Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Θέλετε να μάθετε πόσο αξίζει η ψυχή σας;

ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΗ ΜΟΝΑΧΗ



Θέλετε να μάθετε πόσο αξίζει η ψυχή σας; Ρωτήστε το δαίμονα

Που αγωνίζεται κάθε μέρα να σας την κλέψει.


Ρωτήστε τον Χριστό που κατήλθε

Από τον ουρανό στη γη για να τη σώσει.


Εμείς πόσο την εκτιμάμε όταν:

Ο υπερήφανος την πουλάει για μια μάταια σκέψη.

Ο φιλάργυρος για λίγο χρήμα.

Ο ασελγής για μια στιγμή ηδονής.

Ο μέθυσος για ένα ποτήρι κρασί.

Ο βλάσφημος για ένα ξέσπασμα θυμού.

Ο θυμώδης για ένα ξέσπασμα εκδίκησης.

Αντί να πλουτίσουμε την ψυχή μας με προσευχή, μελέτη Αγίας Γραφής και τακτική Θεία κοινωνία.

Είναι ανεκτίμητη η αξία της ψυχής.

Ας το αναγνωρίσουμε και ας εργαστούμε να αποκτήσουμε μία Άγια χριστιανική ψυχή.



apantaortodoxias

[XAPA]

Διήγηση Πετρου Μοστάτου

Ὁ Γέρων τῆς Πάρου, π. Φιλόθεος Ζερβάκος γράφει μιά ὠφέλιμη διήγηση


Ὁ Μακαριστός Ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Φιλόθεος Ζερβάκος, πνευματικό τέκνο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου,

ἔγραψε σέ εὐσεβεῖς Χριστιανούς, πρός ὠφέλειαν, τό ἀκόλουθο γεγονός:

" Ὅταν ἦλθα στήν Πάρο, ὡς Πνευματικός, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου κυροῦ Ἰεροθέου,

μετέβαινα σέ χωριά τῆς νήσου καί ἐξωμολογοῦσα τούς Χριστιανούς.

Ἕνας ἀπό αὐτούς, ὀνόματι Πέτρος Μοστάτος, μού διηγήθηκε τήν κατωτέρω κατανυκτική ὄραση

τήν ὁποία εἶδε μετά τόν θάνατο τῆς κόρης του.


Εἶχα μοῦ εἶπε, " δύο παιδιά. Μία κόρη καί ἕναν γυιό. Καί τά δύο ἦσαν καλά παιδιά, ἀλλά ἡ κόρη ὑπερεῖχε σέ εὐσέβεια,

καί καλωσύνη. Καί πρός ἐμένα, τόν πατέρα της, καί πρός τήν μητέρα της ἦταν πολύ στοργική καί μᾶς τιμοῦσε

μέ τήν ἁγνή ζωή της. Δέν πέρασε ὅμως πολύ καιρός καί ἀρρώστησε σοβαρά. Οἱ γιατρόι εἶπαν πῶς θά πεθάνει!

Ἡ λύπη ἡ δική μου ἀλλά καί τῆς γυναίκας μου ἦταν ἀπερίγραπτη.


Στήν ἀνάγκη αὐτή κατέφυγα στήν Εὐσπλαγχνικωτάτη Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τήν Παναγία μας.

Ἐκεῖ προσευχήθηκα μετά δακρύων καί Τῆς ζήτησα νά σώσει τήν κόρη μας ἐκ τοῦ θανάτου.

Ὅμως, φαίνεται ὅτι ἦταν θέλημα Θεοῦ νά τήν πάρει κοντά Του, καί ἔτσι παρ᾿ ὅλες τίς προσευχές ἡ κόρη μας πέθανε...

Ἀπαρηγόρητοι καί οἱ δυό, θρηνούσαμε καί κλειστήκαμε ἐπί 15 ἡμέρες μέσα στό σπίτι!

Φθάσαμε στήν ὑπερβολή καί στήν ὁλιγοπιστία, ἐγώ δέ καί στόν θυμό, γιατί δέν μ᾿ ἄκουσε ἡ Παναγία!





Μιά ἡμέρα, μόλις ξάπλωσα στό κρεβάτι μου, ἦλθαν δύο ἀστραπόμορφοι νέοι, μέ πῆραν καί περπατούσαμε σέ μιά πεδιάδα.

Φοβήθηκα καί τούς ρώτησα:

-- Πού μέ πηγαίνετε;

-- Σέ πηγαίνωμε νά ἰδεῖς τήν κόρη σου, μού ἀποκρίθηκαν.

-- Ἡ κόρη μου ἔχει πεθάνει ἐδῶ καί δεκαπέντε ἡμέρες, δέν ὑπάρχει!

Τότε μέ ὕφος αὐστηρό μού εἶπαν:

-- Ἀπιστε, ἀκόμη δέν πιστεύεις; Ἔλα νά δεῖς!


Προχωρήσαμε λίγο, καί φθάσαμε σ᾿ ἕναν παραδεισιακό κῆπο. Στό μέσον του ὑπῆρχε ἕνα μεγαλοπρεπέστατο ἀνάκτορο

χτισμένο ἀπό χρυσό πού ἔλαμπε. Ἐκεῖ μέσα σέ μιά αἴθουσα βασιλική ἀπέραντη, εἶδα μυριάδες Παρθένων

οἱ ὁποῖες καθόντουσαν σέ θρόνους χρυσούς καί δεξιά καί ἀριστερά τους ὑπῆρχαν ἀναμμένες λαμπάδες.

Τά πρόσωπα τῶν Παρθένων ἔλαμπαν πιό πολύ κι ἀπ᾿ τόν ἥλιο! Ἀνάμεσά τους βλέπω γιά μιά στιγμή καί τήν κόρη μου

στήν ἴδια ὑπερκόσμια δόξα, μόνον πού οἱ λαμπάδες της ἦσαν σβηστές!


Μόλις τήν εἶδα τρέχω μέ χαρά κοντά της. Ἐκείνη ὅμως μέ αὐστηρότητα μέ κοίταξε καί μού εἶπε:

-- Φύγε ἀπ᾿ ἐδῶ! Πῶς τόλμησες καί ἦρθες κι ἐδῶ νά μέ ἐνοχλήσεις;

Ἐγώ κάθισα παράμερα ἀπό τόν φόβο μου καί ἄρχισα νά κλαίω καί νά τῆς λέω:

-- Κόρη μου, γιατί δέν μέ δέχεσαι; Δέν γνωρίζεις πόσο σέ ἀγαπῶ;

-- Παῦσε, μού λέγει, νά λές πώς μ᾿ ἀγαπᾶς, διότι ἄν μ᾿ ἀγαποῦσες θά ἔπρεπε νά χαίρεσαι καί νά εὐχαριστεῖς τό Θεό

καί τήν Παναγία πού μέ ἀξίωσαν τέτοιας εὐτυχίας καί τιμῆς καί ὄχι νά γογγύζεις!


Τότε τόλμησα καί τήν ρώτησα:

-- Γιατί, κόρη μου, οἱ λαμπάδες σου εἶναι σβηστές ἐνῶ τῶν ἄλλων Παρθένων ἀναμμένες; Μοῦ ἀπάντησε:

-- Ἐσύ καί ἡ μητέρα μου μού τίς σβήσατε μέ τά δάκρυά σας!...

Ἐκείνη τή στιγμή συνῆλθα καί στοχαζόμενος ἐκεῖνα τά μεγαλεῖα πού εἶδα, καί τά ὅσα μοῦ εἶπε ἡ κόρη μου,

ἔκλαψα μετανιωμένος καί ζήτησα συγχώρεση ἀπό τό Θεό γιά τήν ἄπρεπη συμπεριφορά μου.

Μετά τό διηγήθηκα καί στήν γυναῖκα μου καί, παρηγορημένοι καί χαρούμενοι πλέον, δοξάζαμε τό Θεό

καί ὁμολογούσαμε τήν εὐτυχία μας γιά τήν μεγάλη τιμή καί δόξα πού ἔχει ἡ κόρη μας

στόν Οὐράνιο Νυμφῶνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!...



Ἀπό τό βιβλίο: "Μηνύματα ἀπό τόν Οὐρανό"

Ἔκδοσις: " Ἱ. Μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005

hristospanagia3

[XAPA]

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης:

«Όταν σκεφτόμουν, ταραζόμουν! Όταν προσευχόμουν, γαλήνευα»



Ενθυμούμαι, μια φορά που η θλίψη προσπαθούσε να εξαντλήσει την ψυχή μου, είχα καθίσει εκεί στη γωνία και προσπαθούσα

να μη σκέφτομαι, αλλά να προσεύχομαι.

Όταν σκεφτόμουν, ταραζόμουν· όταν προσευχόμουν, γαλήνευα.

Μη νομίζεις ότι οι λογισμοί ήταν της μιας ώρας. Πέντε χρόνια μου έλεγαν “φύγε” και προσπαθούσαν να με παρασύρουν.

Εκείνη την ώρα ένας μοναχός περνά, να από ‘δω, έξω από το ντουβαράκι, με βλέπει στεναχωρημένο και μου λέει.

“Τι περιμένεις; Να πεθάνεις; Μη σκας! Και άλλα τζάκια καπνίζουν στο Άγιον Όρος”.


Τότε βγήκε μια δύναμη, μια απόφαση και απάντησα:

“Όχι, πάτερ. Μπορεί στο Άγιον Όρος πολλά τζάκια και καλά να καπνίζουν. Εμένα η Παναγία εδώ με έφερε και εδώ θα μείνω

μέχρι το τέλος”.

Έτσι είπα και σηκώθηκα, όχι μόνο από το πεζούλι, αλλά και από την κατάσταση που είχα πέσει.


Στα πνευματικά χρειάζεται όχι θέλημα, αλλά θέληση και απόφαση ισχυρή.

Το “εδώ θα μείνω” δεν το φώναξε ο εγωισμός, δεν το είπε ο λογισμός, αλλά η καρδιά μου.

Ό,τι θέλει η καρδιά και επιθυμεί, εάν είναι και το θέλημά Του, το δίνει ο Χριστός.

Δεν το είπα εκείνη την ώρα στον μοναχό που περνούσε, μα στον Χριστό.

Και ζήτησα με την απόφασή μου και το έλεος Του και τη χάρη Του.




Απόσπασματα απ’ το βιβλίο του Πατρός Σπυρίδωνα Βασιλάκου: ”Έλα Φώς” Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ Κατουνακιώτη

ΠΗΓΗ vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

ΠΩΣ ΘA AΠAΛAΓOYME AΠO TO AΓXOΣ;

Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου



Δοξασμένος νάναι ο Xριστός!

Aυτός μονάχα μας απαλλάσει απ᾽ το φοβερό άγχος.


Δυό φάρμακα μας δίνει για ν᾽ απαλλαγούμε.

Tο ένα για το άγχος του παρελθόντος, το άλλο για το άγχος του μέλλοντος.


Tο πρώτο φάρμακο είναι η ειλικρινής μετάνοια.

Aνοίγεται λάκκος και θάβονται όλα τα αμαρτήματα του ανθρώπου.

Kαι πάνω στο λάκκο αυτό ο Δαβίδ με τη γλυκειά του λύρα ψάλλει:

«Mακάριοι ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι» (Ψάλμ. 31,1).


Aλλά και η ανησυχία, η αγωνία, η αδημονία, το άγχος που προκαλούνται από τη σκέψη για το άγνωστο μέλλον,

και αυτά κατευνάζονται και εξαφανίζονται με το φάρμακο που λέγεται ελπίδα•

μια ελπίδα που στηρίζεται όχι σε πρόσωπα και πράγματα αυτού του κόσμου, αλλά

στον στερεό και ακλόνητο βράχο, το βράχο των αιώνων, τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν.


O Xριστός, Αυτός είναι η ελπίδα του κόσμου.

Mακάριοι, ευτυχισμένοι, όσοι ελπίζουν στο Xριστό.

Δυστυχισμένοι όσοι στηρίζουν όλη την ελπίδα τους σε ανθρώπους.



Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Aυγουστίνου Kαντιώτου
από το βιβλιο «Eις την θ. λειτουργία B΄, σελ. 35

[XAPA]

«Γέροντα, δεν θα κάνωμε προσευχή;»


Απόσπασμα από ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου.


…Ἕτερος σύγχρονος ὅσιος, μετὰ τοῦ ὁποίου ἠξιώθημεν νὰ συνδεθῶμεν πνευματικῶς,

ὑπῆρξεν ὁ ἁγίας μνήμης Γέρων Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης, ὁ «μὲ συγχωρεῖτε».

Τὸ προσφάτως ἐκδοθὲν βιβλίον περὶ τῆς ἁγίας αὐτοῦ βιοτῆς, ἀναφέρει καὶ τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικὸν περιστατικόν,

τὸ ὁποῖον θεωροῦμεν ὅτι ἀφορᾶ καὶ εἰς τὸ ὑπὸ ἐξέτασιν θέμα τῆς Συνόδου καὶ ἐνέχει ἰδιαιτέραν ποιμαντικὴν ἀξίαν.

Τὸ παραθέτομεν ἐν συνεχείᾳ:


«Ὅταν ἔμεινε γιὰ διανυκτέρευση στὸ Μοναστήρι ἕνας παπικός, ὁ Γέροντας τοῦ φέρθηκε μὲ ἀγάπη.

Ὁ ἐπισκέπτης ἦταν καλοπροαίρετος καὶ εἶχε πολλὲς ἀπορίες. Ὁ Γέροντας τοῦ ἐξηγοῦσε μὲ καλωσύνη καὶ πραότητα.

Τότε τὸ Μοναστήρι δὲν εἶχε τὴν μεγάλη τράπεζα ποὺ ἔχει τώρα, καὶ ἔτρωγαν ὅλοι μαζὶ (μοναχοί, κληρικοί, λαϊκοὶ)

σὲ μιὰ μικρὴ τράπεζα (τραπεζαρία) στὸ ἰσόγειο, δίπλα στὴ βρύση.

Εἶχαν προπορευθῆ ὅλοι οἱ ἄλλοι. Κάθησαν στὴν τράπεζα καὶ περίμεναν τὸν Γέροντα.

Ὅταν μπῆκε ὁ Γέροντας μέσα, ὅλοι σηκώθηκαν ἀπὸ σεβασμὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γίνη ἡ συνηθισμένη προσευχὴ τῆς τράπεζας.

Ὁ Γέροντας κάθησε, εἶπε καὶ στοὺς ἄλλους νὰ καθήσουν, ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ ἄρχισε νὰ τρώη.

Ὁ παπικὸς ἦταν πιστός. Παίρνει τὸν λόγο καὶ λέει στὸν Γέροντα:

‘‘Γέροντα, δὲν θὰ κάνωμε προσευχή;’’

Καὶ ὁ Γέροντας ἤρεμα τοῦ ἀπαντᾶ:

‘‘Καλύτερα νὰ κάνωμε σιωπή.’’ Καὶ συνέχισε τὸ φαγητό του.

Ἂς κατανοήσουν τὸ πνεῦμα τοῦ ἁγίου Γέροντος ὅσοι ἐπιμένουν στὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς ἑτεροδόξους».



πηγή: paraklisi

[XAPA]

Γιατί ζεις έτσι;


Τις ημέρες εκείνες έτυχε να συναντήσω στο ναό έναν εκπληκτικό, νεαρό άνδρα.

Πλησίασε τον αδερφό μου στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και του απεκάλυψε

την ασυνήθιστη ιστορία της μεταστροφής του στο Χριστό.

Στεναχωριόταν πολύ από τις ατελείωτες μετακινήσεις και συζητήσεις που γίνονταν τη στιγμή που οι ιερείς

μεταλάμβαναν στο ιερό και ετοιμάζονταν για την έξοδο στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Ποτήριο, για να κοινωνήσουν οι πιστοί.

Γιατί όλοι αρχίζουν να πηγαινοέρχονται αυτή την ιδιαίτερη, γεμάτη αδημονία, στιγμή,

όταν ο Κύριος βρίσκεται στην Αγία Τράπεζα; ρώτησε τον αδελφό μου.


Θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία μου.

Ζούσα όπως η πλειοψηφία των νέων ανθρώπων της εποχής μας, μακριά από το Θεό,

μέσα στη διαφθορά, διάγοντας έκλυτη ζωή με οινοποσία και άλλες αμαρτίες.

Όσο κι αν με νουθετούσε και με ικέτευε η μητέρα μου, πιστή γυναίκα, ν’ αφήσω την αμαρτωλή ζωή,

εγώ την αγνοούσα και μόνο γελούσα.

Οι αφηγήσεις της, ότι υπάρχει Θεός και αιώνια ζωή, μου φαίνονταν ανοησίες.

Γελούσα με τις επιπλήξεις της, ζητώντας της να μ’ αφήσει ήσυχο.

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα, επιστρέφοντας στο σπίτι με τη μοτοσυκλέτα,

μετά από την καθιερωμένη βόλτα, είχα ένα ατύχημα και σκοτώθηκα.


Απρόσμενα αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν στον αέρα.

Κοίταζα μ’ έκπληξη το ματωμένο σώμα μου, μην κατανοώντας γιατί ήμουν διπλός, και στεκόμουν και ήμουν ξαπλωμένος.

Αργότερα είδα κόσμο να τρέχει κοντά μου και να προσπαθεί να με συνεφέρει.

Ήρθαν οι πρώτες βοήθειες και οι γιατροί προσπαθούσαν να με γυρίσουν στη ζωή.

Όμως εγώ δεν ήθελα να επιστρέψω στο νεκρό σώμα μου.

Με φορείο μ’ έβαλαν στο ασθενοφόρο και με πήγαν στο νεκροτομείο.

Τη στιγμή εκείνη έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ουρανό.

Ξαφνικά είδα το Ζωντανό Χριστό τόσο πανέμορφο, τόσο ταπεινό και πράο,

μέσα σε πύρινη λάμψη να στέκεται από επάνω μου και να με κοιτάζει.


-Γιατί ζεις έτσι; με ρώτησε ο Κύριος.

Εκείνη τη στιγμή, από το μεγάλο φόβο που κατείχε την αμαρτωλή ψυχή μου, κουβαριάστηκα κι αναφώνησα:

-Κύριε, συγχώρεσέ με!!! και άκουσα την απάντηση…

-Για τις αμαρτίες σου και την ακάθαρτη ζωή σου είσαι άξιος του Άδη.

Όμως οι προσευχές και το κλάμα της μητέρας σου έφθασαν σε Εμένα. Σε συγχωρώ και σε στέλνω πίσω στη γη.

Πήγαινε και μάθε ότι η σωτηρία βρίσκεται μόνο στην Εκκλησία, μέσω της μετάνοιας και της Αγίας Κοινωνίας.


Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, αισθάνθηκα πάλι να μπαίνω στο σώμα μου και από τους φοβερούς πόνους,

άρχισα, να βογκώ και να στριφογυρίζω.

Οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι. Αντί για το νεκροτομείο, με μετέφεραν στο νοσοκομείο για εγχείριση. Ο Θεός με επέστρεψε στη ζωή.

Και να, λοιπόν, τώρα θεραπευμένος, με ιδιαίτερη ευλογία έρχομαι στη Θεία Λειτουργία σ’ αυτό το μοναστήρι.

Με φόβο αναμένω πότε θα βγει ο ιερέας με το Άγιο Ποτήριο για να προσκυνήσω το Ζωντανό Θεό,

ο Οποίος μου αποκάλυψε ότι με την Κοινωνία του Αγίου Σώματος και του Αίματος Του,

μπορούμε να σωθούμε και να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.

Να, γιατί με απορία και σύγχυση κοιτάζω τους ανθρώπους που πηγαινοέρχονται ενώπιον του μεγάλου Μυστηρίου,

διαταράσσοντας την ευλογημένη ατμόσφαιρα, όταν πράγματι ο Ίδιος ο Κύριος έρχεται από την Ωραία Πύλη,

προτείνοντας τον Εαυτό Του για τροφή.

Και έβαλε το χέρι του αδελφού μου, σφίγγοντας το σε γροθιά, στο τεράστιο βαθούλωμα που υπήρχε στο κρανίο του,

μετά το χτύπημα με τη μοτοσυκλέτα.

Μ’ αυτό ήθελε ν’ αποδείξει την αυθεντικότητα όλων όσων βίωσε και διηγήθηκε.


Αυτή η αληθινή ιστορία βαθιά μας συγκλόνισε.

Συχνά τη διηγούμαι στα κηρύγματά μου, σαν αληθινή μαρτυρία εκείνης της ανείπωτης Αγάπης,

την οποία έφερε ο Κύριος από τους ουρανούς, καλώντας όλους τους αμαρτωλούς σε μετάνοια,

ώστε ν’ αναγεννηθούν μέσω της Αγίας Κοινωνίας και να έλθουν προς την Αλήθεια.



ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΓΚΑΝ
“ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ”

optiko.net

[XAPA]

Η συγκλονιστική ιστορία του Βιργίλιου Γεωργίου

Είναι γνωστή σε κάποιους, η ιστορία
του πατρός Virgil Georgiou ιερέως Μολδαβικής καταγωγής.


Γράφει στο ημερολόγιό του ότι 15 ετών παραπονέθηκε στον πατέρα του ιερέα
γιατί έχει το όνομα Βιργίλιος,
χωρίς να υπάρχει προστάτης Άγιός του.

Ο πατέρας του εξήγησε ότι ο Βιργίλιος
ήταν σπουδαίος ποιητής
και εάν ήθελε μπορούσε
να γίνει ο ίδιος Άγιος
ώστε οι επόμενες γενιές
να έχουν Άγιο Βιργίλιο.

Εκείνος με χαρά πάει στο δωμάτιο του .
έχοντας στόχο ζωής την Αγιότητα.

Το βράδυ όμως δε μπορεί
να κοιμηθεί από την αγωνία
να μάθει πώς γίνεται
κάποιος Άγιος.

Ξυπνά τον πατέρα του
και τον ρωτά.

Εκείνος μάλλον βιαστικά
του απαντά:

"Να αγαπάς τους εχθρούς σου"

Φεύγει πάλι για το κρεβάτι του
αλλά μετά από λίγο
τον επισκέπτεται ο πατέρας του
γιατί ακούει αναφιλητά.

Τι έχεις παιδί μου;

Πατέρα δεν έχω εχθρό...
άρα δεν μπορώ να γίνω Άγιος...

Και ο πατέρας απαντά:

Είσαι ακόμα μικρός...κάποιος εχθρός
θα εμφανιστεί στην ζωή σου..

Τα φέρνει έτσι όντως η ζωή
και στα 60 του χρόνια
ανακαλύπτει ποιός είναι
ο δολοφόνος του πατέρα του.

Και τότε το θυμήθηκε..

Να η ευκαιρία..
Να τον συγχωρέσει
για να βαδίσει τα πρώτα σκαλιά
της αγιότητας.

Εάν όλα τα παραπάνω
μοιάζουν ως παραμύθι,
δεν είναι.

Μάλλον σαν παραμύθι
μοιάζει η δική μας
προοπτική να βρούμε
τη δύναμη να συγχωρούμε
φίλους και εχθρούς...


(Π. Ιωάννης)

[XAPA]

Από την πείρα του Αγίου παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτη…



Από την υπομονή στις θλίψεις διακρίνονται όσοι αγαπούν τον Θεό.

Όταν ο Θεός θελήση να βοηθήση μία ψυχή βασανισμένη, δεν την απαλλάσσει από τις θλίψεις, αλλά της χαρίζει υπομονή.

Όλοι οι Άγιοι στην θλίψη εδοκιμάσθηκαν και όχι στην χαρά. Και ο Χριστός στους μακαρισμούς την θλίψη εμακάρισε και όχι την χαρά.


Από το 1933 που ήρθα για καλόγερος μόνο τρία χρόνια είδα ευτυχία στον εαυτό μου.

Και τόση ευτυχία που είπα ότι άλλος άνθρωπος σαν κι εμένα ευτυχής σ’ αυτήν την ζωή δεν υπάρχει.

«Ο ευτυχέστερος άνθρωπος του κόσμου είμαι εγώ», έλεγα. Τα δε υπόλοιπα χρόνια είμαι πνιγμένος στις θλίψεις.

Έφθασα στο σημείο να πω ότι ο δυστυχέστερος άνθρωπος του κόσμου είμαι εγώ.

Πολλές φορές είπα: «Ο Θεός με εγκατέλειψε».

Η δε πείρα, η φαρμακερή πείρα, με έμαθε ούτε στο ένα να χαίρωμαι υπερβολικά και να το ρίχνω έξω,

ούτε πάλι στο άλλο να απελπίζωμαι και να απογοητεύωμαι. Γνωρίζει ο Θεός τι κάνει· θέλει να με σώση.


Να ευχώμεθα ο Θεός να μας δίδη υπομονή και όχι να μας πάρη τα βάσανα, γιατί αυτά μας πηγαίνουν στον Παράδεισο.

Ο άνθρωπος δοκιμάζεται με τα βάσανα, με την θλίψη, με την ασθένεια, με τις κακουχίες. Εκεί θα πάρεις τον μισθό σου.

Ξάπλα, κοιμώμενος δεν παίρνεις μισθό.

Είπε σε κάποιον: «Ουδέποτε λειτούργησα χωρίς δάκρυα και πολλές φορές με περιέλαμψε άκτιστο φως».


Το Άγιο Πνεύμα παρακολουθεί την καρδιά να δη τους λογισμούς.

Αν έχη κακούς λογισμούς (ο μοναχός), αν μετεωρίζεται, τότε δεν έρχεται να κατοικήση μέσα του.

Να μην υπάρχη κενό μεταξύ του νου και του Θεού, για να μην εισχωρούν ξένοι λογισμοί.

Όσο καλύτερα προετοιμάζεσαι για την Λειτουργία, την θεία Μετάληψη, τόσο περισσότερο την αισθάνεσαι.


Η ευχή έχει βαθμούς. Η ευχή φέρνει τα δάκρυα.

Δάκρυα από δάκρυα έχουν διαφορά. Υπάρχουν τα δάκρυα που ξηραίνουν τον άνθρωπο. Τον κάνουν πετσί και κόκκαλο.

Αυτά είναι δάκρυα μετανοίας. Είναι άλλα δάκρυα χαράς, είναι άλλα δάκρυα ευχαριστίας εις τον Θεόν.

Είναι άλλα δάκρυα έρωτος (θείου).


Αυτά τα δάκρυα, όταν ο γερω-Ιωσήφ ήταν σε περίοδο θείου έρωτος, είχε ένα μαντήλι και τα σκούπιζε.

Και έπειτα, όταν πέρασε αυτή η περίοδος, το μαντήλι ευωδίαζε τόσο πολύ, που νόμιζες ότι όλα τα αρώματα του κόσμου

τα είχε το μαντήλι αυτό επάνω του. Τόσο ευωδίαζε.


Είδες πολλά χαρίσματα; Υπάρχει πολλή ταπείνωση.

Και στην ευρυχωρία και στην ανάπαυση δεν μανθάνει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό έδωσε ο Θεός πειρασμούς.

Οι πειρασμοί διδάσκουν τον άνθρωπο. Η χάρις δεν διδάσκει τόσο όσον οι πειρασμοί.

Ό,τι είναι της ανάγκης (από τα υλικά) δεν είμεθα υπό κατάκριση.

Όταν δεν είναι της ανάγκης και το χειρίζεσαι ως ανάγκη, αυτό είναι υπό μέμψη.


Αν στα μικρά είσαι αμελής, στα μεγάλα θα προκόψεις;

Δυο πατέρες αφού έφαγαν και έκαναν το Απόδειπνο είπε ο ένας στον άλλο:

«Να πιούμε ένα ποτήρι κρασί να ξεπλύνουμε το στόμα μας» και απαντά ο άλλος που ήταν πιο πνευματικός:

«Όχι το στόμα, το Απόδειπνο θα ξεπλύνουμε».


Από το στόμα (δηλαδή από το φαγητό) προέρχεται και η υγεία και η ασθένεια του σώματος.

Έρχονται εδώ διάφοροι, αλλά όλους δεν μπορώ να τους αναπαύσω.

Ήρθε μία φορά ένας καθηγητής Πανεπιστημίου και μου είπε ότι έχει πρόβλημα με την γυναίκα του.

Του είπα ότι φταις εσύ, γιατί δεν την αγαπάς πραγματικά, και έφυγε σκανδαλισμένος. Περίμενε να του δώσω δίκαιο.

Κάποια γυναίκα μου έστειλε γράμμα. Πήγα να τ’ ανοίξω και βρωμούσε. Κατάλαβα ότι είχε πάει σε μάγους.



Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση, Άγιον Όρος 2011, σελ. 542 (επιλογή)


inpantanassis

[XAPA]

«Γίνε και ‘συ σαν τα πουλιά…! ψάλλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο.

Είναι πάντοτε χαρούμενα»


(Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα)



~ Κάποτε ήρθαν σε μένα δυο γυναίκες που έφεραν μαζί τους μια τρίτη, η οποία έσερνε το πόδι της. Ίσα που μπορούσε να περπατήσει.

Είπε ότι πέρασε από ένα σωρό γιατρούς, αλλά δεν κατάφεραν να της πουν τι έχει. Εγώ της είπα ότι ήταν αδύναμη νευρολογικά.

Της είπα επίσης ότι η δική μου η κατάσταση ήταν χειρότερη από τη δική της! Εκείνη μου είπε ότι ο άντρας της την είχε παρατήσει.

‘’Μα ασφαλώς!’’ της είπα. ‘’Ποιος θα φροντίσει τα παιδιά, ποιος θα ετοιμάσει τα γεύματα του,

τη στιγμή που εσύ έχεις τέτοια κατάθλιψη; Δεν έχεις φυσική αρρώστια! Έχεις απλά μεγάλη κατάθλιψη.


Τραγούδα! Τραγούδα και ο άντρας σου θα επιστρέψει σε σένα!’’

Της είπα ότι θα πήγαινα στην εκκλησία να διαβάσω μερικές ευχές, και πως ήθελα από αυτή να γυρίσει μόνη της στο σπίτι της.

Εκείνη με κοίταξε για λίγο και κατόπιν έτρεξε σχεδόν στο αμάξι. Οι άλλες δυο έμειναν έκπληκτες .

‘’Η φίλη σας είναι καλά’’, τους είπα, ‘’δεν χρειάζεται πλέον τη βοήθεια σας!’’


***


Όλοι συμπεριφέρονται λες και πρόκειται να ζήσουν για πάντα. Μοιάζει πραγματικά ότι το τέλος είναι πολύ κοντά.

Τα ζώα διαθέτουν χαρά ζωής, αλλά τους την αφαιρούμε. Εκείνα διαθέτουν χαρά κι εμείς διαθέτουμε τόσα πολλά περισσότερα

μαζί με τη χαρά, κι όμως δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι.

Τα ζώα δεν ανησυχούν ποτέ για το αύριο, δεν σωρεύουν τροφή στους σιτοβολώνες και τις αποθήκες,

κι ωστόσο ο Κύριος πάντοτε τα ταΐζει. Εκείνα τσιμπολογούν ένα κλαράκι εδώ, ένα σποράκι παραπέρα,

βρίσκουν καταφύγιο σε μια τρύπα ή σε κάποιο λαγούμι, κι είναι γεμάτα ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό.

Δεν συμβαίνει το ίδιο με μας τους ανθρώπους.


Τα πουλιά ψάλλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο.

Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, στις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά.

Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι- τότε είναι που βγαίνουν να ζητήσουν τροφή για τα μικρά τους.

Κατόπιν, αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν- απλώς το κάνουν.

Κι εμείς; Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφηδες και κατηφείς∙ δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο.

Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών. Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι.

Τί είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τίποτα στην πραγματικότητα… Έτσι δεν είναι;



Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Βίος και Διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Περί λογισμών, σελ 73, 175 εκδόσεις Εν πλω, 2012.


***


Κάποια μέρα, μια κοπέλα με ψυχολογικά προβλήματα ήρθε στον πατέρα Θαδδαίο. Την συμβούλεψε με τα παρακάτω λόγια:

“Να τραγουδάς, να ψάλλεις όταν δεν αισθάνεσαι καλά, γιατί η κακή δύναμη δεν το αντέχει αυτό καθόλου.”

Κάποτε μια γυναίκα είχε μεγάλα προβλήματα. Όταν οι γείτονες την έβλεπαν πόσο γλυκά χαμογελούσε, απορούσαν.

Ο πατήρ Θαδδαίος της έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με χαμόγελο.

‘Ελεγε ο πατήρ Θαδδαίος: “Όλα γίνονται πιο εύκολα όταν αντιμετωπίζουμε την ζωή με χαμόγελο.

Όταν μας βομβαρδίζουν και μας πολεμούν να χαμογελούμε και έτσι θα βγαίνουν τα δηλητήρια από τον οργανισμό μας”.

“Να τραγουδάτε ακόμα και όταν είστε λυπημένοι ειδικά θρησκευτικά τραγούδια, γιατί αυτά ηρεμούν τα νεύρα μας”.



Από το βιβλίο: Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, Πνευματικές Συζητήσεις, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σ. 134-135.

iconandlight

[XAPA]

''Η πόρτα της καρδιάς''



Ένας ζωγράφος σχεδίασε ένα πίνακα.

Τον ονόμασε ''Η πόρτα της καρδιάς''.

Στην έκθεσή του, ένας προσκεκλημένος παρατήρησε ότι από την πόρτα έλειπε το χερούλι.

Όταν το είπε στο ζωγράφο, εκείνος του απάντησε:

Είναι γιατί η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα!!!

Ο σπόρος της αγάπης βρίσκεται μέσα μας.

Μια αγάπη χωρίς φιλαυτία... καταπίεση και επιβολή...χωρίς ιδιοτέλεια...

που σέβεται την ελευθερία του άλλου κι εκτιμά την προσωπικότητά του...

μια αγάπη που δε μας γειώνει δε μας καθηλώνει στη γη αλλά μας απογειώνει

ψηλά...στον Ουρανό.


Ας την προσφέρουμε απλόχερα κι ας κάνουμε μια γενναία προσπάθεια στην πορεία μας να γίνουμε μικροί άγιοι ,

γεμάτοι δυνατή πίστη , αγάπη φλογερή,

ψυχές που προσφέρουν ο,τι μπορούν, συγχωρούν χωρίς να κρατούν κακίες,

συμπαραστέκονται στον πόνο του άλλου

γιατί η ζωή εμπεριέχει χαρά , γέλιο αλλά και πόνο και δάκρυ.


Μη λησμονούμε ότι δεν είμαστε το σώμα που έχει μια ψυχή

αλλά η ψυχή που έχει ενδυθεί ένα προσωρινό σώμα.


Η ψυχή μας είναι φτιαγμένη να εκτιμά τα μικρά και καθημερινά ,

να αναγνωρίζει και να απολαμβάνει την ομορφιά της απλότητας ,

να ασκείται στην υπομονή.


H έκφραση αγάπης και καλοσύνης είναι δύναμη που γκρεμίζει τοίχους

αλλά πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να εκφράσεις την αδυναμία σου.




orthodoxigynaika