάμε εμείς τον Θεό να μας βοηθήση.

Όταν ζητάτε κάτι από τον Θεό και για πολύ καιρό δεν δίνη βοήθεια, να ξέρετε ότι θα υπάρχη υπερηφάνεια.

Αν έχουμε πάθη, π.χ. γαστριμαργία, φλυαρία, θυμό, φθόνο κ.λπ., και παράλληλα έχουμε και υπερηφάνεια,

ο Θεός δεν βοηθάει, γιατί εμποδίζουμε την θεία Χάρη.


Και μόνον προδιάθεση υπερηφάνειας να έχουμε μέσα μας, εμποδίζουμε τον Θεό να μας βοηθήση,

έστω κι αν αγωνιζώμαστε και προσευχώμαστε ίσως και περισσότερο απ' ό,τι χρειάζεται.

Αδύνατο είναι να μη βοηθήση ο Θεός, αν δεν υπάρχη φόβος να το πάρη επάνω του ο άνθρωπος.

Μόλις φύγη η προδιάθεση υπερηφάνειας και λάβη την ψυχική του υγεία ο άνθρωπος, τότε θα τον απαλλάξη

αμέσως από το πάθος που τον βασανίζει, και θα τον ανταμείψη και για τον παραπανήσιο του αγώνα.


Γι' αυτό, για να βοηθηθούμε, πρέπει να βοηθήσουμε τον Θεό με το ταπεινό μας φρόνημα.

Να πούμε: «Τέτοιος άχρηστος είμαι, Θεέ μου, Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με και βοήθησε με».

Τότε βοηθάει ο Θεός, γιατί δικαιούται την βοήθεια η ψυχή, επειδή αφέθηκε στα χέρια Του με καλή

και ταπεινή διάθεση.


Πρέπει να πιστεύουμε ότι ο Χριστός και η Παναγία μας προστατεύουν και μας βοηθούν πάντοτε,

αρκεί να έχουμε ταπεινό φρόνημα.

Ο Θεός μας δεν είναι κουφός, να μη μας ακούη, ούτε τυφλός, να μη μας βλέπη, όπως ο Βάαλ (1).



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Βλ. Γ' Βασ. 18,26.

[XAPA]

Βοήθεια στις αρχές του πνευματικού αγώνα



- Γέροντα, ο Θεός βοηθάει τον άνθρωπο πιο πολύ στις αρχές του πνευματικού του αγώνα;

- Ναι, στα πρώτα βήματα της πνευματικής ζωής ο Θεός βοηθάει πολύ τον άνθρωπο, όπως οι γονείς

προστατεύουν τα παιδιά πιο πολύ, όταν είναι μικρά.

Όσο μεγαλώνουν, δεν τα προστατεύουν τόσο, γιατί τα παιδιά αρχίζουν να χρησιμοποιούν το μυαλό τους.


Ο άνθρωπος στην αρχή του αγώνα του νιώθει έντονα την Χάρη του Θεού.

Ύστερα ο Θεός τον αφήνει λίγο, για να αγωνισθή και να ανδρωθή.

Εγώ φύτεψα λίγες ντοματιές. Στην αρχή τις πότιζα κάθε μέρα•

μετά τις άφησα. Όταν έφθασαν να κιτρινίζουν τα φύλλα τους, τότε τις πότισα.


Όσο έμεναν απότιστες, ζορίστηκαν και αναγκάσθηκαν να ρίξουν βαθιά τις ρίζες τους, για να βρουν υγρασία,

και έδεσαν και καρπό.

Αν τις πότιζα συνέχεια, μόνο θα ψήλωναν και οι ρίζες τους θα έμεναν στην επιφάνεια.



- Είπατε, Γέροντα, ότι ο άνθρωπος στην αρχή του αγώνα του αισθάνεται την Χάρη του Θεού και ύστερα

τον εγκαταλείπει λίγο η θεία Χάρις.

- Ναι, παίρνει την Χάρη Του ο Θεός, για να ταπεινωθή ο άνθρωπος και για να καταλάβη την βοήθεια του Θεού.



- Αυτή η αλλαγή δεν είναι λίγο οδυνηρή;

- Όχι, γιατί δεν τον εγκαταλείπει τελείως ο Θεός. Όταν αρχίζη ο άνθρωπος να δουλεύη πνευματικά,

του δίνει ο Θεός π.χ. καμμιά... σοκολάτα.

Αρχίζει έτσι σιγά- σιγά και μαθαίνει να δουλεύη τρώγοντας και καμμιά... σοκολάτα.


Αλλά, όταν δεν του δίνη ο Θεός σοκολάτα και αυτός σταματάη να δουλεύη και λέη «πρώτα έτρωγα σοκολάτες,

τώρα δεν τρώω καμμία, ωχ τι έπαθα!», δεν κάνει προκοπή.

Πρέπει δηλαδή να το χαίρεται αυτό ο άνθρωπος. Να μη θέλουμε εύκολα να μας βοηθάη ο Χριστός•

να μη ζητάμε οικονομίες, γιατί τότε θα είμαστε αδόκιμοι, ανεκπαίδευτοι.


Και στον στρατό, όσοι εκπαιδεύονται καλά, αυτοί δεν σκοτώνονται.

Όταν ο άνθρωπος βοηθιέται συνέχεια, τελικά δεν βοηθιέται.

Εμένα με συγκινεί που δεν βοηθάει συνέχεια ο Χριστός. Νιώθω σαν να είμαι μαθητής και οι καθηγητές

έχουν από τους μαθητές απαιτήσεις.


Και για να περάση κανείς στις πνευματικές εξετάσεις, είναι δύσκολο• χρειάζεται συνεχή παρακολούθηση

του εαυτού του και βία, άλλα έτσι προοδεύει πνευματικά.

Μήπως είναι δύσκολο στον Θεό να βοηθάη συνέχεια τον κάθε άνθρωπο; Αλλά δεν βοηθιέται με αυτόν τον

τρόπο ο άνθρωπος.


Ένα παιδί κακομαθημένο, που του δίνουν οι γονείς του συνέχεια σοκολάτες και θέλει όλο να του δίνουν,

θα γίνη τεμπέλικο, κακορρίζικο, κακομοίρικο.

Το ίδιο και ο άνθρωπος, αν δέχεται συνέχεια την βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοπιάζη ο ιδιος,

δεν θα ωρίμαση ποτέ πνευματικά.


Γι’ αυτό, ενώ στην αρχή της πνευματικής ζωής ο Θεός βοηθάει τον άνθρωπο, μετά σιγά-σιγά τραβιέται,

για να καταλάβη ο άνθρωπος ότι πρέπει και ο ίδιος να κάνη ο,τι μπορεί.

Να, το μικρό παιδάκι δεν το κρατούν συνέχεια οι γονείς από το χεράκι, για να περπατήση• το αφήνουν

και λίγο να περπατηση μόνο του και, μόλις πάη να πέση, τακ, το πιάνουν.


Μετά καταλαβαίνει το παιδί ότι οι δικές του δυνάμεις αρκούν μόνο για να περπατάη πιασμένο από την κουπαστή!

Αν το παιδάκι περπατάη, μόνον όταν το κρατάνε από το χέρι, και, όταν το αφήνουν, δεν πιάνεται από την κουπαστή,

για να περπατηση και σιγά- σιγά να δυναμώση, αλλά κάθεται κάτω, τότε δεν θα μάθη ποτέ να περπατάη,

γιατί δεν έκανε αυτό που μπορούσε.



- Αισθάνεται ο άνθρωπος ότι πρώτα είχε την θεία βοήθεια και υστέρα δεν την έχει;

- Αν δεν παρακολουθή ο άνθρωπος τον εαυτό του, τίποτε δεν αισθάνεται.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ B’
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Η βοήθεια του Θεού δεν εμποδίζεται ούτε από ανθρώπους ούτε από δαίμονες. Δεν είναι τίποτε δύσκολο για τον Θεό ούτε για έναν Άγιο. Το εμπόδιο σ' εμάς τους ανθρώπους είναι η ολιγοπιστία, με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες θείες δυνάμεις να μας πλησιάσουν.



Οι θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες


- Γέροντα, πολλοί ανησυχούν τι θα γίνη με το ένα θέμα, τι θα γίνη με το άλλο.

- Κοίταξε να δής• τώρα ο Θεός, και να ήθελε να μας αφήση, δεν μπορεί.


- Τί εννοείτε, Γέροντα;

- Να, οι γονείς όταν φέρνουν ένα παιδάκι στον κόσμο, όσο αγωνίζονται να το μεγαλώσουν, τόσο περισσότερο

το αγαπούν και το πονούν.

Έτσι και ο Θεός, μας έφερε στον κόσμο, αγωνίσθηκε κατά κάποιον τρόπο, μας μεγάλωσε, κουράσθηκε

να μας κάνη ό,τι μας έκανε.


Τώρα, και να θέλη να μας αφήση, δεν μπορεί, γιατί μας πονάει, αρκεί εμείς να έχουμε λίγο φιλότιμο.

Αν έχουμε λίγο φιλότιμο, δεν θα χάσουμε τον Παράδεισο.


- Γέροντα, είπατε ότι ο Καλός Θεός δεν θα μας αφήση...

- Ναι, ο Θεός ποτέ δεν μας αφήνει• εμείς Τον αφήνουμε.

Όταν ο άνθρωπος δεν ζη πνευματικά, δεν δικαιούται την θεία βοήθεια.

Όταν όμως ζη πνευματικά και είναι κοντά στον Θεό, την δικαιούται.


Τότε, αν συμβή κάτι και πεθάνη, είναι έτοιμος για την άλλη ζωή, οπότε είναι κερδισμένος και σ' αυτήν

την ζωή και στην άλλη.

Η βοήθεια του Θεού δεν εμποδίζεται ούτε από ανθρώπους ούτε από δαίμονες.

Δεν είναι τίποτε δύσκολο για τον Θεό ούτε για έναν Άγιο.


Το εμπόδιο σ' εμάς τους ανθρώπους είναι η ολιγοπιστία, με την οποία εμποδίζουμε τις μεγάλες θείες

δυνάμεις να μας πλησιάσουν.

Και ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη δίπλα μας, εμείς, επειδή υπάρχει μέσα μας σε μεγάλο βαθμό

το ανθρώπινο στοιχείο, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το θείο, που ξεπερνάει όλου του κόσμου

τις ανθρώπινες δυνάμεις, γιατί οι θείες δυνάμεις είναι παντοδύναμες.


Καθόμαστε πολλές φορές άδικα, ώρες ολόκληρες, για να βρούμε μόνοι μας λύση σε ένα θέμα,

χρησιμοποιώντας όλη την απειρία μας.

Το κεφάλι μας γίνεται κουδούνι, τα μάτια μας τσούζουν, ο ύπνος δεν μας πιάνει, γιατί μας έχει πιάσει

το ταγκαλάκι με επίμονες σκέψεις.


Τελικά βρίσκουμε μία λύση, αλλά μετά ο Θεός μας βρίσκει άλλη, καλύτερη λύση, που δεν την είχαμε

σκεφθή εμείς, και μας μένουν ο πονοκέφαλος και τα ξενύχτια.

Όσο και αν είναι σωστή η δική μας σκέψη, όταν δεν είναι ο Θεός μπροστά, το κεφάλι κουράζεται

και έρχεται πονοκέφαλος, ενώ η προσευχή με την εμπιστοσύνη στον Θεό ξεκουράζει.


Γι' αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως και να μη στηριζώμαστε

στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες, και Εκείνος θα κάνη ο,τι είναι καλύτερο.


Και πάντα για καθετί που σκέφτεσθε να κάνετε, να λέτε «αν θέλη ο Θεός», μην πάθετε και εσείς ο,τι έπαθε

κάποιος μιά φορά.

Είχε αποφασίσει να πάη στο αμπέλι του για δουλειά.

«Αύριο πρωί-πρωί, λέει στην γυναίκα του, θα πάω στο αμπέλι».


«Αν θέλη ο Θεός, θα πας», του λέει εκείνη.

«Θέλει - δεν θέλει ο Θεός, λέει εκείνος, εγώ θα πάω».

Την άλλη μέρα ξεκίνησε νύχτα. Στον δρόμο εν τω μεταξύ πιάνει τέτοιος κατακλυσμός, που αναγκάσθηκε

να γυρίση πίσω.


Δεν είχε φέξει ακόμη. Χτυπάει την πόρτα.

«Ποιος είναι;», ρωτάει η γυναίκα του.

«Αν θέλη ο Θεός, λέει εκείνος, ο άνδρας σου είμαι»!...



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ B’

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Αγαθή διάθεση



- Γέροντα, τί θα γίνουν οι άνθρωποι που έχουν καλωσύνη, αλλά δεν πιστεύουν;

-Νομίζεις ότι δεν πιστεύουν ; αλλά ας πούμε ότι δεν πιστεύουν.

Όταν ήταν μικροί, η μάνα τους δεν τους κοινωνούσε;

Αλλά και να μην τους κοινωνούσε, δεν βαφτίσθηκαν, δεν μυρώθηκαν;

Δεν είναι γεννημένοι από ορθόδοξες και βαφτισμένες μάνες;


Έ, αυτούς τους ανθρώπους που έχουν καλωσύνη, θα δης, ο Καλός Θεός θα τους βολέψη με κάποιο τρόπο,

είτε με δοκιμασίες είτε με μιά αρρώστια είτε με ταλαιπωρίες είτε με έναν σεισμό είτε με έναν κεραυνό είτε

με έναν κατακλυσμό είτε με έναν λόγο κ.λπ., και τελικά θα τους πάη στον Παράδεισο.


Πολλές φορές ίσως παρουσιασθή και ένας Άγιος ή ένας Άγγελος σε έναν τέτοιο άνθρωπο, παρόλο που

δεν δικαιούται αυτήν την μεγάλη ευλογία.

Μπορεί όμως να το κάνη και αυτό ο Χριστός, αφού πρώτα χρησιμοποίηση όλα τα άλλα.

Άλλα συχνά τι παθαίνουν οι άνθρωποι αυτοί;


Πηγαίνει ο διάβολος και τους ξεγελάει και πολλοί, οι καημένοι, πλανιούνται, γιατί αρχίζει ο διάβολος

να τους λέη: «Ά, εσένα ο Θεός σου έδειξε τέτοιο μεγάλο θαύμα, γιατί μπορείς να σώσης τον κόσμο».

Και ο ταλαίπωρος δεν λέει: «Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω; εγώ δεν ήμουν άξιος γα τέτοια χάρη».

Αντί δηλαδή να νιώση συντριβή, δέχεται τους λογισμούς που του φέρνει ο διάβολος και υπερηφανεύεται.


Μετά ξαναπηγαίνει ο διάβολος και του στήνει «τηλεόραση», του δείχνει Αγγέλους, Άγιους, και του λέει:

«Εσύ θα σώσης την οικουμένη».

Άν αυτός ο άνθρωπος συνέλθη, πάλι ο Καλός ο Θεός θα τον βοηθήση.

Πάντως να μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουμε κληρονομιά από τον Θεό, γι' αυτό σε όλους τους ανθρώπους

στο βάθος υπάρχει καλωσύνη.


Ό διάβολος όμως όλα τα μολύνει.

Μερικοί τώρα έχουν διατηρήσει αυτήν την κληρονομιά, την καλωσύνη, έστω και αν δεν ζουν κοντά στην Εκκλησία.

Έ, αυτούς θα τους βολέψη ο Θεός.


Γι' αυτό, όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη παρασυρθή και να έχη αμαρτωλή ζωή, αλλά να είναι πονόψυχος

- βλέπει λ.χ. έναν άρρωστο και ραγίζει η καρδιά του, έναν φτωχό και τον βοηθάει - από 'κει να καταλάβετε ότι

αυτόν δεν θα τον αφήση ο Θεός, θα τον βοηθήση.


Και όταν βλέπετε έναν άνθρωπο απομακρυσμένο από τον Θεό να είναι σκληρός, ασπλαγχνος κ.λπ.,

τότε πρέπει να κάνετε μέρα-νύχτα προσευχή, να κάνη «αποβίβαση» ο Θεός στην καρδιά του, για να πάρη στροφή.


Τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Ένα πράγμα ξέρω: όσοι ζουν κοσμική ζωή, γιατί δεν βοηθήθηκαν,

αλλά παρασύρθηκαν ή και σπρώχθηκαν στο κακό, ενώ είχαν καλή διάθεση, αυτοί συγκινούν τον Θεό και

ο Θεός θα τους βοηθήση.


Θα χρησιμοποίηση διάφορους τρόπους, να βρουν τον δρόμο τους• δεν θα τους άφήση.

Ακόμη και την ώρα του θανάτου θα τους οικονομήση να βρίσκωνται σε καλή κατάσταση.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ B’

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Το βαθύτερο νόημα της ζωής

Να ετοιμασθούμε για την άλλη ζωή



- Γέροντα, ένας νέος εξαφανίσθηκε, αφού άφησε σημείωμα στους γονείς του ότι θα αυτοκτονήση,
γιατί δεν είναι όμορφος και ότι γι' αυτό φταίνε εκείνοι.

- Δεν έχουν συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής οι άνθρωποι.

Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή. Όλο το βάσανο από εκεί ξεκινάει.

«Είμαι αδικημένος, σου λέει• οι άλλοι χαίρονται, εγώ δεν χαίρομαι».


Δεν είναι ευχαριστημένοι με ό,τι έχουν, μπαίνει και ο εγωισμός, και βασανίζονται.

Ο Θεός όλο τον κόσμο τον αγαπάει.

Στον κάθε άνθρωπο έδωσε αυτά που τον ωφελούν, είτε το μπόι είτε την λεβεντιά είτε την ομορφιά κ.λπ.,

ό,τι θα τον βοηθήση, αν το αξιοποίηση, να σωθή.


Αλλά ο κόσμος βασανίζεται. «Γιατί εγώ να είμαι έτσι, ενώ εκείνος έτσι;».

Μα εσύ έχεις αυτά, εκείνος έχει άλλα.

Ένας δια Χριστόν σαλός Ρουμάνος που ασκητεύει στο Άγιον Όρος είπε σε κάποιον που είχε τέτοιους λογισμούς:

«Ένας βάτραχος είδε το βουβάλι και είπε: "Θέλω να γίνω και εγώ βουβάλι".


Φούσκωσε, φούσκωσε ο βάτραχος, και τελικά έσκασε.

Ο Θεός αυτόν τον έκανε βάτραχο, εκείνο βουβάλι. Πήγε ο βάτραχος να γίνη βουβάλι και έσκασε!».

Ο καθένας να χαίρεται, όπως ο Δημιουργός τον έφτιαξε.


Όταν ο άνθρωπος βοηθηθή να πιστέψη στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, την αιώνια, - συλλάβη δηλαδή

το βαθύτερο νόημα της ζωής - και μετανοήση, αλλάξη ζωή, έρχεται αμέσως η θεία παρηγοριά με την Χάρη

του Θεού, η οποία τον αλλοιώνει, διώχνοντας και όλα τα κληρονομικά του ελαττώματα.


Πολλοί άνθρωποι που μετανόησαν, αγωνίσθηκαν με φιλότιμο ταπεινά, χαριτώθηκαν, έγιναν και Άγιοι, και τους

προσκυνάμε τώρα με ευλάβεια και ζητάμε και τις πρεσβείες τους, ενώ προηγουμένως είχαν πολλά πάθη

και κληρονομικά.


Ο Όσιος Μωυσής ο Αιθίοψ λ.χ., ενώ ήταν ο πιο αιμοβόρος ληστής, με κληρονομική κακία, μόλις πίστεψε

στον θεό, μετανόησε, ασκήθηκε, έφυγαν όλα τα πάθη, τον επισκέφθηκε η Χάρις του Θεού, και αξιώθηκε

να λάβη και το προφητικό χάρισμα.


Πέρασε στην ευαισθησία ακόμη και τον Μέγα Αρσένιο (1), ο οποίος ήταν από την μεγαλύτερη αρχοντική

οικογένεια της Ρώμης, με κληρονομικές αρετές και με μεγάλη επιστημονική μόρφωση.



- Γέροντα, δηλαδή ποιο είναι ακριβώς το νόημα αυτής της ζωής;

- Ποιο είναι; Να ετοιμασθούμε για την Πατρίδα μας, τον Ουρανό, τον Παράδεισο.

Το παν είναι να συλλάβη ο άνθρωπος αυτό το βαθύτερο νόημα της ζωής, που είναι η σωτηρία της ψυχής.

Όταν ο άνθρωπος πιστεύη στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, τότε καταλαβαίνει ότι αυτή η ζωή είναι μάταιη

και ετοιμάζει το διαβατήριο του για την άλλη ζωή.


Ξεχνούμε ότι όλοι θα φύγουμε.

Δεν θα βγάλουμε ρίζες εδώ. Αυτή η ζωή δεν είναι για να καλοπεράσουμε.

Είναι να δίνουμε εξετάσεις, για να περάσουμε στην άλλη ζωή.

Γι' αυτό ο σκοπός μας πρέπει να είναι να ετοιμασθούμε, ώστε να φύγουμε με αναπαυμένη συνείδηση,

όταν μας καλέση ο Θεός, και να πετάξουμε κοντά Του.


Όταν ο Χριστός ευλόγησε τους πέντε άρτους και χόρτασε τόσες χιλιάδες ανθρώπους, ο κόσμος ένα κι ένα είπε:

«Είναι ό,τι πρέπει για βασιλιάς!».

Έφαγαν τους πέντε άρτους και τα δυο ψάρια και ενθουσιάσθηκαν.

Ο Χριστός όμως τους είπε να μην ενδιαφέρωνται γι' αυτήν την τροφή, γιατί δεν θα μείνουμε εδώ (2).

Σ' αυτήν την ζωή δοκιμάζεται ο καθένας, αν ανταποκρίνεται σε όσα ζητάει ο Θεός.



- Γέροντα, τί πρέπει να έχη κανείς πάντα στον νου του, για να κάνη το θέλημα του Θεού;

- Να έχη τον νου του στον Θεό. Να σκέφτεται γιατί ήρθαμε σ' αυτήν την ζωή.

Εδώ δεν ήρθαμε για να κάνουμε τα πάντα και να βολευτούμε.

Ήρθαμε για να ετοιμασθούμε για την άλλη ζωή.


Ο νους μας λοιπόν πρέπει να είναι διαρκώς εκεί και σε ό,τι θα μας βοηθήση να πάμε εκεί.

Με την φιλότιμη αντιμετώπιση, με τον ταπεινό και φιλότιμο αγώνα καταλαβαίνει κανείς το νόημα της πνευματικής ζωής.

Η πνευματική ζωή είναι λεβεντιά, γλέντι πνευματικό. Ξέρετε τί θα πη γλέντι!

Να πιάσετε το βαθύτερο νόημα του Μοναχισμού, την πνευματική αρχοντιά, την ευαισθησία την πατερική.


Το βαθύτερο νόημα της ζωής - όχι του Μοναχισμού αλλά της ζωής - έχουν υποχρέωση όλοι οι άνθρωποι να το συλλάβουν.

Αν το έκαναν αυτό, δεν θα είχαν καθόλου μικροπρέπειες, γκρίνιες κ.λπ.

Αφού υπάρχει θεία ανταπόδοση, να κοιτάξουμε πως θα βγάλουμε κανένα φράγκο για 'κει, και όχι πως θα

έχουμε εδώ την αξιοπρέπεια μας και πως θα απολαμβάνουμε ανθρώπινες τιμές.


Όταν ο άνθρωπος τοποθετή τον εαυτό του στην πραγματική ζωή, όλα τα χαίρεται.

Χαίρεται που ζή, χαίρεται που θα πεθάνη. Όχι γιατί βαρέθηκε την ζωή του, αλλά χαίρεται που θα πεθάνη

και θα πάη κοντά στον Χριστό.



- Χαίρεται, Γέροντα, γιατί δεν αντιδρά σ' αυτό που ο Θεός επιτρέπει;

- Χαίρεται, γιατί βλέπει ότι αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη, ενώ η άλλη αιώνια.

Δεν βαρέθηκε την ζωή, αλλά σκέφτεται «τί θα κάνουμε, δεν θα φύγουμε;» και ετοιμάζεται για 'κει,

γιατί καταλαβαίνει ότι αυτός είναι ο προορισμός του, το νόημα της ζωής.


Να, οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν καλωσύνη, οι καημένες, τρέχουν, σκοτώνονται για τους άλλους.

Σπουδάζουν ψυχολογία, αλλά με τον τρόπο που πηγαίνουν να βοηθήσουν, σε κάποιες περιπτώσεις σταματούν.

Πάει λ.χ. μία να παρηγόρηση έναν που έχει ένα πόδι και αυτός της λέει:


«Εσύ μου λες "καλημέρα" με δυό πόδια, αλλά εγώ με ένα».

Τί να του απαντήση; Πώς να τον βοηθήση με την ψυχολογία;

Αν δεν βοηθηθή αυτός ο άνθρωπος να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, δεν μπορεί να βοηθηθή με τίποτε.

Να καταλάβη ότι γι' αυτήν την αναπηρία που επέτρεψε ο Θεός, αν δεν γογγύζη, θα εχη να λάβη στην άλλη ζωή

αποταμιευμένο ουράνιο μισθό και να χαίρεται.


Και αν ακόμη οι άλλοι περπατούσαν με τέσσερα πόδια, να έλεγε: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που περπατώ με ένα πόδι».

Αλλά όσες δεν έχουν την πνευματική αντιμετώπιση, πάνε να παρηγορήσουν τους άρρωστους και δεν ξέρουν

τι να τους πουν.

Πάει η κοινωνική λειτουργός να παρηγόρηση λ.χ. μιά γυναίκα τριάντα πέντε χρονών με καρκίνο,

που έχει και τρία παιδάκια. Τί να της πη;


Αν δεν βοηθηθή αυτή η μητέρα να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, απελπίζεται, γιατί σκέφτεται

τι θα γίνουν τα παιδιά.

Την ίδια απελπισία που έχει η μητέρα έχει και η κοινωνική λειτουργός, αν δεν έχη καταλάβει κάτι το ανώτερο,

το βαθύτερα πνευματικό.


Αν δεν υπάρχη κατ' αρχάς βαθύτερη τοποθέτηση στον ίδιο τον εαυτό της, δεν μπορεί να βοηθήση σωστά,

για να έρθη η θεία παρηγοριά στον άλλον.

Έτσι οι καημένες κουράζονται και σωματικά, αλλά και στενοχωρούνται, γιατί δεν μπορούν να βοηθήσουν θετικά.

Κουράζονται δηλαδή διπλά.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002


(1) Ο Αββάς Αρσένιος ο Μέγας (354-447) καταγόταν από την Ρώμη. Ήταν μέγας κατά την σοφία και την αρετή. Ονομαζόταν «πατήρ Βασιλέων», γιατί ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος του ανέθεσε την
μόρφωση των δύο παιδιών του. Το 394 μετά από θεία πληροφορία αναχωρεί για την έρημο της Αιγύπτου. Αν και είχε ζήσει στα ανάκτορα, διακρίθηκε ως μοναχός για την μεγάλη αυστηρότητα
και την σκληραγωγία του.

(2) Βλ. Ίω. 6,5 κ.έ.

[XAPA]

Να αισθανθούμε το καλό ως ανάγκη



Πρέπει ο άνθρωπος να αισθανθή το καλό ως ανάγκη, γιατί διαφορετικά θα είναι βασανισμένος.

Και δεν είναι να πη κανείς ότι μερικοί δεν μπορούν να καταλάβουν το καλό ως ανάγκη.

Εγώ δεν μπορώ να το δικαιολογήσω αυτό.

Ακόμη και ένα μικρό παιδάκι πέντε χρονών μπορεί να αίσθανθή το καλό ως ανάγκη.


Ας πούμε ότι ένα παιδάκι έχει πυρετό. Φέρνουν οι γονείς τον γιατρό και εκείνος τους λέει

«κρατήστε το παιδί γερά» και τακ-τακ του κάνει την ένεση.

Μετά το παιδί, μόλις ξαναδή τον γιατρό, βάζει τα κλάματα και φεύγει.


Αν όμως εξ αρχής του πουν «κοίταξε, είσαι άρρωστο, έχεις πυρετό και δεν θα μπορής ούτε στο σχολείο να πας

ούτε να παίξης, ενώ τα άλλα παιδιά παίζουν, αν όμως αφήσης τον γιατρό λίγο να σε τσιμπήση, θα πέση ο πυρετός

και μετά θα μπορής κι εσύ να πας να παίξης», το παιδάκι αμέσως θα κλείση τα ματάκια του και θα τεντώση μόνο

του το χεράκι.


Θέλω να πω ότι, αν το παιδάκι μπορή να αισθανθή το καλό ως ανάγκη, πόσο μάλλον ο μεγάλος.

Από την στιγμή που ο άνθρωπος καταλάβη το σωστό, τελείωσε.

Να πούμε ότι σας λέω: «Θα σας πετάξω κάτω από το παράθυρο». Καταλαβαίνετε τι θα πή αυτό.

Και ένας λειψός στο μυαλό καταλαβαίνει ότι, αν πέση ψηλά από το παράθυρο, θα σπάση τα πόδια του.


Καταλαβαίνει ποιος είναι ο γκρεμός και ποιο το ίσωμα• ποιο είναι το καλό και ποιο το άσχημο.

Ένας μεγάλος που έχει διαβάσει Πατερικά, Ευαγγέλιο, ξέρει ποιο είναι το σωστό.

Από 'κει και πέρα θέλει το κουμπί γύρισμα.


Αλλά πολλές φορές λες σε μερικές ψυχές «γιατί το κάνεις αυτό; δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είναι σωστό;»,

και αρχίζουν:

«Να, δυστυχώς εγώ έτσι είμαι, γιατί να είμαι έτσι, έτσι ήμουν και πρώτα».

«Άσε τι ήσουν πρώτα. Τώρα που σου το λέω, τί κάνεις, για να διορθωθής;».

Άλλο αν δεν τις κόβη. Αλλά μόνον το μωρό παιδάκι θα πιάση το κάρβουνο αντί για καραμέλλα,

γιατί δεν του κόβει.



- Γέροντα, πώς η μητέρα σας που ήταν τόσο ευαίσθητη και σας αγαπούσε, σας έδωσε από τα πρώτα παιδικά χρόνια αυστηρή αγωγή;


- Από μικρός μπορεί ο άνθρωπος να βοηθηθή, για να συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής και να χαίρεται σωστά.

Όταν ήμουν μικρός, τα περνούσα τα παιδιά στο τρέξιμο. Εκείνα δεν με άφηναν να τρέξω, με έδιωχναν.

«Γιροσφυγόπουλο» με έλεγαν. Πήγαινα μετά στην μάνα μου με κλάματα.

«Τί έχεις και κλαις;», μου έλεγε εκείνη. «Δεν μ' αφήνουν τα παιδιά να τρέξω», της έλεγα.


«Θέλεις να τρέξης; Να αυλή, τρέξε. Γιατί θέλεις να τρέχης εκεί, για να σε βλέπουν οι άλλοι και να σου

λένε μπράβο; Αυτό έχει υπερηφάνεια».

Άλλη φορά ήθελα να παίξω με το τόπι και δεν με άφηναν τα παιδιά.

Πήγαινα πάλι στην μάνα μου κλαίγοντας. «Τί έγινε, γιατί κλαις πάλι;», με ρωτούσε. «Δεν μ' αφήνουν τα παιδιά

να παίξω με το τόπι!», της έλεγα.


«Αυλή μεγάλη έχουμε, τόπι έχεις, παίξε εδώ. Τι θέλεις να σε βλέπουν οι άλλοι, για να σε καμαρώνουν;

Αυτό έχει υπερηφάνεια».

Τότε σκέφθηκα: «Δίκαιο έχει η μητέρα». Έτσι σιγά-σιγά δεν ήθελα ούτε να τρέχω ούτε να παίζω το τόπι

μπροστά στον κόσμο, γιατί κατάλαβα ότι αυτό είχε μέσα υπερηφάνεια και έλεγα: «Πράγματι, τι χαμένα πράγματα!

Δίκαιο έχει».


Ύστερα τόσο πολύ δεν με πείραζε, που, όταν έβλεπα τα άλλα παιδιά να τρέχουν, να χτυπούν το τόπι και να

καμαρώνουν, γελούσα και έλεγα «τί κάνουν;», και ήμουν μικρό παιδί• τρίτη Δημοτικού πήγαινα.

Μετά ζούσα μιά φυσιολογική ζωή.


Έτσι τώρα, αν μου πουν «τί προτιμάς, να ανεβής Αύγουστο μήνα ξυπόλυτος στον Άθωνα μέσα στα πουρναρόφυλλα

ή να πας σε μιά τελετή που θα σου φορέσουν μανδύα κ.λπ.;», θα πω ότι προτιμώ να πάω ξυπόλυτος στον Άθωνα.

Όχι από ταπείνωση, άλλα γιατί αυτό με αναπαύει.

Οι άνθρωποι που έχουν υπερηφάνεια δεν βοηθήθηκαν μικροί από το σπίτι.


Το κοσμικό φρόνημα βασανίζει τον άνθρωπο. Και αν δεν προσεχθή αυτό και οι γονείς δεν βοηθήσουν τα παιδιά,

όταν είναι μικρά, γίνεται μετά κατάσταση αυτό.

Άλλο είναι ένα παιδί να το επαινέσης λίγο, για να μην απογοητευθή, και άλλο να του φουσκώνης τον εγωισμό.

Π.χ. είπε ένα ποίημα και δεν το είπε καλά και απογοητεύεται. Τότε θα του πη η μάνα: «Έ, καλά το είπες».


Αν το πη όμως καλά το ποίημα και αρχίση η μάνα μπροστά στους άλλους «μπράβο, εσύ το είπες από όλα

τα παιδιά καλύτερα! το δικό μου παιδί είναι το καλύτερο!», εκείνο είναι κακό.

Και έτσι οι γονείς καλλιεργούν πολλές φορές στα παιδιά την υπερηφάνεια.

Ή κάνει λ.χ. το παιδί μιά αταξία στο σχολείο και ο δάσκαλος το μαλώνει.


Πάει μετά το παιδί στο σπίτι και λέει στους γονείς του: «Ο δάσκαλος με μάλωσε άδικα».

Όταν ο πατέρας ή η μάνα υποστηρίζη το παιδί και λέη μάλιστα μπροστά του «θα του δείξω εγώ, το παιδί

το δικό μου είναι...», μετά εκείνο θεωρεί καλό αυτό που έκανε, και τελικά βασανίζεται από χαμένα πράγματα.

Όλη η βάση είναι να καταλάβη το παιδί μερικά πράγματα από το σπίτι του.


Αν ο άνθρωπος από μικρός συλλάβη το βαθύτερο νόημα της ζωής, ύστερα πάνε όλα κανονικά.

Αλλιώς ευχαριστιέται με τα γήινα, με τους επαίνους των ανθρώπων - που στην πραγματικότητα δεν αναπαύουν

- και παραμένει γήινος άνθρωπος.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Να βοηθούμε τον κόσμο στην μετάνοια



- Γέροντα, τί μπορεί να βοηθήση σήμερα περισσότερο τον κόσμο;

- Σήμερα, αν διδασκόταν η μετάνοια στον κόσμο, μόνον αυτή θα μπορούσε να βοηθήση.

Να διαβάζουμε, όσο μπορούμε, βίους Αγίων που τονίζουν την μετάνοια, για να βοηθηθούμε.

Το να ζητούμε μετάνοια από τον Θεό σημαίνει ότι ζητούμε φωτισμό.


Όταν ζητούμε μετάνοια και μετανοήσουμε περισσότερο, φυσικά θα ταπεινωθούμε περισσότερο και

υποχρεωτικά τότε θα έρθη περισσότερο η θεία Χάρις, ο θείος φωτισμός.

Όταν βρίσκεται ο άνθρωπος εν μετάνοια, διατηρεί την Χάρη του Θεού.

Πάντως ο κόσμος είναι καλός.


Βλέπεις, οι περισσότεροι ούτε εξομολογούνται ούτε εκκλησιάζονται, έχουν άγνοια μεγάλη,

και από το άλλο μέρος έρχονται και μου ζητούν βοήθεια. Αυτό κάτι έχει μέσα.



- Μήπως οι δοκιμασίες, Γέροντα, γίνονται αφορμή να πλησιάσουν οι άνθρωποι στον Θεό;

- Όσοι έχουν καλή διάθεση βοηθιούνται από τις δοκιμασίες• όσοι δεν έχουν, τα βάζουν με τον Θεό, βρίζουν κ.λπ.

Το κακό είναι ότι δεν λένε «ήμαρτον», αλλά βασανίζονται.

Μεγάλη εξουσία έχει ο διάβολος στον κόσμο. Του δώσαμε πολλά δικαιώματα.


Πώς έγινε ο σημερινός άνθρωπος!

Το κακό είναι ότι εμποδίζει την θεία επέμβαση, γιατί δεν έχει μετάνοια.

Αν υπήρχε μετάνοια, τα πράγματα θα είχαν τακτοποιηθή.

Μπόρες, μπόρες θα περνούμε! Ο Θεός να βάλη το χέρι Του!


Να ζητούμε μετάνοια για όλον τον κόσμο και για όσους εν ψυχρώ κάνουν κακό στην Εκκλησία και δεν έχουν

σκοπό να διορθωθούν, να τους δίνη ο Θεός μετάνοια και έπειτα να τους παίρνη.

Να βοηθούμε, όσο μπορούμε, τον κόσμο στην μετάνοια, για να δεχθούμε τις ευλογίες του Θεού.

Μετάνοια και εξομολόγηση, αυτό χρειάζεται σήμερα.


Εγώ συνέχεια συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση, για να χάση τα δικαιώματα ο διάβολος, να κοπούν

οι εξωτερικές δαιμονικές επιδράσεις.

Θέλουν τράνταγμα οι άνθρωποι, να καταλάβουν, να μετανοήσουν.

Π.χ. κάποιος εξομολογείται ότι έκανε μοιχεία. Του δίνει ο Πνευματικός άφεση, του δίνει και έναν κανόνα και

δεν προχωράει περισσότερο.


Πρέπει ο Πνευματικός να τον βοηθήση να καταλάβη ότι το κακό δεν ήταν μόνον η μοιχεία• ότι με αυτό που έκανε,

έκανε εγκλήματα, διέλυσε δύο οικογένειες.

Αλλά μερικοί Πνευματικοί ούτε καν ερευνούν παραπέρα ούτε προβληματίζουν τους ανθρώπους.



- Γέροντα, υπάρχουν άνθρωποι που είναι καλοί, όμως δεν εκκλησιάζονται συχνά, δεν έχουν τακτική

μυστηριακή ζωή.

- Μπορεί καμμιά φορά κάποιος να μην εκκλησιάζεται συχνά, αλλά να υπάρχη μέσα του ευλάβεια, καλωσύνη,

και έτσι βρίσκει τόπο και κατοικεί ο Θεός.


Αυτοί οι άνθρωποι, αν είχαν και μυστηριακή ζωή, θα προχωρούσαν πολύ στην πνευματική ζωή.

Και βλέπεις, υπάρχουν άλλοι που εκκλησιάζονται, εξομολογούνται, κοινωνούν, τα κάνουν όλα, και όμως

ο Θεός δεν βρίσκει τόπο να κατοικήση μέσα τους, γιατί δεν υπάρχει ταπείνωση, καλωσύνη, μετάνοια πραγματική.


Δεν αρκεί μόνον η εξομολόγηση στον Πνευματικό, για να τακτοποιηθή κανείς• χρειάζεται και μετάνοια.

Και κάθε προσευχή που κάνει κανείς πρέπει να αρχίζη μέ εξομολόγηση στον Θεό.

Όχι όμως να κλαίη και να λέη «είμαι τέτοιος, τέτοιος, τέτοιος», και μετά να κάνη πάλι τα ίδια.

Αυτό δεν είναι συναίσθηση.


Όταν υπάρχη συναίσθηση, υπάρχει και λίγη βελτίωση.

Είδατε οι Ισραηλίτες με τί απλότητα προσευχήθηκαν; «Εξεγέρθητι, ινατί ύπνοις, Κύριε;» (1), είπαν.

Δηλαδή, «ξύπνα, Κύριε, γιατί κοιμάσαι;». Και ύστερα ο Κύριος «εξηγέρθη ως δυνατός, κεκραιπαληκώς

εξ οίνου και επάταξε...» (2)


Με τι απλότητα και τι ταπείνωση, αλλά και με τι παρρησία είπαν: «Τί θα πούμε τώρα, Κύριε, στα έθνη;

Μας έσωσες από την Ερυθρά Θάλασσα και τώρα να πεθάνουμε στην έρημο ή να μας σφάξουν οι αλλόφυλοι;

Να μη γίνουμε ρεζίλι» (3).

Μην πούμε και εμείς καμμιά κουβέντα, «γιατί κοιμάσαι, Θεέ, και δεν βλέπεις;», γιατί θα μας δώση σκαμπίλι εμάς.


Είναι αναίδεια.

Εκείνοι με ταπείνωση και απλότητα το είπαν.

Δεν έδιναν ευθύνες στον Θεό, να πουν «γιατί τα έκανες έτσι;», αλλά έλεγαν «εμάς μας χρειάζονταν πολύ μεγαλύτερα

κακά, αλλά τώρα τί θα πούμε στα έθνη;».


Και είδατε; Ένα και ένα έκαμψαν τον Θεό. Καταλάβατε;

Υπήρχε αναγνώριση του σφάλματος, μετάνοια, και επενέβη ο Θεός και «επάταξε...».

Αν βρεθούμε και εμείς σε δυσκολία και δεν την αντιμετωπίσουμε πνευματικά, τότε θα πουν οι κοσμικοί για μας:

«Πού είναι η προσευχή σας; Λέτε ότι προσεύχεσθε, αλλά τί κάνετε;». Γινόμαστε ρεζίλι.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002


(1) Ψαλμ. 43,24.
(2) Βλ. Ψαλμ. 77, 65-66.
(3) Βλ. Εξ. 32, 12- Δευτ. 9,28 καί Ψαλμ. 78, 10

[XAPA]

Η μετάνοια βοηθάει να εξαφανισθή το κακό



Όταν ζητούμε μετάνοια από τον Θεό για τον κόσμο, να βάζουμε και τον εαυτό μας μέσα σ' αυτούς που έχουν

φταίξει και να μη λέμε: «Βοήθησε τον κόσμο που είναι αμαρτωλός».

Οι Τρεις Παίδες γεννήθηκαν στην αιχμαλωσία, και όμως δεν είπαν «τί φταίμε εμείς;», αλλά είπαν:

«Δικαίως πάθαμε, έπρεπε και περισσότερα να πάθουμε».


Μιλούσαν σαν να ήταν από αυτούς που παρέβησαν τις εντολές του Θεού πριν από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία,

σαν να ήταν και αυτοί συμμέτοχοι στην αμαρτία, ενώ ήταν αμέτοχοι, αφού δεν είχαν ακόμη γεννηθή.

Πόσο με συγκινεί η προσευχή που έκαναν, όταν βρίσκονταν μέσα στο καμίνι!

«Δίκαιος ει, Κύριε, επί πασιν οίς εποίησας ημιν... Οτι ημάρτομεν και ηνομήσαμεν... Και νυν ουκ έστιν ημίν ανοίξαι το στόμα ημών. Μη δη παραδφης ημάς εις τέλος... και μη αποστήσης τό έλεος σου αφ' ημών διά "Αβραάμ τον ηγαπημένον υπό σοϋ».


Δηλαδή, «δίκαια μας τιμωρείς, Κύριε, γιατί αμαρτήσαμε, αλλά μόνο για χατίρι του Αβραάμ που τον αγαπάς,

γιατί δεν αμάρτησε, μη μας εγκαταλείπης».

Έβαζαν και τον εαυτό τους μέσα στους αμαρτωλούς, και το πίστευαν, γι' αυτό έγινε το καμίνι δροσιά.

Ενώ τον ειδωλολάτρη που πήγε να δη το καμίνι, τον πήραν οι φλόγες (1).


Ο άνθρωπος, αν δεν δουλεύη έτσι, αρχίζει συνέχεια να δικαιολογήται.

«Ο διάβολος με έβαλε και αμάρτησα» ή «ο Αδάμ φταίει, η Εύα φταίει• δεν φταίω εγώ».

Ένας θεολόγος μου είπε μια φορά:

«Και τί χρωστάμε εμείς τώρα να ταλαιπωρούμαστε έξ αιτίας της Εύας;».


«Ευλογημένε άνθρωπε, του λέω, σε πειράζει αυτό για να σωθής;».

Τί φταίει ο Αδάμ ο καημένος ή η Εύα η φουκαριάρα;

Ένα σφάλμα έκαναν και πόσους αιώνες ήταν στον Αδη, ενώ εμάς ήρθε ο Χριστός και μας λύτρωσε.

«Εβδομηκοντάκις επτά φορές αν αμαρτήσετε και μετανοήσετε, είπε, σας συγχωράω!» (2).


Χιλιάδες φορές αμαρτάνουμε και ο Χριστός μας συγχωράει - αρκεί να μετανοούμε ειλικρινά -,

και να λέμε ότι φταίει ο Αδάμ και η Εύα;

Και να δήτε δεν βάζουν το όνομα Εύα - να δώσουμε το όνομα Εύα σε μια αδελφή, ή τουλάχιστον Ζωή,

αν είναι δύσκολο Εύα!


Μα είναι πολύ αδικημένη!

Αυτή είναι η μάνα μας, η μητέρα όλου του κόσμου, και ούτε καν το ονομά της δεν θέλουμε να ακούσουμε.

Και την κατάρα, στην ουσία, στον διάβολο την έδωσε ο Θεός. «Και ο όφις ήταν φρόνιμος» (3).

Μπήκε ο διάβολος στο φίδι, για να ξεγελάση τον άνθρωπο.


Και βλέπεις, όλοι τα βάζουν με την Εύα, ότι αυτή μας χαντάκωσε, ενώ θα ήμασταν μια χαρά στον Παράδεισο,

αν δεν γινόταν η παράβαση!

Αν και εμάς μας έλεγε ο Χριστός, «αφού σφάλατε μία φορά, θα πάτε τόσους αιώνες στον Αδη»,

ε, τότε να έλεγε κανείς κάτι!... Τι αχάριστος κόσμος!


Πάντως η μετάνοια είναι μεγάλη υπόθεση.

Δεν έχουμε καταλάβει ότι ο άνθρωπος με την μετάνοια μπορεί να αλλάξη την απόφαση τού θεού.

Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό, να έχη τέτοια δύναμη ο άνθρωπος.


Κάνεις κακό; Ο Θεός σου δίνει σκαμπιλάκι.

Λες «ήμαρτον»; Σταματά και σου δίνει ευλογίες.

Όταν δηλαδή συνέρχεται το άτακτο παιδί, μετανοή και δέρεται από τήν συνείδηση του, τότε ό Πατέρας του

το χαϊδεύει με αγάπη και το παρηγορεί.

Οι Ισραηλίτες, επειδή είχαν ξεφύγει από τις εντολές του Θεού, έζησαν στην αιχμαλωσία εβδομήντα πέντε χρόνια.


Και τελικά, όταν μετανόησαν, παρουσιάζεται ο βασιλιάς Κύρος, που τολμά να πή κανείς ότι φάνηκε καλύτερος

από τους υιούς του Ισραήλ, οι οποίοι είχαν μολύνει τα ιερά που είχαν για τις θυσίες.

Του άλλαξε το μυαλό ο Θεός και τον έκανε να πιστεύη στον Θεό του Ουρανού.


Έτσι άφησε τους Ισραηλίτες ελεύθερους, τους έδωσε χρήματα, ξυλεία για τον Ναό, τους έφτιαξε το τείχος της

Ιερουσαλήμ και έδειξε τέτοια καλωσύνη και τέτοια ευλάβεια, που δεν έδειξαν κατά κάποιον τρόπο

ούτε οι Ισραηλίτες (4).

Και όλα αυτά, γιατί μετανόησε και άλλαξε ο λαός (5).


Πόσο βοηθάει η μετάνοια, για να εξαφανισθή το κακό!

Τα βιβλία των Μακκαβαίων να τα διαβάσετε όλα. Είναι πολύ δυνατά.

Τι διαταγή είχε δώσει ό βασιλιάς! Νά καταπατήσουν οι ελέφαντες τους Ισραηλίτες!

Πήγαν οι άλλοι, ετοίμασαν την τελετή, πότισαν πεντακόσιους ελέφαντες με δυνατό κρασί και λιβανωτό,

για να τους εξαγριώσουν, και περίμεναν τον βασιλιά νά παρουσιασθή, για να αρχίσουν την τελετή.


Αλλά ο βασιλιάς είχε ξεχάσει την διαταγή που έδωσε.

Πηγαίνει ο ελεφαντάρχης να ειδοποίηση τον βασιλιά, γιατί δεν είχε παρουσιασθή ακόμη.

«Βασιλιά, του λέει, σε περιμένουμε. Όλα τα έχουμε έτοιμα• τους ελέφαντες, τους Ιουδαίους, οι προσκαλεσμένοι

περιμένουν».


«Ποιος σας είπε να κάνετε τέτοιο πράγμα;», του λέει! Φωνές,απειλές... Και αυτό δέν έγινε μιά φορά άλλα τρεις (6).

Μικρό πράγμα ήταν να ξεχάση ο βασιλιάς την εντολή που είχε δώσει ο ίδιος; Και όχι μόνον αυτό, αλλά τελικά

άλλαξε όλη την στάση του προς τους Ιουδαίους.

Όλη η βάση εκεί είναι: Να μετανοήση ο κόσμος.



- Γέροντα, οι σύλλογοι ειρήνης που ιδρύονται από διάφορα κράτη βοηθούν για την ειρήνη στον κόσμο;

- Εξαρτάται. Είναι και μερικοί που ξεκινούν με καλή διάθεση.

Αλλά, όταν μαζεύωνται τι μάγοι, τι πυρολάτρες, τι Προτεστάντες, ένα σωρό - άκρη δεν βρίσκεις,

- για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, πώς να βοηθήσουν;


Ο Θεός να με συγχώρεση, αυτά είναι κουρελούδες του διαβόλου.

Γίνεται ειρήνη με αμαρτωλό συνεταιρισμό;

Πώς μπορεί να έρθη η ειρήνη, όταν οι άνθρωποι δεν συμφιλιωθούν με τον Θεό;

Μόνον όταν συμφιλιωθη ο άνθρωπος με τον Θεό, έρχεται και η εσωτερική ειρήνη και η εξωτερική.


Για να συμφιλιωθη όμως ο άνθρωπος με τον Θεό, πρέπει να έρθη σε συναίσθηση, να μετανοήση, να ζη

σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, και τότε έρχεται η Χάρις και η ειρήνη του Θεού μέσα του, οπότε μπορεί να

βοηθήση και για την ειρήνη γύρω του.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

(1) Βλ. Δαν. 3-11, Προσευχή Αζαρίον και Ύμνος των Τριών Παίδων.
(2) Βλ. Ματθ. 18,22.
(3) Βλ. Γεν. 3, 1.
(4) Βλ. Β' Έσδρ. 1,1 κ.έ.
(5) Βλ. Α ' Έσδρ. 8, 88-92.
(6) Βλ. Γ' Μακ. 5, 1-35.__

[XAPA]

ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΠΛΑ

«Όταν πονάη κάνεις για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο».


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Η προσευχή, όπλο ισχυρό

Χρειάζεται πολλή προσευχή


Παλιά, για να κάνη κάτι κανείς, αν ήταν κοσμικός άνθρωπος, θα σκεφτόταν. Αν ήταν πνευματικός άνθρωπος,

θα σκεφτόταν και θα προσευχόταν.

Στην εποχή μας ακόμη και «πνευματικοί» άνθρωποι όχι μόνο δεν προσεύχονται, αλλά ούτε σκέφτονται.

Και μάλιστα, συχνά πρόκειται για σοβαρά θέματα, και αυτοί κάνουν πρόβες με τον κόσμο.


Σε όλες τις περιπτώσεις, πριν ενεργήσουμε, να λέμε: «Σκέφθηκα γι’ αυτό; Προσευχήθηκα γι' αυτό;».

Όταν κανείς ενεργή, χωρίς να σκεφθή και χωρίς να προσευχηθή, ενεργεί σατανικά.

Και βλέπεις, συχνά πολλοί Χριστιανοί με τον τρόπο που ενεργούν, δεν αφήνουν τον θεό να επέμβη.

Νομίζουν ότι αυτοί θα τα καταφέρουν όλα μόνοι τους.


Ενώ ακόμη και ο άπιστος λέει «έχει ο Θεός», αυτοί δεν το λένε.

Τα βάζει λ.χ. κάποιος με τον καρνάβαλο, ενώ μπορεί να κάνη προσευχή και να ρίξη ο Θεός τέτοιο χαλάζι,

που να σκορπίσουν όλοι και να ματαιωθή κάθε εκδήλωση.

Ή, ας υποθέσουμε, μερικοί κατηγορούν έναν δεσπότη και οι άλλοι καταφεύγουν στο Συμβούλιο Επικρατείας.


Αλλά ούτε εκεί σταματούν. Διαδηλώσεις, φασαρίες, άρθρα στις εφημερίδες...

Συνέχεια ανθρώπινες προσπάθειες και δεν αφήνουν τον Θεό να ενεργήση.

Δεν καταφεύγουν στην προσευχή, ώστε να απάντηση ο Θεός δια της προσευχής.

Με την ταπείνωση και την προσευχή διορθώνονται όλα τα αδιόρθωτα.


Σήμερα ζούμε σε χρόνια Αποκαλύψεως. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Προφήτης για να το καταλάβη.

Τα πράγματα προχωρούν τακ-τάκ.

Τί μας περιμένει δεν ξέρουμε. Όλη αυτή η κατάσταση που επικρατεί, το δείχνει.

Γι' αυτό, για έναν λόγο παραπάνω τώρα, πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή και να πολεμήσουμε

το κακό με την προσευχή.


Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του - αν και δεν είμαστε για να

μας λυπηθή.

Δεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς:

«Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο• και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια».

Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση

η προσευχή;».


Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα

κακό και να μην πάρη έκταση.

Γι' αυτό λέει και στο Ευαγγέλιο ότι για τους εκλεκτούς θα κολοβωθούν οι ημέρες (1).

Σε έναν πόλεμο λ.χ. με την δύναμη της προσευχής γίνεται ένα θαύμα, σώζονται περισσότεροι, υπάρχουν

λιγότερα θύματα, οπότε βοηθιούνται πνευματικά οι άνθρωποι, πιστεύουν και αλλοιώνονται με την καλή έννοια.


Τα πράγματα είναι σοβαρά. Και μέχρι τώρα που δεν τινάχθηκε ο κόσμος στον αέρα, θαύμα είναι.

Ο Θεός να βάλη το χέρι Του, γιατί όλος ο κόσμος εξαρτάται από τρία-τέσσερα άτομα.

Κρέμεται η τύχη τού κόσμου στα χέρια μερικών παλαβών.

Λέει μιά παροιμία: «Τα άλογα κλωτσούν και τα κοτόπουλα ψοφούν». Έτσι είναι.


Τα μεγάλα κράτη όταν πιάνωνται, τα μικρά τα καημένα αδικούνται. Κλωτσιούνται τα μεγάλα και

καταστρέφονται τα μικρά.


Χρειάζεται πολλή προσευχή, πολλή προσευχή, για να φωτίση ο Θεός τους μεγάλους, γιατί, αν θέλουν,

μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο.

Ξέρει ο Θεός πολύ εύκολα και σ' αυτούς να δώση λίγη φώτιση.

Αν ο Θεός φωτίση, βγάζει ένας μιά διαταγή και αλλάζουν όλα.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002



(1) Βλ. Ματθ. 24,22 καί Μάρκ. 13,20.