Μηνύματα, Μαρτυρίες και Αποκαλύψεις από την Παναγούδα

[XAPA]

«Υποκάτω πάσης της κτίσεως» (1)



– Γέροντα, ποιά είναι η ανώτερη πνευματική εργασία για έναν μοναχό;

– Δεν θυμάσαι τί απάντησε ο Αββάς Σισώης σε εκείνον τον μοναχό που του είπε ότι ο νούς του βρίσκεται συνέχεια

κοντά στον Θεό;

«Αυτό δεν είναι σπουδαίο· σπουδαίο είναι να έχης τον εαυτό σου ''υποκάτω πάσης της κτίσεως"» (2) .


– Πώς μπορεί, Γέροντα, να νιώθη κανείς τον εαυτό του «υποκάτω πάσης της κτίσεως» (3) ;

– Μια μέρα, εξετάζοντας τον εαυτό μου, προσπαθούσα να βρώ με ποιό ζώο θα μπορούσα να τον παρομοιάσω και

έφθασα στο σκαθάρι.

Όταν όμως πρόσεξα τί κάνει, είδα ότι είμαι χειρότερος από αυτό.

Ξέρεις τί κάνει το σκαθάρι;

Την κοπριά που βρίσκει στον δρόμο την κόβει κομματάκια, την κάνει μπαλάκια, την κυλάει προς τα έξω και

καθαρίζει τον δρόμο (4) .

Βλέποντας λοιπόν το έργο του, είπα στον εαυτό μου:

«Είσαι χειρότερος ακόμη και από το σκαθάρι, γιατί αυτό, ένα τόσο μικρό ζωύφιο, καθαρίζει από τις κοπριές τον

δρόμο, ενώ εσύ, που ο Θεός σε έκανε άνθρωπο, με τις αμαρτίες σου μαζεύεις κοπριά στον "Ναό του Θεού" (5) ».


Θέλω να πώ, όσο ο άνθρωπος σκέφτεται τις ευεργεσίες του Θεού και βλέπει ότι δεν ανταποκρίνεται, όλο και πιο

ένοχο νιώθει τον εαυτό του και αισθάνεται χειρότερος από όλους τους ανθρώπους, χειρότερος από όλα τα ζώα,

χειρότερος και από αυτόν τον διάβολο ακόμη.

Λέει στον εαυτό του: «Ο διάβολος με τον λογισμό του αμάρτησε μια φορά, εγώ όμως αμαρτάνω κάθε μέρα και με

τον λογισμό και με τις αισθήσεις.

Άρα είμαι χειρότερος και από αυτόν».


– Γέροντα, δεν είναι επικίνδυνο να σκεφθή κάποιος ότι είναι χειρότερος από τον διάβολο;

– Επικίνδυνο είναι μόνο για έναν άνθρωπο που δεν έχει την πνευματική παλληκαριά και απογοητεύεται εύκολα.

Αυτός πρέπει να λέη στον διάβολο:

«Ό,τι κι αν είμαι, από σένα καλύτερος είμαι. Επομένως δεν θα με αφήση ο Χριστός· ελπίζω ότι θα με σώση».

Ένας όμως που έχει παλληκαριά, μπορεί να πή:

«Ο διάβολος κάνει καλά την δουλειά του, εγώ όμως τί κάνω;».





«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010

(1) Το Γεροντικόν, Αββάς Σισώης ιγ´, σ. 111.
(2) Ό.π.
(3) Ό.π.
(4) Σκαθάρι (σκαραβαίος ο ιερός): Έντομο το οποίο, για να εκκολαφθούν τα αυγά του, τα τοποθετεί μέσα σε μπαλίτσες από κοπριά ζώων, τις οποίες κυλάει με τα πόδια του και τις βάζει σε μέρος ασφαλισμένο.
(5) Βλ. Α´ Κορ. 3, 16· Β´ Κορ. 6, 16.

[XAPA]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Ταπείνωση, η μεγάλη δύναμη της πνευματικής ζωής

Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος



– Γέροντα, στο βιβλίο «Αγιορείτες Πατέρες» αναφέρετε ότι οι δαίμονες έδειραν τον Γερο-Ευλόγιο (1) . Πώς το επέτρεψε ο Θεός;

– Ποιός έφαγε το ξύλο;

– Ο Γερο-Ευλόγιος.

– Όχι, οι δαίμονες έφαγαν το ξύλο!

Και στην περίπτωση που επιτρέπει ο Θεός ένας άνθρωπος να δείρη κάποιον άλλον και αυτός το δέχεται ταπεινά,

τελικά σακατεύεται εκείνος που δέρνει.


Δεν μου λές, ο διάβολος τί φοβάται περισσότερο;

– Την ταπείνωση, Γέροντα.

– Κι εγώ νόμιζα ότι φοβάται την υπερηφάνεια, γιατί νιώθει ...κόμπλεξ!

«Περήφανος εγώ, λέει, περήφανος και αυτός, που θα πάη;»!

Ναί, βρέ παιδί, έτσι είναι, την ταπείνωση φοβάται ο διάβολος· αυτή τον σακατεύει.


Όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν μπορεί να σταθή ο διάβολος.

Με την ταπείνωση φωτίζεται ο άνθρωπος και δεν σκοντάφτει ποτέ στην πνευματική του πορεία· ξεπερνάει όλα

τα εμπόδια που του βάζει ο πειρασμός.


Θυμάστε τον Μέγα Αντώνιο που είδε τις παγίδες του διαβόλου απλωμένες σε όλη την γή;

«Ποιός μπορεί να γλυτώση απ᾿ αυτές;», φώναξε.

Και αμέσως άκουσε μια φωνή να του λέη: «Η ταπεινοφροσύνη» (2) .


Στο Σινά, το ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης, όπου έμενα, ήταν ένα αμπρί (3) που είχε ένα εκκλησάκι και ένα κελλάκι.

Από την πάνω μεριά ήταν το βουνό· από την κάτω ήταν ένας τοίχος, που είχε ύψος τέσσερα με πέντε μέτρα.

Εκεί σε μια άκρη είχα βάλει ένα ξύλο και εκεί πάνω πλάνιζα τα σανιδάκια για τα ξυλόγλυπτα εικονάκια που έκανα.

Μια μέρα λοιπόν εκεί που πλάνιζα λέγοντας την ευχή, ακούω μια φωνή να μου λέη:

«Μπορείς να πέσης κάτω από τον τοίχο και να μην πάθης τίποτε».


Γυρνάω και βλέπω μια μαύρη σκιά με ένα μεγάλο κεφάλι.

«Βρέ το ταγκαλάκι», λέω.

Τέλος πάντων, δεν έδωσα σημασία. Αυτό όμως εκεί! δεν έφευγε.

«Μπορείς να πέσης κάτω και να μην πάθης τίποτε», έλεγε.

Εγώ έκανα πώς δεν άκουγα.

Για κανένα τέταρτο επαναλάμβανε το ίδιο. Απόλαυση ήταν!


Οπότε κάποια στιγμή του λέω: «Άντε, θα πετάξω κάτω μια πέτρα».

«Αυτό, μου λέει, ούτε ο Χριστός δεν το σκέφθηκε (4) !

Καλύτερα κι απ᾿ τον Χριστό απάντησες!».

Έ, τότε αγανάκτησα. «Ο Χριστός ήταν Θεός, του λέω, δεν ήταν καραγκιόζης σαν κι εμένα που κάθομαι και χαζεύω εσένα.

Άντε από ᾿δώ!». Αυτό ήταν. Αμέσως εξαφανίσθηκε.


Όταν υπάρχη ταπείνωση, ο διάβολος δεν μπορεί να ρίξη την ψυχή.

Ο ταπεινός δεν πέφτει, γιατί βαδίζει χαμηλά.

Ο Γερο-Αββακούμ, όταν ασκήτευε στην έρημο της Βίγλας, τί είχε πάθει!

Μια μέρα που έκανε προσευχή με το κομποσχοίνι επάνω σ᾿ έναν βράχο, του παρουσιάζεται ξαφνικά ο διάβολος

ως «άγγελος φωτός» (5).


«Αββακούμ, του λέει, με έστειλε ο Θεός να σε πάρω στον Παράδεισο, γιατί έγινες πια άγγελος· έλα να πετάξουμε».

«Μά εσύ έχεις φτερά, του λέει ο Γερο-Αββακούμ, εγώ πώς θα πετάξω;».

Και ο δήθεν άγγελος του λέει:

«Κι εσύ έχεις φτερά, αλλά δεν τα βλέπεις».

Τότε ο Γερο-Αββακούμ έκανε τον σταυρό του και είπε:

«Παναγία μου, τί είμαι εγώ, για να πετάξω;».


Αμέσως ο δήθεν άγγελος έγινε ένα μαύρο παράξενο κατσίκι με φτερά σαν της νυχτερίδας και εξαφανίσθηκε.

Βλέπετε πώς με την ταπείνωση μπορούμε να καταλάβουμε τις παγίδες του διαβόλου;



«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010


(1) Βλ. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, σ. 41-42.
(2) Βλ. Το Γεροντικόν, Αββάς Αντώνιος ζ´, σ. 2.
(3) Αμπρί: Καταφύγιο, χαράκωμα που προστατεύει τους στρατιώτες από τις εχθρικές βολές. (Έτσι χαρακτήριζε ο Γέροντας και το κελλί του μοναχού).
(4) Αναφέρεται στην απάντηση «ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου» (Βλ. Ματθ. 4, 6-7) που έδωσε ο Χριστός στον διάβολο, όταν Του είπε να πέση από την στέγη του ναού του Σολομώντος.
(5) Βλ. Β’ Κορ. 11, 14.

[XAPA]

Πνευματική πρόοδος υπάρχει όπου υπάρχει πολλή ταπείνωση



– Γέροντα, πώς ένας άνθρωπος αλλάζει σε έναν μήνα, και άλλος αγωνίζεται χρόνια και προκοπή δεν κάνει;

– Εσείς τί λέτε; Πώς γίνεται αυτό;

– Γέροντα, μου λέει ο λογισμός πώς, αν ο άνθρωπος ταπεινωθή και ζητήση το έλεος του Θεού, τον βοηθάει ο Θεός και προοδεύει.

– Αυτό είναι. Ταπείνωση χρειάζεται.

Πνευματική πρόοδος υπάρχει όπου υπάρχει πολλή ταπείνωση.

Όσοι βρήκαν τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης, προχωρούν στην πνευματική ζωή σύντομα, σταθερά και χωρίς κόπο.

Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει την ταπείνωση, αυτήν την μεγάλη δύναμη!


Όλη η πρόοδος εκεί βρίσκεται.

Όσο κανείς ταπεινώνεται, τόσο χαριτώνεται από τον Θεό και τόσο πιο πολύ προοδεύει.

Πόση δύναμη έχει η ταπείνωση, και όμως δεν την αξιοποιούν οι άνθρωποι!


– Γέροντα, μια ταπεινή ψυχή έχει πιο εύκολο πνευματικό αγώνα;

– Και βέβαια, γιατί ο ταπεινός με λίγο σπρώξιμο τρέχει πολύ.

Πάρε μια μπίλια· κάν᾿ την έτσι, κυλάει· κάν᾿ την αλλιώς, πάλι κυλάει, γιατί δεν έχει εξογκώματα, για να σκαλώνη.


– Γέροντα, υπάρχει περίπτωση προσπαθώντας κανείς να καλλιεργήση την ταπείνωση να ταπεινώνη συνέχεια τον εαυτό του και τελικά να πέση στην απόγνωση;

– Όχι, γιατί η πραγματική ταπείνωση φέρνει ελπίδα, όχι απελπισία.

Απελπισία φέρνει ο εγωισμός, γιατί ο εγωιστής στηρίζεται στον εαυτό του, ενώ ο ταπεινός ελπίζει στο έλεος του Θεού.

Μέσα από την συντριβή της ταπεινώσεως σιγά-σιγά αναπτύσσεται ο πνευματικός άνθρωπος.

Όλη η ζωή του ανθρώπου μετά είναι ένας μεγάλος και φιλότιμος αγώνας, αλλά πάντα προχωρεί με μεγάλη

ελπίδα στον Θεό, απογοητευμένος από τον εαυτό του με την καλή έννοια, απογοητευμένος δηλαδή από το εγώ του.


– Γέροντα, την ελπίδα στο έλεος του Θεού την νιώθει και ένας άνθρωπος που δεν έχει καλή πνευματική κατάσταση;

– Και που ξέρει κανείς αν έχει καλή πνευματική κατάσταση;

Ο άνθρωπος ένα μόνον μπορεί να ξέρη: ότι δεν έχει καλή πνευματική κατάσταση.

Ακόμη και να έχη, δεν την βλέπει, επειδή και τότε μόνον την αμαρτωλότητά του βλέπει.

Γιατί όποιος αγωνίζεται για την πρόοδο την πνευματική, ποτέ δεν βλέπει την πρόοδό του·

μόνον τις πτώσεις του βλέπει.



«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010

[XAPA]

Οι ταπεινοί διαφυλάσσουν τον πνευματικό τους πλούτο στο θησαυροφυλάκιο του Θεού



– Γέροντα, βλέπω ότι δεν αγαπώ την αφάνεια. Μήπως γι᾿ αυτό νιώθω μέσα μου άδεια;

– Εσύ μόνο για σαλή δεν κάνεις!... Εκεί θέλει πολλή ταπείνωση.

Κοίταξε, αν θέλης να αγαπήσης την αφάνεια, διάβασε τον βίο της Οσίας Ισιδώρας (1) , για να γνωρίσης τα

φλωριά της Αγίας, τις αρετές της, να πετάξης τα δικά σου τα κάλπικα, τα μπακιρένια, και στο εξής να μαζεύης

χρυσαφένια και να τα κρύβης στην καρδιά σου και να τα κλειδώνης καλά, για να μην τα κλέψη το ταγκαλάκι.


Οι δια Χριστόν Σαλοί δεν έχουν μέσα τους κενό, αλλά ξεχείλισμα από το πολύ γέμισμα της αγάπης του Θεού.

Είναι μεγάλοι Άγιοι.

Λένε μεν μπανταλομάρες, αλλά στην πραγματικότητα λένε σωστές συμβουλές με πολύ βάθος.

Έχουν πολύ μεγάλη ταπείνωση· δεν λογαριάζουν καθόλου τον εαυτό τους.

Γι᾿ αυτό και ο Θεός τους αξιώνει να γνωρίσουν τα θεία μυστήρια και να αποκτήσουν πολλά χαρίσματα.


– Γέροντα, πώς μερικοί Φαρασιώτες (2) , ενώ έβλεπαν τον Άγιο Αρσένιο να κάνη τόσα θαύματα, δεν τον καταλάβαιναν και τον παρεξηγούσαν;

– Οι Άγιοι περισσότερο αγώνα έκαναν, για να κρύψουν τον πνευματικό τους πλούτο, παρά για να τον αποκτήσουν.

Και ο Άγιος Αρσένιος κάλυπτε τις αρετές του με διάφορα εξωτερικά καπιά (3), και ήταν επόμενο οι εξωτερικοί

άνθρωποι να μην τον «βλέπουν» και να τον παρεξηγούν από τα εξωτερικά καπιά, δηλαδή τις προσποιητές

ιδιοτροπίες που έβλεπαν.


Προσπαθούσε δηλαδή πάντοτε ο Άγιος να παρουσιάζη στους ανθρώπους το αντίθετο της κάθε αρετής του,

για να αποφύγη τον θαυμασμό τους.

Όσοι φυσικά είχαν κρυμμένες αρετές, καταλάβαιναν πόσο θησαυρό έκρυβε ο Άγιος.


Οι ταπεινοί και αφανείς ήρωες του Χριστού είναι οι εξυπνότεροι του κόσμου, διότι κατορθώνουν να

φυλάσσουν τον πνευματικό τους θησαυρό στο θησαυροφυλάκιο του Θεού.

Γι᾿ αυτό μεγάλη χαρά να νιώθουμε, όταν ζούμε στην αφάνεια, γιατί τότε θα δούμε πρόσωπο Θεού στην

άλλη ζωή και θα νιώθουμε και απ' αυτήν την ζωή την παρουσία Του δίπλα μας.



«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010


(1) Η Οσία Ισιδώρα έζησε στο Μοναστήρι των Ταβεννησιωτών, το οποίο είχε ιδρύσει ο Όσιος Παχώμιος στις αρχές του 4ου αιώνος. Ταπείνωνε και εξευτέλιζε τον εαυτό της και υποκρινόταν την σαλή «διά τον Χριστόν». Περιφερόταν πάντοτε ξυπόλυτη και φορούσε ένα κουρέλι στο κεφάλι της, ενώ οι άλλες μοναχές φορούσαν κουκούλι. Αν και πολλές φορές δέχθηκε ύβρεις και χτυπήματα, ποτέ δεν γόγγυσε. Η αγιότητα του βίου της αποκαλύφθηκε με όραμα στον μεγάλο ασκητή Πιτηρούν, ο οποίος επισκέφθηκε το Μοναστήρι και φανέρωσε ενώπιον όλης της Αδελφότητος ότι η Ισιδώρα, την οποία θεωρούσαν σαλή, ήταν Αμμάς, δηλαδή πνευματική μητέρα.

(2) Κάτοικοι των Φαράσων της Καππαδοκίας, πατρίδος του Αγίου Αρσενίου.

(3) Καπί: Επανωφόρι χονδρό.

[XAPA]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1


Η ανεξάντλητη αγάπη του Θεού και η αγάπη μας
προς τον Θεό


Ο Θεός μας «βομβαρδίζει» με την αγάπη Του



– Γέροντα, μερικές φορές αισθάνομαι έντονα την αγάπη του Θεού και πονώ βλέποντας την δική μου αχαριστία.

– Εύχομαι να ανταποκριθής στις πολλές ευεργεσίες του Θεού.

«Το έλεός Σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου» (1), έλεγε ο Δαβίδ.

Να το λές κι εσύ, γιατί είναι αλήθεια ότι αυτό συμβαίνει και σ᾿ εσένα· αλλά και πάλι είναι αλήθεια ότι το

αναγνωρίζεις και ευχαριστείς και δοξολογείς τον Θεό.

Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζη την αγάπη του Θεού, τότε και ο Θεός τον ...«βομβαρδίζει» με την αγάπη Του.


Ίσως παραξενευθήτε με την λέξη «βομβαρδίζει», αλλά, για να διαλυθή το πουρί ή ο γρανίτης που είναι

γύρω από την καρδιά μας, χρειάζονται βόμβες θεϊκές που να έχουν ως ύλη εκρηκτική την αγάπη του Θεού.

Όταν πια διαλυθή ο σκληρός αυτός φλοιός, τότε η καρδιά γίνεται ευαίσθητη και ο άνθρωπος συγκινείται ακόμη και

από τις πιο μικρές ευεργεσίες του Θεού.

Αισθάνεται καταχρεωμένος στον Θεό και είναι συνέχεια κατασυγκινημένος, διότι, ενώ σκέφτεται πώς να ξεχρεωθή,

ο Θεός του δίνει όλο και περισσότερες ευλογίες, μέχρι που λειώνει η ψυχή η φιλότιμη από την αγάπη Του.


– Γέροντα, γιατί μας αγαπάει τόσο πολύ ο Θεός;

– Γιατί μας έχει παιδιά Του· περισσότερα δεν μπορώ να σας πω!


– Γέροντα, εάν κανείς, παρόλο που αγωνίζεται, έχη συνεχώς τις ίδιες πτώσεις, δεν δυσαρεστεί τον Θεό,
δεν Τον απογοητεύει;

– Μήπως ο Θεός περιμένει προκοπή από μάς; Όχι.

Είμαστε όμως παιδιά Του και μας αγαπάει όλους το ίδιο.

Είδα μια φορά κάποιον πατέρα, που είχε κι ένα χαζούλικο παιδάκι που έτρεχαν οι μύξες του και τις σκούπιζε με

τα μανίκια του, αλλά το έσφιγγε και αυτό στην αγκαλιά του και το φιλούσε και το χάιδευε όπως και τα άλλα.


Έτσι και ο Θεός σαν Καλός Πατέρας δεν αγαπάει μόνον τα χαριτωμένα παιδιά Του, αλλά και τα πνευματικά αδύνατα,

για τα οποία μάλιστα πονάει και ενδιαφέρεται περισσότερο.

Κανείς δεν μπορεί να συλλάβη πόσο αγαπάει ο Θεός τον άνθρωπο!

Η αγάπη Του δεν συγκρίνεται με τίποτε! Δεν έχει όρια!


Είναι τόσο μεγάλη που, κάτι ελάχιστο αν αισθανθή ο άνθρωπος από την αγάπη αυτήν, η πήλινη καρδιά του δεν μπορεί

να την αντέξη· διαλύεται, γιατί είναι πηλός.

Ο Θεός πολλές φορές επιτρέπει να πέση άφθονη η αγάπη Του στα πλάσματά Του και τότε η ψυχή μας θερμαίνεται και

βλέπουμε ότι είναι τόσο γλυκειά η θεία αγάπη, τόσο μεγάλη, που δεν την αντέχουμε και φθάνουμε στο σημείο να πούμε:

«Θεέ μου, φθάνει!

Ελάττωσε λίγο την αγάπη Σου, γιατί δεν την αντέχω».


Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός θέλει να μας δείξη ότι από μέρους Του υπάρχει όλη η διάθεση να μας δώση άφθονη την

αγάπη Του, αλλά δεν το κάνει, γιατί η μπαταρία μας είναι μικρή.

Χρειάζεται να την μεγαλώσουμε, ώστε να χωράη περισσότερη θεία αγάπη, γιατί το θείο ρεύμα της αγάπης του Θεού

έρχεται σ᾿ εμάς ανάλογα με την χωρητικότητά μας.


– Γέροντα, πώς θα αυξηθή αυτή η χωρητικότητα;

– Όσο θα καθαρίζεται η καρδιά μας, τόσο θα αυξάνεται η χωρητικότητά της και τόσο θα δεχώμαστε την

θεϊκή αγάπη, η οποία είναι απεριόριστη και αχώρητη και ανεξάντλητη.




«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010

(1) Προκείμενον Εσπερινού Τρίτης. Βλ. και Ψαλμ. 22, 6.

[XAPA]

Η καλή μοιρασιά της αγάπης



– Μπορεί, Γέροντα, η αγάπη μου προς έναν Άγιο να ελαττώση την αγάπη μου προς τον Θεό;

– Όχι, γιατί, όταν κανείς έχη μεγάλη ευλάβεια για έναν Άγιο και τον αγαπά πολύ, εκεί κρύβεται η μεγάλη αγάπη και

ευλάβεια προς τον Τριαδικό Θεό και προς την Παναγία.

Όποιος τιμάει τους Αγίους, αναμφιβόλως τιμάει πολύ περισσότερο την Παναγία.

Όπως, επίσης, αυτός που τιμάει πολύ την Παναγία, φυσικά, τιμάει περισσότερο την Παναγία Τριάδα.

Και βλέπεις, όταν έχης επαφή με έναν Άγιο και νιώθης μεγάλη ευγνωμοσύνη προς αυτόν, θα μπορούσες ακόμη

και να θυσιασθής γι᾿ αυτόν.

Αλλά, αν θυσιαζόσουν για έναν Άγιο, πάλι για τον Θεό δεν θα θυσιαζόσουν;

Η αγάπη προς τον Χριστό, προς την Παναγία, προς τους Αγίους είναι μεγάλη υπόθεση.

Είναι μια αγάπη που δεν συγκρίνεται με καμμιά άλλη αγάπη. Είναι σίγουρη· βρίσκεις ανταπόκριση.


– Γέροντα, μπορεί κανείς να αγαπάη τον Θεό και να μην αγαπάη τους ανθρώπους;

– Όχι, γιατί, όταν αγαπάς τον Θεό, δεν είναι δυνατόν να μην αγαπάς την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο.

Η αγάπη μας προς τον Θεό φέρνει την αγάπη προς τον πλησίον, διότι όποιος πλησιάζει στον Θεό είναι

πλησίον όλων των ανθρώπων, όπως και οι Άγιοι.

Αλλά και στην αγάπη μας προς τον πλησίον κρύβεται η μεγάλη αγάπη μας προς τον Θεό.

Όταν δώση κανείς την καρδιά του στον Θεό, όλα τα αγαπάει· όχι μόνον όλους τους ανθρώπους, αλλά και τα

πουλιά και τα δένδρα, ακόμη και τα φίδια.

Τότε προσκυνάει με ευλάβεια όχι μόνον τον Θεό και τους Αγίους αλλά και τις εικόνες του Θεού, τους ανθρώπους.

Κι όλα τα δημιουργήματα, μεγάλα ή μικρά, πολύτιμα ή ασήμαντα πετραδάκια και ξυλάκια, τα παίρνει με ευλάβεια και

τα ασπάζεται, σαν ευλογία από τον Δημιουργό του, όπως ασπάζεται κανείς ένα μικρό ή μεγάλο αντικείμενο που

παίρνει ευλογία από κάποιο σεβαστό του πρόσωπο.



«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010

[XAPA]

Η άνοδος στους Ουρανούς



– Γέροντα, πώς φθάνει ο άνθρωπος στον Θεό;

– Δύο περιπτώσεις υπάρχουν για να μπορέση να ανεβή κανείς εκεί ψηλά στον Θεό και να Τον «κάμψη»

να κατεβή και να μένη μαζί του.

Η πρώτη περίπτωση είναι η ειλικρινής μετάνοια και αφορά τους πολύ αμαρτωλούς.

Όταν συναισθάνωνται τις μεγάλες τους πτώσεις και ταπεινώνωνται πολύ, ο Θεός για την μεγάλη τους αυτή

ταπείνωση τους αγαπάει πολύ και τους υψώνει μέχρι τους Ουρανούς.

«Μεγάλη χαρά γίνεται στους Ουρανούς για έναν άνθρωπο που μετανοεί» (1) , λέει το Ευαγγέλιο.

Τότε φυσικά και οι αμαρτωλοί αγαπούν τον Θεό πολύ, διότι πολύ χρέος τους χάρισε.

Η δεύτερη περίπτωση είναι η εξής:

Όταν ο άνθρωπος φυλαχθή καθαρός από θανάσιμες αμαρτίες, πρέπει να ευχαριστή τον Καλό Θεό που τον φύλαξε

από μικρό παιδάκι και δεν λερώθηκε το ένδυμα της ψυχής του.

Κι εσύ, αν δεν σε εφύλαγε από μικρή ο Χριστός σαν το κλωσσοπούλι κάτω από τα φτερά Του, ίσως να ήσουν

σήμερα η πιο αμαρτωλή του κόσμου.

Γι᾿ αυτό να δοξολογής μέρα-νύχτα τον Καλό Θεό για την μεγάλη Του αυτή δωρεά και να ξεσπάς σε δάκρυα

χαράς και ευγνωμοσύνης προς Αυτόν.

Αυτά τα δάκρυα έχουν την ίδια δύναμη – ή και μεγαλύτερη – με τα δάκρυα της μετανοίας και τότε υψώνεται

ο άνθρωπος στους Ουρανούς, φθάνει στον Θεό και Τον δοξολογεί συνέχεια όπως οι Άγγελοι.

Κι ενώ ζη στην γή, είναι σαν να ζη στον Ουρανό.

Όλη η ζωή του τότε είναι μία δοξολογία και τον θάνατο τον περιμένει με δοξολογία, γιατί σκέφτεται ότι θα

πάη πια κοντά στον Θεό μονίμως, που είναι ο προορισμός του.

Τότε ξεσπάει στην πιο μεγάλη δοξολογία «Δόξα σοι τω δείξαντι το φώς...».



«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010


(1) Βλ. Λουκ. 15, 7.

[XAPA]

Να δώσουμε την αγάπη μας στον Χριστό



– Γέροντα, πώς πρέπει να εργασθώ, για να αγαπήσω τον Θεό;

– Για να αγαπήσης τον Θεό, πρέπει να ξεκινήσης από την θυσία.

Όταν ο άνθρωπος δεν υπολογίζη τον εαυτό του και θυσιάζεται, τότε τα πράγματα πάνε κανονικά:

αγαπάει τον πλησίον του, αγαπάει τον Θεό.

Όσοι λένε ότι αγαπούν τον Θεό, αλλά δεν κάνουν μια θυσία για τον πλησίον τους,

«ηγάπησαν τον Θεόν εν τω στόματι αυτών και τη γλώσση αυτών εψεύσαντο Αυτώ» (1)


– Γέροντα, πώς αυξάνεται η αγάπη προς τον Θεό;

– Να έχετε τον νού σας συνέχεια στον Θεό, να σκέφτεσθε τον Θεό.

Να λέτε την ευχή, να μιλάτε με τον Θεό.

Όταν ο άνθρωπος κάνη αυτήν την εργασία, κατ᾿ αρχάς νιώθει λίγο την αγάπη του Θεού και αργότερα, όσο

προχωράει, την νιώθει όλο και πιο πολύ.

Ο νούς του βρίσκεται μόνιμα πλέον στον Θεό, και δεν τον συγκινεί τίποτε το γήινο και μάταιο.

Στην καρδιά του φουντώνει η αγάπη προς τον Θεό, γεμίζει και δεν θέλει πια να σκέφτεται τίποτε άλλο εκτός από τον Θεό.

Αδιαφορεί για όλα τα του κόσμου και σκέφτεται συνέχεια τον Ουράνιο Πατέρα.

Βλέπεις, όσοι ασχολούνται με εφευρέσεις, απορροφούνται από την επιστήμη.

Που είναι όμως η δική μας απορρόφηση από τον Χριστό;


– Τί μας λείπει, Γέροντα, και δεν αναζητούμε με τέτοιο ζήλο τον Χριστό;

– Τίποτε δεν μας λείπει. Μυαλό έχουμε, ηλικία έχουμε. Ο εαυτός μας είναι το εμπόδιο.

Αν δεν πετάξουμε τον εαυτό μας, πώς θα μπή μέσα μας ο Χριστός;

Αν πετάξουμε τον εαυτό μας και φύγη ο κακός ενοικιαστής, ο παλαιός άνθρωπος, θα κατοικήση στο κενό της καρδιάς

ο καινός άνθρωπος της Καινής Διαθήκης και θα γεμίση ο ναός μας, όλη η ύπαρξή μας, από αγάπη, γιατί θα

φιλοξενήται μέσα μας η Αγάπη, ο Χριστός.


Τότε πια η καρδιά γίνεται καμπάνα και χτυπάει συνέχεια χαρμόσυνα και τόσο δυνατά, που κοντεύουν να σπάσουν

οι τσατμάδες – τα κόκκαλα των πλευρών –, οι οποίοι είναι σουβαντισμένοι με πηλό, που έγινε σάρκα με την

διαταγή του Θεού.

Κι αν βρεθής στην έρημο και δεν υπάρχη ναός, τότε ναός είναι το σώμα σου και καμπάνα η καρδιά σου.

Όταν ο άνθρωπος δώση την καρδιά του στον Θεό, τότε και τα μυαλά του ανθρώπου είναι παρμένα από την αγάπη του

Θεού και η καρδιά του σκιρτάει συνέχεια· νιώθει το κεφάλι του ελαφρό και το σώμα του σαν πούπουλο.


Και όταν η αγάπη του Θεού είναι περισσότερη από την χωρητικότητα της καρδιάς, το χτύπημα της καρδιάς ακούγεται

και στους γύρω του, γιατί σ᾿ αυτήν την κατάσταση συμμετέχει και το σώμα.

Μια καρδιά τόσο μικρή και μπορεί να αγαπάη τόσο πολύ!


Κι αν είναι τόση η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό, σκεφθήτε τί είναι η αγάπη του Θεού!

Εννοώ σε ποσότητα, γιατί σε ποιότητα είναι ίδια η αγάπη του Θεού με την δική μας, όταν και η δική μας είναι πνευματική.

Τί μεγάλο κακό κάνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι να μη θέλουμε να δώσουμε την αγάπη μας στον Χριστό, αλλά να την

χαραμίζουμε σε γήινα, φθηνά και μάταια πράγματα!


Μια ζωή ακόμη και χιλίων ετών, και χίλιες καρδιές να έχη κανείς, δεν φθάνουν για να τις δώση στον Χριστό για την

μεγάλη αγάπη που μας έδειξε και που μας δείχνει και στην συνέχεια: μας συγχωρεί, μας ανέχεται και καθαρίζει τις

βρώμικες ψυχές μας με το θεϊκό Του αίμα.



«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010


(1) Βλ. Ψαλμ. 77, 36.

[XAPA]

Η φλόγα της αγάπης του Θεού



– Γέροντα, γιατί δεν αγαπώ τον Θεό όπως έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ και θέλω να είμαι κοντά του;

– Αυτό έρχεται σιγά-σιγά μετά από αγώνα· αλλιώς θα έπιαναν φωτιά οι άνθρωποι και θα καίγονταν από την

αγάπη του Θεού.

Ενώ θα είχε γύρω τους κρύο, θα νόμιζαν ότι φλογίζονται και πολλοί θα έπαιρναν τα βουνά.


Ένας στρατιώτης, εν καιρώ πολέμου, άφησε την μονάδα του και έφυγε στο βουνό.

Είχε ανάψει τέτοια φλόγα στην καρδιά του που δεν μπορούσε να συγκρατηθή· ήθελε να πάη να προσευχηθή.

Δεν υπολόγισε τίποτε.

Πήγε, βρήκε μια σπηλιά, μπήκε μέσα και προσευχόταν!

Όταν οι άλλοι στρατιώτες βγήκαν στις επιχειρήσεις, τον βρήκαν και τον έπιασαν.

«Ανυπότακτος», είπαν. Τον κάλεσε μετά ο διοικητής σε ανάκριση. «Τί είναι αυτό που έκανες;», του λέει.

«Καίγομαν, κύριε διοικητά, καίγομαν για τον Χριστό.

Ξέρεις τί θα πη καίγομαν;». «Καλά, εγώ δεν καίγομαι;», του λέει ο διοικητής.

«Εγώ καίγομαι, κύριε διοικητά, καταλαβαίνετε;», επανέλαβε εκείνος, σαν να έλεγε: «Αν καίγεσαι, φύγε κι εσύ»!

Τον βοήθησε όμως ο Θεός και γλύτωσε το στρατοδικείο.

Εδώ, εν καιρώ ειρήνης αν φύγη ένας στρατιώτης από την θέση του, έχει στρατοδικείο, πόσο μάλλον εν καιρώ πολέμου! (1)


– Γέροντα, όταν βρίσκεται κανείς σ᾿ αυτήν την κατάσταση, υπάρχει θέρμη σε όλο το σώμα;

– Ναί, αλλά περισσότερο στην περιοχή του στήθους.

Όταν ανάψη η πνευματική αγάπη, φλογίζεται όλο το στήθος.

Όλο το στήθος γίνεται μια φλόγα.

Καίγεται ο άνθρωπος από την μεγάλη γλυκειά φλόγα της αγάπης του Θεού, πετάει, αγαπάει με

αγάπη πραγματική, μητρική.


Αυτή η εσωτερική φλόγα, την οποία ανάβει ο Ίδιος ο Χριστός με την αγάπη Του, θερμαίνει το σώμα πολύ περισσότερο

από την αισθητή φωτιά και έχει την δύναμη να καίη και κάθε σκουπίδι, κάθε κακό λογισμό που πετάει το ταγκαλάκι,

καθώς και κάθε κακή επιθυμία και κάθε άσχημη εικόνα.

Τότε η ψυχή αισθάνεται και τις θείες ηδονές που δεν συγκρίνονται με καμμιά άλλη ηδονή!

Άχ, αυτή η φλόγα δεν μπήκε ακόμη μέσα σας!

Αν ανάψη και φουντώση στην καρδιά σας, δεν θα σάς συγκινούν καθόλου πια τα μάταια πράγματα.

Εύχομαι να κάψη ο Θεός με την αγάπη Του τις καρδιές σας!




«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010

(1) Ο Γέροντας, ο οποίος ως γνωστόν ήταν κατά πάντα νομοταγής, χρησιμοποιεί αυτό το παράδειγμα του ανυπότακτου στρατιώτη, για να μας βοηθήση να καταλάβουμε ότι, αν φουντώση η φλόγα της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο, τότε «καί τα μυαλά του ανθρώπου είναι παρμένα από την αγάπη του Θεού» και φθάνει να κάνη πράγματα που δύσκολα μπορεί κανείς να τα καταλάβη και να τα δικαιολογήση.

[XAPA]

Ο θείος έρως



– Γέροντα, ο θείος έρως είναι η αγάπη για τον Θεό;

– Ο θείος έρως είναι κάτι ανώτερο από την αγάπη για τον Θεό· είναι τρέλλα.

Αγάπη - έρως - τρέλλα, όπως φθόνος - μίσος - φόνος.

Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως,

ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθή, και ενώνεται με τον Θεό.


Ο θείος έρως λυγίζει τα σκληρά κόκκαλα και γίνονται τόσο μαλακά, που ο άνθρωπος δεν μπορεί να σταθή όρθιος,

πέφτει κάτω!

Γίνεται σαν την λαμπάδα που βρίσκεται σε θερμό χώρο και δεν μπορεί να σταθή όρθια· πότε λυγίζει από εδώ,

πότε λυγίζει από εκεί.

Την σιάζεις, αλλά πάλι λυγίζει, πάλι πέφτει, γιατί είναι θερμός ο χώρος, πολύ θερμός...

Όταν κανείς βρίσκεται σ᾿ αυτήν την κατάσταση και πρέπη να πάη κάπου ή να κάνη κάποια δουλειά, δεν μπορεί·

παλεύει, προσπαθεί να βγή από αυτήν την κατάσταση...


– Γέροντα, όταν βρίσκεται κανείς στην κατάσταση του θείου έρωτος, αν πονάη, το αισθάνεται;

– Ο πόνος, αν είναι πολύ δυνατός, μετριάζεται και γίνεται υποφερτός· αν είναι λίγος, χάνεται.

Βλέπεις, όσοι είναι ερωτευμένοι, συνεπαίρνονται τελείως, ούτε ύπνος τους πιάνει.

Μου έλεγε ένας μοναχός: «Γέροντα, ο αδελφός μου έχει ερωτευθή μια γύφτισσα, και ούτε να κοιμηθή μπορεί.

Συνέχεια "Παρασκευούλα μου, Παρασκευούλα μου" λέει.

Μάγια του έχουν κάνει; δεν ξέρω!


Εγώ τόσα χρόνια καλόγερος, δεν αγαπώ την Παναγία ούτε όσο αγαπάει ο αδελφός μου αυτήν την γύφτισσα!

Καθόλου να μη σκιρτάη η καρδιά μου!».

Δυστυχώς υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που σκανδαλίζονται με την λέξη «θείος έρως».

Δεν έχουν καταλάβει τί θα πη «θείος έρως» και θέλουν να βγάλουν την λέξη αυτή από τα Μηναία και από την

Παρακλητική, γιατί λένε ότι σκανδαλίζει. Που φθάσαμε!


Αντίθετα, οι κοσμικοί που έχουν ζήσει τον κοσμικό έρωτα, αν τους μιλήσης για θείο έρωτα, αμέσως λένε:

«Κάτι ανώτερο θα είναι αυτό».

Πόσα παιδιά που γνώρισαν τον κοσμικό έρωτα τα φέρνω αμέσως σε λογαριασμό, όταν τους μιλώ για τον θείο έρωτα!

«Εσείς πέσατε κάτω καμμιά φορά από την αγάπη που νιώσατε; τα ρωτάω.

Νιώσατε ποτέ εσείς έτσι που να μην μπορήτε να κουνηθήτε, να μην μπορήτε να κάνετε τίποτε;».

Αμέσως καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κάτι ανώτερο και συνεννοούμαστε.

«Αν εμείς, λένε, από αυτό το κοσμικό κάτι νιώθουμε, φαντάσου τί θα είναι εκείνο το ουράνιο!».




«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2010