Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ – Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ



Η Κυριακή του Πάσχα είναι για την Εκκλησία η αφετηρία της νέας δημιουργίας. Η φθορά και ο θάνατος πλέον

δεν έχουν καμία δύναμη στη ζωή του ανθρώπου και της κτίσης, αλλά “τα πάντα πεπλήρωται φωτός,

ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια”.


Αυτό φαντάζει οξύμωρο για τη νοοτροπία του κόσμου, καθώς όλοι διαπιστώνουμε την συνεχή καταστροφή του περιβάλλοντος,

τον θάνατο που κρατά δέσμιο τον κάθε άνθρωπο, αλλά και το γεγονός ότι ο κόσμος μας ελάχιστα έχει αλλάξει,

παρά τα μηνύματα και την παρουσία της πίστης στο Χριστό.


Αδικίες και πόλεμοι γίνονται, τα συμφέροντα κυριαρχούν, η ζωή είναι πάντοτε απλόχερη για τους λίγους, ενώ οι πολλοί

βιώνουν την δυσκολία, η πρόοδος δεν έχει εξασφαλίσει την ευτυχία, αλλά έχει εξοβελίσει το Θεό από την ζωή των πολλών.

Επομένως, το ερώτημα ποια είναι η σημασία της Ανάστασης για τον σημερινό άνθρωπο φαντάζει δυσκολοαπάντητο.


Όσο κι αν η γλώσσα της θεολογίας δίνει περιγραφές του γεγονότος και φανερώνει σημεία, στα οποία θα μπορούσε κανείς

να σταθεί, η πλειοψηφία των ανθρώπων περιμένει να ακούσει το “Χριστός Ανέστη” και να διασκορπισθεί,

όπως περιγράφει ο στίχος: “Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου

αυτού οι μισούντες αυτόν”.


Εκτός από την φαινομενική αταραξία του κόσμου και της ζωής, το ίδιο το μήνυμα της Ανάστασης δεν φαίνεται

να αλλάζει και τους πολλούς.


Είμαστε όμως τα παιδιά του Αναστημένου Θεού. Ο Χριστός δεν είναι ένα κήρυγμα ηθικής, δεν είναι ένας κοινωνικός αναμορφωτής,

δεν είναι ένας απλός επαναστάτης, διαφορετικός από τους άλλους, αλλά πάντως ένας από τους πολλούς που πέρασαν

από την ανθρώπινη ιστορία.


Ο Χριστός είναι ο Θεός που γίνεται άνθρωπος, κρατώντας τη Θεότητά Του, για να μας κάνει θεούς κατά χάριν, δηλαδή

να ζούμε αιώνια, να μας απαλλάξει από τον θάνατο και τη φθορά. Για μας που πιστεύουμε σ’ Αυτόν, αλλά και για

όλο τον κόσμο, και γι’ αυτούς ακόμη που δεν τον πίστεψαν και δεν θα τον πιστέψουν, ο Χριστός έφερε αυτή την καινούρια

δημιουργία, την Εκκλησία.


Σ’ αυτήν και το τελευταίο φυλλαράκι έχει αξία, καθώς και μέσα απ’ αυτό μπορούμε να θαυμάσουμε την ομορφιά της ζωής,

που ο Θεός έπλασε.


Μπορούμε να θαυμάσουμε το μυστήριο της αγάπης, την μεταμόρφωση του καθενός που πιστεύει

κι αγωνίζεται, τη δύναμη της μετάνοιας, την δύναμη της αγιότητας που αγκαλιάζει τον Άλλο και όλο τον κόσμο.


Τη δύναμη εκείνη που κάνει την Εκκλησία να προχωρά 20 αιώνες, χωρίς τα λάθη των όσων την απαρτίζουν να την καταστρέφουν,

χωρίς το αίμα και οι διωγμοί να αποτρέπουν την πίστη, αλλά να την αυξάνουν. Την δύναμη εκείνη που δίνει ελπίδα

και στον τελευταίο άνθρωπο της γης.


Αν τα πάντα γίνονται καινά, αν η φθορά και ο θάνατος καταργούνται, αυτό μπορούμε να το ζήσουμε, μόνο με το να δούμε

τον Χριστό ως προσωπικό Θεό μας, ως Σταυρωμένο για μας προσωπικά, ως Αναστημένο για μας προσωπικά,

ως ερχόμενο για μας προσωπικά.


Στην σχέση βρίσκεται το νόημα της Πίστης, στη σχέση βρίσκεται το νόημα της Ανάστασης, στη σχέση με τον Χριστό

επαναποκτούμε ως δωρεά την γνήσια και μοναδική ελευθερία, του να μπορούμε να είμαστε παιδιά Του, παιδιά της Ανάστασης.

Όσοι ζούμε το φως που πλημμυρίζει την κτίση, το φως που ανατέλλει από τον Πανάγιο Τάφο, όσοι ζούμε την Ανάσταση

στις καρδιές μας πιστεύοντας, συγχωρώντας, κοινωνώντας με το Χριστό και τον συνάνθρωπο

δεν αγνοούμε τον ταραγμένο κόσμο μας.


Αγωνιζόμαστε να τον καλυτερέψουμε. Αλλά, η ελπίδα μας είναι η Αναστάσιμη Ελευθερία.

Ξεφεύγουμε, ζώντας στον πλημμυρισμένο από το Φως του Χριστού εσωτερικό μας κόσμο, από ό,τι μας θανατώνει.

Και γευόμαστε, μένοντας στην αναστάσιμη και σε κάθε Θεία Λειτουργία την μετάληψη του Φωτός,

την μετάληψη του Χριστού, ζώντας τη χαρά στο πρόσωπο του αδελφού μας και περιμένοντας την στιγμή εκείνη

που ο Αναστημένος Χριστός θα μας αρπάξει στην ουράνια βασιλεία Του, περνώντας με το Πάσχα του θανάτου

στην χαρά της άλλης βιοτής, της αιώνιας, της Αναστάσιμης, της μοναδικά ελεύθερης.


Ζούμε την μυστική χαρά σήμερα, έχουμε την Αναστάσιμη φωνή του Χριστού άγκυρα ελπίδας στη ζωή μας.

Δεν μένουμε στα λαογραφικά έθιμα, αλλά μετανοημένοι, σταυρωμένοι ως προς τα πάθη μας, πανηγυρίζουμε

και γιορτάζουμε “μη εν ζύμη παλαιά, μηδέ εν ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλ’ εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας”,

όπως λέει ο Παύλος. Και ζυμώνουμε ως μικρά ζύμη, όλο το φύραμα, καλώντας όλο τον κόσμο να μετάσχει στη χαρά.

Γινόμαστε οι χριστιανοί σήμερα το προζύμι που φτιάχνει τον άρτο της ζωής, την Εκκλησία, την Ελπίδα, την Αλήθεια.

Την Ελευθερία της Ανάστασης…



karditsas.blogspot

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Ανάσταση, η απαρχή μιας άλλης βιωτής…


Eμπειρίες από τον Άγιο Πορφύριο:



Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα

του μακαριστού γέροντα Πορφυρίου, όπως τα έζησα μια Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του.

Πήγα να τον δω σαν γιατρός.

Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα με παρεκάλεσε να μη φύγω.

Κάθισα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε:

- Ξέρεις το τροπάριο που λέει:

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»;

- Ναι γέροντα, το ξέρω.

- Πες το.

Άρχισα γρήγορα-γρήγορα.

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου τήν καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν. Καί σκιρτώντες

υμνούμεν τόν αίτιον, τόν μόνον ευλογητόν των πατέρων καί υπερένδοξον».

- Το κατάλαβες;

- Ασφαλώς το κατάλαβα. Νόμισα πως με ρωτάει για τη ερμηνεία του.

Έκανε μια απότομη κίνηση του χεριού του και μου είπε:

-Τίποτε δεν κατάλαβες, βρε Γιωργάκη! Εσύ το είπες σαν βιαστικός ψάλτης…

Άκου τι φοβερά πράγματα λέει αυτό το τροπάριο:

Ο Χριστός με την Ανάστασή Του δεν μας πέρασε απέναντι από ένα ποτάμι, από ένα ρήγμα γης, από μια διώρυγα,

από μια λίμνη ή από την Ερυθρά θάλασσα.

Μας πέρασε απέναντι από ένα χάος, από μια άβυσσο, που ήταν αδύνατο

να την περάσει ο άνθρωπος μόνος.

Αιώνες περίμενε αυτό το πέρασμα, αυτό το Πάσχα.

Ο Χριστός μας πέρασε από το θάνατο στη ζωή. Γι’ αυτό σήμερα «Θανάτου

εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου τήν καθαίρεσιν».

Χάθηκε ο θάνατος. Το κατάλαβες;

Σήμερα γιορτάζουμε την «απαρχή» της «άλλης βιωτής,

της αιωνίου» ζωής κοντά Του.


Μίλαγε με ενθουσιασμό και βεβαιότητα. Συγκινήθηκε.

Σιώπησε για λίγο και συνέχισε πιο δυνατά:

Τώρα δεν υπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Άδης.

Τώρα όλα χαρά, χάρις στην Ανάσταση του Χριστού μας. Αναστήθηκε μαζί Του η ανθρώπινη φύση.

Τώρα μπορούμε κι εμείς να αναστηθούμε, να ζήσουμε αιώνια κοντά Του…


Τί ευτυχία η ανάσταση!

«Καί σκιρτώντες υμνούμεν τόν αίτιον».

Έχεις δει τα κατσικάκια τώρα την άνοιξη να χοροπηδούν πάνω στο γρασίδι.

Να τρώνε λίγο από τη μάνα τους και να χοροπηδούν ξανά;

Αυτό είναι το σκίρτημα, το χοροπήδημα.

Έτσι έπρεπε κι εμείς να χοροπηδούμε από χαρά ανείπωτη για την Ανάσταση του Κυρίου μας και τη δική μας.

-Διέκοψε πάλι το λόγο του. Ανέπνεα μια ευφρόσυνη ατμόσφαιρα.


-Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; συνέχισε.

Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στον εαυτό σου

και να λες αργά-αργά αυτό το τροπάριο.

Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου - και στη ζωή του κόσμου όλου - έγινε.

Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας.

Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου.

Μου έσφιξε το χέρι λέγοντας:

-Σου εύχομαι να σκιρτάς από χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου το χάος από το οποίο σε πέρασε ο Αναστάς Κύριος,

«ο μόνος ευλογητός των πατέρων»…

Ψάλλε τώρα και το «Χριστός Ανέστη».



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Περιοδικό Ευροκλύδων, τεύχος 7



diakonima

[XAPA]

Οι ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού


Στα κείμενα της Αγίας Γραφής παρουσιάζονται ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού, από τις οποίες οι δέκα έγιναν

στο διάστημα μεταξύ της Αναστάσεως και της Αναλήψεως και μία μετά την Πεντηκοστή.


Μερικές από αυτές περιγράφονται αναλυτικά και άλλες απλώς απαριθμούνται. Καί, βέβαια, πρέπει να πούμε ότι

δεν περιγράφονται όλες από τους ίδιους Ευαγγελιστάς, δηλαδή δεν αναφέρονται και οι ένδεκα σε κάθε ένα

ξεχωριστό Ευαγγέλιο, αλλά μερικές μνημονεύονται από τον έναν Ευαγγελιστή και μερικές από τον άλλο.


Προφανώς υπήρξαν και άλλες εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού....

Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Ευαγγελιστού Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων:

"οίς και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι' ημερών τεσσαράκοντα

οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού" (Πράξ. α', 3).

Είναι φυσικό αυτό να γινόταν γιατί, αφ' ενός μεν ήθελε να τους παρηγορήση, αφ' ετέρου δε να τους προετοιμάση

για την Ανάληψή Του, αλλά και την έλευση του Παναγίου Πνεύματος.


Οι ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού είναι οι ακόλουθες:


1. Στον Σίμωνα Πέτρο (Α' Κορ. ιε', 5, Λουκ. κδ', 35).

2. Στην Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18

3. Στις Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10).

4. Στους δύο Μαθητάς που πορεύονταν προς Εμμαούς (Μάρκ. ιστ', 12-13, Λουκ. κδ', 13-15).

5. Στους δέκα Αποστόλους, όταν απουσίαζε ο Θωμάς (Μάρκ. ιστ', 14, Λουκ. κδ', 36-43, Ιω. κ', 19-25).

6. Στους ένδεκα Μαθητάς, παρόντος και του Θωμά (Ιω. κ', 26-29).

7. Στους επτά Αποστόλους στην λίμνη της Τιβεριάδος (Ιω. κα', 1-23).

8. Στους ένδεκα στην Γαλιλαία (Ματθ. κη', 16).

9. Στους Αποστόλους στην Βηθανία, όταν αναλήφθηκε (Μάρκ. ιστ', 19-20, Λουκ. κδ', 50, Πράξ. α', 6-11, Α' Κορ. ιε', 7).

10. Στον αδελφόθεο Ιάκωβο (Α' Κορ. ιε', 7).

11. Στον Απόστολο Παύλο (Α' Κορ. ιε', 8-9).


Οι εμφανίσεις αυτές του Αναστάντος Χριστού αναφέρονται μέσα στην Καινή Διαθήκη.

Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι πολλοί άγιοι που αξιώθηκαν της θεωρίας του Αναστάντος Χριστού.


Άλλωστε, η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι το αναστημένο Σώμα του Χριστού, προσφέρει την εμπειρία της Αναστάσεως.

Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, αναφερόμενος στην προσευχή "ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον, Κύριον,

Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον", διδάσκει ότι δεν αναφερόμαστε στην Ανάσταση που είδαν οι Μαθητές,

δηλαδή δεν πρόκειται μόνο για μια ιστορική αναφορά, αλλά για την Ανάσταση ή μάλλον τον Αναστάντα Χριστό

που τον βλέπουμε μέσα στην Εκκλησία.

Δεν λέμε "ανάστασιν Χριστού πιστευσάμενοι", αλλά "θεασάμενοι".


Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά υπάρχουν και άλλοι, έστω και ολίγοι, που βλέπουν και κάθε ώρα

τον Αναστάντα Χριστό λαμπροφορούντα, και απαστράπτοντα "τάς της αφθαρσίας και Θεότητος αστραπάς".

Γιατί, πραγματικά, η Ανάσταση του Χριστού "η ημετέρα υπάρχει ανάστασις, των κάτω κειμένων".

Έτσι, άλλοι είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού "εξ ακοής" και άλλοι μάρτυρες "από θέας".

Οι τελευταίοι είναι οι κατ' εξοχήν μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.



Από το βιβλίο "Οι Δεσποτικές εορτές" του Μητρ.Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιερόθεου. - agioritis.pblogs.gr


pneumatoskoinwnia

[XAPA]

Ο Χότζας που είδε το άγιον Φως στο Ναό της Αναστάσεως και πίστεψε. Ο μάρτυρας του Χριστού.



Τό Ἅγιο Φῶς ἐμφανίζεται μέ τήν ἐπίκληση Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως (τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων ἤ τοῦ ἀναπληρωτοῦ του).

Ὁσάκις ἐπεχείρησαν νά τό ζητήσουν ἑτερόδοξοι (αἱρετικοί), Καθολικοί καί Ἀρμένιοι ἀπέτυχαν.

Συγκεκριμένα τό ἔτος 1101μ.Χ., οἱ Λατίνοι τότε πού οἱ Ἅγιοι Τόποι εἶχαν περιέλθει στούς Σταυροφόρους

δέν μπόρεσαν νά λάβουν τό Ἅγιο Φῶς, παρά τίς προσευχές καί τίς τελεσθεῖσες λιτανεῖες πού ἔκαμαν

ἀπό τό Μεγάλο Σάββατο, μέχρι τό πρωΐ τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα.


Τό Ἅγιο Φῶς « ἐμφανίσθηκε» ὅταν ἀπεχώρησαν αὐτοί, στούς ἐναπομείναντες Ἕλληνες,

οἱ ὁποῖοι προσευχήθηκαν μέ πίστη καί ἐγέμισαν ὅλο τό Ναό.

Τότε, μέ ἀλλαλαγμούς ἔτρεξαν οἱ Λατῖνοι καί το πῆραν ἀπό τούςἝλληνες, ταπεινωμένοι.

Ἕκτοτε, ἡ τελετή τοῦ Ἁγίου Φωτός καί ἐπί τῶν Σταυροφόρων ἀκόμη,

παρέμεινε ὡς καθαρά Ἑλληνική τελετή (Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, σελ. 426, 427).

Ἐπίσης, ἀργότερα, δέν μποροῦσαν νά λάβουν το Ἅγιο Φῶς καί οἱ Ἀρμένιοι (Μονοφυσῖτες).


Τό ἔτος 1579μ.Χ. οἱ Ἀρμένιοι ἐδωροδόκησαν τους Τούρκους πού κατεῖχαν τά Ἱεροσόλυμα

καί τό Μεγάλο Σάββατο εἰσῆλθε στόν Πανάγιο Τάφο ὁ ἰδικός τους Πατριάρχης νά πάρει τό... Ἅγιο Φῶς.

Ἔτσι, οἱ Ὀρθόδοξοι μέ τόν Πατριάρχη ἦλθαν καί ἔμειναν ἔξω ἀπό τό Ναό τῆς Ἀναστάσεως, στήν Ἁγία Αὐλή.


Ἡ λύπη τους ἦταν μεγάλη, γι᾽ αὐτό προσεύχονταν στόν Κύριο μέ πολύ πόνο.

Ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης καθόταν περίλυπος μπροστά στήν ἀριστερή μαρμάρινη κολώνα τῆς Πύλης τοῦ Ναοῦ.

Ἐν τῶ μεταξύ, ἐντός τοῦ Ναοῦ ὁ Πατριάρχης τῶν Ἀρμενίων καί οἱ Ἀρμένιοι προσεύχονταν

καί παρακαλοῦσαν τόν Κύριο νά λάβουν τό Ἅγιο Φῶς, ἀλλά δυστυχῶς τοῦτο δέν ἐμφανιζόταν.


Στό ἀπέναντι τζαμί, ἦταν ἀνεβασμένος γιά νά κάνει τή συνηθισμένη προσευχή ὁ Ἄραβας Χότζας Ἐμίρης Τούνομ.

Ἔξαφνα ὅμως, τό Ἅγιο Φῶς, «σχίζει» τήν κολώνα, πού ἦταν μπροστά στόν ἕλληνα Πατριάρχη

καί ἐμφανίζεται θαυμαστά πρός μεγάλη χαρά τῶν Ὀρθοδόξων.

Ὁ Χότζας βλέποντας το παράδοξο αὐτό γεγονός καί γιά νά προλάβει τό ὡραῖο οὐράνιο φῶς, ἔπεσε κάτω καί δέν ἔπαθε τίποτα.

Και ἐνῶ ὅταν ἦταν στόν μιναρέ ὑμνοῦσε τον Ἀλλάχ, τώρα ἄρχιζε να φωνάζει ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός ἀληθινός

και ὅτι Αὐτόν πρέπει να προσκυνοῦμε.

Οἱ Τοῦρκοι, ἀκούγοντας τόν Χότζα νά κηρύττει τόν Χριστό, ἀντί τοῦ Ἀλλάχ, τόν ἔπιασαν καί τόν σκότωσαν (τόν ἔκαψαν).


Τό ἀνωτέρω θαῦμα συνέβη στίς 18 Ἀπριλίου τοῦ 1579 μ.Χ.

ἐπί Σουλτάνου Μουράτ καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Σωφρονίου τοῦ Δ΄.

Ἀπό τότε σουλτανικό φιρμάνι ὅρισε ὅτι μόνον οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες να μεταδίδουν τό Ἅγιο Φῶς.

Ὁ Μάρτυρας Ἐμίρης Τούνομ ἁγίασε και ἄς μήν ἦταν Χριστιανός, διότι βαπτίσθηκε στό αἷμα τοῦ μαρτυρίου.

Τεμάχια τῶν ἱερῶν λειψάνων του εὑρίσκονται γιά προσκύνημα στή γυναικεῖα Μονή τῆς Μεγάλης Παναγιᾶς Ἱεροσολύμων,

πού ἔκτισε ἡ Ἁγία Μελάνη.

Ἡ ἱερά κολῶνα, πού «διερράγη» ἀπό τό Ἅγιο Φῶς σώζεται μέχρι σήμερα, μαυρισμένη ἀλλά καί εὐωδιάζουσα.

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, πρίν μποῦμε στό Ναό τῆς Ἀναστάσεως, τήν ἀσπαζόμεθα, στή σχισμή γιά εὐλογία.

Εἶναι τό πρῶτο θαῦμα μέ το ὁποῖο μᾶς ὑποδέχεται ὁ Θεάνθρωπος στό Γολγοθᾶ Του καί στόν Πανάγιό Του Τάφο,

ἕνα θαῦμα συγκλονιστικό καί συνεχές.



diakonima

[XAPA]

[XAPA]

Συγχώρα και προχώρα!


Τώρα μέσα στο φως της Ανάστασης,

τώρα παίρνοντας δύναμη απ’ τον Αναστημένο Κύριο Νικητή,

τώρα ακολουθώντας τα ίχνη Του,

«Πάντας βάσταζε»!



Δηλαδή, όλους να τους συγχωρείς, να τους χωράς στην καρδιά σου.

Όλους να τους αντέχεις στην ώρα της γκρίνιας τους.

Όλους να τους ανέχεσαι στις δυσκολίες του χαρακτήρα τους, στις ιδιοτροπίες της συμπεριφοράς τους.

Δύσκολο, λες… Το ξέρω, δύσκολο… μα θα το ξαναπώ… πρώτα για μένα κι αν θες, πάμε μαζί!

«Πάντας βάσταζε»!



Που θα πει: να χαμογελάς σ’ αυτόν που σε προσπέρασε. Να δίνεις τόπο στην οργή.

Να μην απαντάς με το ίδιο νόμισμα, εκδικητικά σ’ αυτόν που σε λύπησε ή σε αδίκησε.

Έτσι μόνον θα μπορείς να ζητάς και οι άλλοι να παραβλέπουν, να σβήνουν, να ξεχνούν τα δικά σου λάθη.

Έτσι μόνο θα μπορείς να περιμένεις να βαστάζουν και εσένα οι άλλοι την ώρα της αντίδρασης, του κόπου, της πτώσης.

«Πάντας βάσταζε»! τώρα την Ανάσταση!



Δηλαδή, μην περιμένεις να σου συμπαρασταθούν για να δώσεις εσύ χέρι βοήθειας.

Μη μετράς αυτό που πήρες για να δώσεις το ίσο.

Δίνε απλόχερα κι από καρδιάς, δίχως μετρήματα ανθρώπινα και τότε θα θησαυρίζεις το δίχως άλλο στον Ουρανό.

Κι εκείνες οι καταθέσεις δε χάνονται ποτέ!

Τώρα, μέσα στο φως , στη Χάρη, στη Δύναμη και στη Χαρά της Ανάστασης

κοίταξε τα σημάδια της Αγάπης του Αναστημένου Λυτρωτή μας

και τόλμησε να ξεπεράσεις τα στενόκαρδα ανθρώπινα μέτρα.

Αγάπα και συγχώρα. Συγχώρα όλους και προχώρα!




Πηγή: “ Προς τη Νίκη
MHNIAIO ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ
ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ” Έτος 54ο
Τεύχος 771, Μάιος 2014


eisdoxantheou

[XAPA]

Η καλύτερη Πασχαλινή μου ευχη



Σκεφτήκατε ποτέ !

Αν το Άγιο Φως δεν ήταν αυθεντική και ζωντανή πραγματικότητα, δεν θα είχε ξεκινήσει παγκόσμια εκστρατεία αποδεικνύοντας

με στοιχεία ακλόνητα την απάτη του φαινομένου και μάλιστα από τους ίδιους τους Ισραηλινούς;

Θα μας ειχαν κάψει ζωντανούς.


Ενώ τώρα, θέλοντας και μη, μέσα στο κέντρο των σταυρωτών του Θεανθρώπου, κάθε χρόνο, το Μέγα Σάββατο,

αποδεικνύεται η Ανάσταση και η αλήθεια της Πίστεώς μας.

Και τόσο οι χριστοκτόνοι Εβραίοι, όσο και τα άλλα δόγματα εκτός Ορθοδοξίας κλείνουν το στόμα και αναγκάζονται

να ταπεινωθούν μπροστά στην πραγματικότητα, έως ότου αποδεχθούν του λόγου το αληθές…


Το λοιπόν αδελφοί μου. Ας κοάζουν οι βάτραχοι της αθεϊας και της αρνήσεως. Ας λυσσούν οι αντίχριστοι.

Η Πίστη μας είναι ζωντανή και όσο θα περνά ο καιρός τόσο και ο αναστάς Θεάνθρωπος θα κατακτά τις ανθρώπινες καρδιές

προς πείσμα των δαιμόνων και των οργάνων τους.

Μακάριοι όσοι αποδέχονται τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριον της Δόξης, τον Λατρευτό μας Ιησούν Χριστόν.

«Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού, οι μισούντες Αυτόν».

Αδελφοί μου. Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη. Αμήν.



pentapostagma

[XAPA]

Η ζωή μας όλη μια Μεγαλοβδομάδα



Αν η ζωή μας όλη μπορούσε να συμπυκνωθεί σε μία μόνο βδομάδα,

αυτή δεν θα ήταν άλλη από τη Μεγάλη Εβδομάδα, αρχής γενομένης

από την Κυριακή των Βαϊων ως ημέρα της γέννησής μας,

της εισόδου μας στον κόσμο και της υποδοχής μας απ' αυτόν μετά βαϊων και κλάδων.

Αν πράγματι αυτή είναι η αρχή, τότε το τέλος μας συμπίπτει με τη Σταύρωση και την εις Άδου κάθοδον.



Τέλος προσωρινό και πρόσκαιρο μέχρι της των πάντων Αναστάσεως, άρα και της δικής μας.

Ό,τι μεσολαβεί από την αρχή της ζωής μας μέχρι το τέλος της είναι αυτή καθεαυτή

η πλήρης περιπέτεια της ζωής που η Μεγάλη Εβδομάδα συμπυκνώνει με τόση αξιοθαύμαστη οικονομία.



Θα μας πουλήσει η οικογένειά μας στους εμπόρους, μεταφορικώς ή κυριολεκτικώς, όπως τον Ιωσήφ τ' αδέρφια του.

Θα βυθιστούμε σε θλίψη που θα ρουφήξει κάθε ρανίδα δημιουργικότητάς μας, και παραδινόμενοι στην απραγία

δε θα πάρουμε είδηση για πότε μεταμορφωθήκαμε σε άκαρπη συκή άξια για κατάρα.



Θα ξεμωραθούμε σαν τις μωρές Παρθένες σπαταλώντας ασυλλόγιστα όλο το λάδι του είναι μας,

μέχρι να στεγνώσουμε και ν’ απομείνουμε άδειοι από ευπλασχνία προς τον εαυτό μας και τους άλλους,

για ν' απαιτήσουμε ύστερα με θράσος και σκληρότητα από τους άλλους αυτό για το οποίο ποτέ δε φροντίσαμε.



Θα εκπορνέψουμε και θα εκπορνευτούμε σε πράγματα και ανθρώπους μέχρι να έρθει, -και μακάρι πάντα να έρχεται-,

η ευλογημένη ώρα που στον πάτο του πηγαδιού της απληστίας μας θα μας επισκεφτεί μια μεγάλη δυσκολία,

αρρώστεια ή θάνατος, ένας χωρισμός, κάτι που κόβοντάς μας στα δυο θα κάνει το αίμα μας επιτέλους να τρέξει

λύνοντας τις θρομβώσεις που το πέτρωσαν στις φλέβες μας, και σαν την αμαρτωλή γυναίκα της Μεγάλης Τετάρτης

θα πέσουμε στα πόδια του Κυρίου με τ' ακριβότερα μύρα της καρδιάς μας, δάκρυα πολύτιμα, να ζητήσουμε το έλεος.



Θα μας καλέσει στο Μυστικό Δείπνο της Μεγάλης Πέμπτης ο Δεσπότης Χριστός.

Θα μας φιλοξενήσει στο τραπέζι Του, - που πεινάσαμε περισσότερο κι από τα σκυλιά του δρόμου.

Θα μας ψιθυρίσει μυστικά την προσευχή της Γεθσημανής, προσευχή στον Ποιητή Πατέρα που περιμένει

πώς και πώς πίσω το πονεμένο σπλάχνο του, όσο άμυαλο και ανάξιο κι αν στάθηκε.



Θα προδώσουμε και θα προδοθούμε,

θ' αγαπήσουμε, θα φοβηθούμε μα και θ’ αρνηθούμε σαν τον Πέτρο, την αγάπη μας.

Θα μας καταδικάσουν και θα καταδικάσουμε,

θα νύψουμε τα χέρια μας νομίζοντας πως έτσι απαλασσόμαστε από την ευθύνη.

Θα σταυρωθούμε και θα σταυρώσουμε.



Στα Τάρταρα θα κατεβούμε.

Κι εκεί στα σκοτεινά πηγάδια τους, θα ευχηθούμε κανένας να μην τα αξιωθεί,

ούτε κι αυτός ο χειρότερος εχθρός μας,

- που 'ναι φαρμάκι η γεύση τους και σε κανέναν τόση πίκρα δεν αξίζει.



Μέχρι τη στιγμή που μια αιχμή δόρατος Φωτός θ' αγγίξει τα μαραμένα φύλλα της καρδιάς μας

και θα ζωντανέψουμε απ' την αρχή.

Το χείλι θα γελάσει, το αχάιδευτο κεφαλάκι μας θα βρει την αγκαλιά που αποζητά.

Και θ' αναστηθούμε από τον Κύριο των ζώντων που μας προορίζει για την αιώνια Άνοιξη της δικής Του Αγάπης.



Μεγάλη Εβδομάδα απ' των Βαϊων ίσαμε την Κυριακή του Πάσχα όλη η ζωή μας

κι η ιστορία του κόσμου ολόκληρου από αρχής του.

Ό,τι γεννήθηκε μέσα στον χρόνο κι ό,τι θα γεννηθεί.

Απ' όλα θα περάσουμε και θα τα ζήσουμε όλα.

Μα αν στο τέλος του δρόμου μένει άσβηστο το φως της Αναστάσεως,

τότε για όλα συγνώμη ζητούμε και για όλα λέμε ξανά και ξανά, χαλάλι.

Αν ό,τι ζήσαμε, όσο πονέσαμε κι όσο αποτύχαμε,

έγινε για να φτάσουμε να γίνουμε στο τέλος

όλοι ένα μεταξύ μας και με τον φίλο μας Θεό,

χαλάλι και ξανά χαλάλι όλα.



proskynitis

[XAPA]

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη:

Η μεγάλη γιορτή, το φρικτό μαρτύριο και οι… αποκαλύψεις!


Τη Τρίτη του Πάσχα τιμάται η μνήμη των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

Νεοφανείς Άγιοι και μάλιστα από εκείνους που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Η μνήμη τους τιμάται κάθε χρόνο την Τρίτη της Διακαινησίμου.

Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Ραφαήλ και Ραφαηλία.


Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται από το 1959.

Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου,

που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί

με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη την Τρίτη της Διακαινησίμου, 9 Απριλίου 1463.

Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960.


Πώς εντοπίστηκε ο τάφος


Λέσβος 1959:

Η οικογένεια Ράλλη αποφάσισε να κτίσει ένα εκκλησάκι προς τιμήν της Παναγίας στο χωριό Θερμή.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών, εντοπίστηκε ένας τάφος.

Ο σκελετός ευωδίαζε, στο στόμα του υπήρχε ένα κεραμίδι με χαραγμένο τον σταυρό, ενώ τα χέρια του ήταν σταυρωμένα

στο στήθος. Λίγο αργότερα, λέγεται πως ένας καλόγερος άρχισε να εμφανίζεται στα όνειρα πολλών ντόπιων,

στους οποίους αποκάλυπτε την ταυτότητα του νεκρού.


Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες, εξηγούσε πως εκεί υπήρχαν θαμμένα λείψανα και άλλων μαρτύρων.

Ήταν ο Άγιος Ραφαήλ, ο οποίος στο συγκεκριμένο σημείο, πεντακόσια χρόνια πριν (1462), μαζί με τους

Αγίους Νικόλαο και Ειρήνη βρήκαν μαρτυρικό θάνατο στη Μονή της Θεοτόκου, στον λόφο των Καρυών.

Μαζί τους μαρτύρησαν και άλλοι είκοσι και πλέον άνθρωποι…


Οι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, ομολόγησαν τη πίστη τους, σχεδόν αμέσως μετά

την άλωση της Κωνσταντινούπολης, και συμπεριλαμβάνονται στους νεοφανείς αγίους της Ορθοδοξίας.


neakriti.gr

[XAPA]

«Μαμά, αυτός δεν ήτανε καλόγερος. Άγιος ήτανε!»


Είμαι η Ευαγγελία Ρωσσίδη, κάτοικος Νίκαιας. Θα ήθελα να σας αναφέρω και εγώ κατωτέρω ένα γεγονός το οποίο μου συνέβη.

Το 2012 είδα ολοζώντανο τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ και την ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ.


Ήταν μήνας Φεβρουάριος και έκανε πολύ κρύο.

Πήγα να πάρω το κοριτσάκι μου από το σχολείο και επιστρέφοντας συνάντησα τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ και την ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ.

Τον είδα στο φούρνο της γειτονιάς μου. Νόμισα ότι ήταν κάποιος καλόγερος που πουλάει κάτι και έβγαλα

από την τσέπη μου να του δώσω χρήματα.

Εκείνος έβγαλε από την τσέπη του ένα μπουκαλάκι με ΑΓΙΟ ΜΥΡΟ και μας έβαλε στο κεφάλι και στα χέρια

σε εμένα και στην κορούλα μου.


Έκανε μάλιστα νόημα στην κόρη μου να βγάλει τα γάντια της για να της μυρώσει τα χέρια.

Δίπλα του ήταν ένα κοριτσάκι ξανθό με κοτσιδάκια.

Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου ήταν τα μάτια του και το βλέμμα του. Ήταν πολύ ψηλός και όμορφος.

Όταν φύγαμε από το φούρνο νομίζαμε ότι ήμασταν στον παράδεισο. Και τα χέρια μας ευωδίαζαν για πολλές μέρες.

Η κόρη μου, μου είπε: Μαμά, αυτός δεν ήταν καλόγερος, Άγιος ήτανε.

Δεν ξέραμε όμως ποιος Άγιος ήταν. Μετά από δεκαπέντε ημέρες, η ξαδέρφη μου Ευαγγελία ήρθε στο σπίτι μας.


Είχε πάει στη Μυτιλήνη και επιστρέφοντας μας έφερε ένα βιβλίο του ΑΓΙΟΥ ΡΑΦΑΗΛ.

Όταν είδα τη φωτογραφία του Αγίου αμέσως τον γνώρισα. Δεν το πίστευα!!!

Ο καλόγερος που είχα δει ήταν ο ΑΓΙΟΣ ΡΑΦΑΗΛ και το κοριτσάκι η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ.

Προσευχήθηκα και παρακάλεσα τον Άγιο να πάω στη χάρη του στη Μυτιλήνη. Και αυτό που ζήτησα έγινε.

Ο Άγιος με άκουσε και το Πάσχα εκείνο, πηγαίνοντας μια συγγενής μου στη Μυτιλήνη, με πήρε και μένα μαζί

και έτσι πήγα στη χάρη του.

Όταν έφτασα στην εκκλησία και συγκεκριμένα στον τάφο του Αγίου μοσχομύρισε μεμιάς το ΑΓΙΟ ΜΥΡΟ

που μας είχε βάλει όταν τον είχα πρωτοδεί. Ήταν ένα πολύ μεγάλο θαύμα!


Το Σεπτέμβριο του 2012 αρρώστησε ο άντρας μου Γιώργος με καρκίνο στο έντερο.

Νοσηλεύτηκε στο Σισμανόγλειο Αθηνών και μετά το χειρουργείο (ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο, τεσσάρων ωρών)

είδε σε όνειρο τον αγαπημένο μας Άγιο να τον κοιτάζει με ένα χαμόγελο στα χείλη και να στέκεται μπροστά στο βράχο,

στο σημείο που υπάρχουν τώρα τα καγκελάκια του ιερού της εκκλησίας του Αγίου μας Ραφαήλ στο Άνω Σούλι του Μαραθώνα.


Είδε επίσης και τα μαρμάρινα σκαλοπάτια που υπάρχουν μπροστά στο εκκλησάκι.

Όταν μου το είπε ο άντρας μου κατάλαβα ότι ο Άγιος θα τον κάνει καλά και όντως!

Ο άντρας μου έγινε εντελώς καλά. Τότε βεβαίως δεν είχαμε επισκεφτεί ακόμα το Μοναστήρι του Αγίου μας στο Άνω Σούλι.

Μετά ήρθαμε πρώτη φορά και συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό ήταν το μέρος στο οποίο είδε ο άντρας μου

τον Άγιο Ραφαήλ στο όνειρό του.


Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο Άγιος Ραφαήλ μας εμφανίστηκε ολοζώντανος και μας μύρωσε για να μας δώσει δύναμη,

κουράγιο και πίστη και για να μας δείξει ότι θα είναι δίπλα μας, γιατί επρόκειτο να περάσουμε ένα Γολγοθά

με τις ασθένειες που μας βρήκαν στην οικογένειά μας.

Με τη βοήθεια των Αγίων τα ξεπεράσαμε όλα.

Δοξασμένο το όνομα του Αγίου Ραφαήλ, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Ειρήνης!

Όσο ζω και υπάρχω θα τους δοξάζω με όλη μου την ψυχή!


ekklisiaonline.gr