Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΕΛΕΓΕ Ο ΓΕΡΩΝ ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ.


Σχεδόν σέ κάθε κήρυγμά του ο π. Κλεόπας Ηλιέ ρωτούσε τούς Χριστιανούς:


«Εχετε τήν Εικόνα της Παναγίας μας στό σπίτι σας;»

«Καντήλι μπροστά στήν εικόνα της έχετε;» Κατόπιν τούς συμβούλευε:


«Να πάρετε την Προστάτιδα και Βοηθό μας την Μητέρα μας που είναι στούς ουρανούς και στην γη

να την βάλετε στα σπίτια σας !

Αυτή είναι η Βασίλισσα του ουρανού και της γής»!

"Εάν θά πάρετε αυτή τήν προστάτιδα στά σπίτια σας και της διαβάζετε κάθε πρωί με το καντήλι της αναμμένο,

τους Χαιρετισμούς της και το βράδυ την Παράκλησίν της, θα την έχετε βοηθό σ’ όλη την ζωή σας,

και την στιγμή του θανάτου σας και την μέρα της Κρίσεως..."


Γνωρίζετε πόσο δύναται να βοηθήση,

Η Θεοτόκος Μητέρα μας μπροστά στο Θρόνο της Παναγίας Τριάδος;

Εάν δέν υπήρχε αυτή, πιστεύω οτι αυτός ο κόσμος θά εχάνετο, από πολύ παλαιότερα!»


apantaortodoxias

[XAPA]

Η Οικία των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας στην Ιερουσαλήμ (9 Σεπτεμβρίου)


Ο Ιωακείμ ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ.

Έκπτωτος του θρόνου, ιδιώτευε στην Ιουδαία και το περισσότερο διάστημα στην Ιερουσαλήμ.

Παντρεύτηκε την Άννα, θυγατέρα (ιερέως από τη φυλή του Λευΐ) και της Μαρίας, από τη φυλή του Ιούδα.

Έτσι λοιπόν, αφού θεάρεστα πέρασε τη ζωή του το άγιο ζευγάρι, ο με Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια

μετά τα Εισόδια της κόρης του της Θεοτόκου σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα,

11 μήνες μετά το θάνατο του Ιωακείμ σε ηλικία 83 ετών.

Η εκκλησία τιμά τη μνήμη τους την 9η Σεπτεμβρίου.




Στο όνομα της Αγίας Άννας τιμάται η μεγαλύτερη και αρχαιότερη Σκήτη του Αγίου Όρους.

Αριθμεί 50 περίπου ασκητικές καλύβες, το δε Κυριακό, είναι αφιερωμένος στη Γιαγιά,

όπως χαϊδευτικά αποκαλούν οι αγιορείτες την Αγία Άννα.

Στο όνομα της Αγίας Άννας τιμάται η μεγαλύτερη και αρχαιότερη Σκήτη του Αγίου Όρους.

Αριθμεί 50 περίπου ασκητικές καλύβες, το δε Κυριακό, είναι αφιερωμένος στη Γιαγιά,

όπως χαϊδευτικά αποκαλούν οι αγιορείτες την Αγία Άννα.



Εκεί φυλάσσεται ανεκτίμητος θησαυρός, το αριστερό πόδι της Θεοπρομήτορος,

εις δε την Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου φυλάσσεται ολόκληρη η κνήμη του δεξιού ποδιού.



Λόγοι Γέροντα Παΐσιου :

«Από μικρός είχα σε μεγάλη ευλάβεια του Αγίους Θεοπάτορες.

Μάλιστα είχα πει σε κάποιον ότι, όταν με κάνουν καλόγερο, θα ήθελα να μου δώσουν το όνομα Ιωακείμ.

Πόσα οφείλουμε σ’ αυτούς!

Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι το απαθέστερο ανδρόγυνο που υπήρξε ποτέ. Δεν είχαν καθόλου σαρκικό φρόνημα.

Ο Θεός έτσι έπλασε τον άνθρωπο και έτσι ήθελε να γεννιούνται οι άνθρωποι, απαθώς.

Αλλά μετά την πτώση μπήκε το πάθος στην σχέση ανάμεσα στον άνδρα και στην γυναίκα.




Μόλις βρέθηκε ένα απαθές ανδρόγυνο, όπως έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο και όπως ήθελε να γεννιούνται οι άνθρωποι,

γεννήθηκε η Παναγία, αυτό το αγνό πλάσμα, και στην συνέχεια σαρκώθηκε ο Χριστός.

Μου λέει ο λογισμός ότι θα κατέβαινε και νωρίτερα ο Χριστός στην γη, αν υπήρχε ένα αγνό ζευγάρι,



Οι Ρωμαιοκαθολικοί φθάνουν στην πλάνη να πιστεύουν, δήθεν από ευλάβεια,

ότι η Παναγία γεννήθηκε χωρίς να έχει το προπατορικό αμάρτημα.

Ενώ η Παναγία δεν ήταν απαλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα,

αλλά γεννήθηκε όπως ήθελε ο Θεός να γεννιούνται οι άνθρωποι μετά την δημιουργία.

Ήταν πάναγνη, γιατί η σύλληψή Της έγινε χωρίς ηδονή.

Οι Άγιοι Θεοπάτορες, μετά από θερμή προσευχή στον Θεό να τους χαρίσει παιδί, συνήλθαν όχι από σαρκική επιθυμία,

αλλά από υπακοή στον Θεό.

Αυτό το γεγονός το είχα ζήσει στο Σινά».




oikohouse

[XAPA]

Η πιο σύντομη και εύκολη οδός για την σωτηρία


Αγ.Σιλουανού του Αθωνίτου



Να η πιο σύντομη και εύκολη οδός για την σωτηρία:

Να είσαι υπάκουος, εγκρατής, να μην κατακρίνεις,

και να φυλάγεις το νου και την καρδιά σου από τους κακούς λογισμούς.

Να σκέφτεσαι ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και τους αγαπά ο Κύριος.

Για τις ταπεινές αυτές σκέψεις η χάρη του Αγίου Πνεύματος θα κατοικήσει στην καρδιά σου και εσύ θα λες:

«Ελεήμων ο Κύριος».

Αν, όμως, κατακρίνεις, αν είσαι μεμψοίμιρος και αγαπάς να κάνεις το θέλημά σου,

τότε, έστω και αν προσεύχεσαι πολύ, η ψυχή σου θα φτωχαίνει και θα λες: «Ο Κύριος με εγκατέλειψε».


Δεν είναι όμως ο Κύριος που σε εγκατέλειψε,

αλλά εσύ παρεξέκλινες από την οδό της ταπεινώσεως και γι΄ αυτό δεν μένει η Χάρη του Θεού στην ψυχή σου.

Είναι εύκολο όμως να εισέλθει αυτή στην ταπεινή ψυχή και να της δώσει ειρήνη και ανάπαυση στο Θεό.

Η Παναγία ήταν η πιο ταπεινή «παρά πάντας τους ανθρώπους τους όντας επί της γης»

και γι αυτό δοξάζεται στον ουρανό και στην γη.

Και κάθε άνθρωπος που ταπεινώνεται θα δοξαστεί από το Θεό και θα δει τη δόξα του Κυρίου.



Από το βιβλίο «ο Άγιος Σιλουανός ο αΑθωνίτης», του αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Ι.Μ.Τιμίου Σταυρού,
Έσσεξ Αγγλίας, σ.403-


antexoume

[XAPA]

Ήταν άγγελος Κυρίου…


Μια χειροπιαστή βοήθεια αγίου Αγγέλου έζησε ο αγωνιστής μοναχός π. Γεράσιμος Μενάγιας (†1957),

στο πρώτο μισό του αιώνα μας, ενώ ασκήτευε στο Άγιο Όρος.


Τον έστειλε κάποτε ο γέροντας του στη μονή της Λαύρας για μια επείγουσα υπόθεση.

Ο π. Γεράσιμος πήρε την ευχή του και ξεκίνησε. Η απόσταση Κατουνάκια-Λαύρα είναι 3-4 ώρες,

αλλά ήταν χειμώνας καιρός και είχε ρίξει χιόνι.


Όταν πέρασε την Κερασιά, ξέσπασε τρομερή χιονοθύελλα.

Τον τύλιξαν πυκνές νιφάδες και δεν διέκρινε σχεδόν που βρισκόταν.

Έχασε και το μονοπάτι, γιατί είχε σκεπαστεί από το χιόνι, και αναγκάστηκε να σταματήσει.

Βλέποντας τον κίνδυνο που δίετρεχε, άρχισε να προσεύχεται θερμά στον Κύριο και τη Θεοτόκο.


Δεν πέρασαν λίγα λεπτά, και ήρθε απ’ τον ουρανό η απάντηση:

Φανερώνεται μπροστά του ένα χαριτωμένο δεκάχρονο παιδάκι.

- Ευλόγησον, γέροντα! Του λέει.

- Ο Κύριος.

- Που πηγαίνεις, γέροντα, μ’ αυτό τον καιρό; Θα σε σκεπάσουν τα χιόνια. Θα χαθείς στο δάσος με τέτοια χιονοθύελλα.

- Τι να κάνω, παιδάκι μου; Μ’ έστειλε ο γέροντας μου στη Λαύρα. Είναι ανάγκη να πάω.

- Έλα τότε να σε βοηθήσω να προσανατολιστείς.

Κι αφού τον οδήγησε ως ένα σημείο, του είπε:

- Θα πάρεις τον κάτω δρόμο και θα βγεις στο μονοπάτι που οδηγεί στη Λαύρα.

Ο π. Γεράσιμος ευχαρίστησε. Μόλις έκανε μερικά βήματα, συνήλθε.

«Πως βρέθηκε μικρό παιδί εδώ και μέσα στα χιόνια;», αναρωτήθηκε. Γύρισε πίσω, αλλά δεν βλέπει κανένα.

Το παιδάκι είχε εξαφανιστεί. Ίχνη βημάτων δεν υπήρχαν στα χιόνια. Ήταν άγγελος Κυρίου.



Πηγή: Από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα των αγγέλων»


xristianos

[XAPA]

Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος…


Ποτέ ο διάβολος δεν αρχίζει τη μάχη από τα μεγάλα και σοβαρά αμαρτήματα.

Προτιμά να αγωνιστεί για να πείσει τον άνθρωπο να κάνει μία μικρή παράβαση σε ένα μικρό σφάλμα.

Εδώ έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Ευκολότερα κανείς προχωρεί σε μία μικρή υποχώρηση.

Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος. Το μικρό οδηγεί στο μεγαλύτερο.

Και σιγά-σιγά φθάνει ο άνθρωπος στην έσχατη αθλιότητα. Γιατί; Γιατί δεν πρόσεξε στο πρώτο ολίσθημα.


Ο Ιούδας δεν έγινε μονομιάς προδότης. Άρχισε με την κλοπή ενός μικροποσού. Προχώρησε σε μεγαλύτερο.

Έγινε δέσμιος της φυλαργυρίας. Οδηγήθηκε στην προδοσία του Διδασκάλου Του.

Πάντοτε η αρχή των πιο μεγάλων κακών γίνεται με τρόπο ανεπαίσθητο.

Οι μεγάλοι διαρρήκτες ξεκίνησαν κλέβοντας ένα αυγό.

Και οι μεγάλοι απατεώνες άρχισαν τη δράση τους από μερικά αθώα ψέματα.


Πράγματι αυτά που φαίνονται μικρά και ασήμαντα είναι τα πιο επικίνδυνα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας γι΄αυτό το θέμα έλεγε

ότι ακριβώς επειδή οι άνθρωποι νομίζουν μικρό το αμάρτημα για τούτο εκείνος λυπάται και ανησυχούσε περισσότερο.


Τέχνασμα φοβερό και επιτυχημένο του διαβόλου είναι να μας ωθεί σε νομιζόμενα μικροσφάλματα.

Μία πρώτη υποχώρηση ζητά. Εάν του την παραχωρήσουμε, τότε εκείνος κάνει ένα είδος κατοχής στην ψυχή μας

και υφαίνει τα δίχτυα της αιχμαλωσίας μας.


Μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια στον όλο μηχανισμό του αυτοκινήτου ο πίρος που συγκρατεί τον τροχό.

Εάν όμως αυτός λείψει, ο τροχός θα φύγει και το δυστύχημα θα ακολουθήσει.

Από ένα καρφί χάθηκε κάποτε μία μάχη. Έλειπε ένα καρφί από το πέταλο του αλόγου που ίππευε ο στρατηγός.

Κατά τη μάχη λόγω χαλαρότητος, έφυγε και το δεύτερο καρφί και το τρίτο. Έπειτα έφυγε όλο το πέταλο.

Το άλογο, χωρίς πέταλο σκόνταψε, έπεσε, έριξε καταγής τον αναβάτη, τον σκότωσε. Το ακέφαλο στράτευμα ηττήθηκε.



Από το βιβλίο «Πόλεμος κατά του Σατανά», Μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρίου Χριστοδούλου


simeiakairwn.

[XAPA]

"Χριστέ μου, πού είσαι; Χριστέ μου, πού είσαι;"

(και το παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου)



"Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον;

Πού είναι ο Θεός;

Γιατί δεν βοήθησε αυτό το αεροπλάνο που έπεσε με τους 63 ανθρώπους;

Γιατί εκείνο, γιατί εκείνο…;

Γιατί αφήνει να πεθαίνουν παιδιά και να γίνονται σκέλεθρα τα παιδιά από την πείνα;

Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός;


"και λέγεται Θεοδικία, ως να καλείται σε δίκη ο Θεός, για αυτήν την κατάσταση της Ιστορίας.

Γιατί δηλαδή ο Θεός δεν επεμβαίνει μέσα εις την Ιστορία.

Αυτό το πρόβλημα είναι ψευδοπρόβλημα, διότι αν μελετήσει κανείς καλύτερα το λόγο του Θεού,

δεν υπάρχει το θέμα της Θεοδικίας, γιατί παρέδωσε στα χέρια μας ο Θεός τη διαχείριση του εαυτού μας

και των κοινωνιών μας, και της Ιστορίας.


Ο Θεός αγαπητοί μου δεν είναι χωροφύλακας, να κάθεται απο πάνω και να λέει:

Α! Έλα εδώ, έλα εδώ... τι έκανες; τι έκανες; ΜΠΑΠ, Άρπα την!!!

Δεν είναι ο Θεός χωροφύλακας.

Θυμηθείτε κάποιες παραβολές που φεύγει, παραδίδει λέγει τα τάλαντα ας πούμε και φεύγει.

Γυρίζει..., για να λογαριαστεί.

Θα έρθει ο Κύριος, αλλά τώρα σε αφήνει διαχειριστή! Διαχειριστή της Ιστορίας!!!


Μην λοιπόν φορτώνουμε στον Θεό το γιατί δεν επεμβαίνει.

Ο Θεός είναι πανταχού παρών, βλέπει τα πάντα, ξέρει τα πάντα, ξέρει και τους δικούς του.

Αλλά... αλλά δεν επεμβαίνει γιατί δεν είναι χωροφύλακας και ακόμη είναι εκείνο το φοβερό που λέει ο ψαλμωδός:

"Ινα τι ευοδούται ο ασεβής". Για πιο λόγο προκόβει ο ασεβής;


Ο ευσεβής όλο άρρωστος είναι, φτωχός είναι, τούτο, κείνο...

Ενώ ο ασεβής; Προκόβει, έχει υγεία.

Ξέρετε πόσα σημεία λέγεται αυτό εις την Παλαιά Διαθήκη και ιδίως εις τους ψαλμούς;

Γιατί λοιπόν ο Θεός δεν επεμβαίνει μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον;


"Ινα τι ευοδούται ο ασεβής;" Είναι ο πειρασμός της "απουσίας" του Θεού.

Τη λέξη απουσία τη βάζω εντός εισαγωγικών.

Δεν απουσιάζει ο Θεός, έτσι εμείς το καταλαβαίνουμε ότι απουσιάζει ο Θεός.


Θα ήθελα να σας έλεγα ένα πολύ ωραίο παράδειγμα με τον Μέγα Αντώνιο:

Όταν πρωτοξεκίνησε να γίνει ασκητής είχε πάρα πολλούς πειρασμούς, φοβερούς πειρασμούς.


Ήταν 18 χρονών παιδί και πήγε σε ενα τάφο, θολωτόν εννοείται, όπως ήταν την εποχή εκείνη πολλοί θολωτοί τάφοι,

για να μείνει εκεί κάποιο καιρό.

Εκεί οι δαίμονες τον ετάραξαν.

Μέχρι τον έδερναν, μέχρι τον εξεφόβιζαν με πολλούς τρόπους, με φωνές, με τούτα, με κείνα.

Ο Άγιος Αντώνιος έμενε σταθερός. Τον τρομοκρατούσαν για να γυρίσει πίσω.

Εκεί λοιπόν στον τάφο, που ηγωνίζετο και έτρωγε ξύλο και τα λοιπά, φώναζε:

"Χριστέ μου, που είσαι; Χριστέ μου, που είσαι;

"Ούτε φωνή ούτε ακρόασης. Πέρασαν αρκετές ημέρες και οι πειρασμοί πέρασαν.

Κάποια στιγμή λέγει:

- Χριστέ μου, που είσαι;

- Εδώ είμαι, Αντώνιε, ακούει μια φωνή, του Χριστού.

- Που ήσουν όταν σε φώναζα;

- Σε έβλεπα να αγωνίζεσαι.


- Βλέπετε παρακαλώ; Αυτό το παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου είναι εύγλωττη απάντηση στο πρόβλημα της Θεοδικίας!



Αρχιμ. Αθαν. Μυτιλιναίου (ομιλία)


agiosioannisprodromos

[XAPA]

Ο Άγ. Παντελεήμων και ο διακονητής που γόγγυζε


Kοντά στίς Καρυές άσκήτευαν δύο Ρουμάνοι σε ένα Κελλί,

Ό ένας είχε αρρωστήσει κάποτε πολύ βαριά καί ό άλλος, δυστυχώς, βαριόταν να τον διακονή.

Γι'αυτό παρακαλούσε συνέχεια τον "Αγιο Παντελεήμονα

ή να γιατρέψη γρήγορα τον άρρωστο ή να τον πάρη άπ' αυτή την ζωή,

για να απαλλαγή από τον λίγο κόπο που έκανε διακονώντας τον άρρωστο.


Μια μέρα λοιπόν, ενώ παρακαλούσε πάλι τον "Αγιο Παντελεήμονα,

του παρουσιάστηκε ό "Αγιος καί του λέει:

-Τί παρακαλείς;

Από αρετές εισαι γυμνός, από την περιποίηση του αδελφού σου θα πάρης λίγο μισθό από τον Θεό.


Τα λόγια αυτά του Αγίου Παντελεήμονος συγκλόνισαν τον διακονητή αδελφό.

"Εκτοτε διακονούσε με πολλή προθυμία τον άρρωστο καί παρακαλούσε τον Θεό

να ζήση πολλά χρόνια, για να τον γηροκομήση στην συνέχεια.



Από το βιβλίο του Γέροντος Παισίου Αγιορείτου «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»


proskynitis

[XAPA]

Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του είπε:

«Πρέπει, τέκνο μου, να διαβάζεις το Ψαλτήρι. Αυτό είναι η ζωή σου»


Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής


Ο Πατήρ Σάββας συχνά προσέφευγε κατά την προσευχή στη Μητέρα του Θεού και την ονόμαζε «Βροντή κατά των δαιμόνων»,

γιατί δεν υπάρχει τίποτε φοβερότερο για τους δαίμονες από την παρουσία της Παναγίας.

Αυτοί δεν μπορούν να βλάψουν τον άνθρωπο, αν εκείνος δεν εγκαταλείψει την Υπεραγία Θεοτόκο.


Για να αποκτήσετε πνεύμα προσευχής, παρακαλέστε τη Μητέρα του Θεού που ακοίμητα προσεύχεται υπέρ ημών.

Για να εγκατασταθεί μέσα στη καρδιά η αδιάλειπτη προσευχή, απαιτείται ο προσευχόμενος να μη λέγει τίποτε περιττό ή μάταιο

κι ακόμη να μην ανησυχεί απερίσκεπτα για τίποτε - να μην κάνει τίποτε κατά το θέλημά του, αλλά να προσπαθεί σε όλα

να κάνει το θέλημα του Θεού.


Σας ζητώ αγαπημένα μου τέκνα, έλεγε, με ζήλο να προσεύχεσθε στην Υπεραγία Θεοτόκο, πάντοτε να παίρνετε την ευλογία Της

για κάθε έργο σας. Και μην λησμονείτε να την ευχαριστείτε μετά το τέλος του έργου σας για τη βοήθεια που σας έστειλε.

Σας ζητώ ιδιαιτέρως να κάμετε τον Θεομητορικό Κανόνα -150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε»- και να διαβάζετε το «ακοίμητο Ψαλτήρι».

Το θεόπνευστο βιβλίο του ψαλτηρίου είναι γραμμένο από τον Προφήτη Δαϋίδ με την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος.

Από την ανάγνωση του Ψαλτηρίου υπάρχει μεγάλη ωφέλεια.


Ένας ευσεβής χριστιανός είχε θερμή επιθυμία να διαβάζει το «Ψαλτήριον» αλλά μετά από κάποια αμέλεια

ο ζήλος του ψυχράνθηκε.

Τότε εμφανίστηκε στον ύπνο του η Παναγία και του είπε τρυφερά:

«Πρέπει , τέκνο μου, να διαβάζεις το Ψαλτήρι. Αυτό είναι η ζωή σου».


Όταν προσευχόμαστε στον Κύριο, τότε η Μητέρα του Θεού χαίρεται και ευχαριστεί τον Υιό Της που προσελκύει τις καρδιές μας

στην προσευχή και πάντοτε μας βοηθεί, αν ζητούμε την βοήθειά Του.

Μη λησμονείτε να παρακαλείτε την Βοήθεια και Προστασία μας.



Από το βιβλίο: «Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής» – Μετάφραση από τη ρωσική γλώσσα: Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Φωτόπουλος , Διδαχές του στάρετς Σάββα,

iconandlight

[XAPA]

Η μέριμνα για το αύριο


Ἕνας χριστιανὸς βασανιζόταν συχνὰ ἀπὸ διάφορες μελλοντικὲς ὑποθέσεις.

Ἀνησυχία του, τὸ τί θὰ γίνει αὔριο, τί θὰ γίνει μεθαύριο, τί μᾶς περιμένει τὴν ἑπομένη ἑβδομάδα.

Ὅλη αὐτὴ ἡ φροντίδα ἔπνιγε τὴν ψυχή του, πράγμα ποὺ τὸν ἔκανε πολὺ δυστυχῆ.


Μιὰ νύχτα, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶδε ἕνα ὄνειρο. Περπατοῦσε σ’ ἕνα μακρινὸ δρόμο φορτωμένος μὲ ἕνα σακκὶ στὴν πλάτη.

Τὸ φορτίο του ἦταν βαρὺ καὶ κάπου στάθηκε νὰ ξαποστάσει. Μὰ ὅταν θέλησε νὰ σηκωθεῖ γιὰ νὰ συνεχίσει τὸ ταξίδι του,

ἀντιλήφθηκε πὼς ἦταν ἀδύνατο νὰ σηκώσει τὸ σακκίδιό του. Ἄνοιξε τότε νὰ δεῖ τί ἔχει μέσα. Καὶ τί βλέπει! Μικρὰ-μικρὰ δέματα.

Τὸ ἕνα ἔγραφε ἀπ’ ἔξω: «αὐτὸ γιὰ αὔριο». Ἕνα ἄλλο ἔγραφε: «αὐτὸ γιὰ μεθαύριο».

Τὸ τρίτο ἔγραφε: «αὐτὸ γιὰ σήμερα». Αὐτὸ ἦταν ἀνάλαφρο. Τὸ σήκωσε μὲ χαρὰ καὶ συνεχίζοντας τὸ ταξίδι του ξύπνησε.


Τὸ ὄνειρο αὐτὸ ἐκφράζει μιὰ τραγικὴ πραγματικότητα. Ἡ μέριμνα γιὰ τὸ αὔριο, γιὰ τὸ μεθαύριο,

γιὰ τὸ μετὰ ἀπὸ μία ἑβδομάδα, γιὰ τὸ μετὰ ἀπὸ ἕνα μήνα καὶ ἕνα χρόνο, γεμίζει τὶς ψυχές μας μὲ ἄγχος καὶ ἀνησυχίες,

ποὺ μᾶς ἀφαιροῦν τὴν γαλήνη καὶ μᾶς κάνουν τὸ βάρος τῆς ζωῆς δυσβάστακτο. Γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ὁ Κύριός μας

ἀπ’ αὐτὲς τὶς ἐναγώνιες στιγμὲς εἶπε ἐκεῖνα τὰ ἀθάνατα λόγια.

«Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον, ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς, ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» (Ματθ. 6,34)



Πηγή: imverias.blogspot.gr

[XAPA]

Ό βλάσφημος ανθυπασπιστής στον πόλεμο της Κορέας


Ο Χρήστος Βέργος, επιστρατευμένος στον πόλεμο της Κορέας, διηγείται:

«Ήμουν ανθυπασπιστής στο τάγμα της Κορέας.

Δεν πίστευα πουθενά, παρά μόνο στη δύναμη των Βαρέων όπλων πού κατεύθυνα. Επί πλέον ήμουν αδιόρθωτα βλάσφημος.


Όλες οί βλασφημίες μου συγκεντρώνονταν στην Παναγία. Όσοι με άκουγαν ανατρίχιαζαν.

Οι φαντάροι μου έκαναν τον σταυρό τους, για να μην τους βρει κακό.

Οι ανώτεροι μου διαρκώς με παρατηρούσαν καί με τιμωρούσαν.

"Ωσπου μια νύχτα έζησα ένα ολοφάνερο Θαύμα.


Ξημέρωνε ή 7η "Απριλίου 1951. Με τη διμοιρία μου είχα καταλάβει μια πλαγιά σε ύψωμα κοντά στον 38ο παράλληλο.

Μέχρι τα ξημερώματα έμεινα άγρυπνος στο όρυγμα μου μαζί με τον στρατιώτη Σταύρο Άδαμάκο. Όταν ρόδιζε ή αυγή,

οπότε δεν υπήρχε φόβος αιφνιδιασμού, αποκοιμήθηκα. Είδα τότε ένα όνειρο πού με συνετάραξε:


Μία γυναίκα στα μαύρα ντυμένη, με αγνή ομορφιά καί γλυκύτατη φωνή,

με πλησιάζει καί με ρωτά ακουμπώντας το χέρι στον ώμο μου:

- Θέλεις να βρίσκομαι κοντά σου Χρήστο;

Ένοιωσα τότε μια βαθειά αγαλλίαση.


- Καί ποια είσαι συ; τη ρώτησα.

Τότε εκείνη άλλαξε έκφραση καί με παρατήρησε αυστηρά:

- Γιατί, Χρήστο, διαρκώς με βρίζεις;

-Πρώτη φορά σε βλέπω! διαμαρτυρήθηκα. Πώς είναι δυνατό να βρίζω μια άγνωστη μου ;


- Ναί, Χρήστο, επέμεινε εκείνη πιο αυστηρά. Με βρίζεις.

Εγώ όμως είμαι πάντα κοντά σε σένα καί σ' όλους τους στρατιώτες του τάγματος.

Γιατί δεν πηγαίνετε στο Πουσάν, ν' ανάψετε κεριά στ' αδέλφια σας πού έχουν ταφεί εκεί;


Μ' αυτή τη φράση ξύπνησα τρομαγμένος. Ό Σταύρος δίπλα μου με κοίταζε σαστισμένος.

- Κύριε άνθυπασπιστά, κάτι έχεις, μου είπε. Βογκούσες καί παραμιλούσες στον ύπνο σου.

Του διηγήθηκα το όνειρο μου καί καταλήξαμε πώς ήταν αποτέλεσμα κοπώσεως καί συζητήσεων γύρω από τους νεκρούς του Πουσάν.


Ενώ όμως λέγαμε αυτά, ξαναβλέπω τη γυναίκα του ονείρου μου μπροστά μου.

— Άδαμάκο! βάζω μια φωνή. Ή γυναίκα... Αυτή... Να... τη βλέπεις;


Εκείνος προσπαθούσε να με καθησυχάσει, αλλά που εγώ!

Ή μαυροφορεμένη γυναίκα με την αγνή ομορφιά καί τη γλυκύτατη φωνή στάθηκε κοντά μου καί μου είπε:

— Μη φοβάσαι... Μη φοβάσαι, παιδί μου. Είμαι ή Παναγία. Σάς προστατεύω όλους παντού καί πάντοτε.

'Αλλά θέλω από σένα να μη με βρίσεις ούτε στίς δυσκολότερες στιγμές της ζωής σου.

Πέφτω αμέσως ταραγμένος να φιλήσω τα πόδια της. Εκείνη όμως είχε γίνει άφαντη.

Έκλαψα τότε άπ' τα βάθη της καρδίας μου ένα κλάμα ανακουφίσεως καί χαράς, εγώ πού δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου».



από το βιβλίο: «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῆς Παναγίας» – (ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου).


simeiakairwn