Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Βοηθάει με τον τρόπο που Εκείνος ξέρει

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος



Ο Κύριος είναι πάντοτε κοντά μας, έτοιμος να βοηθήσει τους εκλεκτούς Του.

Μα ποτέ και σε τίποτε δεν δείχνει φανερά την δύναμή Του, αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος.

Και αυτό για να μη καταντήσουμε να παρανοήσουμε την βοήθειά Του. Γιατί τότε θα μας βγει σε κακό.


Και ενεργεί έτσι από την φροντίδα Του για τους εκλεκτούς Του.

Επειδή θέλει να τους δείξει, ότι ούτε στιγμή δεν παύει να φροντίζει γι’ αυτούς, έστω κι αν δεν γίνεται αντιληπτός.

Τους αφήνει, λοιπόν, οτιδήποτε κι αν τους συμβεί, να κάμουν ένα αγώνα, ο καθένας ανάλογα με την δύναμή του,

κοπιάζοντας στην προσευχή.

Και μόνο, να είναι κάτι τόσο πολύ δύσκολο, ώστε να τους καταβάλει, (όταν δηλαδή φανούν ανίκανοι να το αντιμετωπίσουν

μόνοι τους, όταν είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους, επειδή η φύση τους δεν είναι άξια για τέτοιο αγώνισμα),

τότε τον αγώνα τον τελειώνει Εκείνος με την μεγάλη Του δύναμη.


Τότε τους βοηθάει. Με τον τρόπο που Εκείνος ξέρει. Και στο μέτρο που είναι άξιοι.

Τους ενισχύει σε όσο μέτρο απαιτούν οι περιστάσεις, χωρίς εκείνοι να το καταλαβαίνουν.

Και τους βοηθάει, μέχρι που να δυναμώσουν οι ίδιοι,

και να μπορούν πια να ξεπερνούν τις δοκιμασίες τους μόνοι τους.


Τους βοηθάει να λύσουν το δύσλυτο γι’ αυτούς πρόβλημα των δοκιμασιών τους με την γνώση, που τους χαρίζει.

Και η γνώση αυτή, και μόνο που την σκέπτονται,

τους ξυπνάει σε προσευχή που τους ωφελεί κι από τις δύο πλευρές.



πηγή: psihisangigmata

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης:

«’Τα δυσάρεστα μπορούν να γίνουν αφορμή για να λατρέψετε τον Θεό»



Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας.

Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει.

Στην εργασία σας, όποια και να είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη.


Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή.

Όχι να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.

Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση.Τότε έρχεται η θεία χάρις.

Όλα τα δυσάρεστα, που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή

για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σας καταπονούν. Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.


Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε.

Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε το φως, να κατακτήσετε το φως.

Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, να δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.

Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.

Η επικοινωνία με τον Χριστό, όταν γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση, κάνει τον διάβολο να φεύγει.

Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση, με σφίξιμο. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή.


Υποχωρεί, όταν δει την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό.

Την περιφρόνηση δεν μπορεί να τη υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης.

Όταν, όμως, πιέζεσθε, το κακό πνεύμα σας παίρνει είδηση και σας πολεμάει.

Μην ασχολείσθε με τον διάβολο, ούτε να παρακαλείτε να φύγει. Όσο παρακαλείτε να φύγει, τόσο σας αγκαλιάζει.


Τον διάβολο να τον περιφρονείτε. Να μην τον πολεμάτε κατά μέτωπον.

Όταν πολεμάς με πείσμα κατά του διαβόλου, επιτίθεται κι εκείνος σαν τίγρης, σαν αγριόγατα.

Όταν του ρίχνεις σφαίρες, αυτός σου ρίχνει χειροβομβίδα.

Όταν του ρίχνεις βόμβα, σου ρίχνει πύραυλο.

Μη κοιτάζετε το κακό. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού και να πέφτετε στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε.



Πηγή: βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Ανθολόγιο Συμβουλών»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΗΛΕΣΙ ΑΤΤΙΚΗΣ


agioritikovima.gr

[XAPA]

Το Θαβώριο φως έλουσε, Ελληνοαμερικάνο οικογενειάρχη και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης



Ο γέροντας μου διηγήθηκε την εξής ιστορία: «Μία φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός.

Ορθόδοξος ήταν, αλλά δεν είχε πολλά με τη θρησκεία… Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε…

ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία.

“Έζησε μία εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει.

“Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός».

“Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του.

Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!

Θαύμασα! Γιατί ένοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού». Ήταν πραγματικό… Είδε το «άκτιστο φως»(*).

Τι έκανε στη ζωή του; Πώς ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;


Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει η γυναίκα του:

«Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμιά βόλτα».

Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω.

Μετά από λίγο διάστημα, του λέει: «θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου».

Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, «θέλω να πάω μόνη μου διακοπές…»

Τι να κάνει; της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.

Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζει μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί.

Της μιλούσε, τη συμβούλευε, «βρε τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;» Τίποτα αυτή.

Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν!

Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά!


Στενοχωρήθηκε! Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάει να τη βρει. Τι να της πει όμως;…

Γονάτισε να προσευχηθεί: «Θεέ μου… φώτισε με, τι να πω… τι να κάνω… για να σωθεί αυτή η ψυχή…».

Βλέπεις την πονούσε. Ήθελε «να σωθεί αυτή η ψυχή».

Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση… πονούσε για την κατάντια της. Ποθούσε τη σωτηρία της.

Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό… τον έλουσε με το φως Του.

Βλέπεις;… Βλέπεις;… Αυτός στην Αμερική… σε τι περιβάλλον ζούσε;…

Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στη χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε!

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!»


Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε”, του Αθ. Ρακοβαλή, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 27-29

(*) «άκτιστο φώς»: Λέγεται άκτιστο, δηλαδή αδημιούργητο, χωρίς αρχή, δηλαδή θεϊκή ενέργεια, Θεός. Υψηλότατοι πνευματικοί ασκητές το ζουν. Ποθητός στόχος της ασκητικής ζωής. Θεωρείται εμπειρία θέωσης. Μετέχει η ανθρώπινη στη Θεία ενέργεια, «…θείας φύσεως κοινωνοί…».

iconandlight

[XAPA]

Ο δύσπιστος γιατρός (Πραγματική Ιστορία)



Ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), ο θεοφώτιστος λαϊκός ιεροκήρυκας,

κήρυσσε ακόμα και στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου άλλοι δεν πλησίαζαν από το φόβο της φυματίωσης.

Εκεί τον ακολουθούσε ο ιερέας π. Δημήτριος Παπαντώνης, που εξομολογούσε τους φυματικούς

και τελούσε τη θεία λειτουργία.


Μια μέρα ένας γιατρός, που παρακολουθούσε τις ομιλίες προβληματισμένος,

πλησιάζει τον ιεροκήρυκα και του λέει:


- Κύριε Παναγόπουλε, ο ιερέας είναι αδύνατον να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου.

Κοινωνούν τόσοι ασθενείς από αυτό, κι όπως είναι γνωστό,

το μικρόβιο της φυματιώσεως μεταδίδεται με το σάλιο.

Τι κάνει λοιπόν ο ιερέας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου που περισσεύει;

Το χύνει στο χωνευτήρι;

Αυτό όμως δεν είναι μεγάλη αμαρτία;


- Τέτοιο πράγμα δεν γίνεται ποτέ, αντέτεινε ο ιεροκήρυκας.

Ο Χριστός δεν μολύνεται από μικρόβια.

Κι από τα άχραντα Μυστήρια δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος μολύνσεως.

Ο γιατρός όμως δεν μπορούσε να πιστέψει.

Τότε εκείνος τον προέτρεψε να παρακολουθήσει την επόμενη θεία λειτουργία,

και στο τέλος να σταθεί κάπου, ώστε να βλέπει τις κινήσεις του ιερέα την ώρα της καταλύσεως.

Έτσι κι έγινε.


Ο γιατρός είδε με τα μάτια του το λειτουργό να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου.

Τον είδε μάλιστα να ρίχνει νάμα δυο-τρεις φορές,

φροντίζοντας να μείνει ούτε ίχνος από το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.

Από τότε ο γιατρός, όχι μόνο πίστευε, αλλά και εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε μαζί με τους ασθενείς.



Πηγή: Μποτσούρη Γεωργ. Και Βας., Ο ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), Αθήναι 1993 Από το βιβλίο « Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία» εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου. σελ 153


hellas-orthodoxy

[XAPA]

Και θα έρθει η Ανάσταση...





Και θα δούμε την άνοιξη









Από το βιβλίο της Μαρίας Μουρζά "Εν μέσω κρίσης"Εκδόσεις "Άθως"


yiorgosthalassis

[XAPA]

Αγιος Πορφύριος:

Χτίσε το παρόν με τον Χριστό και το μέλλον θα γίνει καλύτερο με τον Χριστό


Όταν κάνης ένα αγώνα για τον Χριστό, πρέπει να τον κάνης με όλη σου την καρδιά.

Το Ψαλτήρι να το διαβάζετε αργά και καθαρά. Να ξέρης ότι το Ψαλτήρι μας μαθαίνει να γνωρίσουμε και ν’ αγαπήσουμε τον Θεό.

Η υπομονή είναι μεγάλη αρετή, διότι η υπομονή είναι αγάπη και χωρίς αγάπη δεν μπορείς να έχης υπομονή.

Να ξέρης ότι ο παραμικρός γογγυσμός κατά του αδελφού μας επηρεάζει την ψυχή μας και μετά δεν μπορούμε να προσευχηθούμε.

Ξέρεις τι θα πη μοναχός; Πρώτον ν’ αγαπάς τον Θεό και δεύτερον να κλαις και να θρηνής σε όλη σου την ζωή για την ανθρωπότητα.


Να κάνωμε υπομονή και να έχωμε ειρήνη.

Για να σωθούμε πρέπει να γίνωμε καλοί Χριστιανοί, να εξομολογούμαστε, να εκκλησιαζώμαστε, να κοινωνάμε,

να διαβάζωμε το Ευαγγέλιο και βίους Αγίων και να ελεούμε τους πτωχούς.

Να λέτε την ευχή καθαρά και ειρηνικά· όχι βιαστικά.


Δεν πρέπει να κρύβης στην εξομολόγησή σου τίποτε.

Να αγαπάς όλο τον κόσμο και να συγχωρής.

Δεν πρέπει να απελπιζώμαστε όσο κι αν μας απορρίπτουν οι άνθρωποι, διότι έχομε τον Θεό που μας αγαπά

και θέλει την σωτηρία μας.


Θα κάνουμε προσευχή να μετανοήση ο Στάλιν, όχι να πεθάνη.

(Το είπε σε κάποιον που του ζήτησε να προσευχηθή για να πεθάνη ο Στάλιν).

Το παρόν να σε ενδιαφέρη, το παρόν και το μέλλον.

Το παρελθόν ήδη έχει περάσει, δεν μπορείς να το διορθώσης, αλλά να σε ενδιαφέρη το παρόν.

Χτίσε το παρόν με τον Χριστό και το μέλλον θα γίνη καλύτερο με τον Χριστό.


Στο τέλος θα νικήση η Ορθοδοξία, όμως εγώ τότε δεν θα ζω.

Θα ‘ρθη καιρός που θα πέσουν οι κοιλιές.

Εγώ τον καρκίνο δεν τον φοβάμαι, δεν τον σκέφτομαι, δεν τον φέρνω μπροστά μου να τον κοιτώ να τρέμω,

αλλά τον σέρνω πίσω μου.


Όταν δεν φοβάσαι τον θάνατο, δεν υπάρχει θάνατος. Δεν λέει “μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν;”.

Αν αναστηθή ο άνθρωπος, ζη δηλαδή τον Χριστό που είναι ζωή, δεν υπάρχει γι’ αυτόν θάνατος.

Άμα δεν καταλάβης καλά το βάθος της Θρησκείας μας και να μπης εκεί να την ζήσης, δεν γίνεται (προκοπή).

Τώρα, (δηλαδή), πέφτουμε, σηκωνόμαστε, εξομολογούμαστε, πάλι ξαναπέφτουμε και είναι ένας αγώνας

και μία αγωνία και ένα άγχος η Θρησκεία.


Η Θρησκεία είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός. Είναι λαχτάρα του Θεού.

Έχω καταλάβει ότι το μυστικό (της πνευματικής ζωής) είναι ο έρωτας στον Χριστό.

Ό,τι άλλος έρως δεν έχει καμμία αξία, είναι πρόχειρος.

Ο κόρος οδηγεί σε απελπισία, πέφτει ο άνθρωπος και πολλές φορές αυτοκτονεί.

Όταν αγαπήσης τον Χριστό, θέλεις να υποφέρης για τον Χριστό.

Και αυτή η αγάπη, αυτός ο έρωτας, αυτός ο ενθουσιασμός και αυτή η αφομοίωσις σε φέρνει σε μια κατάσταση ορισμένες στιγμές

(που) ούτε αρρώστια, ούτε πόνος, ούτε τίποτα, (δεν αισθάνεσαι). (Αυτό όμως) δεν είναι πάντοτε, είναι κάποιες στιγμές.


Προσκυνάω νοερώς.

Μεγάλη χαρά είχα τότε που έγινα μοναχός, δεν εξηγείται αυτό, ούτε λέγεται· ανείπωτα πράγματα, ανέκφραστα.

Όπως τότε που είχα γίνει μοναχός μου είχε έρθει μια χαρά, (έτσι) μία τέτοια χαρά μου ήρθε σήμερα.

Από τότε που έγινα μοναχός και διάβασα την (Α’) Επιστολή του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, (ανοίχθηκαν) νέοι ορίζοντες,

(και μου ήρθαν) δάκρυα χαράς και ευφροσύνης για την αγάπη και την θυσία του Χριστού μας.



Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Γ’. Νουθεσίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» (αποσπάσματα).


simeiakairwn

[XAPA]

ΠΩΣ ΘA AΠAΛAΓOYME AΠO TO AΓXOΣ;

Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου



Δοξασμένος νάναι ο Xριστός!

Aυτός μονάχα μας απαλλάσει απ᾽ το φοβερό άγχος.


Δυό φάρμακα μας δίνει για ν᾽ απαλλαγούμε.

Tο ένα για το άγχος του παρελθόντος, το άλλο για το άγχος του μέλλοντος.


Tο πρώτο φάρμακο είναι η ειλικρινής μετάνοια.

Aνοίγεται λάκκος και θάβονται όλα τα αμαρτήματα του ανθρώπου.

Kαι πάνω στο λάκκο αυτό ο Δαβίδ με τη γλυκειά του λύρα ψάλλει:

«Mακάριοι ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι» (Ψάλμ. 31,1).


Aλλά και η ανησυχία, η αγωνία, η αδημονία, το άγχος που προκαλούνται από τη σκέψη για το άγνωστο μέλλον,

και αυτά κατευνάζονται και εξαφανίζονται με το φάρμακο που λέγεται ελπίδα•

μια ελπίδα που στηρίζεται όχι σε πρόσωπα και πράγματα αυτού του κόσμου, αλλά

στον στερεό και ακλόνητο βράχο, το βράχο των αιώνων, τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν.


O Xριστός, Αυτός είναι η ελπίδα του κόσμου.

Mακάριοι, ευτυχισμένοι, όσοι ελπίζουν στο Xριστό.

Δυστυχισμένοι όσοι στηρίζουν όλη την ελπίδα τους σε ανθρώπους.



Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου
από το βιβλιο «Eις την θ. λειτουργία B΄, σελ. 35

[XAPA]

Ας πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο !

Αββά Δωροθέου



" Φροντίστε όσο μπορεί ο καθένας να ενωθείτε μεταξύ σας.

Γιατί όσο ενώνεται κανείς με τον πλησίον, τόσο ενώνεται και με το Θεό.

Και για να καταλάβετε τη σημασία αυτού του λόγου θα σας πω ένα παράδειγμα από τους Πατέρες.

.
Φανταστείτε ένα κύκλο πάνω στη γη, σαν ένα σχήμα στρογγυλό που χάραξε κάποιος με διαβήτη από ένα κέντρο.
.
Κέντρο λέγεται το μέσο του κύκλου. Προσέξτε τώρα.


Υποθέστε ότι ο κύκλος αυτός είναι ο κόσμος και ότι το κέντρο του κύκλου είναι ο Θεός.

Οι ακτίνες του κύκλου από την περιφέρεια προς το κέντρο είναι οι δρόμοι για το Θεό, δηλαδή οι τρόποι

ζωής των ανθρώπων.


Προχωρούν λοιπόν οι άγιοι προς το εσωτερικό του κύκλου επιθυμώντας να πλησιάσουν το Θεό.

Και όσο προχωρούν προς το κέντρο τόσο πλησιάζουν και το Θεό και μεταξύ τους.


Το ίδιο σκεφθείτε και για το χωρισμό. Γιατί όταν μακραίνουν από το Θεό και στρέφονται προς τα έξω,

είναι φανερό πως όσο βγαίνουν και απομακρύνονται από το Θεό τόσο απομακρύνονται και από τους άλλους.

Και αντίστοιχα, όσο απομακρύνονται από τους άλλους τόσο απομακρύνονται και από το Θεό.


Να λοιπόν ποια είναι η φύση της αγάπης.

Όταν είμαστε έξω και δεν αγαπάμε το Θεό, τότε είμαστε και απομακρυσμένοι ο καθένας από τον πλησίον.

Αν όμως αγαπήσουμε το Θεό, όσο πλησιάζουμε το Θεό με την αγάπη για Kείνον, τόσο ενωνόμαστε

με την αγάπη για τον πλησίον, και όσο ενωνόμαστε με τον πλησίον, τόσο ενωνόμαστε και με το Θεό. "


Αββάς Δωρόθεος, Έργα Ασκητικά, ΣΤ΄Διδασκαλία


diakonima

[XAPA]

Συγκλονιστική ιστορία μουσουλμάνας που βαπτίστηκε στην Αίγυπτο


Έλεγε ο π. Γεράσιμος Φωκας,

Θυμάστε που ο Άγγελος είπε στον Ιωσήφ:

«Παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αύτού και φεύγε εις Αίγυπτον, και ίσθι εκεί, έως αν είπω σοι”.

Εκεί στην Αίγυπτο, στον τόπο όπου κατέφυγε ο Ιωσήφ με την Παναγία και τον Χριστό, φεύγοντας από την Παλαιστίνη,

όταν ο Ηρώδης ζητούσε να σκοτώσει το Παιδίον, υπάρχει μονή του Αγίου Γεωργίου.

Μας αξίωσε ο Θεός να πάμε εκεί, όπου μάθαμε και για ένα συγκλονιστικό θαύμα.


Στο υπόγειο είναι ο τόπος όπου έμεινε η Θεοτόκος με το Παιδί και τον Ιωσήφ.

Έχει αγίασμα εκεί, και τρέχουν οι μουσουλμάνοι οι καημένοι και παίρνουν αγίασμα.

Έχουν μεγάλη αγάπη και στην Παναγία και στον Άγιο Γεώργιο.

Μας είπαν μιαν ιστορία εκεί στο μοναστήρι:


Ήταν μια γυναίκα μουσουλμάνα, παντρεμένη, και είχε τη μητέρα της στο σπίτι, παράλυτη.

Δύσκολο πράγμα αυτό, ασήκωτο. Ήθελε να την διώξει ο γαμπρός της.

Ταλαιπωρούσε τη γυναίκα του συνέχεια, ξύλο, βρισιές, μαρτύριο, δεν ήθελε την παράλυτη πενθερά του.

Και η βασανισμένη γυναίκα του έβλεπε, ένιωθε ότι κάτι που να δικαιώνει τον άνθρωπο, ιδιαίτερα τη γυναίκα, έπρεπε να υπάρχει,

ότι στη θρησκεία τους κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι λάθος, όλα αυτά τα βασανιστήρια που υπέφερε...


Λέει τότε στη μάνα της:

“ Σε παρακαλώ, μάνα, βλέπεις τι τραβάω, δεν σε έχω αφήσει στο δρόμο, αντιστέκομαι.

Σε έχω μαζί μου, σε περιποιούμαι, τρώω ξύλο, βασανίζομαι,

σε παρακαλώ, εκεί που θα πας ψηλά στον ουρανό θα μάθεις ποιος είναι ο πραγματικός Θεός

και τότε θέλω να έρθεις να μου πεις ποια είναι η αλήθεια”.

Μετά από κάποια χρόνια, μετά από τόσα μαρτύρια, έφυγε η μάνα της, πήγε στον Ουρανό,

και ήρθε πίσω, σε όραμα, και της έδειξε την ΠΑΝΑΓΙΑ και τον ΧΡΙΣΤΟ.

Τότε η γυναίκα πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και βαπτίσθηκε.

Πήρε το όνομα “Μαρία” και μετά έφυγε κρυφά από την πόλη εκείνη για να μην την δολοφονήσουν.



apantaortodoxias

[XAPA]

Ο φούρναρης και η ελεημοσύνη !


Ο φούρναρης γκρίνιαζε συνέχεια στην γυναίκα του που πήγαινε στις εκκλησίες

και έδινε στους φτωχούς και στους εράνους.

Μια μέρα, εκεί που έβγαλε το ζεστό ψωμί και μοσχοβόλησε η γειτονιά,

ήρθε και στάθηκε στην πόρτα του ένας φτωχός.


- Αφεντικό, όλα αυτά τα ψωμιά είναι δικά σου;

- Αμ' τίνος να 'ναι;

- Και δεν τα τρως;

- Βρε φύγε από δω!

- Δώσε μου και μένα ένα ψωμάκι που πεινάω.

- Φύγε σου είπα, παράτα με.

- Αφεντικό!

- Φεύγεις ή δεν φεύγεις;

- Αφεντικό! Παρακαλούσε ο φτωχός...


Δεν πρόλαβε να τελειώσει, και ο φούρναρης πετάει ένα ψωμί στο κεφάλι του.

Έσκυψε ο φτωχός και το ψωμί τον πήρε ξυστά και έπεσε παραπέρα.

Τρέχει, το αρπάζει, κάθεται σε μια γωνιά και το τρώει...

Ο φούρναρης όλη μέρα ήταν νευριασμένος για τον γρουσούζη επισκέπτη και το ψωμί που έχασε.

Ας τολμήσει να ξανάλθει, έλεγε!


Τη νύχτα, κάπου δύο μετά τα μεσάνυχτα, πετάγεται ο φούρναρης από τον ύπνο του τρομαγμένος και καταϊδρωμένος.

- Γυναίκα, σήκω, ξύπνα. Φέρε μου μία φανέλα να αλλάξω και να σου πω…

Γυναίκα, πέθανα λέει, και μαζεύτηκαν γύρω μου Άγγελοι και διάβολοι. Ποιος να πάρει την ψυχή μου.

Σε μια μεγάλη ζυγαριά όλο και πρόσθεταν οι τρισκατάρατοι τα κρίματά μου.

Και ο ζυγός βάρυνε και βάρυνε και οι Άγγελοι δεν είχαν τίποτα να βάλουν και λυπόντουσαν.

Σε μια στιγμή, ένας Άγγελος φωνάζει: Το ψωμί! Αυτό που χόρτασε τον πεινασμένο. Βάλτε το στον άλλο ζυγό.


Οι διάβολοι επαναστάτησαν: Το ψωμί δεν το έδωσε. Το έριξε να σπάσει το κεφάλι του φτωχού.

Και απάντησαν οι Άγγελοι: Όμως χόρτασε τον πεινασμένο και εκείνος έδωσε την ευχή του.

Και που λες γυναίκα μου, εκείνο το ψωμί έκανε και έγειρε η ζυγαριά αντίθετα και σώθηκα.

Το λοιπόν, δίνε, δίνε και μη σταματάς. Και εγώ θα δίνω. Αχ, και να ξανάρθει εκείνος ο φτωχός!


Επιτέλους το κατάλαβε και ο φούρναρης ότι κερδίζει όταν δίνει.

Εμείς όμως; Το έχουμε καταλάβει;

Μήπως φοβόμαστε να δώσουμε;

Μήπως η «κρίση» μας βούλιαξε στην ολιγοπιστία;

Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να γινόμαστε και λίγο χριστιανοί;;;

Και να πιστεύουμε ακλόνητα, πως όταν δίνουμε, αντί να φτωχαίνουμε, πλουτίζουμε.

Ας το αποδείξουμε εμπράκτως.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη και περιμένουν έστω και ένα κομμάτι ψωμί...


Φίλοι μου, μην ξεχνάτε ότι: Η πρώτη θυγάτηρ του Θεού είναι η ελεημοσύνη,

αυτή η ελεημοσύνη κατέπεισε τον Θεό και έγινε άνθρωπος, για να σώσει τον άνθρωπο...



imverias