Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το λάδι του καντηλιού


(…) Μιά νύχτα εἶχε πάρει λιγάκι ὁ ὕπνος τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ. Ξαφνικά φάνηκε ὁ διάβολος κρατώντας μιάν ἀξίνα!

Τή σήκωσε ψηλά γιά νά τόν χτυπήσει, μά, πρίν προλάβει νά τήν κατεβάσει, κυριεύτηκε ἀπό φρίκη καί τρόμο,

τραβήχτηκε πίσω καί χάθηκε σάν καπνός, ξεφωνίζοντας καί κάνοντας μεγάλο θόρυβο,

ἐνῶ ὁ Νήφων, ξύπνος πιά, τόν ἄκουσε νά τρίζει τά δόντια καί νά λέει:

- Ἄχ, Μαρία! Ἐσύ, ὅπως πάντα, μέ καῖς! Ἐσύ, πού προστατεύεις αὐτό τό ἀγύριστο κεφάλι!

Ἀπο τά θυμωμένα ἐκεῖνα λόγια τοῦ σατανᾶ, ὁ δίκαιος κατάλαβε ὅτι ἡ Παναγία τόν ὑπερασπιζόταν καί

τόν σκέπαζε μέ τή χάρη της, ἐπειδή κάθε βράδυ, πρίν κοιμηθεῖ συνήθιζε νά παίρνει λάδι ἀπ’ τό καντήλι της

καί ν’ ἀλείφεται μέ πολλή εὐλάβεια στό μέτωπο, στόν αὐχένα, στήν καρδιά καί σ’ ὅλα του τά αἰσθητήρια.


Ἡ μυστική δύναμη, πού εἶχε τό ἅγιο ἐκεῖνο λάδι, ἔτρεψε τό διάβολο σέ φυγή.

Ἀπό τότε, διαπιστώνοντας τή δύναμη πού ἔχει τό λάδι ἀπό τό καντήλι τῆς Θεοτόκου καί τῶν ἁγίων,

συμβούλευε τούς γνωστούς του νά παίρνουν κάθε βράδυ ἀπ’ αὐτό, ν’ ἀλείφονται μέ πίστη καί μετά νά κοιμοῦνται.



Από το βιβλίο:

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος -Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς
Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004, σελ. 81

inpantanassis.

[XAPA]

[XAPA]

Αγιος Παΐσιος :“Εύχομαι καλή δύναμη τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή”



-Γέροντα, πῶς θά μπορέσω τὴν Σαρακοστὴ νὰ ἀγωνισθῶ περισσότερο στὴν ἐγκράτεια;

-Οἱ κοσμικοὶ τώρα τὴν Σαρακοστὴ προσέχουν κατὰ κάποιον τρόπο τὴν ἐγκράτεια,

ἐνῶ ἐμεῖς οἱ μοναχοὶ πάντα πρέπει να προσέχουμε.

Τὸ κυριώτερο ὅμως που πρέπει να προσέξει κανεὶς εἶναι τὰ ψυχικά πάθη και μετὰ τα σωματικά.

Γιατί, ἂν δώσει προτεραιότητα στὴ σωματικὴ ἄσκηση καὶ δὲν κάνει ἀγώνα,

γιὰ νὰ ξεριζωθοῦν τὰ ψυχικὰ πάθη, τίποτε δὲν κάνει.

Πῆγε μία φορὰ σὲ ἕνα μοναστήρι ἕνας λαϊκὸς στὴν ἀρχὴ τῆς Σαρακοστῆς

καὶ κάποιος μοναχός τοῦ φέρθηκε ἀπότομα, σκληρά.

Ἐκεῖνος ὅμως ὁ καημένος εἶχε καλὸ λογισμὸ καὶ τὸν δικαιολόγησε.

Ἦρθε μετὰ καὶ μοῦ εἶπε: «Δὲν τὸν παρεξηγῶ, Πάτερ. Ἦταν βλέπεις ἀπὸ τὸ τριημέρι!».

Ἂν τὸ τριημέρι ποὺ ἔκανε ἦταν πνευματικὸ θὰ εἶχε μία γλυκύτητα πνευματικὴ

καὶ θὰ μιλοῦσε στὸν ἄλλο μὲ λίγη καλοσύνη.

Ἀλλὰ αὐτὸς ζόριζε ἐγωϊστικὰ τὸν ἑαυτό του νὰ κάνει Τριήμερο, καὶ γι’ αὐτὸ ὅλα τοῦ ἔφταιγαν.


-Γέροντα, τί νὰ σκέφτομαι τὴν Σαρακοστή;

-Τὸ Πάθος, τὴν θυσία τοῦ Χριστοῦ νὰ σκέφτεσαι.

Ἂν καὶ ἐμεῖς οἱ μοναχοὶ πρέπει συνέχεια νὰ ζοῦμε τὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ,

γιατί μᾶς βοηθοῦν σ’ αὐτὸ κάθε μέρα τὰ διάφορα τροπάρια, ὅλες οἱ Ἀκολουθίες.

Τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή μᾶς δίνεται ἡ μεγαλύτερη εὐκαιρία γιὰ νὰ..

ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ συμμετέχουμε ἐντονότερα στὸ σωτήριο Πάθος τοῦ Κυρίου μας,

μὲ μετάνοια καὶ μὲ μετάνοιες, μὲ ἐκκοπὴ τῶν παθῶν

καὶ μὲ ἐλάττωση τῶν τροφῶν, ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό.


Ἂν ἀξιοποιήσουμε, ὅσο μποροῦμε, τὸ πνευματικὸ αὐτὸ στάδιο

μὲ τὶς πολλὲς προϋποθέσεις καὶ δυνατότητες ποὺ μᾶς δίνονται,

γιὰ νὰ πλησιάσουμε περισσότερο στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό,

γιὰ νὰ βοηθηθοῦμε ἀπὸ Αὐτὸν καὶ νὰ χαροῦμε τὴν Ἁγία Ἀνάσταση ἀλλοιωμένοι πνευματικά,

ἀφοῦ θὰ ἔχουμε ζήσει πνευματικότερα τὴν Μεγάλη Σαρακοστή.

Εὔχομαι καλὴ δύναμη τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, γιὰ νὰ ἀνεβεῖτε στὸν

Γολγοθὰ κοντὰ στὸν Χριστό, μαζὶ μὲ τὴν Παναγία καὶ τὸν Προστάτη σας

Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, γιὰ νὰ συμμετάσχετε στὸ φρικτὸ Πάθος

τοῦ Κυρίου μας. Ἀμήν.



Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, «Περὶ Προσευχῆς», ἐκδόσεις Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης 2012

[XAPA]

Καλή νηστεία, Καλή Σαρακοστή


Το στάδιο των αρετών άνοιξε. όσοι θέλουν να αγωνιστούν ας εισέλθουν κι ας ξεκινήσουν τον καλό αγώνα της νηστείας.

όσοι αγωνιστούν νόμιμα, δικαίως θα λάβουν το στέφανον της νίκης.

Φορώντας τη πανοπλία του Σταυρού, θα αντιμετωπίσουμε τον εχθρό.

Στον αγώνα αυτόν, θα έχουμε ως άρρηκτο τείχος την πίστη προς το Θεό.

Ως θώρακα τη προσευχή και ως περικεφαλαία την ελεημοσύνη.

Αντί για μαχαίρι, τη νηστεία, η οποία καθαρίζει τη καρδία από κάθε κακία.

Αυτός που θα εφαρμόσει όλα αυτά, θα λάβει το αληθινό στεφάνι της νίκης από το βασιλέα των πάντων Χριστό

την ημέρα της κρισεως.

Με οδηγό το παραπάνω ιδιόμελο από τους αμνούς της Κυριακής της Τυρινής, εύχομαι καλή κι ευλογημένη Σαρακοστή.

Ο Θεός να μας δυναμώσει και με την ευλογία του να καταφέρουμε να αγωνιστούμε έως τέλους.

Ο αγώνας είναι δύσκολος, όμως εμείς αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα και η Χάρης και η Ευλογία του Κυρίου

θα μας δώσουν την ώθηση που χρειάζεται.

Καλή Σαρακοστη!


Π.ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

axrhstou

[XAPA]

ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΕ ΡΩΤΟΥΣΕ…


ΑΣ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ θεωρητικά ότι πέθανες.

Πηγαίνεις στον Παράδεισο και δύο χρυσόμορφοι Άγγελοι παραστέκουν δίπλα σου δείχνοντάς σου

τα απερίγραπτα κάλλη του Παραδείσου .


Εσύ τότε κατευτυχισμένος φτάνεις στις θύρες και εκεί βλέπεις τον Χριστό να σε περιμένει και να σε ρωτά κατάματα:

-Παιδί μου να! Ο Παράδεισος που κέρδισες ! με τα καλά σου έργα, μπορείς να τον απολαύσεις αιωνίως.

Όμως πρέπει να ξέρεις ότι από εδώ και στο εξής εγώ θα πορευθώ στην κόλαση να κάνω συντροφιά στους κολασμένους.

Λοιπόν τι διαλέγεις ; Να έρθεις μαζί μου , δίπλα μου, στην κόλαση , αφού λές ότι με αγαπάς ,

ή να καθήσεις χωρίς εμένα στον Παράδεισο;


Τι θα του απαντούσαμε άραγε του Χριστού;

Βέβαια τούτο το ερώτημα ουσιαστικά δεν στέκει , διότι και εάν υποθέσουμε ότι ο Κύριος πήγαινε στην κόλαση ευθύς αμέσως

αυτή θα μεταμορφωνόταν σε Παράδεισο ,αφού ο ίδιος ο Χριστός είναι η Ζωή και ο Παράδεισος.

Όμως το δίλημμα είναι πολύ υπαρκτό:

Αγαπάς Τον Χριστό επειδή σου χαρίζει τον Παράδεισο να περνάς καλά εκεί

ή επειδή η καρδιά σου φλέγεται για το Πανάγιο βασανισμένο πρόσωπό Του.


Βλέπετε και τις Μυροφόρες στο μνήμα ;

Δεν τους νοιάζει αν ο Χριστός αναστήθηκε ή όχι , δεν τους νοιάζει άν δικαιωθήκανε οι προσδοκίες του ή όχι

και παρότι τον έχουνε για πεθαμένο, μία άψυχη νεκρική σωρό, ακόμη τον πιστεύουνε ως Θεό και τον φωνάζουνε Κύριο.

Αντιθέτως οι άντρες, οι Μαθητές , όχι μόνο φοβούνται να πλησιάσουν το Μνήμα δια τον φόβο των Ιουδαίων ,

αλλά δεν θέλουν επ’ουδενί να έρθουν σε ένα κοιμητήρι, ταπεινωμένοι και αντιμέτωποι με την αποτυχία

των ονείρων και των προσδοκιών τους.


Γι αυτό και ο Χριστός κατόπιν τους ελέγχει «δια τὴν ἀπιστίαν καὶ σκληροκαρδίαν»(Μαρκ ις΄-14)

Ας θυμηθούμε λοιπόν τον Όσιο της Αγάπης, τον Άγιο Πορφύριο τον Ομονοιάτη να λέει

«Παιδί μου , ένα πράγμα μόνο να ζητάς: πώς να αγαπήσεις Τον Χριστό .Και τότε, θα σου δοθούν τα πάντα .»

Ας αγαπήσουμε λοιπόν αυτό το Πάσχα τον Χριστό ,όχι για τα καταναλωτικά ουράνια αγαθά που αναμένουνε να λάβουμε ,

αλλά από φιλότιμο ,κάνοντας την καρδιά μας κατοικητήριό της Αγάπης Του και την Ζωή Του ζωή μας.


π.Διονύσιος Ταμπάκης-Ναύπλιον.


talantoblog

[XAPA]

Η προσευχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής


Η παρακάτω σύντομη προσευχή που αποδίδεται στον Άγιο Εφραίμ το Σύρο, μπορεί να ονομαστεί ως η προσευχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Λέγεται δύο φορές στο τέλος κάθε Ακολουθίας από τη Δευτέρα ως την Παρασκευή.

«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας, και αργολογίας μη μοι δως. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής, και αγάπης χάρισε μοι τω σω δούλω. Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου· ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Μετάφραση:

«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, μην παραχωρήσεις να με κυριέψει το πνεύμα της αργίας, της περιέργειας, της φιλαρχίας και της αργολογίας. Πνεύμα σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισε σε μένα τον δούλο σου. Ναι, Κύριε, Βασιλιά μου, δος μου το χάρισμα να βλέπω τις δικές μου αμαρτίες και να μην κατακρίνω τον αδελφό μου. Γιατί είσαι άξιος κάθε δοξολογίας στους ατελεύτητους αιώνες. Αμήν».

Η προσευχή μας βοηθεί στον προσωπικό αγώνα της μετάνοιας αναφέροντας τις πνευματικές αρρώστιες από τις οποίες πρέπει να θεραπευθούμε ώστε να μπορέσουμε να στραφούμε στο Θεό. Στην αρχή ο πιστός δέχεται τον Θεό ως κύριο της ζωής του και ομολογεί την αφοσίωση του σ’ αυτόν. Τον παρακαλεί να μην επιτρέψει για λόγους παιδαγωγικούς τους διάφορους πειρασμούς, που συνήθως παραχωρούνται για ωφέλεια του ανθρώπου. Η έκφραση «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου» αναφέρεται στο βιβλίο Σοφία Σειράχ, στο οποίο υπάρχει και μία παρόμοια έκφραση: «Κύριε και Θεέ της ζωής μου». Ο Κύριος είναι αυτός που δίνει τη ζωή.


Το πνεύμα της αργίας


Το πνεύμα της αργίας, της τεμπελιάς, της παθητικότητας, μας κάνει να νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε, δεν μπορούμε να ανέβουμε και μας οδηγεί σε πνευματική φθορά. Έτσι δεν επιθυμούμε την αλλαγή προς το καλύτερο, οι καρδιές μας δεν κατευθύνονται προς τα άνω αλλά βυθίζονται στα κάτω. Η αργία δηλητηριάζει κάθε βήμα μας και γίνεται ρίζα όλης της αμαρτίας. Ο πιστός σταματά τον πνευματικό του αγώνα, και δεν κοπιάζει για τη σωτηρία του.


Το πνεύμα της περιέργειας


Η αργία γεννά το πνεύμα της περιέργειας. Περιέργεια σημαίνει τη δειλία. Αυτή γεννά την αποθάρρυνση, την απαισιοδοξία, την απελπισία. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βλέπει κάθε καλό και θετικό, Είναι μια δαιμονική δύναμη που γεμίζει με το ψέμα σκοτάδι τη ψυχή και κάνει τον άνθρωπο να μη μπορεί να δει τον Θεό και να τον επιθυμήσει, δεν έχει θέληση να αγωνιστεί πνευματικά.


Το πνεύμα της φιλαρχίας


Το πνεύμα της αργίας και της περιέργειας δημιουργούν στη ζωή την επιθυμία της φιλαρχίας δηλ. της φιλοπρωτίας. Ο εαυτός μου γίνεται κέντρο του κόσμου. Η ζωή μου γίνεται εγωιστική και εγωκεντρική και όλοι οι άλλοι γίνονται μέσα για τη δική μου ικανοποίηση. Ο Θεός δεν είναι ο Κύριος και Δεσπότης της ζωής μου αλλά το εγώ μου. Η επιθυμία της φιλαρχίας με κάνει να κρίνω οτιδήποτε με τις δικές μου ανάγκες, επιθυμίες και κρίσεις και στις σχέσεις μου με τους άλλους ζητώ να υποτάσσονται σε μένα. Η φιλαρχία μου εκφράζεται όχι μόνο σαν ανάγκη να εξουσιάζω τους άλλους αλλά και σαν έλλειψη ενδιαφέροντος, σεβασμού και φροντίδας γι’ αυτούς.


Το πνεύμα της αργολογίας


Μόνο στον άνθρωπο δόθηκε, σαν το μεγαλύτερο δώρο, το χάρισμα του λόγου. Είναι η σπουδαιότερη έκφραση της θείας εικόνας αλλά και ένας μεγάλος κίνδυνος για την πτώση, την καταστροφή και την αμαρτία. Ο λόγος σώζει αλλά και σκοτώνει. Ο λόγος λέει την αλήθεια αλλά και το ψέμα. Όταν δεν υπηρετεί τον Θεό γίνεται αργολογία και δύναμη της αμαρτίας. Αργολογία, είναι η φλυαρία, η κατάκριση, η καταλαλιά, αλλά και ο λόγος που δεν ωφελεί, οι ανοησίες, λόγια που δεν χρειάζονται, είναι άχρηστα. Συχνά ομολογούμε ότι «πήγα και σκότωσα την ώρα μου». «Λόγος αργός», δηλαδή μη ουσιαστικός «μη εκπορευέσθω» (Εφεσ. 4,29), να μην βγαίνει από το στόμα μας λέει ο Απ. Παύλος. Και συμπληρώνει ο Απ. Ιάκωβος: «Ει τις εν λόγῳ ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ»(Ιακ. 3,1).

Αυτά τα τέσσερα σημεία είναι τα εμπόδια για την μετάνοια που πρέπει να ξεπεραστούν. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την βοήθεια του Θεού. Γι’ αυτό και στο πρώτο μέρος της προσευχής ο αβοήθητος άνθρωπος φωνάζει μέσα από τα βάθη της καρδιάς του.

Στο δεύτερο μέρος η προσευχή αναφέρεται στους τέσσερεις θετικούς στόχους της μετάνοιας.


Το πνεύμα της Σωφροσύνης


Σωφροσύνη σημαίνει εγκράτεια, αγνότητα, καθαρότητα στο σώμα και στην ψυχή. Είναι η αρετή η αντίθετη στην σαρκική διαφθορά, που είναι αποξένωση του σώματος από τη ζωή και τον έλεγχο του πνεύματος. Ο Κύριος επαναφέρει τη σωφροσύνη μέσα μας με το να μας οδηγεί στον Θεό. Αυτό γίνεται με εγκράτεια του νου και του σώματος και με σκληρή άσκηση. Η καθαρότητα της ψυχής εγγυάται τη θέα του Θεού: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδίᾳ ότι αυτοί, τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5,8).


Το πνεύμα της ταπεινοφροσύνης


Ο πρώτος και σπουδαίος καρπός της σωφροσύνης είναι η τα­πεινοφροσύνη. Είναι η νίκη της αλήθειας μέσα μας και η απομάκρυνση του ψεύδους μέσα στο οποίο συνήθως ζούμε. Μόνο με τη ταπεινοφροσύνη μπορεί κανείς να δει τα πράγματα όπως είναι και έτσι να δει το μεγαλείο, την καλωσύνη και την αγάπη του Θεού στο καθετί. Να γιατί ο Θεός «υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» και ότι «ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 18,14). Επίσης, ο πρώτος μακαρισμός αφιερώνεται στους ταπεινούς: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5,3).


Το πνεύμα της υπομονής


Ο άν­θρωπος συνήθως είναι ανυπόμονος και βιάζεται να κρίνει και να καταδικάσει τους άλλους. Με ατελή και διαστρεβλωμένη γνώση των πραγμάτων που έχει, όλα τα μετρά με βάση τις δικές του ιδέες και προτιμήσεις. Θέλει η ζωή του να είναι πετυχημένη τώρα, αυτή τη στιγμή. Η υπομονή, βέβαια, είναι μια αληθινά θεϊκή αρετή. Ο Θεός είναι υπομονετικός γιατί βλέπει το βάθος όλων των πραγμάτων. Όσο πιο κοντά είμαστε στο Θεό τόσο περισσότερο υπομονετικοί γινόμαστε. «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθαι τας ψυχάς υμών» (Λουκ. 21,19),

Το πνεύμα της αγάπης


Η αγάπη είναι ο καρπός όλων των αρετών, κά­θε καλλιέργειας και κάθε προσπάθειας. Είναι το δώρο του Θεού που αποτελεί σκοπό για κάθε πνευματική προετοιμασία και άσκηση.

Η λέξη «πνεύμα» που χρησιμοποιείται μπροστά από τις αμαρτίες και τις αρετές σημαίνει να μας δώσει ο Θεός τη διάθεση, το φρόνημα, τον πόθο να επιθυμήσουμε αυτές τις αρετές και να μισήσουμε αυτές τις αδυναμίες.

Στην τελική αίτηση της προ­σευχής ζητάμε: «…δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου…» που φανερώνει τον κίνδυνο της υπερηφάνειας, που είναι η πηγή του κακού. Δεν είναι αρκετό να βλέπουμε τα δικά μας αμαρτήματα γιατί ακόμα και αυτή η φαινομενική αρετή μπορεί να μετατραπεί σε υπερηφάνεια. Η ψευδοευσέβεια που είναι το κάλυμμα της ταπεινοφροσύνης και της αυτομεμψίας μπο­ρεί να οδηγήσει στην υπερηφάνεια. Αυτή μπορεί να εξαφανιστεί μόνο όταν βλέπουμε τα δικά μας σφάλματα και δεν κατακρίνουμε τους αδελφούς μας.

Μετά από κάθε αίτηση στην προσευχή που αναφέραμε κάνουμε μια μετάνοια (γονυκλισία). Οι μετάνοιες αποτελούν ένα από τα χαρακτηριστικά ολόκληρης της λατρείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι τα ψυχοσωματικά δείγματα της μετάνοιας, της λατρείας, της ταπεινοφροσύνης, είναι μια ιεροτελεστία κατ’ εξοχήν αυτής της περιόδου.


(Αλέξανδρος Χριστοδούλου, Θεολόγος)

Πηγή pemptousia.gr

[XAPA]

«Κάθε αρχή και δύσκολη. Μη φοβάσαι όμως..»


Κάθε αρχή και δύσκολη.

Μη φοβάσαι όμως. Έτσι είναι η ζωή. Ένας αγώνας ατελείωτος, γεμάτος με μικρές χαρές. Μια σταυραναστάσιμη πορεία.

Κάθε αρχή και δύσκολη.

Μη κοιτάς το δρόμο το μακρύ. Μέρα-μέρα να αγωνίζεσαι. Κράτα το βλέμμα σου πάντοτε στο επόμενο μικρό σου βήμα. Έτσι, δε θα απογοητευτείς ποτέ.

Κάθε αρχή και δύσκολη.

Το «στάδιο» άνοιξε. Όποιος θέλει μπαίνει με χαρά! Και αν έρθουν πειρασμοί και αν έρθουν δυσκολίες ποτέ σου μην ξεχνάς πως όλο αυτό τελειώνει πάντοτε, με «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ».


Καλή Σαρακοστή αδέλφια.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

perivleptosfl

[XAPA]

Δεκάλογος για τα καλύτερα δώρα


Στον Τριαδικό μας Θεό, την αγάπη σου.

Στον Χριστό μας, τις αμαρτίες και την καρδιά σου.

Στην Παναγία μας και τους Αγίους, τιμή και μίμηση.

Στον εαυτό σου, σεβασμό, προσοχή και προσευχή να κατοικεί μέσα σου ο Θεός.

Στους εχθρούς σου συγχώρεση.

Στους φίλους, σου ειλικρίνεια.

Στα παιδιά σου, το καλό παράδειγμα.

Στους γονείς σου , υπακοή , σεβασμό , τιμή.

Στους αλλόθρησκους, ανοχή και προσοχή.

Σε όλους, την κατά Θεόν αγάπη.


omf.gr

[XAPA]

«Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει»


Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης.

Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα,

αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.


Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν. Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται. Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται.

Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.

Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα.

Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις.

Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.


ΠΗΓΗ apantaortodoxias

[XAPA]

«Ο ταπεινός άνθρωπος και θαύματα να κάνει, πάλι δεν πιστεύει στον λογισμό του…»


(Διήγηση Αγίου Παϊσίου)


Ήταν στην Ιορδανία ένας πολύ απλός παπάς που έκανε θαύματα.

Διάβαζε ανθρώπους και ζώα που είχαν κάποια αρρώστια και γίνονταν καλά.

Πήγαιναν και μουσουλμάνοι σ’ αυτόν, όταν έπασχαν από κάτι, και τους θεράπευε.


Αυτός, πριν λειτουργήσει, έπαιρνε ένα ρόφημα με λίγο παξιμάδι και μετά όλη την ημέρα δεν έτρωγε τίποτε.

Κάποτε έμαθε ο Πατριάρχης ότι τρώει πριν από την Θεία Λειτουργία και τον κάλεσε στο Πατριαρχείο.

Πήγε εκείνος, χωρίς να ξέρει γιατί τον ζητάνε.

Ώσπου να τον φωνάξει ο Πατριάρχης, περίμενε μαζί με άλλους σε μια αίθουσα.


Έξω έκανε πολλή ζέστη· είχαν κλειστά τα παντζούρια και από μια τρυπούλα περνούσε μια ακτίνα.

Αυτός νόμισε ότι είναι σχοινί.

Επειδή είχε ιδρώσει, βγάζει το ράσο του και το κρεμάει πάνω στην ακτίνα.

Όταν το είδαν οι άλλοι που κάθονταν εκεί στην αίθουσα, τα έχασαν. Πάνε και λένε στον Πατριάρχη:

«Ο παπάς που κολατσίζει πριν από την Θεία Λειτουργία κρέμασε το ράσο του πάνω σε μια ακτίνα!».


Τον κάλεσε μέσα ο Πατριάρχης και άρχισε να τον ρωτάει:

«Τι κάνεις; Πώς πας; Κάθε πότε λειτουργείς; Πώς ετοιμάζεσαι για την Θεία Λειτουργία;».

«Να, λέει, διαβάζω την ακολουθία του όρθρου, κάνω και μερικές μετάνοιες και ύστερα φτιάχνω ένα ρόφημα,

κολατσίζω λίγο, και έπειτα λειτουργώ».


«Γιατί το κάνεις αυτό;», τον ρωτάει ο Πατριάρχης.

«Άμα φάω λιγάκι πριν από την Θεία Λειτουργία, λέει εκείνος, όταν κάνω κατάλυση , πάει ο Χριστός επάνω!

Ενώ, αν φάω μετά την Θεία Λειτουργία, πάει ο Χριστός από κάτω»!

Με καλό λογισμό το έκανε! Του λέει τότε ο Πατριάρχης:

«Όχι, δεν είναι σωστό αυτό. Πρώτα να κάνεις κατάλυση, και έπειτα να τρως λίγο».


Έβαλε μετάνοια και το δέχθηκε.

Ενώ, αν πίστευε στον λογισμό του, μπορούσε να πει:

«Εγώ διαβάζω ανθρώπους και ζώα άρρωστα και γίνονται καλά, κάνω θαύματα· τι μου λέει αυτός;

Έτσι που το σκέφτομαι, είναι πιο καλά, γιατί αλλιώς πάει το φαγητό πάνω από τον Χριστό».


Θέλω να πω, παρόλο που είχε φθάσει σε τέτοια κατάσταση, να κάνει θαύματα, το δέχθηκε απλά·

δεν είχε δικό του θέλημα.

Έχω καταλάβει ότι ή υπακοή πολύ βοηθάει. Και λίγο μυαλό να έχει κανείς, αν κάνει υπακοή, γίνεται φιλόσοφος.

Είτε έξυπνος είτε κουτός είτε υγιής είτε άρρωστος πνευματικά ή σωματικά είναι κανείς και βασανίζεται από λογισμούς,

αν κάνει υπακοή, ελευθερώνεται.



pneumatoskoinwnia