Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Γέροντας Ιάκωβος – Γυρίζω, και τί να δω;



Ο μακαριστός ηγούμενος του όσιου Δαβίδ, γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης (+1991), ζούσε θαυμαστές εμπειρίες σ’ όλες τις ιερές ακολουθίες, μα ιδιαίτερα την ώρα της θείας λειτουργίας.

Όταν λειτουργούσε, έλαμπε από καθαρότητα και μεγαλοπρέπεια.

Συχνά, στη μεγάλη είσοδο ή στην αγία πρόθεση, τον έβλεπαν να μην πατάει στο έδαφος,

αλλά να στέκεται και να βαδίζει στον αέρα.

Πολλές φορές αντίκριζε πάνω στην αγία τράπεζα αγγέλους και αρχαγγέλους να κρατούν το Σώμα του Κυρίου.


«Οι άνθρωποι», έλεγε, «είναι τυφλοί και δεν βλέπουν τι γίνεται μέσα στο ναό, στη διάρκεια της θείας λειτουργίας.

Κάποτε λειτουργούσα, αλλά δυσκολευόμουν να ξεκινήσω για τη μεγάλη είσοδο,

από τα θαυμαστά που έβλεπαν τα μάτια μου.

Ο ψάλτης έλεγε και ξανάλεγε: «Ως τον Βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι».

Ξαφνικά, νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην αγία πρόθεση.

Νόμισα πως ήταν ο ψάλτης. Απόρησα, πως τόλμησε ο ευλογημένος να κάνει τέτοιαν ασέβεια

-να μπει από την ωραία πύλη και να με σπρώξει. Γυρίζω, και τί να δω! Μια τεράστια φτερούγα,

που είχε περάσει ο αρχάγγελος στον ώμο μου, με οδηγούσε να προχωρήσω για τη μεγάλη είσοδο…


Τί γίνεται στο ιερό την ώρα της λειτουργίας! Στο χερουβικό άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν, και συχνά αισθάνομαι

τις φτερούγες τους να χτυπούν πάνω στους ώμους μου… Μερικές φορές δεν μπορώ ν’ αντέξω και κάθομαι στη καρέκλα.

Οι άλλοι ιερείς νομίζουν πως κάτι έπαθα, δεν νιώθουν όμως αυτά που βλέπω και ακούω.

Τί φτερούγισμα, παιδί μου, οι άγγελοι! Και μόλις ο ιερέας πει το «Δι’ ευχών», φεύγουν οι ουράνιες δυνάμεις.

Τότε μέσα στο ναό απλώνεται απόλυτη ησυχία!».


«Απόψε παιδί μου», αποκάλυψε κάποτε σ’ ένα μοναχό, «συλλειτουργούσα με αγίους και αγγέλους σε θυσιαστήρια

που δεν περιγράφονται. Σαν πεθάνω, να πεις πως κάποιος γέροντας συλλειτουργούσε κάθε νύχτα

και συζούσε με την Αγία Τριάδα». Όταν τελούσε την προσκομιδή ο π. Ιάκωβος, συχνά έβλεπε

την πνευματική κατάσταση των κεκοιμημένων που μνημόνευε.


«Κάθε φορά που προσκομίζω», έλεγε, «βλέπω τις ψυχές που περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν να τις μνημονεύσω.

Και να θέλω να τις ξεχάσω δεν μπορώ. Την ώρα που ο ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα στην αγία πρόθεση,

κατεβαίνει άγγελος Κυρίου, παίρνει τη μνημόνευση και την πηγαίνει στο θρόνο του Δεσπότη Χριστού σαν προσευχή

γι’ αυτούς που μνημονεύθηκαν. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο αξίζει να σας μνημονεύουν στην αγία πρόθεση».


Κάποια φορά ό γέροντας λησμόνησε να μνημονεύσει στη προσκομιδή τη μητέρα του,

κι εκείνη εμφανίστηκε και του είπε με παράπονο:

-Πάτερ Ιάκωβε, δεν με μνημόνευσες σήμερα.

-Πώς δεν σε μνημόνευσα, μητέρα; Κάθε μέρα σε μνημονεύω, βγάζω μάλιστα για σένα τη καλύτερη μερίδα.

-Όχι, παιδί μου, σήμερα με ξέχασες, και η ψυχή μου δεν αναπαύεται όσο τις άλλες ημέρες.


Κάτι ανάλογο του συνέβη και με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο.

Ο π. Ιάκωβος, τελειώνοντας μια φορά την προσκομιδή, ξεκίνησε για την αγία τράπεζα.

Βλέπει τότε τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο να στέκεται δεξιά του, με τις παλάμες τη μια μέσα στην άλλη,

όπως συνηθίζουν οι ιερείς να μεταλαβαίνουν το δεσποτικό Σώμα, σαν να ζητούσε κι εκείνος τη δική του μερίδα.



Ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π.Ιάκωβος». Εκδ. Ι. Μ.Οσίου Δαβίδ, Ροβιές Ευβοίας.


agiosgeorgioskorydallou

[XAPA]

To κήρυγμα και το παιδί που έκανε φασαρία…


(†) Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας


~ Μιλοῦσα κάποτε στὸν ἄμβωνα καὶ μπροστὰ ὑπῆρχε μία μάνα ποὺ εἶχε ἕνα μωρό,

ποὺ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ φωνάζει, δημιουργώντας μία κατάσταση.

Οἱ γύρω της, τὴν παρακινοῦσαν νὰ βγεῖ ἔξω.


– Ἐγὼ θὰ κατέβω ἀπὸ τὸν ἄμβωνα, τοὺς εἶπα, ἂν βγεῖ τὸ μωρὸ ἔξω καὶ πάνω σας θὰ εἶναι ἡ ἁμαρτία.

Ξέρετε, ὅτι ὁ σατανᾶς τσιμπάει τὸ παιδὶ γιὰ νὰ κλάψει καὶ νὰ βγάλει ἡ μάνα ἔξω τὸ μωρό της;

Τὸ ξέρετε ἢ δὲν τὸ ξέρετε;

Καὶ ἀπευθυνόμενος στὸ παιδί, λέω:


– Ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς νὰ ἀφήσει τὸ παιδί.


Τὸ παιδὶ τότε σταμάτησε ἀμέσως νὰ κλαίει! Δὲν εἶχα ἄλλο κήρυγμα νὰ κάνω, καλύτερο ἀπὸ αὐτό.


Ἐμεῖς λόγω ἄγνοιας, δὲν γνωρίζουμε ὅτι ὁ διάβολος πειράζει κάθε πιστὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ διάφορους τρόπους.

Διότι ὅλοι οἱ διάβολοι, εἶναι συγκεντρωμένοι μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πουθενὰ ἀλλοῦ.

Οὔτε στοὺς παπικούς, οὔτε στοὺς προτεστάντες δὲν θὰ δεῖς στὶς »ἐκκλησίες» τους

νὰ κοιμοῦνται καὶ νὰ χασμουριοῦνται ἄνθρωποι.

Αὐτὸ συμβαίνει μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διότι ὁ δαίμονας γνωρίζει ποὺ βρίσκεται ἡ ἀλήθεια

καὶ βάλλει μόνο τὸν Ὀρθόδοξο πιστό.


Ξέρεις τί θὰ πεῖ, νὰ ἀφήνεις τὸ Χριστὸ καὶ νὰ φεύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, πρὶν τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία;

Ποῦ θὰ πᾶς; Ὁ ἄλλος (ὁ διάβολος) σὲ περιμένει ἂπ΄ἔξω ὡς λέων ὀρυόμενος νὰ σὲ καταπιεῖ…

Ποῦ πᾶς;;; Ὑπάρχει ἀνώτερο πράγμα ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι μαζὶ μὲ τὸ Χριστό;

Ὅσο μπορεῖς, περισσότερη ὥρα νὰ καθίσεις μαζί Του.


Ἀλλὰ ναί… ἅμα ἦταν ὁ κ. ὑπουργὸς σὲ μία ἐκδήλωση, ἢ κάποιο ἄλλο ἐπίσημο πρόσωπο,

θὰ τὸν ἄφηνες καὶ θὰ ἔφευγες ἢ θὰ κόλλαγες κοντά του;

Καὶ ἂν σὲ χτυποῦσε καὶ λίγο στὴν πλάτη σου καὶ τὸ ἔβλεπαν οἱ ἄλλοι,

ὅτι ἔχεις σχέση μὲ τὸ πρόσωπο αὐτό, ποὺ νὰ ξεκολλήσεις μετὰ ἂπ΄αὐτόν…

Καὶ ξεκολλᾶς ἀπὸ τὸ Χριστό, τὴν Παναγία καὶ τοῦ Ἁγίους καὶ φεύγεις;

Σὲ ξεγελάει τὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ σὲ ξεσηκώνει νὰ φύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία…


Νὰ μὴν φεύγουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὸ δὶ΄εὐχῶν,

διότι διαφορετικά, ὄχι ἁπλὰ ὁμοιάζουμε, ἀλλὰ εἴμαστε Ἰοῦδες.

Γιατί ὅπως ὁ Ἰούδας ἔφυγε πρὶν ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ὁλοκληρωθεῖ,

ἔτσι καὶ ἐμεῖς φεύγουμε πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ Θεία Λειτουργία.


Ὁ 9ος κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀναφέρει τὸ ἑξῆς:

»ὅσοι λαϊκοὶ προσέρχονται στὴν Ἐκκλησία καὶ φεύγουν ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία, πρὶν ὁ παπὰς πεῖ τὸ »δὶ’ εὐχῶν»,

αὐτὸ λογαριάζεται ὡς »ἀταξία» καὶ πρέπει νὰ ἀφορίζονται!»…



Ἀπὸ Πνευματικὸ Ἀνθολόγιο Ὀρθοδοξίας

πηγή: ixthis3.blogspot.com

[XAPA]

Πάτερ, τι να κάνω για να κερδίσω τη σωτηρία;

Tαπείνωσε τον λογισμό σου…


Αγιος Νήφων: Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε το ρόλο που παίζει η ταπείνωση στην σωτηρία μας.

Στο κείμενο που ακολουθεί θα μπορέσετε να πάρετε μια γεύση αυτής της αλήθειας

από ένα περιστατικό της ζωής του Αγίου Νήφωνος …


Κάποτε που ήταν στην εκκλησία της Θεοτόκου το Χαλκοπρατίου,

τον πλησίασε ένα πολύ ενάρετο παιδί που έτρεχε πάντα ακούραστο στις ιερές ακολουθίες.


-Πάτερ, τον ρώτησε, τι να κάνω για να κερδίσω τη σωτηρία;

-Εσύ παιδάκι μου, είσαι μια αγνή ψυχή.

Πως ζητάς ν’ ακούσεις σωτήριο λόγο από ένα γέρο που σάπισε στην αμαρτία;

-Ο λόγος του Θεού, πάτερ, λέει: «Επερώτησον τον πατέρα σου και αναγγελεί σοι».

Γι’ αυτό κι εγώ ζητάω να ακούσω από σένα ένα καλό λόγο.

Μη με περοφρονήσεις, λοιπόν, τον ανάξιο.


-Τι σκέπτεσαι;

Να γίνεις μοναχός ή να ευαρεστήσεις στον Θεό ακολουθώντας τη συνήθη ζωή; Τον ρώτησε τότε ο άγιος.

-Σκέπτομαι, Πάτερ, να γυμνασθώ πρώτα μέσα στη ζωή και μετά ό, τι θέλει ο Θεός.

-Αν θέλεις, παιδί μου, να κατοικήσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, οφείλεις να προσέξεις τα εξής:

Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς.

Φυλάξου πολύ να μη λες «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα»,

διότι αυτό ακριβώς είναι το «μη κρίνετε».

Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση,

με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό.


Μην ανοίξεις τ’ αυτί σου σε άνθρωπο που κατακρίνει.

Ούτε, πολύ περισσότερο, να ευχαριστείσαι και να συμφωνείς με όσα λέει.

Αλλά να κρατάς το στόμα σου κλειστό.

Να είσαι δηλαδή αργός στα λόγια και επιμελής στην προσευχή.

Αλλά ούτε κι αυτόν τον ίδιο που κατακρίνει να τον καταδικάσεις μέσα σου.

Κάνει βέβαια κάτι κακό.

Αλλά εσύ να βλέπεις τα δικά σου ελαττώματα και να κατηγορείς τον εαυτό σου μόνο.


-Αυτά που μου είπες, πάτερ, παρατήρησε το παιδί,

είναι για...τους φτασμένους αγωνιστές.

Πως όμως εγώ ο μηδαμινός θα μπορέσω να φτάσω ως εκεί, για να ευαρεστήσω στον Θεό;

-Η νεότητα, παιδί μου , αν έχει ταπείνωση και αγνότητα, αρκεί.

Δεν της ζητάει τίποτα άλλο ο Θεός. Γι’ αυτό, παλικάρι μου, να είσαι αγνός και ταπεινός.

Βάζε τον εαυτό σου κάτω απ’ όλους. Τότε πραγματικά θα ζεις συντροφιά με τον Χριστό.


Αγωνίσου επίσης να μη φαντάζεσαι με το νου σου ότι έφτασες στα μέτρα των αγίων,

αλλά να λες συνεχώς: «Ξέρεις, ψυχή μου, ότι ξεπεράσαμε στις αμαρτίες και τους δαίμονες

και μέχρι τώρα δεν κάναμε καμία καλή πράξη για τον Θεό;

Αλλοίμονο μας, ταλαίπωρη! Τι θα γίνουμε την ημέρα της κρίσεως;»


Για αυτό να θεωρείς την προσευχή σου, παιδί μου, όλο τον καιρό της ζωής σου,

σαν του χειρότερου αμαρτωλού. Διότι τότε αμαρτάνουμε χειρότερα,

όταν νομίζουμε ότι η προσευχή μας είναι άγια και καθαρή.

Άλλωστε και αν ακόμη κάνει κανείς σημεία και τέρατα,

πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του αναπολόγητο,

γιατί οπωσδήποτε θα αμαρτάνει στην προσευχή με τα εσωτερικά σκιρτήματα

της καρδιάς ή και με τους απρόσεκτους λογισμούς.

(Δηλαδή, όταν άλλα λέει το στόμα κι αλλού τρέχει ο νους).

Γιʼ αυτό θυμήσου να λες πάντα τούτα τα λόγια:

«Ἐκ τῶν κρυφίων μου καθαρισόν με καί ἀπό ἀλλοτρίων φεῖσαι τοῦ δούλου σου».


Πρέπει ακόμη να έχεις και τούτο υπ’ όψη σου:

Ποτέ να μην ευχαριστείσαι με τα καλά σου έργα ούτε να ξεθαρρεύεις εξ αιτίας τους.

Δεν ξέρεις, αν είναι αρεστά ή αποκρουστικά στο Θεό.

Γι αυτό καλύτερα να έχεις το θάρρος σου σ’ Εκείνον και στη δύναμη του,

λογαριάζοντας τον εαυτό σου ανώφελο χώμα.

Αχ, παιδί μου, πόσες αμαρτίες κάνουμε και δεν τις ξέρουμε!


Όταν δεις τους συνανθρώπους σου να σφάλλουν, εσύ να τα βάζεις με τον εαυτό σου.

Κι αν κανείς σε βρίσει, σε κατακρίνει ή σε περιφρονήσει, έστω και μέχρις εξευτελισμού,

ταπείνωσε τον λογισμό σου και κατάκρινε και συ ο ίδιος τον εαυτό σου

σαν αμαρτωλό και ανάξιο να ζει!… Ε, μ’ όλ’ αυτά θα έρθει η διόρθωση και η σωτηρία.


Τότε ο νέος τον ξαναρώτησε:

-Πάτερ, πως μπορεί ο άνθρωπος να νικάει κάθε πειρασμό του διαβόλου;

-Η νίκη σε κάθε πειρασμό είναι η σιωπή και η ταπείνωση.

Όλα τα έργα του ταπεινόφρονος είναι γνωστά στον Θεό και επαινετά από τους αγγέλους του.

Γι’ αυτό είναι φρικτά και φοβερά στους δαίμονες.

Γίνε, λοιπόν, ταπεινός και συντετριμμένος στην καρδιά,

ώστε να ποθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου

και να σου δώσει έτσι δύναμη ν’ αποκρούσεις κάθε βιοτική μέριμνα.


Γιατί διαβλέπω ότι αυτή περισσότερο σε απομακρύνει από το δρόμο του Θεού

απασχολώντας σε με ανώφελα πράγματα.

Αυτά δεν θα μας ωφελήσουν σε τίποτε, παιδί μου, την ημέρα της Κρίσεως.

Δεν μας έστειλε ο Κύριος σε τούτη τη ζωή, για να πνίξουμε τον αυτό μας μέσα στις μέριμνες

και τις υπερβολικές φροντίδες δελεαζόμενοι απ’ τον διάβολο- μη γένοιτο!

Καλυτέρεψε ολόκληρο τον εαυτό σου προς τον Θεό φροντίζοντας μόνο για την ψυχή σου,

και Εκείνος έχει έννοια και για τις υλικές σου ανάγκες.

Γιατί κανένας, όσο κι αν φροντίζει στην παρούσα ζωή για τη σάρκα του,

δεν μπορεί να προσθέσει στο ανάστημά του ένα πήχη, καθώς είπε ο Κύριος.

Τι όφελος έχουμε απ’ τα πράγματα του κόσμου, έστω κι αν λάχει να τα συνάξουμε όλα στις αποθήκες μας;


Στο τέλος τα αφήνουμε εδώ.

Κι εμείς γυμνοί από αρετές κατοικούμε στον τάφο!…

Ποιο υλικό κέρδος μπορεί να μας σώσει τότε; Ασφαλώς κανένα.

Θα μας ζώσει από παντού το σκοτάδι, το ουαί, η αιώνια κόλαση.

Γι’ αυτό είναι απόλυτη ανάγκη να προσευχόμαστε αδιάλειπτα με πολλή περισυλλογή και γαλήνη.

Νιώσε, λοιπόν, παιδάκι μου, και βάλε καλά στην καρδιά σου όλα όσα σου λέω

και από δω και μπρος κόψε τις φροντίδες και ζήσε συνετά και ευάρεστα στον Κύριο και Θεό σου.


Μ’ αυτές τις συμβουλές του ο μακάριος έφερε βαθειά κατάνυξη στην καρδιά του νέου.

Τέλος εκείνος φεύγοντας έπεσε στα πόδια του και ζήτησε την ευχή του.

Το ίδιο έκανε και ο Νήφων.

Έπεσε κι αυτός στα πόδια του παιδιού κι έπειτα του έδωσε την ευχή του, για να φύγει.


Το παιδί αυτό ήταν υιός ενός από τους μεγάλους άρχοντες του παλατιού.

Από τότε τον περισσότερο καιρό του τον περνούσε μαζί με τον όσιο πριν αυτός να τιμηθεί με το επισκοπικό αξίωμα.

Έμαθε και το κελί του και σύχναζε εκεί τρυγώντας τα θεία διδάγματα,

τα γλυκύτερα «υπέρ μέλι και κήριον».

Έτσι τράφηκε η ψυχή του κι από μικρός έγινε εύχρηστο σκεύος στα χέρια του Θεού.

Με τα πνευματικά του χαρίσματα ευαρέστησε στον Κύριο κι όταν ήρθε η ώρα,

του παρέδωσε την ψυχή του κι αναπαύτηκε μέσα στη θεϊκή του αγκάλη.

Το όνομα του ήταν Νεόφυτος. “




Απόσπασμα από το βιβλίο «Ένας Ασκητής επίσκοπος,
Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής»

του π. Πέτρου Ιερομονάχου (μαθητού του Αγ.Νήφωνος).

Εκδόσεις Αστήρ

optiko.net

[XAPA]

20 πρακτικές συμβουλές για ταπείνωση

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου



1. Σε ξέχασαν; Δε σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο;

Δεν πειράζει. Και προπαντός μην παραπονείσαι.


2. Σε αδίκησαν;

Ξέχασέ το.


3. Σε περιφρόνησαν;

Να χαίρεσαι.


4. Σε κατηγορούν;

Μην αντιλέγεις.


5. Σε κοροϊδεύουν;

Μην απαντάς.


6. Σε βρίζουν;

Σιωπή και προσευχή.


7. Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν;

Μη λυπάσαι.


8. Σε κακολογούν;

Μην αντιμάχεσαι.


9. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι;

Μη διαμαρτύρεσαι.


10. Θυμώνουν μαζί σου;

Να παραμένεις ήρεμος.


11. Σου κλέβουν φανερά;

Κάνε τον τυφλό.


12. Σε ειρωνεύονται;

Να μακροθυμείς.


13. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου;

Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή.


14. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο;

Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος.


15. Έφταιξες;

Ζήτησε συγγνώμη.


16. Δεν έφταιξες;

Πάλι ζήτησε συγγνώμη.


17. Έχεις υγεία;

Δόξαζε τον Θεόν.


18. Έχεις αρρώστια; Έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς;

Δόξαζε τον Θεόν.


19. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι;

Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή.


20. Για όλους και για όλα προσευχή.

Πολλή προσευχή. Πολλή προσευχή.


Νηστεία και προσευχή διότι “τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται

παρά μόνο με νηστεία και προσευχή”.


“Είθε αδελφοί μου, να ακολουθήσουμε όλοι μας, και πρώτος εγώ, τις ταπεινές αυτές συμβουλές,

και να είστε βέβαιοι ότι θα σωθούμε.”


pemptousia

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος:


«Η Εκκλησία είναι η χώρα των Ζώντων όπου υπάρχει Ζωή και περίσσεια Ζωής,

δηλαδή ο Χριστός!»



Γέροντα, τα παιδιά μας κοιμούνται στην Εκκλησία, μήπως να μη τα φέρνουμε??

– Στο Καράβι να είναι κι ας κοιμούνται, επέμενε ο Γέροντας Πορφύριος.


Η Εκκλησία, είναι το Σκάφος του Χριστού!

Το Σώμα του Χριστού!

Το Στόμα του Χριστού!

Η Κιβωτός που μπαίνεις μέσα και σώζεσαι!!


Η Εκκλησία παιδί μου.. Είναι ένα μεγάλο Νοσοκομείο που εφημερεύει σε εικοσιτετράωρη βάση, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.

Ένα Νοσοκομείο που εφημερεύει για όλους..

Για ασφαλισμένους και για ανασφάλιστους..

Για πλούσιους και για άπορους…

Για επώνυμους και για ανώνυμους και περιθωριακούς ανθρώπους…

Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νόσημα όσο βαθύ, όσο λοιμώδες και όσο θανατηφόρο κι αν είναι.


Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο μπαίνεις άρρωστος και βγαίνεις υγιής, όπως η αιμορροούσα…

Μπαίνεις διώκτης και βγαίνεις Απόστολος, όπως ο Παύλος.

Μπαίνεις αμαρτωλός και βγαίνεις άγιος, όπως η αγία Μαρία η Αιγυπτία.

Μπαίνεις λύκος και βγαίνεις αρνί, όπως ο Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας.

Μπαίνεις πτώμα εν αποσυνθέσει και ανίστασαι τετραήμερος, όπως ο Λάζαρος!

Γιατί στην Εκκλησία δεν υπάρχει θάνατος.

Δεν υπάρχουν νεκροί.

Η Εκκλησία είναι η χώρα των Ζώντων όπου υπάρχει Ζωή και περίσσεια Ζωής, δηλαδή ο Χριστός!


simeiakairwn

[XAPA]

«Όταν αναρωτιέσαι και σε πιάνει τρέλα για το τι θα πει ο κόσμος μην ξεχνάς ότι ο κόσμος είσαι εσύ»


Όταν αναρωτιέσαι και σε πιάνει τρέλα για το τι θα πει ο κόσμος μην ξεχνάς ότι ο κόσμος είσαι εσύ.

Ότι κάποια στιγμή αυτός που έλεγε ότι “Δεν αντέχω τι θα πει ο κόσμος” κάποιες φορές το έλεγε και για σένα.

Λειτούργησες και εσύ σαν τον όχλο , παρασύρθηκες. Έχεις ρίξει βάγια αλλά και καρφιά.

Έχεις φωνάξει Ωσαvνά αλλά και σταυρωθήτω για κάποιους. Να τα λέμε και αυτά.

Η δική σου όμως θέση ως κομμάτι του κόσμου ποια είναι ;

Η δική σου θέση στην πόλη σου , την γειτονιά σου, το χωριό σου ποια είναι ;

Ειναι προδοτική , κουτσομπολίστικη; Ή είναι αληθινή και σταράτη ; Με ένδυμα αληθείας και χάριτος ;


Όταν λέμε ότι φταίει ο κόσμος και η κοινωνία καλύτερα να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Εμείς είμαστε ο κόσμος και η κοινωνία. Είμαστε μέλη αυτού του κόσμου αλλά και μέλη του Σώματος του Χριστού.

Είμαστε παρανοϊκοί, κατηγορούμε τον κόσμο ενώ είμαστε κομμάτι του. Τι ειρωνεία Θεέ μου!

Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας .

΄Ασε τον κόσμο και πιάσε τον εαυτό σου…


Οπότε μετά άσε τον κόσμο να λέει για την Αγιότητα σου και τότε θα έχεις κάνει την καλύτερη αλλαγή.

Και το κλισέ “Τι θα πει ο Κόσμος” θα είναι να μην χορταίνει να λέει τι άνθρωπος αγάπης είσαι .

Και άσε τον κόσμο να λέει …Κάθε κουβέντα θα μυρίζει λιβάνι.

Aυτό έκαναν οι Άγιοι ήταν μέρος του κόσμου, αλλά ζούσαν ήδη στον άλλο κόσμο στην κόσμο της χάριτος και προσπαθούσαν

αυτον τον κόσμο να τον καλέσουν εκεί με την προσευχή τους.

Γίνε αυτό που εισαι προορισμένος να γίνεις.....Άγιος..

και άσε τον κόσμο να λέει και τα συναξάρια να γράφουν το όνομα σου.


Καλό αγώνα.


π. Σπυρίδων Σκουτής

– euxh.gr

[XAPA]

Οι κόρες της Παναγίας

Στο θαυμάσιο βιβλίο «Αμαρτωλών Σωτηρία», διάβασα μια πολύ όμορφη αληθινή ιστορία που θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί με όλους εσάς που ευλαβείστε την Μητέρα Παναγία!


Κάποια ενάρετη γυναίκα είχε δυο όμορφες κόρες, τις οποίες δίδασκε να πορεύονται την εν Θεώ ζωή και να τρέφουν

την ίδια ευλάβεια στην Παναγία, όπως έκανε και η ίδια μέχρι τότε.

Όταν πέθανε ο άντρας της, πτώχευσε και μη έχοντας χρήματα να παντρέψει τις κόρες της,

φοβόταν μήπως εξ ανάγκης προδώσει την τιμή τους…


Τότε, έχοντας βαθιά πίστη στο Θεό, πήγε με τις κόρες της στην Εκκλησία,

στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και της είπε με δάκρυα:

- Δέσποινα των Αγγέλων, Μητέρα των ορφανών και των φτωχών βοήθεια, με όλη μου την ψυχή παραδίδω στην αγία σκέπη

και κηδεμονία σου αυτές τις δύο ορφανές κόρες… Στο εξής εσύ να τις κυβερνάς διότι εγώ δεν μπορώ πια να τις φυλάξω χωρίς

να προκαλέσω ζημιά στη ψυχή και το σώμα τους, επειδή είμαι πολύ φτωχιά και άπορη... Σε ικετεύω, κατά την άπειρη

Ευσπλαχνία σου, στο εξής Εσύ να τις σκεπάζεις με τη Θεία Πρόνοια και να τις διαφυλάττεις,

ώστε να μην μολύνουν την παρθενία τους μόνο και μόνο από ανάγκη…


Αφού είπε αυτά τα λόγια η ευλαβής μητέρα πήρε τα χέρια των θυγατέρων της και τα άγγισε με τα χέρια της Παναγίας,

πάνω στην ιερή εικόνα, εις ένδειξη συμφωνίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ανέθεσε στην Παναγία να είναι η Μητέρα τους

από την ώρα εκείνη και όχι πλέον η ίδια.

Μετά από αυτή την πράξη, επέστρεψαν όλες στο σπίτι τους.

Μόλις πλησίασαν στην πόρτα είδαν έναν αστραπόμορφο νέο να κρατάει ένα βαλάντιο γεμάτο

με αργύρια και να λέει στην μητέρα:

- Η Ουράνια Βασίλισσα σου τα στέλνει αυτά τα χρήματα για να φροντίσεις τις κόρες σου.


Η γυναίκα πήρε με ευγνωμοσύνη το δώρο της Παναγίας! Έπειτα γονάτισε να την ευχαριστήσει για την άμεση ανταπόκριση

και θαυμαστή βοήθεια ενώ ο άγγελος έφευγε για τους ουρανούς!

Αυτά τα χρήματα η γυναίκα τα ξόδεψε για να αγοράσει ρούχα και όλα τα αναγκαία για την ζωή των θυγατέρων της.

Οι πονηρές γειτόνισσες όμως, που ήξεραν την προηγούμενη φτώχεια τους τις κατέκριναν και τις δυσφημούσαν με άδικα

και αισχρά λόγια. Έλεγαν ότι η μητέρα τους τις εξέδιδε σε κάποιον πλούσιο για να παίρνει χρήματα…


Όταν άκουσε η ευλαβής εκείνη γυναίκα τις συκοφαντίες, λυπήθηκε πολύ.

Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο αύξαναν και τα κουτσομπολιά μέχρι που τα έμαθαν όλοι πια στην πόλη.


Μη υποφέροντας άλλο πια τα λόγια του κόσμου, είπε στις κόρες της:

- Πηγαίνετε κόρες μου στην πολυεύσπλαχνη Μητέρα σας και ικετεύσατέ την με δάκρυα και ταπεινή καρδιά η αγαθότητά της

να σας βοηθήσει να λυτρωθείτε από τις γλώσσες των ανθρώπων. Εάν το ζητήσετε με βαθιά πίστη, τότε κι Εκείνη

η Πολυέλεος Μητέρα θα σας ακούσει όπως μας άκουσε και την προηγούμενη φορά και μας βοήθησε!


Στη μητρική της παρακίνηση υπάκουσαν αμέσως οι κόρες και, αφού έφτασαν στον ιερό ναό, έκαναν όπως τις δίδαξε η μητέρα τους.

Προσευχήθηκαν με πολλά δάκρυα και θερμή πίστη κι έπειτα επέστρεψαν πάλι πίσω στο σπίτι τους ελπίζοντας

ότι θα τους στείλει πάλι η Παναγία την απαραίτητη βοήθεια. Έτσι και έγινε.

Η κουροτρόφος Βασίλισσα δέχτηκε την ταπεινή ικεσία και τα δάκρυα των μικρών κοριτσιών και τις δικαίωσε θαυματουργικά.


Σε μια γιορτή, όπου ήταν μαζεμένη όλη η πόλη στην Εκκλησία της Μητρόπολης και ένας Πνευματικός έκανε διδασκαλία,

ήταν εκεί και η μητέρα με τις δυο κόρες της. Στη μέση της διδαχής και ενώ ο διδάσκαλος ξεκουραζόταν λίγο,

βλέπουν όλοι έναν ωραιότατο άγγελο να μπαίνει από ένα παράθυρο κρατώντας στα χέρια του

δύο ωραία και θαυμάσια στεφάνια από λευκά τριαντάφυλλα και άλλα ευωδιαστά άνθη.

Πλησιάζει τις δύο αυτές νέες και τους λέει:

- Αυτά τα δύο ευωδιαστά στεφάνια από άνθη σας τα στέλνει η Βασίλισσα των Ουρανών, ως σημείο της παρθενίας σας!

Λέγοντας αυτά τα λόγια, τους έβαλε τα στεφάνια στο κεφάλι τους κι έπειτα έγινε άφαντος.


Αλήθεια, φαντάζεστε τι ευφροσύνη ένιωσαν οι νέες και τι έκπληξη όλοι οι παρευρισκόμενοι; Η διδαχή έμεινε ατελείωτη.

Ο Αρχιερέας μαζί με τους άρχοντες έσπευσαν αμέσως να ασπαστούν τα ουράνια αυτά στεφάνια…

Ο κόσμος συναγωνιζόταν ποιος θα παινέψει πιο πολύ αυτές τις νέες… Έπειτα όλοι μαζί τις συνόδεψαν με τιμές στο σπίτι τους.

Εκείνες, παρόλες τις τιμές που δέχτηκαν, δεν έδειξαν διόλου κενοδοξία ή περηφάνια,

αλλά με πολύ ταπείνωση ευχαρίστησαν την Βασίλισσα των Ουρανών!


Ο Αρχιερέας μαζί με τους μεγιστάνες της πόλης ξόδεψαν αμέτρητα πλούτη και έχτισαν δύο Μοναστήρια

στο όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μετά ψήφισαν την κάθε μια κόρη ως Ηγουμένη για το κάθε ένα Μοναστήρι.

Εκεί, οι κόρες της Παναγίας έζησαν ενάρετο βίο και πολλές άλλες θυγατέρες αρχόντων από διάφορες πόλεις ακούγοντας

την καλή τους φήμη και θεάρεστη πολιτεία, εγκατέλειπαν τα πλούτη τους και την μάταια δόξα για να δώσουν

Υπακοή στα Μοναστήρια τους.

Μάλιστα, τόσο αυξήθηκαν οι αφιερωμένες ψυχές μέσα σ’ αυτά και όλοι έτρεφαν τόση μεγάλη ευλάβεια,

ώστε θεωρήθηκε ότι ήταν μεγάλη τιμή και μακαριότητα να συνταχτεί κανείς στα ευλογημένα εκείνα μοναστήρια!

Η ώρα της τελευτής της κάθε Ηγουμένης ήταν αγιότατη και ενώ τα άγια λείψανά τους ευωδίασαν,

οι μακάριες τους ψυχές αναχώρησαν για την Βασιλεία των Ουρανών!


Με τις πρεσβείες τους, εκεί ευχόμαστε και όλοι μας να συνευρεθούμε! Αμήν.


ΑΣ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΑΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ!



agioritikovima

[XAPA]

Πως κλίνεται το ρήμα “EΓΩ”

Προσωπική μου εμπειρία με τον γέροντα Παίσιο, αρχές της δεκαετίας του 80…



– Βρε παιδί μου μού λέει, δεν πάμε καλά γιατί κλείνουμε λάθος το ρήμα ΕΓΩ.

– Δηλαδή γέροντα;

– Να, εμείς το κλείνουμε ΕΓΩ, ΕΣΥ, ΑΥΤΟΣ, ενώ το σωστό είναι ΑΥΤΟΣ, ΕΣΥ, ΕΓΩ !


Και θαύμασα τότε …”φιλολογικώς”, την ευφυολογία του – πολλοί από εμάς πού τον βλέπαμε τότε αρκετές φορές τον χρόνο,

γιατί πεταγόμαστε ένα 24ωρο στο Άγιο Όρος, - 1979 κι αργότερα, δεν είχαμε καταλάβει συνειδητά την Αγιότητα του,

και το διηγιόμουν σε όλους τούς φίλους μου, πολλά χρόνια όμως αργότερα, – ευτυχώς ζούσε, αν και άρρωστος ακόμη,

κατάλαβα, “παιδαγωγικώ τω τρόπω ” γιατί το είπε σε εμένα [ ή και σε μένα] αυτό..

Μεγάλος προορατικός και διακριτικός Γέροντας ! Την ευχή του να έχουμε..



agapienxristou

[XAPA]

Θαυμαστή διήγηση απο τις περιοδείες του Απόστολου Θωμά στις Ινδίες



Ο Απόστολος Θωμάς πωλήθηκε κατά παραχώρηση Κυρίου στον έμπορο Αμβάνη

ως δούλος και πολύ ικανός και έμπειρος οικοδόμος.


Ο Αμβάνης έφερε τον δούλο στις Ινδίες και τον παρουσίασε στον Βασιλέα ως μέγα αρχιτέκτονα και οικοδόμο.

Εκείνος τον δέχθηκε και του πρόσφερε πολλά χρήματα για να του οικοδομήσει καινούργια παλάτια.

Ο Απόστολος του Χριστού μόλις πήρε τα χρήματα τα μοίρασε στους πτωχούς και στους έχοντας ανάγκη.

Μετά από λίγο χρόνο έστειλε ο Βασιλεύς τους αυλικούς του για να δουν πως πηγαίνουν οι νέες οικοδομές.


Όταν είδαν κατάπληκτοι ότι ούτε τα θεμέλια δεν έχει τοποθετήσει ο οικοδόμος και μαθαίνοντας ότι τα χρήματα

τα μοίρασε στους πτωχούς, έτρεξαν στον βασιλέα και του ανήγγειλαν το γεγονός.

Εκείνος διέταξε να δέσουν τον Απόστολο οπισθάγκωνα και να τον φέρουν μπροστά του .

Αφού ήλθε , του είπε με οργή:

-Μου έκτισες το παλάτι;

-Ναι , απάντησε με ηρεμία ο Απόστολος και μάλιστα είναι πολύ ωραίο

-Εμπρός λοιπόν , είπε ο βασιλιάς, πάμε να το δω και εγώ


-Δεν είναι δυνατόν , βασιλιά να δεις αυτό το ανάκτορο σ’ αυτή την ζωή.

Μετά την αναχώρηση σου απο τον κόσμο αυτό θα το απολαύσεις και θα αγαλλιασθεί η ψυχή σου.

Τα λόγια αυτά του αληθινού δούλου του Θεού , θεώρησε ο βασιλιάς Γουνδαφόρος ,

διότι αυτό ήταν το όνομά του , ως εμπαιγμό και χλεύη.

Και επειδή έμαθε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πτωχός και δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες

να του επιστρέψει τα σπαταληθέντα χρήματα, σκέφθηκε ότι μόνο ο θάνατος του θα ικανοποιήσει κάπως τον θυμό του.

Γι’ αυτό διέταξε να τον γδάρουν ζωντανό και ύστερα να τον ρίξουν στην φωτιά να καεί.


Τι κάνει όμως ο Παντοδύναμος Θεός;

ο αδελφός του βασιλιά οργίστηκε περισσότερο κατα του Αποστόλου και βίαζε τον βασιλιά να τον τιμωρήσει .

Ξαφνικά όμως πέθανε και ο θάνατος του αγίου Θωμά ματαιώθηκε.

Έτσι όλοι πλέον ασχολούνταν με την εκφορά του νεκρού.


Ο Θεός όμως που δεν επιθυμεί τον θάνατο του αμαρτωλού , επιτέλεσε εδώ καταπληκτικό θαύμα.

Μόλις πέθανε ο Γάδ, αυτό ήταν το όνομά του, παρέλαβαν την ψυχή του άγγελοι και την έδειχναν τις αιώνιες κατοικίες

των ανθρώπων που σώθηκαν από την αμαρτία ή μετανόησαν.


Η ψυχή του Γάδ κυριεύθηκε από θαυμασμό για το έξοχο κάλλος εκείνης της ουράνιας έπαυλης

που ξεχώριζε από τις άλλες και παρακαλούσε τους συνοδούς αγγέλους της να την αφήσουν να κατοικήσει

σ’ ένα απ’ αυτά τα μικρά δωμάτια που έβλεπε.


Οι άγγελοι όμως δεν δέχονταν την παράκληση του λέγοντας ότι αυτό το παλάτι ανήκει στον αδελφό του Γουνδαφόρο

και το έκτισε ένας ξενόφερτος άνθρωπος ονόματι Θωμάς.

Μόλις πληροφορήθηκε αυτό ο Γάδ παρακαλούσε επίμονα τους αγγέλους να του επιτρέψουν να γυρίσει στον κόσμο

για ν’ αγοράσει αυτό το λαμπρό παλάτι από τον αδελφό του.

Με το θέλημα λοιπόν του Θεού επανήλθε η ψυχή του Γάδ στο σώμα της για να λυτρωθεί

έτσι ο Απόστολος από τον θάνατο και πολλοί άνθρωπο να σωθούν από το θαύμα της αναστάσεως του Γάδ.


Ενώ οι συγγενείς του ετοίμαζαν το νεκρό σώμα του Γάδ για τον ενταφιασμό , ξαφνικά άρχισε να αναπνέει.

Όλοι εξεπλάγησαν και φώναξαν τον βασιλιά στον οποίο είπε ο αναστημένος αδελφός του:

-Αν με αγαπάς , αδελφέ μου, έχω την αξίωση να μου πουλήσεις

αυτό το ωραίο παλάτι που σου έκτισε στον ουρανό ο χριστιανό Θωμάς.

Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο βασιλιάς φωτίστηκε εκ Πνεύματος Αγίου ότι ο Θωμάς είναι αληθινός Απόστολος του Θεού

και φωτισμένος στην ψυχή είπε στον αδελφό του:


-Αδελφέ μου , δεν μπορώ να σου πουλήσω αυτό το παλάτι γιατί η απόκτηση του δεν επιτυγχάνεται εύκολα.

Θεωρώ προτιμότερο να συστήσω σε εσένα τον τεχνίτη που ,

ο οποίος ζει ακόμη, και εκείνος προς χάριν σου θα οικοδομήσει παρόμοιο ανάκτορο.

Αμέσως διέταξε ν’ αποφυλακίσουν και φέρουν ενώπιόν του τον Θωμά.

Όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους, εκείνοι έπεσαν και οι δύο γονατιστοί στα πόδια του ζητώντας συγχώρεση

διότι από άγνοια, διέπραξαν το κακό σε βάρος του και τον παρακάλεσαν να κηρύξει στην χώρα τους τον αληθινό Θεό

που λατρεύει και την διδασκαλία του , ώστε όλοι οι άνθρωποι να απολαύσουν τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά,

τα οποία αξιώθηκε να γνωρίσει ο Γάδ.


Με κατάπληξη άκουσε όλα αυτά ο Απόστολος Θωμάς και ευχαρίστησε εκ βάθους καρδίας τον Θεό

για τα θαυμάσια του και την Θεία Πρόνοιά Του.

Αμέσως τους κατήχησε και τους βάπτισε όλους και άλλα αναρίθμητα πλήθη ινδών,

στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.


Απο το βιβίο “Ψυχωφελείς Οπτασίες και Διηγήσεις”

Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”


talantoblog

[XAPA]

Ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;

Μόνο ο Θεός το ξέρει!”



Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις

γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.


Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να

το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό.

Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια,

και επέστρεψε στο χωριό του.


-“Μα καλά είσαι ανόητος;” ρωτούσαν οι συγχωριανοί του.

“Πούλα το άλογο για το καλό σου,

θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!”

-“Ααα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου...

Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;” απαντούσε ο γέροντας,

“Μόνο o Θεός το ξέρει!”

Οι μέρες περνούσαν και το άλογο παρέμενε αχώριστη συντροφιά του γέροντα.



Ένα πρωί ξύπνησε και είδε ότι το άλογό του είχε φύγει.

Οι συγχωριανοί του μαζεύτηκαν για να του εκφράσουν τη λύπη τους:

-“Τι μεγάλο κακό που σε βρήκε, τώρα ποιος θα σε βοηθά στις δουλειές σου;

Ήσουν ανόητος που δεν πούλησες το άλογο.

Τώρα δεν έχεις ούτε τα χρήματα, ούτε το άλογο”.



Ο γέροντας με τη χαρακτηριστική ηρεμία του απαντούσε:

-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; Μόνο o Θεός το ξέρει!”

Οι χωριανοί απομακρύνονταν νομίζοντας ότι του γέρου του έχει σαλέψει..



Ύστερα από λίγες μέρες το άλογο επέστρεψε στη μάντρα του γέροντα, μαζί µε μερικά άλλα πανέμορφα

άγρια άλογα που είχε συναντήσει στο δάσος.

Μαζεύτηκαν ξανά οι συγχωριανοί και του έλεγαν:

-“Τι τυχερός που είσαι! Σου έτυχε μεγάλο καλό,

αφού τώρα έχεις περισσότερα άλογα να σε βοηθούν.”



Ο γέροντας τους απάντησε:

-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό.. Μόνο o Κύριος γνωρίζει!

Πάντως, είμαι ευχαριστημένος που το άλογό μου γύρισε.

Οι συγχωριανοί του τον κοιτάζανε πάλι περιφρονητικά.

Μετά από λίγες μέρες, ο γιος του, καβαλικεύοντας ένα από τα άλογα,

έπεσε κι έσπασε τα πόδια του, μένοντας ανήμπορος.



Μαζεύτηκαν πάλι οι χωριανοί λέγοντας:

-“Τι κακό που σε βρήκε! Με τα άλογα που ήρθαν, έχασες τελικά το δεξί σου χέρι στις δουλειές – τον γιο σου –

που υποφέρει τώρα από τους πόνους και ίσως υποφέρει για όλη του τη ζωή.”

Ο γέρος απαντούσε πάλι:

-“Ποιος ξέρει … μόνο o Θεός γνωρίζει τι είναι καλό και τι κακό!”

Δεν πέρασε μια βδομάδα από αυτό το ατύχημα και μια γειτονική χώρα κήρυξε τον πόλεμο στη χώρα του.

Πέρασε, λοιπόν, και από την πόλη του ο στρατός και επιστράτευσε όλους τους νέους άντρες της πόλης.



Δεν πήραν, φυσικά, τον γιο του, που είχε σπασμένα πόδια,

κι έτσι δεν έλαβε μέρος στις άγριες μάχες που ακολούθησαν.

Ήρθαν πάλι οι συγχωριανοί και έλεγαν:

-“Είσαι πολύ τυχερός, αφού οι γιοι όλων μας πάνε να σκοτωθούν στον πόλεμο,

ενώ εσύ θα έχεις τον γιο σου πάντα κοντά σου.”

Και ο γέροντας τούς απάντησε με τρυφερότητα:


-“Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε ποτέ αρκετά, για να κρίνουμε αν κάτι είναι ευλογία ή συμφορά.

Ακόμη αδελφοί μου δεν το καταλάβατε:

Μόνο ο Θεός γνωρίζει το καλό και το κακό μας!!”

Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη Στον Θεό μας, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα!

Υπάρχει άραγε περίπτωση αν αφεθούμε όπως ένα μικρό παιδί στο Θέλημά του,

να νιώσουμε ποτέ θλίψη, άγχος , στενοχώρια;



apantaortodoxias