Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Θα΄ρθουν δυσκολίες παιδί μου, θα΄ρθουν δυσκολίες αλλά μην απελπιζόμαστε, διότι

την Εκκλησία και τον κόσμο ολόκληρο τον κρατάει στα χεράκια Του ο Χριστός!»

Άγιος Πορφύριος



Θυμάμαι ήταν 19 Οκτωβρίου 1981 και πήγα στον Άγιο (Πορφύριο). Τον βρήκα κλαμμένο και τον ρώτησα:

-Τι έχετε Γέροντα;

–Δεν πάμε καλά.

-Γιατί Γέροντα;

–Θα΄ρθουν δυσκολίες παιδί μου, θα΄ρθουν δυσκολίες αλλά μην απελπιζόμαστε, διότι την Εκκλησία και τον κόσμο ολόκληρο

τον κρατάει στα χεράκια Του ο Χριστός!


Το 1984 πήγα στον Άγιο και μου ΄κανε επίθεση λέγοντας:

Τόσα χρόνια ζητωκραυγάζαμε, χειροκροτούσαμε τη Δημοκρατία… Μας τα πήραν όλα. Αφήσαμε και μας τα πήραν όλα!

Πήραν τη γλώσσα μας, πήραν την ιστορία μας, πήραν τη θρησκεία μας… Κι εσείς χειροκροτείτε τη Δημοκρατία!…

…Ο Άγιος έκλαιγε για την Ελλάδα από το 1981. Έκλαιγε μέρες για την Ελλάδα!!!


Λίγο καιρό πριν φύγει για το Άγιον Όρος, κάποιος τον ρώτησε

–Και με την Ελλάδα, Γέροντα, τι θα γίνει;

– Τι θα γίνει; Βρε παιδιά, έχει έναν άνθρωπο ο Θεός τον οποίο θα μας στείλει και ο οποίος θα αναλάβει την Ελλάδα.

Η εποχή μας είναι σαν την εποχή του Χριστού. Και τότε ο κόσμος είχε φτάσει σε αθλία κατάσταση.

Ο Θεός μας λυπήθηκε και τώρα, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Βλέπω μέσα από την συμφορά να εμφανίζεται κάποιος

πολύ σπουδαίος άνθρωπος του Θεού ο οποίος θα συνεγείρει και θα ενώσει τον κόσμο προς το καλό.


Ζητείται ηγέτης, πατέρας, αρχηγός, Ορθόδοξος Έλληνας Χριστιανός. Ο Θεός τον έχει…

Όταν είχε φτάσει η ανθρωπότητα και η Εκκλησία στο μηδέν (σχεδόν, κατά το ανθρώπινον) έστειλε ο Θεός

τον Μέγα Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη.


Επίσης όταν η Επανάσταση στην Πελοπόννησο έσβηνε και ο Κολοκοτρώνης δεν ήξερε τι να κάνει, παρακάλεσε την Παναγία

και εκείνη έστειλε τον πιο αγαπημένο της, τον Ιωάννη Καποδίστρια!

Και τώρα, σε αυτή τη δυσκολία, έχει έναν άνθρωπο ο Θεός. Ποιος είναι, δεν ξέρουμε.



*Μαρτυρία π. Ανανία Κουστένη,

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης, Μαρτυρίες – ΤΟΜΟΣ Α’» (Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων – Άγιον Όρος)


simeiakairwn

[XAPA]

Τα τρία φόβητρα των δαιμόνων


Στον εργάτη Πρέντραγκ Α. για τα τρία φόβητρα των δαιμόνων


Διάβασες κάπου την ιστορία από τη ζωή του αγίου Ιωάννου του Βόστρσκο.

Μια φορά, όταν αυτός ο μακάριος Ιωάννης προσευχόταν , άνοιξε η πνευματική όρασή του και είδε τα δαιμόνια.

Ούτε τολμούσαν να πλησιάσουν τον άνθρωπο του Θεού , ούτε ήθελαν να απομακρυνθούν μακριά απ’ αυτόν.


Βλέποντάς τους πώς τους περιέβαλε ο φόβος, ο Ιωάννης τους ρώτησε τι είναι αυτό που φοβούνται περισσότερο;

Τα δαιμόνια απάντησαν «Τρία πράγματα : εκείνο που εσείς οι χριστιανοί φοράτε γύρω από το λαιμό ,

εκείνο που νίβεστε στην Εκκλησία και εκείνο που τρώτε στην Εκκλησία».


Πάλι ρώτησε ο άνθρωπος του Θεού: «Και απ’ αυτά τα τρία τι φοβάστε περισσότερο;».

Του απάντησαν οι πολίτες της κόλασης: «Εκείνο που τρώτε στην Εκκλησία».

Δεν σου είναι σαφές αυτό; Εκείνο που οι χριστιανοί φορούν γύρω από τον λαιμό είναι ο σταυρός.

Εκείνο με το οποίο βαπτίζονται ή βρέχονται στην Εκκλησία είναι ο αγιασμός.

Και εκείνο που τρώνε στην Εκκλησία είναι η αγία Μετάληψη.


Ο σταυρός είναι σημάδι της νίκης μέσω του μαρτυρίου από αγάπη.

Το αγιασμένο νερό καθαρίζει και επισημαίνει την πνευματική και τη σωματική καθαρότητα.

Η Μετάληψη είναι το ουράνιο τραπέζι , που προσφέρεται στην ψυχή για τροφή με το σώμα και το αίμα του Θεού.

Είναι, δηλαδή, παράξενο που οι δυνάμεις της κόλασης τρέμουν αυτά τα τρία;


Αυτές ψιθυρίζουν στους ανθρώπους εντελώς αντίθετες συμβουλές , και είναι οι εξής:

Να αποφεύγουν οπωσδήποτε κάθε μαρτύριο , ώστε να ξεριζώσουν από τις ανθρώπινες καρδιές την αγάπη και τη φιλανθρωπία.

Να ζουν στην αμαρτωλή ακαθαρσία , με την οποία θέλουν να κάνουν τους ανθρώπους υποταγμένους τους και κοντινούς συγγενείς ,

και να τους απομακρύνουν από τον πεντακάθαρο Θεό.

Να πεθαίνουν και να σκοτώνουν την ψυχή τους με την πείνα μη δίνοντάς της καμία θεϊκή τροφή

(την οποία η ψυχή από τη φύση της λαχταρά) ∙ αλλά να τρέφονται μόνο με τη γήινη τροφή σαν τα ζώα.


Και φοβούνται περισσότερο τη Μετάληψη τα πνεύματα της κόλασης, επειδή αυτό είναι το στέμμα της ανθρώπινης ανύψωσης

προς τον Θεό και της ένωσης με τον Θεό.


Από τον Θεό ευλογία σε σένα και ειρήνη.


Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
Δεν φτάνει μόνο η πίστη…
ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»

talantoblog

[XAPA]

Μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο; – (Γερόντισσα Γαβριηλία )



Μ.: Αδελφή μου, όταν βλέπουμε κάτι στραβό στον άλλον, πως μπορούμε να τον κάνουμε ν’ αλλάξει σ’ αυτό το σημείο;


Γερόντισσα: Είναι μεγάλη πλάνη να νομίζεις ότι με την προσπάθειά σου μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο. Ποτέ.

Με την ζωή σου, μπορεί. Με την προσπάθεια, την ομιλία, την αντίθεση και με όλα αυτά, ποτέ, ή πάρα πολύ σπάνια.

Η αλλαγή, θα γίνει όταν έρθει η Ώρα του Θεού.


Εάν εσύ αλλάξεις τον εαυτόν σου και γίνεις το ζωντανό παράδειγμα αυτού που θέλεις ν’ αλλάξεις, το ιδεώδες του,

και σε δει ευτυχισμένη, τότε θ’ αλλάξει.

Όταν προσεύχεται κανείς για έναν άνθρωπο, αυτό είναι εντάξει.


Αλλά, όταν προσπαθεί να τον αλλάξει, όχι. Αυτό είναι μόνο στο Χέρι του Θεού.

Ο Θεός έχει το Πρόγραμμά Του για την ζωή του καθενός μας. Για όλους. Εμείς είμεθα ελεύθεροι.


Δεν ξέρουμε όμως ότι Εκείνος ξέρει τι θα κάνουμε. Εκείνος τα ξέρει όλα.

Ξέρει την πορεία μας μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής. Εμείς δεν την ξέρουμε.

Κι αν Μ. μου, προσπαθήσουμε τον εαυτό μας, να ενώνουμε περισσότερο με τον Θεό,

τότε δεν θα έχουμε ανάγκη να κάνουμε τίποτε.


Γιατί αυτομάτως θα γινόμαστε παράδειγμα σ’ αυτούς που θα θέλαμε να δούμε στο Δρόμο Του.

Όμως, είναι φυσικό, τόσο με τα νειάτα σου, όσο και με την αγάπη που έβαλε ο Θεός μέσα στην καρδιά σου,

να μην μπορείς στην αρχή τουλάχιστον, να το καταλάβεις και να απογοητεύεσαι και να λες:


«Τι κατάστασις είναι αυτή; Τόση προσπάθεια, κι ακόμα αυτός εκεί;» Ξέρεις όμως;

Το ίδιο λέει και ο Θεός μαζί μας: «Τόσες φορές συγχώρεσα. Τόσες φορές έκανα υπομονή. Ακόμα αυτός;»

Και τότε, η συνέχεια θα είναι σε προσευχή. Όπως και η αρχή είναι στην προσευχή. Χωρίς να κρίνουμε τον άλλον.


Μια φορά, όταν είχα καταλάβει πια ότι η προσευχή είναι το παν, είδα στον δρόμο δύο παιδάκια,

στον θυμό τους πάνω, να σκοτώνονται στο ξύλο. Δεν πήγα να τα χωρίσω, όπως θα πήγαινα παλιά,

αλλά έβαλα αμέσως σε πράξη αυτό που πίστευα. Γύρισα από την άλλη μεριά το κεφάλι και είπα:

Κύριε, βάλε Εσύ την Ειρήνη Σου ανάμεσα στα δύο τους. Κι ώσπου να γυρίσω να τα δω, αυτά γελούσαν και παίζαν πάλι…

Ήταν μια απάντηση του Θεού. Να το ξέρεις Μ. μου.


Η ειρήνη και η γαλήνη μας, και το πως ζούμε είναι που δείχνουν το πόσο πιστεύουμε.

Γι’ αυτό, μπορεί ένας άνθρωπος να μας λέει τα καλύτερα διδάγματα.

Όμως, αν τον δούμε ταραγμένο, ανήσυχο και να παραπαίει ο ίδιος, δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτά που θα μας πει.


Αν θέλουμε λοιπόν να βοηθήσουμε τους άλλους, σκοπός της ζωής μας πρέπει να είναι να πλησιάζουμε

όσο μπορούμε στο Πρότυπο, δηλαδή στον Κύριο.



από το βιβλίο: «Η Ασκητική της Αγάπης – Γερόντισσα Γαβριηλία»

πηγή: proseuxi.gr

[XAPA]

Τότε λέει ο πατήρ Παΐσιος:

«Μην στεναχωριέστε! Θα βάλουμε το Χατζηεφεντή να τη σβήσει!


π. Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού



Το 1978 όταν έγιναν οι μεγάλοι σεισμοί στη Θεσσαλονίκη και έπεσαν οι πολυκατοικίες και σκοτώθηκε κόσμος, αν θυμάστε,

εγώ ήμουν τότε φοιτητής και έτυχε να είχε έρθει ο πατήρ Παΐσιος στη Σουρωτή, στο μοναστήρι αυτό στο οποίο ετάφη.

Και πήγα την προηγούμενη μέρα και τον είδα και του λέω:

«Γέροντα, γίνονται συνέχεια σεισμοί».


Γινόντουσαν μέχρι 1.500 σεισμοί την ημέρα. Φανταστείτε τι γινόταν. Έφτασε να έχει 1.500 σεισμικές δονήσεις το εικοσιτετράωρο.

Κάθε λίγο κουνιόταν όλη η πόλη. Και όχι για μια μέρα, επί πέντε-έξι μήνες γινόντουσαν αυτά τα πράγματα.

Ο πατήρ Παΐσιος είχε κατέβει τότε στη Θεσσαλονίκη -και πιστεύω ότι κατέβηκε διότι ο Θεός τον φώτισε να κατέβει

γιατί ο κόσμος ήταν πολύ τρομαγμένος- και έτρεχαν όλοι να τον δουν.


Πήγα και εγώ και του λέω:

«Γέροντα, πολλοί σεισμοί. Δεν μπορούμε ούτε να διαβάσουμε ούτε τίποτα». Και πράγματι είχαμε κατατρομάξει.

Λέω: «Τι θα γίνει; θα σταματήσουν οι σεισμοί;» Μου λέει: «Να προσεύχεσαι να λυπηθεί ο Θεός τον κόσμο.

Και τα μικρά παιδιά να προσεύχονται. Αν προσεύχονται και τα μικρά παιδιά ο Θεός θα βοηθήσει.

Και μη φοβάσαι, μου λέει, ο Θεός θα τα οικονομήσει τα πράγματα».


Αλλά ήταν πολύ λυπημένος και λέει: «Ακόμα δεν τελειώσαμε, έχουμε ακόμα μπρος μας..»

Και το ίδιο βράδυ εκείνο έγινε ο μεγάλος σεισμός και έπεσαν οι πολυκατοικίες και σκοτώθηκε ο κόσμος. Παρά πολύς κόσμος.

Την επόμενη μέρα κατατρομαγμένοι όλοι μας τρέξαμε στην ύπαιθρο και εμείς που να πάμε, πήγαμε στο μοναστήρι.

Ήταν Ιούνιος, ήταν πολύς κόσμος στο μοναστήρι ίσως και 500 άτομα. Τότε γύρω-γύρω από το μοναστήρι ήταν χωράφια.


Όταν είδαμε τον Γέροντα τού λέμε έγινε σεισμός μεγάλος κλπ. Λέει: «Μη φοβάστε!» Μου λέει εμένα:

«Τι φοβάσαι; όταν ήσουνα μικρός εσύ, δεν σε κουνούσε η μάνα σου στην κούνια; ε, τώρα που μας κουνάει ο Θεός, φοβάσαι;

Δεν είναι τίποτα». Έλεγε στον κόσμο έτσι για να τον ενθαρρύνει.


Αλλά ξαφνικά ενώ εκείνος ήταν στο κελλάκι του και δεν δεχόταν κανέναν, προσευχόταν, πήρε φωτιά η περιοχή γύρω.

Άρπαξαν τα χωράφια που ήταν σιτηρά φωτιά, και κύκλωσε η φωτιά το μοναστήρι.

Εν τω μεταξύ που να έρθει η πυροσβεστική εκεί, ήταν αδύνατο. Διότι έτρεχαν όλοι κάτω στη Θεσσαλονίκη αφού έσπασαν όλες

οι βιτρίνες, έπεσαν πολυκατοικίες, παγιδεύτηκε κόσμος στο ασανσέρ. Παντού γινόταν χαλασμός Κυρίου!


Άναψε η φωτιά γύρω-γύρω από το μοναστήρι και ερχόταν προς τα πάνω μας.

Όλος ο κόσμος κατατρόμαξε διότι έτσι όπως πηγαίναν τα πράγματα και με τον αέρα που φυσούσε, σε 5-10 λεπτά

θα καιγόταν και το μοναστήρι και εμείς όλοι. Μας κύκλωσε η φωτιά. Τρέξανε όλοι στον πατέρα Παΐσιο και του λένε:


«Γέροντα, θα καούμε εδώ! Πήρε φωτιά!»

Στην αρχή δεν δώσαμε σημασία αλλά μετά που είδαμε ότι μας έζωσε η φωτιά ήταν αδύνατο να φύγουμε, πού να πάμε!

Τότε λέει ο πατήρ Παΐσιος: «Μην στεναχωριέστε! Θα βάλουμε το Χατζηεφεντή να τη σβήσει!» Δηλαδή τον Άγιο Αρσένιο.

Και έβγαλε τα λείψανα του Οσίου Αρσενίου, την τίμια κάρα, και έτσι από ψηλά εκεί που ήταν σταύρωσε

τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος και σε 10 λεπτά, το πολύ 10 λεπτά, φύσηξε ο άνεμος αντίθετα και έσβησε μόνη της η φωτιά

μπροστά στα μάτια μας χωρίς να χρειαστεί ούτε πυροσβεστική ούτε τίποτα!

Τέτοια θαύματα από τον Άγιο Αρσένιο πάμπολλα.



proskynitis

[XAPA]

Η προσευχή μιας Καππαδόκισσας γιαγιάς… Τέτοιες άγνωστες, ταπεινές, αγιασμένες

γιαγιές στηρίζουν με τις προσευχές τους την Εκκλησία


Έλεγε η γερόντισσα Μακρίνα της Πορταριάς:

Στο Βόλο υπάρχει η συνοικία του Αγίου Βασιλείου.

Εκεί μετά την Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν Καππαδόκες πρόσφυγες.

Ζούσαν στα προσφυγικά σπιτάκια των δυο δωματίων που ήταν χαμηλοτάβανα και πολύ φτωχικά.


Η εκκλησία όμως του Μ. Βασιλείου που έχτισαν είναι πετρόκτιστη, ευρύχωρη και μεγαλοπρεπής.

Στο τέμπλο τις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας, του Τιμίου Προδρόμου και του Μ. Βασιλείου τις έφεραν από την Καππαδοκία.

Είναι εικόνες με πρόσωπα ασκητικά που δημιουργούν κατάνυξη.

«Σε ένα απ’ αυτά τα προσφυγικά σπιτάκια ζούσε μια γιαγιά με την οικογένεια του γιού της.

Κάθε πρωί ο γιος με τη νύφη της πήγαιναν για δουλειά. Η γιαγιά έμενε στο σπίτι με τα εγγονάκια της.


Όταν τελείωνε τις απαραίτητες δουλειές του νοικοκυριού έλεγε:

–«Τώρα παιδιά, θα προσευχηθούμε.»

Στεκόταν μπροστά στις εικόνες και έλεγε με κατάνυξη την Ευχή στην τουρκική γλώσσα.

Η γιαγιά μιλούσε τουρκικά, όπως οι περισσότεροι Καππαδόκες.

Σε λίγη ώρα, ενώ συνέχιζε την προσευχή με υψωμένα τα χέρια της, το σώμα της σιγά σιγά σηκωνόταν στον αέρα μετέωρο

και τα δάχτυλα των χεριών της ακουμπούσαν στο ταβάνι.

Όταν τελείωνε την προσευχή της κατέβαινε και πατούσε κάτω.


Τα εγγονάκια της δεν φοβούνταν βλέποντας τη γιαγιά τους να σηκώνεται στον αέρα, γιατί τους είχε εξηγήσει

ότι όταν ο άνθρωπος προσεύχεται έτσι γίνεται. Ο Θεός τον σηκώνει ψηλά.

Αυτή η γιαγιά ήταν πολύ εγκρατής. Σ’ όλη της ζωή νήστευε. Το τέλος της ήταν τόσο ειρηνικό που έφυγε ‘σαν πουλάκι’.

Όταν μετά από τρία χρόνια τα παιδιά της έκαναν την εκταφή της, τα οστά της ήταν πολύ ελαφρά και είχαν το χρώμα

που έχει το φίλντισι. Τα έβαλαν σε ένα κασελάκι, τα πήραν στο σπίτι τους και τα τοποθέτησαν στη γωνία του δωματίου

κάτω από τα εικονίσματα για να έχουν την ευλογία της».


Ένας πνευματικός που έμαθε αυτά τα θαυμαστά είπε:

Τέτοιες άγνωστες, ταπεινές, αγιασμένες γιαγιές στηρίζουν με τις προσευχές τους την Εκκλησία.

Ας έχουμε και εμείς την ευχή της».



(Από το βιβλίο «Θαυμαστές διηγήσεις της γερόντισσας Μακρίνας, ηγουμένης Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Βόλου» Μπαλδιμτσής Νικόλαος)

iconandlight

[XAPA]

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι



Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι.

Άκου τη συμβουλή μου:

Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλωσύνη.

Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση.


Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή.

Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος.

Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”.


Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία.

Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.

Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί!


Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι;

Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι παντού και πάντοτε ευθύς και ειλικρινής;

Πες ότι σου το είπε αυτό ο αδελφός σου κατά παραχώρηση Θεού, για να ταπεινωθείς και να διορθωθείς.


Και εσύ να νοιώθεις όχι αντιπάθεια, αλλά αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον αδελφό σου,

που, έστω και μ’ αυτό τον τρόπο, σε βοηθά να διορθωθείς και να σωθείς!

Όταν σε λυπούν ή όταν σε προσβάλλουν, τότε να ενθυμήσαι τα Πάθη του Κυρίου μας:


Όταν τον ύβρισαν, αυτός δεν ύβριζε,

όταν τον ειρωνεύονταν, αυτός δεν ειρωνευόταν,

όταν τον κτυπούσαν, αυτός δεν κτυπούσε,

όταν τον κακολογούσαν, αυτός δεν κακολογούσε,

αλλά σ’ όλα αυτά ανταποκρινόταν με ηρεμία: “Ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού” (Ιω. ιη’ 23).


Και προσευχόταν για τους σταυρωτές Του.

Να ζούμε, όπως έζησε ο Χριστός, δηλαδή με ταπείνωση, με υπακοή, με ανεξικακία.

Να φροντίζουμε να Τον μιμούμαστε, όσο γίνεται, σε όλα.


Μετά χαράς να βαδίζουμε τη στενή και τεθλιμμένη οδό, και να μισούμε τον φαρδύ και αστόχαστο βίο.

Πρόσεξε να μη σου κακοφαίνεται, όταν σου πουν λόγο σκληρό.

Οι λόγοι οι σκληροί, οι υβρισιές, οι καταφρονήσεις απαλλάτουν τον άνθρωπο από τους κακούς λογισμούς,

και μάλιστα τους αισχρούς.


Τον απαλλάτουν απ’ όλα τα πάθη, αρκεί να υπομένει.

Αν σε κοροϊδεύουν, εσύ κάνε καλούς λογισμούς, παίρνε το π.χ. για αστείο, και έτσι φεύγει εύκολα

η παρεξήγηση και το σκάνδαλο.


Ο Κύριος μακαρίζει τους πραείς. Λέγει ότι “αυτοί κληρονομήσουσι την γην” (Ματθ. ε’ 5).

Αυτός, που είναι πραγματικά πράος, όχι μόνο εξωτερικά δεν οργίζεται, αλλ’ ούτε και μέσα στην ψυχή του.

Την ώρα του παροξυσμού να προτιμάς τη σιωπή, την προσευχή και τη φυγή, και ποτέ σου δεν θα το μετανοιώσης.


Πολλοί οργίζονται όχι μόνον εναντίον ανθρώπων, αλλά και εναντίον αψύχων πραγμάτων, και αρχίζουν

να σπάνε αντικείμενα και να χτυπούν τα ζώα, που νομίζουν ότι τους έφταιξαν.

Όμως ο αληθινά πράος και ανεξίκακος δεν οργίζεται με τίποτε και είναι πάντοτε ειρηνικός.


Το Πνεύμα το Άγιο κατοικεί μέσα στην ψυχή του.

Η πραότης, όταν είναι κατά Θεόν, δεν είναι ούτε δειλία, ούτε αδυναμία,

αλλά είναι δύναμη πνευματική και πίστη στον Θεό αληθινή.


Ο πράος παραμένει ανεπηρέαστος στον νου και στην καρδιά του.

Δεν ταράσσεται, ούτε όταν τον κατηγορούν, ούτε όταν τον επαινούν ούτε όταν τον υπολογίζουν,

ούτε όταν τον αγνοούν, ούτε όταν τον εξυψώνουν, ούτε όταν τον ταπεινώνουν.


Αυτή όμως η αρετή είναι καρπός μεγάλης πίστης στον Θεό, βαθιάς ταπείνωσης και καθαρής προσευχής.

Ο πράος επηρεάζει και τους άλλους γύρω του.

Ειρηνεύει αυτούς, που διαπληκτίζονται, γαληνεύει αυτούς, που έχουν ταραχή και σύγχυση.



Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης


πηγή: proskynitis

[XAPA]

Τὸ μάλωμα καὶ ὁ ἔπαινος τοῦ παιδιοῦ

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου


Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ προσέχουν πολὺ νὰ μὴ μαλώνουν τὰ παιδιὰ τοὺς τὸ βράδυ,

γιατί τὸ βράδυ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν μὲ τί νὰ διασκεδάσουν τὴν στενοχώρια τους

καὶ ἡ μαυρίλα τῆς νύχτας τὴν μαυρίζει πιὸ πολύ.


Ἀρχίζουν νὰ σκέφτονται πῶς νὰ ἀντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις, μπαίνει στὴν μέση καὶ ὁ διάβολος,

καὶ μπορεῖ νὰ φθάσουν στὴν ἀπελπισία…

Τὴν ἡμέρα, καὶ νὰ ποῦν τὰ παιδιά: «θὰ κάνω αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο», θὰ βγοῦν ἔξω, θὰ ξεχαστοῦν, ὅποτε διασκεδάζεται ἡ στενοχώρια.


– Γέροντα, τὸ ξύλο βοηθάει τὰ παιδιὰ νὰ διορθωθοῦν;

– Ὅσο γίνεται, οἱ γονεῖς νὰ τὸ ἀποφεύγουν. Νὰ προσπαθοῦν μὲ τὸ καλὸ καὶ μὲ ὑπομονή,

νὰ δώσουν στὸ παιδὶ νὰ καταλάβει ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνει δὲν εἶναι σωστό.

Μόνον ὅταν εἶναι μικρὸ τὸ παιδὶ καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι ἐπικίνδυνο,

βοηθιέται, ἂν φάη κανένα σκαμπίλι, γιὰ νὰ προσέχει ἄλλη φορᾶ.

Ὁ φόβος, μήπως φάη πάλι σκαμπίλι, γίνεται...φρένο καὶ τὸ προστατεύει.


Ἐγώ, ὅταν ἤμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν ἀπὸ τὴν μητέρα μου παρὰ ἀπὸ τὸν πατέρα μου.

Καὶ οἱ δύο μὲ ἀγαποῦσαν καὶ ἤθελαν τὸ καλό μου. Καθένας ὅμως μὲ βοηθοῦσε μὲ τὸ δικό του τρόπο.

Ὁ πατέρας μου ἦταν αὐστηρός. Ὅταν κάναμε καμιὰ ἀταξία, μᾶς ἔδινε σκαμπίλια.

Ἐγὼ πονοῦσα λίγο ἀπὸ τὸ ξύλο, μαζευόμουν, ὅταν ὅμως περνοῦσε ὁ πόνος, ξεχνοῦσα καὶ τὸν πόνο καὶ τὶς συμβουλές του.

Ὄχι ὅτι δὲν μὲ ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου. Ἀπὸ ἀγάπη μὲ ἔδερνε.

Μία φορά, θυμᾶμαι – τριῶν ἐτῶν ἤμουν – , ποῦ μου ἔδωσε ὁ πατέρας μου ἕνα σκαμπίλι, μὲ τίναξε πέρα!

Τί εἶχε γίνει; Δίπλα ἀπὸ τὸ σπίτι μᾶς ἦταν ἕνα σπίτι ἐγκαταλελειμμένο.

Οἱ ἰδιοκτῆτες εἶχαν φύγει στὴν Ἀμερικὴ καὶ εἶχε ρημάξει. Στὴν αὐλὴ εἶχε μία συκιὰ ποὺ τὰ κλαδιὰ τῆς ἔβγαιναν στὸν δρόμο.


Ἦταν καλοκαίρι καὶ ἦταν γεμάτη σύκα. Ἐκεῖ ποὺ ἔπαιζα μὲ τὰ ἄλλα παιδιά, ἦρθε ἕνας γείτονας καὶ μὲ σήκωσε,

γιὰ νὰ τοῦ κόψω μερικὰ σύκα, γιατί δὲν ἔφθανε μόνος του νὰ τὰ κόψη. Τοῦ ἔκοψα πέντε ἔξι καὶ μοῦ ἔδωσε κι ἐμένα δύο.

Ὅταν τὸ ἔμαθε ὁ πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ. Μοῦ ἔδωσε ἕνα σκαμπίλι!… Ἐγὼ ἔβαλα τὰ κλάματα.

Ἡ μάνα μου ποὺ ἦταν μπροστά, γύρισε καὶ τοῦ εἶπε: «Τί τὸ χτυπᾶς τὸ παιδί; Τί ἤξερε αὐτό; μικρὸ παιδὶ εἶναι.

Πῶς μπορεῖς νὰ τὸ ἀκοῦς νὰ κλαίη;». «Ἅμα ἔκλαιγε τότε ποὺ τὸ σήκωσε ὁ ἄλλος, γιὰ νὰ κόψη τὰ σύκα,

δὲν θὰ ἔκλαιγε τώρα, εἶπε ὁ πατέρας μου. Ἀλλά, φαίνεται, ἤθελε νὰ φάη καὶ αὐτὸ σύκα. Ἂς κλαίη λοιπὸν τώρα».

Ποῦ νὰ τολμήσω νὰ τὸ ξανακάνω!


Καὶ ἡ μητέρα μου ἔβλεπε τὶς ἀταξίες μου καὶ στενοχωριόταν, ἀλλὰ εἶχε μία ἀρχοντιά.

Ὅταν ἔκανα καμμιὰ ἀταξία, γύριζε τὸ κεφάλι ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ καὶ ἔκανε πὼς δὲν μὲ βλέπει, γιὰ νὰ μὴ μὲ στενοχωρήση.

Ἐμένα ὅμως αὐτὴ ἡ συμπεριφορά μου ράγιζε τὴν καρδιά. «Κοίταξε, ἔλεγα μέσα μου, ἐγὼ ἔκανα τέτοια ἀταξία

καὶ ἡ μητέρα ὄχι μονάχα δὲν μὲ δέρνει, ἀλλὰ κάνει καὶ πῶς δὲν μὲ βλέπει! Ἄλλη φορᾶ δὲν θὰ τὸ ξανακάνω!

Πῶς νὰ τὴν ξαναστενοχωρήσω;». Μὲ αὐτὴν τὴν συμπεριφορά της ἡ μητέρα μου μὲ βοηθοῦσε περισσότερο,

παρὰ ἄν μου ἔδινε ἕνα σκαμπίλι.

Κι ἐγὼ ὅμως δὲν τὸ ἐκμεταλλευόμουν, νὰ πῶ: «Ε, τώρα δὲν μὲ βλέπει, ἂς κάνω μεγαλύτερη ἀταξία».

Ἐνῶ ὁ πατέρας μου, μόλις ἔκανα κάτι, τάκ, σκαμπίλι.

Βλέπεις, καὶ οἱ δύο μὲ ἀγαποῦσαν, ἐκεῖνο ὅμως ποὺ μὲ διόρθωνε περισσότερο ἦταν ἡ ἀρχοντικὴ συμπεριφορὰ τῆς μάνας μου.


– Γέροντα, μερικὰ παιδιὰ ὅμως εἶναι πολὺ ἄτακτα. Φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πῶς νὰ ἀποφύγουν οἱ γονεῖς τὸ ξύλο;

– Κοίταξε, δὲν φταῖνε τὰ παιδιά. Τὰ παιδιά, γιὰ νὰ μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αὐλή, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ παίξουν.

Τώρα τὰ κακόμοιρα εἶναι κλεισμένα μέσα στὶς πολυκατοικίες καὶ ζορίζονται.

Δὲν μποροῦν νὰ τρέξουν ἐλεύθερα, νὰ παίξουν, νὰ χαροῦν.

Δὲν πρέπει νὰ στενοχωριοῦνται οἱ γονεῖς, ὅταν τὸ παιδάκι εἶναι ζωηρό.

Ἕνα ζωηρὸ παιδὶ ἔχει δυνάμεις μέσα του καὶ μπορεῖ νὰ προκόψη πολὺ στὴν ζωή του, ἂν τὶς ἀξιοποιήση.



(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Οἰκογενειακὴ ζωὴ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ/, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2004)

[XAPA]

Στην κόλαση κατά λάθος!


Διηγούνται πως μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε κάποιος του οποίου η ψυχή ήταν γεμάτη καλοσύνη.

Όταν πέθανε, όλοι υπέθεσαν ότι θα πήγαινε κατ’ ευθείαν στον Παράδεισο,

αφού θεώρησαν ότι ήταν η μόνη επιλογή για έναν καλό άνθρωπο σαν κι αυτόν. Και πράγματι εκεί πήγε.


Εκείνο τον καιρό όμως, ο Παράδεισος δεν ήταν καθόλου οργανωμένος και δεν λειτουργούσε στη εντέλεια.

Η γραμματεία ήταν ανεπαρκής, και η κοπέλα που τον υποδέχτηκε έριξε μια βιαστική ματιά στην λίστα

με τα ονόματα που είχε μπροστά της.

Δεν βρήκε το όνομα αυτού του ανθρώπου, οπότε τον έστειλε κατευθείαν στην Κόλαση.


Στην κόλαση δεν υπήρχε κανένας στην είσοδο για να ελέγχει όσους έμπαιναν.

Έτσι ο άνθρωπός μας μπήκε και παρέμεινε στην Κόλαση.

Μερικές μέρες αργότερα, ο Εωσφόρος γεμάτος νεύρα και θυμό στάθηκε στις πύλες του Παραδείσου

και ζητούσε εξηγήσεις με φωνές.


– Αυτό που κάνατε ήταν απαράδεκτο! ούρλιαζε.

Στείλατε αυτόν τον άνθρωπο κάτω στην Κόλαση, και αυτός με υπονομεύει διαρκώς!

Από την αρχή που ήρθε, ενδιαφερόταν για τους άλλους ανθρώπους, τους άκουγε και τους μιλούσε με αγάπη.

Η κατάσταση έχει αλλάξει στην Κόλαση.


Τώρα όλοι μοιράζονται μεταξύ τους τα συναισθήματά τους, αγκαλιάζονται και ενδιαφέρονται για τον άλλον.

Όμως στην Κόλαση δεν πρέπει να είναι έτσι!

Πάρτε τον πίσω στον Παράδεισο!

Έχουν δίκιο λοιπόν όσοι λένε: «Ζήσε τη ζωή σου με τόση αγάπη στην καρδιά σου,

ώστε ακόμα και αν σε στείλουν κατά λάθος στην κόλαση, ο ίδιος ο διάβολος να σε επιστρέψει στον Παράδεισο».



istologio.org

[XAPA]

Π. Αθανάσιος Λεμεσού: Υπάρχουν άνθρωποι που ταλαιπωρούνται από τα όνειρά τους..



Υπάρχουν άνθρωποι που ταλαιπωρούνται από τα όνειρά τους.

«Το είδα στον ύπνο μου», λέει.

Άλλο πράγμα αυτό! Οι ονειροπαρμένοι είμαστε πάρα πολλοί, πάρα πολλοί…


Όλα τα βλέπουμε στον ύπνο μας!

Και όλα τα εξηγούμε!

Και όλα τα καταλαβαίνουμε!

Και όλα βγαίνουν!!


Μα, άμα σε δει ο σατανάς ότι παρακολουθάς τα όνειρά σου, θα σου δείχνει κάθε λίγο διάφορα τέτοια πράγματα

και θα σε κάνει άνω-κάτω!


Έλεγε και ο Άγιος Παΐσιος, «θα σου αγοράσει (ο σατανάς) μία έγχρωμη τηλεόραση και θα την ανοίγει κάθε νύχτα

και θα σου δείχνει κι ένα σινεμά. Και ξύπνα εσύ το πρωί και βγάλε άκρη τι είδες και τι δεν είδες!»

Αυτά είναι αστεία πράγματα μεν - ανόητα πράγματα - αλλά που φανερώνουν άρρωστη ψυχή η οποία δεν έχει εμπιστοσύνη

στην πρόνοια και την παρουσία του Θεού.




simeiakairwn

[XAPA]

«Ἐσύ ὅμως μετανόησε…»


Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π.Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου: «Γνῶσις καί βίωμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως»


~ Μια μέρα μετέβη σ᾿ ἕνα νοσοκομεῖο, ὅπου νοσηλευόταν ἕνας ἱερεύς, γιά νά τόν ἐξομολογήσει.


Τόν προσκάλεσε ἐπειγόντως ὁ ἀσθενής γέροντας, διότι τήν προηγούμενη βραδυά εἶδε ἕνα θαυμαστό καί

τρομακτικό ὅραμα.

Ἐμφανίσθηκε κοντά του ἕνας ὁλόφωτος νέος καί τοῦ ἔλεγε δείχνοντάς του τόν οὐρανό:


-Ἑτοιμάσου γιά να εἰσέλθης στό Θυσιαστήριο τοῦ οὐρανοῦ, ὅπου ἱερουργοῦν οἱ ἄξιοι ἐκ τῶν ἐπισκόπων καί

ἱερέων, οἱ ὁποῖοι ἐδόξασαν τόν Τριαδικό Θεό στήν γῆ μέ τήν ζωή καί τήν ἱερατική διακονία τους…...

ἀλλά ἐσύ ὅμως μετανόησε!


-Ἰδού ὁ Θρόνος τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, ὅπου θά κριθῆς μέ στοργή ἀλλά καί μέ δικαιοσύνη ἀπό τόν Κύριο!…

Ἐσύ ὅμως μετανόησε!


-Ἰδού ἡ Ἄνω Ἱερουσαλήμ, πού εἶναι ἡ κατοικία χιλιάδων καί μυριάδων Ἅγίων, πού ἀπολαμβάνουν τήν θέα τῆς

δόξης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ!… Ἐσύ ὅμως μετανόησε μέ εἰλικρίνεια καί συντριβή!


-Ἰδού ἐδῶ εἶναι ἡ Βασιλεία Του, ὅπου κάθεται ὁ Κύριος τῆς Δόξης καί τόν ἔχουν περικυκλώσει οἱ Δυνάμεις

ὅλων τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων ψάλλοντας τό «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανός καί ἡ

γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ»… Ἐσύ ὅμως μετανόησε.


-Κοίταξε δεξιά σου καί θά ἰδῆς χιλιάδες ψυχές πού ἐσώθησαν, διότι ἐσύ τούς μνημόνευες κατά τήν διακονία

τῶν 50 χρόνων σου. Ὅλοι αὐτοί τώρα προσεύχονται γιά σένα… Ἐσύ ὅμως μετανόησε!


-Βλέπε καί τό βαθύ σκοτάδι πού εἶναι ἀριστερά σου καί ἀκοῦς τίς φωνές τρόμου καί ἀπελπισίας…

Ἐσύ ὅμως μετανόησε.


-Γι᾿αὐτό, πάτερ, σ᾿ ἐκάλεσα, εἶπε ὁ εὐλαβέστατος αὐτός ἱερεύς, γιά νά κάνω μία καθαρή καί εἰλικρινῆ

ἐξομολόγηση ἀπό τήν παιδική μου ἡλικία μέχρι σήμερα.



agioskosmasoaitolos